Το Φεβρουάριο του 2002. ένα μεγάλο φορτηγό πρόκειται να εκτελέσει το συνηθισμένο δρομολόγιο από την έδρα της εταιρίας σε πελάτη της στην Βόρεια Ελλάδα
\r\nΤο φορτηγό φτάνει στον κόμβο του Σχηματαρίου και στρίβει δεξιά στο δρόμο που τέμνει την Ε.Ο.
\r\nΟ οδηγός ( Γ.Τ.) περιγράφει :
\r\n¨ στρίψαμε με σκοπό να βγούμε στην Ε.Ο. για το δρομολόγιό μας. όταν στο τελείωμα του δρόμου εκεί που σχεδόν αρχίζει η δεξιά λωρίδα της Εθνικής είδαμε μια σκιά. Τουλάχιστον έτσι φαινόταν μέχρι που τα φώτα έπεσαν πάνω της. Ήταν κάποιος και κοιτούσε προς το μέρος μας. Θέλοντας και μη σταματήσαμε, διαφορετικά θα πέφταμε πάνω του αφού ήταν ακριβώς στην πορεία μας. Είχε σταθεί και σήκωσε χέρι κάνοντας μας νόημα. Ακινητοποίησα το αυτοκίνητο και αυτός κατευθύνθηκε προς την μεριά του συνοδηγού προσπαθώντας να πιάσει το χερούλι αφού πάτησε, στο σκαλοπάτι που βρίσκεται κάτω από την πόρτα. Ο συνάδελφός μου κατεβάζοντας το παράθυρο το ρώτησε προς τα που πηγαίνει, όταν αυτός εντελώς χαμηλόφωνα είπε ότι κατευθύνθηκε προς τα πάνω. Δεν ξέρω γιατί,τον αφήσαμε να επιβιβαστεί. Είχε ένα παρουσιαστικό που δεν θα λέγαμε σε πάγωνε αλλά σε προβλημάτιζε. ,ηλικία γύρω στα 50, μαλλιά να ασπρίζουν, και ελαφριά γένια. Τα ρούχα του μαύρα, ενώ το παλτό του ήταν γκρι. Δεν κρατούσε τίποτα ούτε φαίνεται να φορούσε κάτι στα χέρια του. Τα μάτια του μάλλον σκούρο μπλε. είχαν ένα βλέμμα περίεργο και παγερό. Κοιτούσε διαρκώς μπροστά. Ούτε μια στιγμή δεν κοίταξε εμάς ή δεξιά προς το παράθυρο. Ευθεία μπροστά. Ένιωσα κάποιον φόβο. Αμέσως μετάνιωσα που τον πήραμε. ”
\r\nΟ συνοδηγός ( Κ.Π.) : ¨ είχαμε αναμμένο το καλοριφέρ, και καθώς άνοιξε την πόρτα για να μπει μέσα κρύωσε ο θάλαμος. Θα ξαναζεσταινόταν. Όπως και έγινε. Ένιωθα όμως την δεξιά μου πλευρά κρύα. Κατάλαβα ότι προερχόταν από αυτόν. Φοβήθηκα. Γενικά δεν πίστευα σε παράξενα πράγματα, αλλά εδώ κάτι συνέβαινε. Δεν ξέρω πως δεχθήκαμε να βάλουμε στο φορτηγό τρίτον άνθρωπο. Αργότερα συζητώντας μεταξύ μας καταλήξαμε ότι δεν μπορέσαμε να αντιδράσουμε. Σαν να μας επιβλήθηκε με το που τον αντικρίσαμε. ”
