Η ιστορία που θα σας περιγράψω παρακάτω είναι πέρα για πέρα αληθινή και συνέβη μόλις πριν λίγες ημέρες (09-05-2008).
Το απόγευμα της Παρασκευής μαζί με την οικογένεια μου αποφασίσαμε να βγούμε έξω για παγωτό.
Όπως συνήθως καθίσαμε σε ένα γνωστό ζαχαροπλαστείο, κάτω από τα πανύψηλα πεύκα , και τρώγοντας το παγωτό μας , συζητούσαμε και λέγαμε διάφορα αστεία ή περιστατικά από την ημέρα που πέρασε .
Σύντομα ο γιος μου άρχισε να παίζει , όπως πάντα συνηθίζει, ανάμεσα στα πράσινα παρτέρια, είτε κόβοντας φυλλαράκια από τα δενδρύλλια, είτε μαζεύοντας λουλουδάκια, τα οποία φυτρώνουν απείθαρχα ανάμεσα στα φρεσκοφυτεμμένα (από τους υπαλλήλους του Δήμου ) λουλούδια.
Όπως συνήθως έβγαλα το ημερολόγιο μου (κάτι που συνηθίζω εδώ και καιρό να κάνω ) και κατέγραφα τις διάφορες ιδέες και σκέψεις που έρχονται στο μυαλό μου.
Είναι γεγονός πως κάτω από τα καταπράσινα πεύκα του συγκεκριμένου πεζόδρομου μπορεί να βρει κανείς την απαραίτητη ηρεμία και έμπνευση, την στιγμή που εκατοντάδες αυτοκίνητα στον παρακείμενο κεντρικό δρόμο προσπαθούν ανεπιτυχώς να αποσπάσουν την προσοχή των ανθρώπων που περπατούν κατά μήκος αυτής της καταπράσινης νησίδας.
Πάνω από τα κεφάλια μας χιλιάδες πουλιά ζουν τις δικές τους ιστορίες , γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με ατέλειωτα τιτιβίσματα και φωνούλες , που ομολογουμένως με συγκινούν και με εμπνέουν με ένα μοναδικό τρόπο.
Με την άκρη του ματιού παρακολουθούσα τον ζωηρό μπόμπιρα να τρέχει πότε από εδώ και πότε από εκεί , και κάποια στιγμή τον πιάνω , να τρέχει ξαφνικά δίπλα μου κρατώντας ένα πουλί, για την ακρίβεια μια δεκαοκτούρα , το οποίο έσταζε αίμα από την μύτη του.
«Μαμά , μαμά το πουλί είναι χτυπημένο! Τρέχει αίμα από το στόμα του!!»
Πράγματι το πουλί το οποίο έτρεμε ολόκληρο από το σοκ πιθανόν έσταζε αίμα το οποίο μάλιστα γέμισε τα χέρια μου και το μπουφάν που φορούσα.
Ήταν αξιολύπητο όπως το έβλεπα , μέσα στις χούφτες μου, μια ψυχούλα , να τρέμει ολόκληρο.
Τότε συνειδητοποιώ ότι το ίδιο το πουλί ήταν ένα είδος μηνύματος , ένας χρησμός , ένα σημάδι , γιατί ακριβώς πριν λίγες ημέρες είχα τελειώσει μια ακόμη ιστορία , η οποία αναφερόταν σε μια κοπέλα η οποία αναλαμβάνει την προστασία του περιβάλλοντος και ειδικά των πουλιών μέσω καθοδήγησης και μιας σειράς μηνυμάτων ανάμεσα στα οποία ήταν και μια δεκαοχτούρα!
Σκέφτηκα να καλέσω την Ορνιθολογική Εταιρεία, γιατί έξαφνα θυμήθηκα ένα παρόμοιο περιστατικό που μου συνέβη πριν από λίγα χρόνια, όταν ανακάλυψα ένα πετροχελίδονο , να έχει εισβάλλει και παγιδευτεί στην Υπηρεσία που εργαζόμουν την περίοδο εκείνη.
