Ο Πολεμιστης του Φωτος χρειαζεται χρονο για τον εαυτο του. Και χρησιμοποιει αυτο το χρονο για να ηρεμησει και να επικοινωνησει με τη Συμπαντικη Ψυχη. Κανονιζει να ειναι σε θεση να διαλογιζεται ακομη και στη μεση μιας μαχης, μιας δυσκολης καταστασης.
Σε μερικες περιπτωσεις, ο πολεμιστης καθεται κατω, χαλαρωνει και αφηνει οτιδηποτε συμβαινει γυρω του απλως να συμβαινει. Κοιταζει γυρω του σαν να ειναι ο ιδιος θεατης, χωρις να προσπαθει να μεγαλωσει ή να μικρυνει, αφηνοντας τον εαυτο του να παρασυρθει απο την κινηση της ιδιας της ζωης.
Σιγα σιγα, ολα οσα εμοιαζαν τοσο μπερδεμενα φαινονται τωρα απλα. Και ο πολεμιστης ξαναγινεται χαρουμενος.
Paulo Coelho, ο Πολεμιστης του Φωτος
Το παραπανω αποτελει ενα κειμενακι στο οποιο με παρεπεμψε πριν απο λιγες ωρες ενας καλος φιλος και προερχεται απο την ιστοσελιδα του Κοελο warriorofthelight.com.
Το θεμα λοιπον που θα ηθελα να θεσω εδω εχει να κανει με την υπομονη και την ικανοτητα μας να ηρεμουμε, να στηριζομαστε στον εαυτο μας (σαυτον ισθι) και να καταφερνουμε τελικα να βγαινουμε απο μια δυσκολη κατασταση στη ζωη μας, ακομα κι αν ταυτοχρονα βρισκομαστε μεσα σε αλλες χιλιες δυο δυσκολιες.
Εσεις εχετε αισθανθει αναλογα; Ποσες φορες νοιωσατε σε μια δυσκολη κατασταση πως οι συμπαντικες δυναμεις δεν σας αφηνουν και πολλα περιθωρια , παρα να συγκεντρωθειτε τελικα αποκλειστικα στον εαυτο σας, αφηνοντας υπομονετικα εναν τυφωνα ασχημων γεγονοτων να σαρωσει την προσωπικη σας γαληνη; Ποιος ειναι ο ρολος της υπομονης στη δικη σας ζωη; Και ποσο αποδεκτος ειναι απο εσας την ωρα μιας κρισης; Και τελος, ποσο ανακουφιστικη ειναι εκεινη η νηνεμια που νοιωσατε λιγο μετα την απομακρυνση του ... "τυφωνα";
Σε μερικες περιπτωσεις, ο πολεμιστης καθεται κατω, χαλαρωνει και αφηνει οτιδηποτε συμβαινει γυρω του απλως να συμβαινει. Κοιταζει γυρω του σαν να ειναι ο ιδιος θεατης, χωρις να προσπαθει να μεγαλωσει ή να μικρυνει, αφηνοντας τον εαυτο του να παρασυρθει απο την κινηση της ιδιας της ζωης.
Σιγα σιγα, ολα οσα εμοιαζαν τοσο μπερδεμενα φαινονται τωρα απλα. Και ο πολεμιστης ξαναγινεται χαρουμενος.
Paulo Coelho, ο Πολεμιστης του Φωτος
Το παραπανω αποτελει ενα κειμενακι στο οποιο με παρεπεμψε πριν απο λιγες ωρες ενας καλος φιλος και προερχεται απο την ιστοσελιδα του Κοελο warriorofthelight.com.
Το θεμα λοιπον που θα ηθελα να θεσω εδω εχει να κανει με την υπομονη και την ικανοτητα μας να ηρεμουμε, να στηριζομαστε στον εαυτο μας (σαυτον ισθι) και να καταφερνουμε τελικα να βγαινουμε απο μια δυσκολη κατασταση στη ζωη μας, ακομα κι αν ταυτοχρονα βρισκομαστε μεσα σε αλλες χιλιες δυο δυσκολιες.
Εσεις εχετε αισθανθει αναλογα; Ποσες φορες νοιωσατε σε μια δυσκολη κατασταση πως οι συμπαντικες δυναμεις δεν σας αφηνουν και πολλα περιθωρια , παρα να συγκεντρωθειτε τελικα αποκλειστικα στον εαυτο σας, αφηνοντας υπομονετικα εναν τυφωνα ασχημων γεγονοτων να σαρωσει την προσωπικη σας γαληνη; Ποιος ειναι ο ρολος της υπομονης στη δικη σας ζωη; Και ποσο αποδεκτος ειναι απο εσας την ωρα μιας κρισης; Και τελος, ποσο ανακουφιστικη ειναι εκεινη η νηνεμια που νοιωσατε λιγο μετα την απομακρυνση του ... "τυφωνα";