\r\n( Γ.Τ.) ¨ Φόβος. Όση ώρα ήταν δίπλα μας νοιώθαμε ότι ο χρόνο κυλούσε αργά.Διασχίζαμε την Ε.Ο. όταν στα δεξιά του δρόμου στο ύψος του Ακραίφνιου είδαμε τους φάρους ενός περιπολικού που προχωρούσε αργα. Σκέφτηκα να σταματήσω. Αλλά δεν ήξερα τι να πώ...μήπως με περνούσαν για τρελό. Αφού ούτως ή άλλως εμείς επιτρέψαμε στον άγνωστο να επιβιβαστεί. Φτάνοντας πιο ψηλά στην διασταύρωση για Μαλεσίνα, σε ένα άνοιγμα της Ε.Ο. σκέφτηκα ότι ήταν η ευκαιρία να σταματήσω. Έκοψα ο τιμόνι δεξιά, επικαλούμενος θόρυβο στον κινητήρα, και ακινητοποίησα το φορτηγό. Κατεβήκαμε με τον συνάδελφό μου ανοίξαμε το καπώ και κοιτούσαμε., δεν είχαμε συνεννοηθεί, αλλά κινούμασταν και λειτουργούσαμε με τον ίδιο τρόπο. Ο άνθρωπος αυτός ( ή ότι μπορεί να ήταν ), κοιτούσε συνεχώς μπροστα. Έδειχνε σαν να μην τον απασχολούσε αυτό που κάναμε, αυτό που συνέβαινε. Μιλούσαμε στην συνέχεια μεταξύ μας, θέλοντας να δείξουμε ότι ήμασταν απογοητευμένοι αφού είχαμε ένα σοβαρό πρόβλημα στο φορτηγό. Όταν κάποια στιγμή σηκώσαμε το κεφάλι μας και κοιτάξαμε προς την καμπίνα, έκπληκτοι αλλά και φοβισμένοι διαπιστώσαμε ότι ήταν άδεια. Δεν είδαμε τίποτα, δεν αντιληφθήκαμε καμιά κίνηση.....απλά ήταν άδεια. Κοιτάξαμε γύρω από το φορτηγό αλλά τίποτα.
\r\n( Κ.Π.) : “ Πάντως πρέπει να πούμε ότι ταυτόχρονα νοιώσαμε και κάποια ανησυχία γιατί δεν ξέραμε τι μπορούσε να έχει συμβεί σε αυτόν και να βρισκόμασταν κάποια στιγμή ακόμα και μπλεγμένοι. Με αυτές τις σκέψεις επιβιβαστήκαμε γρήγορα στο φορτηγό και ξεκινήσαμε. Προσπαθούσαμε να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα. Πάντως είμασταν σίγουροι για ένα πράγμα : Δεν ήταν κάτι που έστεκε, κάτι το φυσιολογικό.....
\r\nΤο φορτηγό έφτασε πολύ αργά το απόγευμα στον προορισμό του. Αφού ξεφορτώθηκαν τα εμπορεύματα, οδηγός και συνοδηγός γύρισαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου και διανυκτέρευσαν με σκοπό να αναχωρήσουν την άλλη μέρα το πρωί για την επιστροφή. Την επομένη μέρα ξεκίνησαν και λίγο έξω από την πόλη σταμάτησαν σε έναν σταθμό Καθισμένοι δίπλα σε μια άλλη παρέα άκουσαν έναν διάλογο που τους άφησε άφωνους. Ένας οδηγός φορτηγού περιέγραφε την στιγμή που ένας περίεργος μυστηριώδης άνθρωπος τον πλησίασε ενώ είχε σταματήσει σε ένα πάρκιγκ έξω από την Βέροια και επιχείρησε χωρίς να το ρωτήσει να ανέβει στην θέση του συνοδηγού. Ο οδηγός περιέγραψε τον προβληματισμό, την ανησυχία, τον φόβο, αλλά και το δέος που ένιωσε στην θέα αυτού του άγνωστου που έφτασε στο σημείο εκείνο κυριολεκτικά από το πουθενά…..