Την ώρα που ετοιμαζόμουν να καλέσω τον αριθμό για τις πληροφορίες τηλεφωνικού καταλόγου, μια εύσωμη κυρία με την κόρη της και ένα μωρό στο καροτσάκι , κάθισε στο διπλανό τραπέζι αρχίζοντας ταυτόχρονα το κήρυγμα στον γιό μου, με στόμφο, λες και δεν υπήρχα σαν παρουσία.
«Άκου να σου πω μικρέ …μην πιάνεις τα άρρωστα πουλιά , γιατί θα πεθάνεις!!»
Ο τρόπος που τόνιζε τις λέξεις με τέτοια σιγουριά αλλά και στόμφο μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι.
«Σας παρακαλώ κυρία μου αφήστε με να κάνω την δουλειά μου!!».
Δίστασε για λίγο…..
«Να κάνετε την δουλειά σας …..δεν λέω , αλλά ….» συνέχισε απτόητη « είναι επικίνδυνο να κρατάτε άρρωστα πουλιά !!»
«Οι άνθρωποι μερικές φορές είναι περισσότερο επικίνδυνοι από τα ζώα », της ανταπαντάω , αλλά προτιμώ να δώσω τόπο στην οργή, γιατί στην άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο υπάλληλος της υπηρεσίας πληροφόρησης πελατών με ρωτούσε σε τι μπορούσε να βοηθήσει.
«Το τηλέφωνο της Ορνιθολογικής Εταιρείας, παρακαλώ…»
Δίπλα η εύσωμη κυρία παρακολουθούσε με περιέργεια, ενώ το πουλάκι συνέχιζε να τρέμει ολόκληρο σαν μωρό παιδί.
Σύντομα ένας ευγενικότατος κύριος από την συγκεκριμένη Εταιρεία μου έδινε πληροφορίες και τα κατάλληλα τηλέφωνα για να καλέσω βοήθεια, μιας και η Εταιρεία αυτή δεν ασχολείται με την περίθαλψη των ζώων και πουλιών.
Ήταν όμως, πέρα από κάθε αμφιβολία, κατατοπιστικός και εξυπηρετικός .
Το τηλέφωνο που μου έδωσε , ήταν ο αριθμός τηλεφώνου του Συλλόγου Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής και απαντούσε ένας τηλεφωνητής .Από εκεί , κρατώντας παράλληλα και το πουλάκι σημείωσα ένα τηλέφωνο (κινητό), το οποίο κάλεσα με αγωνία.
Απάντησε η φωνή μιας ευγενικής κυρίας.
«Σας παρακαλώ , βρήκαμε ένα πληγωμένο πουλάκι το οποίο χρειάζεται περίθαλψη».
Με ρώτησε το είδος του πουλιού και της απάντησα .
«Τότε πρέπει να φυλάξετε το πουλί σε ένα χάρτινο κουτί, σε ήσυχο και σκοτεινό χώρο για να μην μετακινείται και αύριο το πρωί να μας καλέσετε πάλι στα ίδια τηλέφωνα…».
Ήταν μια ανακούφιση , λες και το πληγωμένο πουλί ήμουν εγώ και όχι το φτερωτό πλασματάκι που κρατούσα στην αγκαλιά μου.
«Βεβαίως , θα κάνω ότι μου είπατε και αύριο ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΛΕΣΩ!!»
Αυτό το τελευταίο το είπα δυνατά για να το ακούσει η κυρία που συνέχιζε να μην κοιτάει με στόμφο , ενώ τα μάτια της είχαν γίνει στρογγυλά από την έκπληξη.
«Πάμε μικρέ…»
Πήρα τον γιό μου αφήνοντας εμβρόντητη την πολύξερη κυρία και στο δρόμο μέχρι το σπίτι νόμιζα ότι μας κοιτούσαν όλοι σαν να κουβαλάγαμε ένα τεράστιο ούφο μαζί μας και όχι ένα πουλάκι .
Στο σπίτι βρήκαμε το κατάλληλο κουτί, που είχαμε φυλάξει άθελα, αλλά τώρα φάνηκε αρκετά χρήσιμο και σκεπάσαμε το πάνω μέρος με μια πετσετούλα.