\r\nΑν και ένιωσαν την ανάγκη να πουν και αυτοί την δική τους εμπειρία τελικά δεν το έκαναν. Οδηγός και συνοδηγός ξεκίνησαν με πορεία προς τα νότια. Σε κάποιο σημείο πριν την Κατερίνη, επειδή βρισκόταν σε εξέλιξη διαδικασία συλλογής αυτοκινήτων που είχαν εμπλακεί σε ατύχημα υποχρεώθηκαν να μειώσουν την ταχύτητα που κινούνταν. Και περιγράφουν:
\r\n(Γ.Τ. ) Οδηγός : “ κινούμασταν αργά για μια απόσταση περίπου 200 μέτρα . Περίπου 20 χ/ώρα . Η περιοχή ήταν γεμάτη λάδια αφού πριν είχε γίνει κάποιο ατύχημα, και τα αυτοκίνητα της οδικής βοήθειας απομάκρυναν τα 3 στραπατσαρισμένα αυτοκίνητα. Διασχίσαμε αυτή την μικρή απόσταση και ενώ ετοιμαζόμουν να πατήσω το γκάζι για να αυξήσω την ταχύτητα, διέκρινα στην απέναντι πλευρά την πλάτη ενώ ψηλού αδύνατου ανθρώπου να κινείται δίπλα στο πλήθος. Φτάνοντας στο ίδιο ύψος με αυτόν και προσπερνώντας τον κοιτάζοντας το πρόσωπό του παγώσαμε. Ήταν αυτός ! ”
\r\n( Κ.Π. ) Συνοδηγός : “ Είπα στον συνάδελφό μου να σταματήσει. Δεν ξέρω τι μπορεί να έβγαινε με αυτό, αλλά για να μιλήσω ειλικρινά πίστευα ότι θα μπορούσαμε να βγάζαμε άκρη. Αλλά θεωρούσα ότι αυτός ο άνθρωπος έβγαζε κάτι το κακό. Και με τόσο κόσμο και την αστυνομία ίσως κάτι να γινόταν……”
\r\n(Γ.Τ.) : “ Θα σταματούσα επί τόπoυ αλλά η πίεση των αυτοκινήτων που έρχονταν πίσω μου αλλά και οι αστυνομικοί που ρύθμιζαν την κίνηση με ανάγκασαν να συνεχίσω. Σταματήσαμε περίπου 400 μέτρα πιο κάτω και με γρήγορο βήμα κατευθυνθήκαμε προς τα πίσω αναζητώντας αυτόν τον μυστηριώδη άνθρωπο. Μάταια όμως . Όσο και αν προσπαθήσαμε δεν είδαμε τίποτα. Ούτε στο οδόστρωμα.Γυρίσαμε πίσω και ήταν τέτοια η αμηχανία μας που νομίζαμε ότι όλα αυτά ήταν ένα παιχνίδι τύχης και συμπτώσεων. Ναι νοιώθαμε έναν φόβο αφού αυτά τα δρομολόγια τα κάναμε πάρα πολύ συχνά. Και δεν ξέρω, στην σκέψη ότι θα μπορούσε να επαναληφθεί αυτό. Ναι φοβόμασταν….. ”
\r\nΟι δύο τους επιβιβάστηκαν ξανά γρήγορα στο φορτηγό και η βροχή είχε δυναμώσει για τα καλά. Λίγο πριν τον κόμβο για Λαμία σε κάποια στροφή ένας δυνατός θόρυβος ακούστηκε από το πίσω μέρος του φορτηγού. Απ ότι διαπιστώθηκε όταν σταμάτησαν, το μικρό χειροκίνητο κλάρκ που βρισκόταν μέσα στο χώρο μεταφοράς των εμπορευμάτων, ξεχνώντας να το σταθεροποιήσουν είχε μετακινηθεί και είχε χτυπήσει πάνω στα τοιχώματα.
\r\n(Γ.Τ.) : “ ακούσαμε τον θόρυβο και επειδή μας έχει ξανασυμβεί καταλάβαμε αμέσως γιατί επρόκειτο. Σταμάτησα το φορτηγό στα δεξιά του δρόμου και γύρισα το μπροστινό μέρος προς το δρόμο για την επαναφορά στην Ε.Ο. με το ξεκίνημά μας. Το πίσω τμήμα, η πόρτα φόρτωσης κοιτούσε λοξά προς τα χωράφια. Ο συνάδελφός μου κατέβηκε για να σταθεροποιήσει το κλάρκ. ”
\r\n(Κ.Π.) : "έτρεξα γρήγορα πίσω γιατί έβρεχε καταρρακτωδώς, άνοιξα την πόρτα, ανέβηκα και αφού έπιασα το κλάρκ στα στηρίγματα, ασφάλισα ξανά την πόρτα για να ξεκινήσουμε.
\r\nΓια μια στιγμή η ματιά μου έπεσε προς την μεριά των χωραφιών που βρίσκονται πιο χαμηλά από το επίπεδο του δρόμου. Κοκάλωσα. Σε μια απόσταση κάπου 50 μ. από εμένα βρισκόταν αυτός…και κοιτούσε προς το μέρος μου. Ακίνητος…απλά κοιτούσε.….δεν μπορούσα να διακρίνω το πρόσωπό του….ήταν σκοτεινό…Έτρεμα…Ανέβηκα πάνω στο φορτηγό και το μόνο που είπα στο συνάδελφό μου ήταν να φύγει αμέσως. Λίγο πιο πέρα και αφού με ρώτησε τι έπαθα και ήμουν έτσι τότε του εξήγησα. Ειλικρινά δεν το είπα πριν όχι μόνο επειδή ήμουν σε πανικό αλλά με τίποτα δεν θα ήθελα να δούμε εκείνη την στιγμή κάτι παραπάνω. Μόνο να φύγουμε…….”
\r\nΤο φορτηγό είχε διασχίσει το μεγαλύτερο τμήμα της επιστροφής και βρισκόταν κάπου στο ύψος της πρώτης αερογέφυρας προς Θήβα. Και περιγράφουν :
\r\n(Γ.Τ.) Οδηγός : “ ήμασταν πολύ κουρασμένοι και οι δύο. Όχι φυσικά τόσο από το ταξίδι αλλά κυρίως από αυτά που μας είχαν συμβεί.Είχαμε μόλις περάσει τη αερογέφυρα όταν κάποια στιγμή σε κάποια απόσταση περίπου 100 μέτρα από εμάς διέκρινα κάποια κίνηση στο διάζωμα, το χώρισμα ανάμεσα στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας. Σε λίγα δευτερόλεπτα, και ενώ έφτανα στο σημείο αυτό, σαν να πήδηξε από το διάζωμα, σαν να το διέσχισε….αυτός…..ναι αυτός που ποτέ στην ζωή μας δεν θα καταλάβουμε ποιος ήταν ή τι ήταν. Προσπαθεί να περάσει το δρόμο με κατεύθυνση προς τα δεξιά. Εγώ ήμουν στην μεσαία λωρίδα, δεν διέκρινα ή δεν κατάλαβα άλλα οχήματα στο δρόμο εκείνη την στιγμή. Μόνο εμάς και αυτόν. Να πετάγεται αστραπιαία μπροστά στο φορτηγό. Προσπάθησα να τον αποφύγω. Η αλήθεια είναι ότι πανικοβλήθηκα. Ποτέ δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Έκοψα το τιμόνι προς τα δεξιά…έχασα το έλεγχο…...πάλι αριστερά….ξανά δεξιά φρέναρα….μου έφυγε δεξιά προς την προστατευτικό μπάρα…χτύπησε στα πλαϊνά…το μπροστινό λάστιχο έσκασε, το φορτηγό σύρθηκε για περίπου πενήντα μέτρα. Όταν σταμάτησε προσπάθησα να καταλάβω τι συνέβη. Ο συνάδελφός μου κρατούσε το κεφάλι του αφού είχε χτυπήσει στο σίδερο της πόρτας του. Κατεβήκαμε και οι δύο προσπαθώντας να συνέλθουμε και να δούμε αν είχαμε χτυπήσει και αυτόν. Δεν υπήρχε τίποτα…Μόνο ο πανικός μας. Ήταν συγκλονιστικό, ανεξήγητο. Ποτέ μας δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε -. τι να καταλάβεις άλλωστε - τι τελικά μας καταδίωκε ; Τι ήταν αυτό που ήθελε το κακό μας ; Όχι, σίγουρα δεν ήταν συμπτώσεις. Ήταν κάτι το μυστηριώδες. Ήμασταν τυχεροί ; Ήθελε να έρθουν μέχρι εκείνο τα σημείο τα πράγματα ; Τι να πω ! Τι να υποθέσει κανείς δηλαδή ! Και να το πεις, σε κοιτάζουν περίεργα. Πάντως στην φαντασία μας δεν ήταν. Το ζήσαμε δύο μαζί, ακούσαμε και άλλους να το συζητούν.λεγεται οτι εμφανιζεται για να ετοιμασει το εδαφος για μια μεγαλη καταστροφη.ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ?