Το πουλί φαινόταν να έχει αναθαρρέψει λίγο , ενώ τα μάτια του ήταν ζωηρά .Παρά ταύτα παρέμενε σιωπηλό υπομένοντας το δράμα του, ή τον πόνο του σαν σιωπηλός οσιομάρτυρας .
Όταν ηρέμησα λίγο σκέφτηκα πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσο προγραμματισμένα μυαλά που φοβούνται ακόμη και τα πουλιά , και όλα αυτά από μια κατασκευασμένη παραπληροφόρηση, που καλλιεργήθηκε από την τηλεόραση και τον Τύπο, αλλά και την έλλειψη παιδείας και κατά συνέπεια οικολογικής συνείδησης!
Την επόμενη ημέρα σκέφτηκα να πάρουμε το πουλάκι και να πάμε στο γειτονικό άλσος μήπως αφήνοντας το ελεύθερο να καταφέρει να πετάξει μιας και είχε σταματήσει η αιμορραγία από το στόμα .
Βέβαια πηγαίνοντας εκεί και ανοίγοντας το κουτί, το πουλί το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να περπατάει αμήχανα και φοβισμένα τριγύρω.
Δυστυχώς όπως διαπίστωσα είχε αίμα στην φτερούγα, κάτι που με έκανε να καταλάβω πως μάλλον πρέπει να είχε κάταγμα στην φτερούγα.
Βάλαμε το πουλί πάλι στην κρυψώνα του , γιατί εν τω μεταξύ είχαν καταφθάσει κάτι πιτσιρικάδες να απολαύσουν το υπερθέαμα , και το πουλί κινδύνευε και από την ακράδαντη περιέργεια τους.
Πήρα λυπημένη τηλέφωνο την κυρία με την οποία είχα μιλήσει το προηγούμενο απόγευμα και μου απάντησε ένας συνεργάτης της ότι εξετάζει ένα άλλο πουλάκι, αλλά θα με καλούσε η ίδια στον αριθμό μου , αμέσως μόλις θα τελείωνε η εξέταση.
Πράγματι μετά από δέκα λεπτά η κυρία , η οποία αποδείχτηκε ότι είναι γιατρός , με κάλεσε και συνομιλήσαμε για λίγο .
Μου πρότεινε να πάω στον κοντινό σταθμό του Μετρό για να τους παραδώσω το κουτί με το πουλί, και βέβαια πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν λίγο διστακτική .
Που να τρέχει κανείς στην άλλη άκρη με ένα κουτί ανά χείρας ?
Μετά ρίχνοντας μια ματιά στο κουτί και βλέποντας τα ματάκια του πουλιού και το πόσο υπέφερε άλλαξα μονομιάς γνώμη!
Ναι βέβαια !
Πήρα το κουτί , τον γιο μου και με το αμάξι μας βρεθήκαμε στην γειτονική συνοικία, να περιμένουμε στο παγκάκι να έλθει ο νεαρός να πάρει το πουλάκι.
Ένιωσα περίεργα καθισμένη εκεί με το πουλί στο κουτί , γιατί απλούστατα και η ηρωϊδα της ιστορίας μου ζούσε κάτι ανάλογο….
Λες να επαληθεύονται όσα γράφουμε ?
Μήπως προκαλούμε την πραγματικότητα μας με όσα εξιστορούμε ή η ίδια η πραγματικότητα μας φέρνει διάφορα σημάδια για να μας δοκιμάσει?
Την ώρα που σκεφτόμουν όλα αυτά έρχεται πάλι ο μικρός κρατώντας ένα άλλο πουλάκι στα χέρια του!
« Δεν το πιστεύω ……»
Ευτυχώς ήταν ένα μικρό σπουργίτι , που μόλις μάθαινε να πετάει και είχε την τύχη να δοκιμάσει τις δυνάμεις του κοντά στον γιό μου , γιατί σε άλλη περίπτωση μπορεί και να είχε καταλήξει στο στόμα καμιάς γάτας.