\r\nhttp://eyexia.forumup.gr/index.php?mforum=eyexia
\r\n\r\nΤο φορτηγό φτάνει στον κόμβο του Σχηματαρίου και στρίβει δεξιά στο δρόμο που τέμνει την Ε.Ο.
\r\nΟ οδηγός ( Γ.Τ.) περιγράφει :
\r\n¨ στρίψαμε με σκοπό να βγούμε στην Ε.Ο. για το δρομολόγιό μας. όταν στο τελείωμα του δρόμου εκεί που σχεδόν αρχίζει η δεξιά λωρίδα της Εθνικής είδαμε μια σκιά. Τουλάχιστον έτσι φαινόταν μέχρι που τα φώτα έπεσαν πάνω της. Ήταν κάποιος και κοιτούσε προς το μέρος μας. Θέλοντας και μη σταματήσαμε, διαφορετικά θα πέφταμε πάνω του αφού ήταν ακριβώς στην πορεία μας. Είχε σταθεί και σήκωσε χέρι κάνοντας μας νόημα. Ακινητοποίησα το αυτοκίνητο και αυτός κατευθύνθηκε προς την μεριά του συνοδηγού προσπαθώντας να πιάσει το χερούλι αφού πάτησε, στο σκαλοπάτι που βρίσκεται κάτω από την πόρτα. Ο συνάδελφός μου κατεβάζοντας το παράθυρο το ρώτησε προς τα που πηγαίνει, όταν αυτός εντελώς χαμηλόφωνα είπε ότι κατευθύνθηκε προς τα πάνω. Δεν ξέρω γιατί,τον αφήσαμε να επιβιβαστεί. Είχε ένα παρουσιαστικό που δεν θα λέγαμε σε πάγωνε αλλά σε προβλημάτιζε. ,ηλικία γύρω στα 50, μαλλιά να ασπρίζουν, και ελαφριά γένια. Τα ρούχα του μαύρα, ενώ το παλτό του ήταν γκρι. Δεν κρατούσε τίποτα ούτε φαίνεται να φορούσε κάτι στα χέρια του. Τα μάτια του μάλλον σκούρο μπλε. είχαν ένα βλέμμα περίεργο και παγερό. Κοιτούσε διαρκώς μπροστά. Ούτε μια στιγμή δεν κοίταξε εμάς ή δεξιά προς το παράθυρο. Ευθεία μπροστά. Ένιωσα κάποιον φόβο. Αμέσως μετάνιωσα που τον πήραμε. ”
\r\nΟ συνοδηγός ( Κ.Π.) : ¨ είχαμε αναμμένο το καλοριφέρ, και καθώς άνοιξε την πόρτα για να μπει μέσα κρύωσε ο θάλαμος. Θα ξαναζεσταινόταν. Όπως και έγινε. Ένιωθα όμως την δεξιά μου πλευρά κρύα. Κατάλαβα ότι προερχόταν από αυτόν. Φοβήθηκα. Γενικά δεν πίστευα σε παράξενα πράγματα, αλλά εδώ κάτι συνέβαινε. Δεν ξέρω πως δεχθήκαμε να βάλουμε στο φορτηγό τρίτον άνθρωπο. Αργότερα συζητώντας μεταξύ μας καταλήξαμε ότι δεν μπορέσαμε να αντιδράσουμε. Σαν να μας επιβλήθηκε με το που τον αντικρίσαμε. ”