Το μικρό σπουργίτι ανέβηκε με την βοήθεια του γιου μου στα κλαδιά μιας νεραντζιάς μιας και η φωλιά από την οποία έπεσε ήταν στα πανύψηλα φυλλώματα μιας φοινικιάς, αλλά και εκεί στην νεραντζιά δεν κινδύνευε …
Ο νεαρός από τον Σύλλογο Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής κατέφθασε και παραδώσαμε το κουτί με το πληγωμένο πουλί για να οδηγηθεί στα χέρια της αξιόλογης ιατρού της Εταιρείας.
Στο σπίτι δεν παρέλειψα να τηλεφωνήσω πάλι και να ενημερωθώ για την πορεία της υγείας του ταλαιπωρημένου πτηνού και έμαθα ότι είχε υποστεί κάταγμα, αλλά θα γινόταν σύντομα καλά.
Ήταν ένα πουλάκι που είχε πληγωθεί από άγνωστη αιτία και σώθηκε .
Αν πίστευα ότι ήταν ένα άρρωστο πουλί από κάποια άγνωστη νόσο , τότε πρώτα από όλα το πουλί θα πέθαινε και δεύτερον θα συνέχιζα να ζω με τον φόβο ότι είχε κάποια ασθένεια , η οποία ήταν μεταδοτική.
Τόσο εύκολα μπορεί να πέσει κανείς στην λούμπα της παραπληροφόρησης και του φόβου που σκόπιμα καλλιεργούν κάποια μέσα , ή κάποιοι που επιθυμούν να μας βλέπουν αποκομμένους από την Φύση και την ομορφιά που κρύβει.
Σημασία έχει να κατανοήσουμε ότι δεν πρέπει να είμαστε ξεκομμένοι από την Φύση , αλλά και ότι πρέπει ως έθνος να αποκτήσουμε πλέον οικολογική συνείδηση .
Επίσης θα ήθελα να αναφέρω όλα τα στοιχεία του Συλλόγου Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής
http://www.wild-anima.gr/component/o...mid,1/lang,el/
ΑΝΙΜΑ
Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής
Μενελάου 134
17676 Καλλιθέα
Γραφεία και σταθμός Πρώτων Βοηθειών
Ταχυδρομική θυρίδα 75072
176 10 ΚΑΛΛΙΘΕΑ
Τηλέφωνα: 210 9510075
6972664675, 6946715429
website: www.wild-anima.gr
e-mail: @gmail.com
Το απόγευμα της Παρασκευής μαζί με την οικογένεια μου αποφασίσαμε να βγούμε έξω για παγωτό.
Όπως συνήθως καθίσαμε σε ένα γνωστό ζαχαροπλαστείο, κάτω από τα πανύψηλα πεύκα , και τρώγοντας το παγωτό μας , συζητούσαμε και λέγαμε διάφορα αστεία ή περιστατικά από την ημέρα που πέρασε .
Σύντομα ο γιος μου άρχισε να παίζει , όπως πάντα συνηθίζει, ανάμεσα στα πράσινα παρτέρια, είτε κόβοντας φυλλαράκια από τα δενδρύλλια, είτε μαζεύοντας λουλουδάκια, τα οποία φυτρώνουν απείθαρχα ανάμεσα στα φρεσκοφυτεμμένα (από τους υπαλλήλους του Δήμου ) λουλούδια.
Όπως συνήθως έβγαλα το ημερολόγιο μου (κάτι που συνηθίζω εδώ και καιρό να κάνω ) και κατέγραφα τις διάφορες ιδέες και σκέψεις που έρχονται στο μυαλό μου.
Είναι γεγονός πως κάτω από τα καταπράσινα πεύκα του συγκεκριμένου πεζόδρομου μπορεί να βρει κανείς την απαραίτητη ηρεμία και έμπνευση, την στιγμή που εκατοντάδες αυτοκίνητα στον παρακείμενο κεντρικό δρόμο προσπαθούν ανεπιτυχώς να αποσπάσουν την προσοχή των ανθρώπων που περπατούν κατά μήκος αυτής της καταπράσινης νησίδας.
Πάνω από τα κεφάλια μας χιλιάδες πουλιά ζουν τις δικές τους ιστορίες , γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με ατέλειωτα τιτιβίσματα και φωνούλες , που ομολογουμένως με συγκινούν και με εμπνέουν με ένα μοναδικό τρόπο.
Με την άκρη του ματιού παρακολουθούσα τον ζωηρό μπόμπιρα να τρέχει πότε από εδώ και πότε από εκεί , και κάποια στιγμή τον πιάνω , να τρέχει ξαφνικά δίπλα μου κρατώντας ένα πουλί, για την ακρίβεια μια δεκαοκτούρα , το οποίο έσταζε αίμα από την μύτη του.
«Μαμά , μαμά το πουλί είναι χτυπημένο! Τρέχει αίμα από το στόμα του!!»
Πράγματι το πουλί το οποίο έτρεμε ολόκληρο από το σοκ πιθανόν έσταζε αίμα το οποίο μάλιστα γέμισε τα χέρια μου και το μπουφάν που φορούσα.
Ήταν αξιολύπητο όπως το έβλεπα , μέσα στις χούφτες μου, μια ψυχούλα , να τρέμει ολόκληρο.
Τότε συνειδητοποιώ ότι το ίδιο το πουλί ήταν ένα είδος μηνύματος , ένας χρησμός , ένα σημάδι , γιατί ακριβώς πριν λίγες ημέρες είχα τελειώσει μια ακόμη ιστορία , η οποία αναφερόταν σε μια κοπέλα η οποία αναλαμβάνει την προστασία του περιβάλλοντος και ειδικά των πουλιών μέσω καθοδήγησης και μιας σειράς μηνυμάτων ανάμεσα στα οποία ήταν και μια δεκαοχτούρα!
Σκέφτηκα να καλέσω την Ορνιθολογική Εταιρεία, γιατί έξαφνα θυμήθηκα ένα παρόμοιο περιστατικό που μου συνέβη πριν από λίγα χρόνια, όταν ανακάλυψα ένα πετροχελίδονο , να έχει εισβάλλει και παγιδευτεί στην Υπηρεσία που εργαζόμουν την περίοδο εκείνη.
Την ώρα που ετοιμαζόμουν να καλέσω τον αριθμό για τις πληροφορίες τηλεφωνικού καταλόγου, μια εύσωμη κυρία με την κόρη της και ένα μωρό στο καροτσάκι , κάθισε στο διπλανό τραπέζι αρχίζοντας ταυτόχρονα το κήρυγμα στον γιό μου, με στόμφο, λες και δεν υπήρχα σαν παρουσία.
«Άκου να σου πω μικρέ …μην πιάνεις τα άρρωστα πουλιά , γιατί θα πεθάνεις!!»
Ο τρόπος που τόνιζε τις λέξεις με τέτοια σιγουριά αλλά και στόμφο μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι.
«Σας παρακαλώ κυρία μου αφήστε με να κάνω την δουλειά μου!!».
Δίστασε για λίγο…..
«Να κάνετε την δουλειά σας …..δεν λέω , αλλά ….» συνέχισε απτόητη « είναι επικίνδυνο να κρατάτε άρρωστα πουλιά !!»
«Οι άνθρωποι μερικές φορές είναι περισσότερο επικίνδυνοι από τα ζώα », της ανταπαντάω , αλλά προτιμώ να δώσω τόπο στην οργή, γιατί στην άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ο υπάλληλος της υπηρεσίας πληροφόρησης πελατών με ρωτούσε σε τι μπορούσε να βοηθήσει.
«Το τηλέφωνο της Ορνιθολογικής Εταιρείας, παρακαλώ…»
Δίπλα η εύσωμη κυρία παρακολουθούσε με περιέργεια, ενώ το πουλάκι συνέχιζε να τρέμει ολόκληρο σαν μωρό παιδί.
Σύντομα ένας ευγενικότατος κύριος από την συγκεκριμένη Εταιρεία μου έδινε πληροφορίες και τα κατάλληλα τηλέφωνα για να καλέσω βοήθεια, μιας και η Εταιρεία αυτή δεν ασχολείται με την περίθαλψη των ζώων και πουλιών.