\r\n( Γ.Τ.) ¨ Φόβος. Όση ώρα ήταν δίπλα μας νοιώθαμε ότι ο χρόνο κυλούσε αργά.Διασχίζαμε την Ε.Ο. όταν στα δεξιά του δρόμου στο ύψος του Ακραίφνιου είδαμε τους φάρους ενός περιπολικού που προχωρούσε αργα. Σκέφτηκα να σταματήσω. Αλλά δεν ήξερα τι να πώ...μήπως με περνούσαν για τρελό. Αφού ούτως ή άλλως εμείς επιτρέψαμε στον άγνωστο να επιβιβαστεί. Φτάνοντας πιο ψηλά στην διασταύρωση για Μαλεσίνα, σε ένα άνοιγμα της Ε.Ο. σκέφτηκα ότι ήταν η ευκαιρία να σταματήσω. Έκοψα ο τιμόνι δεξιά, επικαλούμενος θόρυβο στον κινητήρα, και ακινητοποίησα το φορτηγό. Κατεβήκαμε με τον συνάδελφό μου ανοίξαμε το καπώ και κοιτούσαμε., δεν είχαμε συνεννοηθεί, αλλά κινούμασταν και λειτουργούσαμε με τον ίδιο τρόπο. Ο άνθρωπος αυτός ( ή ότι μπορεί να ήταν ), κοιτούσε συνεχώς μπροστα. Έδειχνε σαν να μην τον απασχολούσε αυτό που κάναμε, αυτό που συνέβαινε. Μιλούσαμε στην συνέχεια μεταξύ μας, θέλοντας να δείξουμε ότι ήμασταν απογοητευμένοι αφού είχαμε ένα σοβαρό πρόβλημα στο φορτηγό. Όταν κάποια στιγμή σηκώσαμε το κεφάλι μας και κοιτάξαμε προς την καμπίνα, έκπληκτοι αλλά και φοβισμένοι διαπιστώσαμε ότι ήταν άδεια. Δεν είδαμε τίποτα, δεν αντιληφθήκαμε καμιά κίνηση.....απλά ήταν άδεια. Κοιτάξαμε γύρω από το φορτηγό αλλά τίποτα.
\r\n( Κ.Π.) : “ Πάντως πρέπει να πούμε ότι ταυτόχρονα νοιώσαμε και κάποια ανησυχία γιατί δεν ξέραμε τι μπορούσε να έχει συμβεί σε αυτόν και να βρισκόμασταν κάποια στιγμή ακόμα και μπλεγμένοι. Με αυτές τις σκέψεις επιβιβαστήκαμε γρήγορα στο φορτηγό και ξεκινήσαμε. Προσπαθούσαμε να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα. Πάντως είμασταν σίγουροι για ένα πράγμα : Δεν ήταν κάτι που έστεκε, κάτι το φυσιολογικό.....
\r\nΤο φορτηγό έφτασε πολύ αργά το απόγευμα στον προορισμό του. Αφού ξεφορτώθηκαν τα εμπορεύματα, οδηγός και συνοδηγός γύρισαν στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου και διανυκτέρευσαν με σκοπό να αναχωρήσουν την άλλη μέρα το πρωί για την επιστροφή. Την επομένη μέρα ξεκίνησαν και λίγο έξω από την πόλη σταμάτησαν σε έναν σταθμό Καθισμένοι δίπλα σε μια άλλη παρέα άκουσαν έναν διάλογο που τους άφησε άφωνους. Ένας οδηγός φορτηγού περιέγραφε την στιγμή που ένας περίεργος μυστηριώδης άνθρωπος τον πλησίασε ενώ είχε σταματήσει σε ένα πάρκιγκ έξω από την Βέροια και επιχείρησε χωρίς να το ρωτήσει να ανέβει στην θέση του συνοδηγού. Ο οδηγός περιέγραψε τον προβληματισμό, την ανησυχία, τον φόβο, αλλά και το δέος που ένιωσε στην θέα αυτού του άγνωστου που έφτασε στο σημείο εκείνο κυριολεκτικά από το πουθενά…..
\r\nΑν και ένιωσαν την ανάγκη να πουν και αυτοί την δική τους εμπειρία τελικά δεν το έκαναν. Οδηγός και συνοδηγός ξεκίνησαν με πορεία προς τα νότια. Σε κάποιο σημείο πριν την Κατερίνη, επειδή βρισκόταν σε εξέλιξη διαδικασία συλλογής αυτοκινήτων που είχαν εμπλακεί σε ατύχημα υποχρεώθηκαν να μειώσουν την ταχύτητα που κινούνταν. Και περιγράφουν:
\r\n(Γ.Τ. ) Οδηγός : “ κινούμασταν αργά για μια απόσταση περίπου 200 μέτρα . Περίπου 20 χ/ώρα . Η περιοχή ήταν γεμάτη λάδια αφού πριν είχε γίνει κάποιο ατύχημα, και τα αυτοκίνητα της οδικής βοήθειας απομάκρυναν τα 3 στραπατσαρισμένα αυτοκίνητα. Διασχίσαμε αυτή την μικρή απόσταση και ενώ ετοιμαζόμουν να πατήσω το γκάζι για να αυξήσω την ταχύτητα, διέκρινα στην απέναντι πλευρά την πλάτη ενώ ψηλού αδύνατου ανθρώπου να κινείται δίπλα στο πλήθος. Φτάνοντας στο ίδιο ύψος με αυτόν και προσπερνώντας τον κοιτάζοντας το πρόσωπό του παγώσαμε. Ήταν αυτός ! ”
\r\n( Κ.Π. ) Συνοδηγός : “ Είπα στον συνάδελφό μου να σταματήσει. Δεν ξέρω τι μπορεί να έβγαινε με αυτό, αλλά για να μιλήσω ειλικρινά πίστευα ότι θα μπορούσαμε να βγάζαμε άκρη. Αλλά θεωρούσα ότι αυτός ο άνθρωπος έβγαζε κάτι το κακό. Και με τόσο κόσμο και την αστυνομία ίσως κάτι να γινόταν……”
\r\n(Γ.Τ.) : “ Θα σταματούσα επί τόπoυ αλλά η πίεση των αυτοκινήτων που έρχονταν πίσω μου αλλά και οι αστυνομικοί που ρύθμιζαν την κίνηση με ανάγκασαν να συνεχίσω. Σταματήσαμε περίπου 400 μέτρα πιο κάτω και με γρήγορο βήμα κατευθυνθήκαμε προς τα πίσω αναζητώντας αυτόν τον μυστηριώδη άνθρωπο. Μάταια όμως . Όσο και αν προσπαθήσαμε δεν είδαμε τίποτα. Ούτε στο οδόστρωμα.Γυρίσαμε πίσω και ήταν τέτοια η αμηχανία μας που νομίζαμε ότι όλα αυτά ήταν ένα παιχνίδι τύχης και συμπτώσεων. Ναι νοιώθαμε έναν φόβο αφού αυτά τα δρομολόγια τα κάναμε πάρα πολύ συχνά. Και δεν ξέρω, στην σκέψη ότι θα μπορούσε να επαναληφθεί αυτό. Ναι φοβόμασταν….. ”
\r\nΟι δύο τους επιβιβάστηκαν ξανά γρήγορα στο φορτηγό και η βροχή είχε δυναμώσει για τα καλά. Λίγο πριν τον κόμβο για Λαμία σε κάποια στροφή ένας δυνατός θόρυβος ακούστηκε από το πίσω μέρος του φορτηγού. Απ ότι διαπιστώθηκε όταν σταμάτησαν, το μικρό χειροκίνητο κλάρκ που βρισκόταν μέσα στο χώρο μεταφοράς των εμπορευμάτων, ξεχνώντας να το σταθεροποιήσουν είχε μετακινηθεί και είχε χτυπήσει πάνω στα τοιχώματα.
\r\n(Γ.Τ.) : “ ακούσαμε τον θόρυβο και επειδή μας έχει ξανασυμβεί καταλάβαμε αμέσως γιατί επρόκειτο. Σταμάτησα το φορτηγό στα δεξιά του δρόμου και γύρισα το μπροστινό μέρος προς το δρόμο για την επαναφορά στην Ε.Ο. με το ξεκίνημά μας. Το πίσω τμήμα, η πόρτα φόρτωσης κοιτούσε λοξά προς τα χωράφια. Ο συνάδελφός μου κατέβηκε για να σταθεροποιήσει το κλάρκ. ”
\r\n(Κ.Π.) : "έτρεξα γρήγορα πίσω γιατί έβρεχε καταρρακτωδώς, άνοιξα την πόρτα, ανέβηκα και αφού έπιασα το κλάρκ στα στηρίγματα, ασφάλισα ξανά την πόρτα για να ξεκινήσουμε.
\r\nΓια μια στιγμή η ματιά μου έπεσε προς την μεριά των χωραφιών που βρίσκονται πιο χαμηλά από το επίπεδο του δρόμου. Κοκάλωσα. Σε μια απόσταση κάπου 50 μ. από εμένα βρισκόταν αυτός…και κοιτούσε προς το μέρος μου. Ακίνητος…απλά κοιτούσε.….δεν μπορούσα να διακρίνω το πρόσωπό του….ήταν σκοτεινό…Έτρεμα…Ανέβηκα πάνω στο φορτηγό και το μόνο που είπα στο συνάδελφό μου ήταν να φύγει αμέσως. Λίγο πιο πέρα και αφού με ρώτησε τι έπαθα και ήμουν έτσι τότε του εξήγησα. Ειλικρινά δεν το είπα πριν όχι μόνο επειδή ήμουν σε πανικό αλλά με τίποτα δεν θα ήθελα να δούμε εκείνη την στιγμή κάτι παραπάνω. Μόνο να φύγουμε…….”
\r\nΤο φορτηγό είχε διασχίσει το μεγαλύτερο τμήμα της επιστροφής και βρισκόταν κάπου στο ύψος της πρώτης αερογέφυρας προς Θήβα. Και περιγράφουν :
\r\n(Γ.Τ.) Οδηγός : “ ήμασταν πολύ κουρασμένοι και οι δύο. Όχι φυσικά τόσο από το ταξίδι αλλά κυρίως από αυτά που μας είχαν συμβεί.Είχαμε μόλις περάσει τη αερογέφυρα όταν κάποια στιγμή σε κάποια απόσταση περίπου 100 μέτρα από εμάς διέκρινα κάποια κίνηση στο διάζωμα, το χώρισμα ανάμεσα στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας. Σε λίγα δευτερόλεπτα, και ενώ έφτανα στο σημείο αυτό, σαν να πήδηξε από το διάζωμα, σαν να το διέσχισε….αυτός…..ναι αυτός που ποτέ στην ζωή μας δεν θα καταλάβουμε ποιος ήταν ή τι ήταν. Προσπαθεί να περάσει το δρόμο με κατεύθυνση προς τα δεξιά. Εγώ ήμουν στην μεσαία λωρίδα, δεν διέκρινα ή δεν κατάλαβα άλλα οχήματα στο δρόμο εκείνη την στιγμή. Μόνο εμάς και αυτόν. Να πετάγεται αστραπιαία μπροστά στο φορτηγό. Προσπάθησα να τον αποφύγω. Η αλήθεια είναι ότι πανικοβλήθηκα. Ποτέ δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο. Έκοψα το τιμόνι προς τα δεξιά…έχασα το έλεγχο…...πάλι αριστερά….ξανά δεξιά φρέναρα….μου έφυγε δεξιά προς την προστατευτικό μπάρα…χτύπησε στα πλαϊνά…το μπροστινό λάστιχο έσκασε, το φορτηγό σύρθηκε για περίπου πενήντα μέτρα. Όταν σταμάτησε προσπάθησα να καταλάβω τι συνέβη. Ο συνάδελφός μου κρατούσε το κεφάλι του αφού είχε χτυπήσει στο σίδερο της πόρτας του. Κατεβήκαμε και οι δύο προσπαθώντας να συνέλθουμε και να δούμε αν είχαμε χτυπήσει και αυτόν. Δεν υπήρχε τίποτα…Μόνο ο πανικός μας. Ήταν συγκλονιστικό, ανεξήγητο. Ποτέ μας δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε -. τι να καταλάβεις άλλωστε - τι τελικά μας καταδίωκε ; Τι ήταν αυτό που ήθελε το κακό μας ; Όχι, σίγουρα δεν ήταν συμπτώσεις. Ήταν κάτι το μυστηριώδες. Ήμασταν τυχεροί ; Ήθελε να έρθουν μέχρι εκείνο τα σημείο τα πράγματα ; Τι να πω ! Τι να υποθέσει κανείς δηλαδή ! Και να το πεις, σε κοιτάζουν περίεργα. Πάντως στην φαντασία μας δεν ήταν. Το ζήσαμε δύο μαζί, ακούσαμε και άλλους να το συζητούν.λεγεται οτι εμφανιζεται για να ετοιμασει το εδαφος για μια μεγαλη καταστροφη.ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ?
\r\nhttp://eyexia.forumup.gr/index.php?mforum=eyexia