Ήταν όμως, πέρα από κάθε αμφιβολία, κατατοπιστικός και εξυπηρετικός .
Το τηλέφωνο που μου έδωσε , ήταν ο αριθμός τηλεφώνου του Συλλόγου Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής και απαντούσε ένας τηλεφωνητής .Από εκεί , κρατώντας παράλληλα και το πουλάκι σημείωσα ένα τηλέφωνο (κινητό), το οποίο κάλεσα με αγωνία.
Απάντησε η φωνή μιας ευγενικής κυρίας.
«Σας παρακαλώ , βρήκαμε ένα πληγωμένο πουλάκι το οποίο χρειάζεται περίθαλψη».
Με ρώτησε το είδος του πουλιού και της απάντησα .
«Τότε πρέπει να φυλάξετε το πουλί σε ένα χάρτινο κουτί, σε ήσυχο και σκοτεινό χώρο για να μην μετακινείται και αύριο το πρωί να μας καλέσετε πάλι στα ίδια τηλέφωνα…».
Ήταν μια ανακούφιση , λες και το πληγωμένο πουλί ήμουν εγώ και όχι το φτερωτό πλασματάκι που κρατούσα στην αγκαλιά μου.
«Βεβαίως , θα κάνω ότι μου είπατε και αύριο ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΛΕΣΩ!!»
Αυτό το τελευταίο το είπα δυνατά για να το ακούσει η κυρία που συνέχιζε να μην κοιτάει με στόμφο , ενώ τα μάτια της είχαν γίνει στρογγυλά από την έκπληξη.
«Πάμε μικρέ…»
Πήρα τον γιό μου αφήνοντας εμβρόντητη την πολύξερη κυρία και στο δρόμο μέχρι το σπίτι νόμιζα ότι μας κοιτούσαν όλοι σαν να κουβαλάγαμε ένα τεράστιο ούφο μαζί μας και όχι ένα πουλάκι .
Στο σπίτι βρήκαμε το κατάλληλο κουτί, που είχαμε φυλάξει άθελα, αλλά τώρα φάνηκε αρκετά χρήσιμο και σκεπάσαμε το πάνω μέρος με μια πετσετούλα.
Το πουλί φαινόταν να έχει αναθαρρέψει λίγο , ενώ τα μάτια του ήταν ζωηρά .Παρά ταύτα παρέμενε σιωπηλό υπομένοντας το δράμα του, ή τον πόνο του σαν σιωπηλός οσιομάρτυρας .
Όταν ηρέμησα λίγο σκέφτηκα πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσο προγραμματισμένα μυαλά που φοβούνται ακόμη και τα πουλιά , και όλα αυτά από μια κατασκευασμένη παραπληροφόρηση, που καλλιεργήθηκε από την τηλεόραση και τον Τύπο, αλλά και την έλλειψη παιδείας και κατά συνέπεια οικολογικής συνείδησης!
Την επόμενη ημέρα σκέφτηκα να πάρουμε το πουλάκι και να πάμε στο γειτονικό άλσος μήπως αφήνοντας το ελεύθερο να καταφέρει να πετάξει μιας και είχε σταματήσει η αιμορραγία από το στόμα .
Βέβαια πηγαίνοντας εκεί και ανοίγοντας το κουτί, το πουλί το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να περπατάει αμήχανα και φοβισμένα τριγύρω.
Δυστυχώς όπως διαπίστωσα είχε αίμα στην φτερούγα, κάτι που με έκανε να καταλάβω πως μάλλον πρέπει να είχε κάταγμα στην φτερούγα.
Βάλαμε το πουλί πάλι στην κρυψώνα του , γιατί εν τω μεταξύ είχαν καταφθάσει κάτι πιτσιρικάδες να απολαύσουν το υπερθέαμα , και το πουλί κινδύνευε και από την ακράδαντη περιέργεια τους.
Πήρα λυπημένη τηλέφωνο την κυρία με την οποία είχα μιλήσει το προηγούμενο απόγευμα και μου απάντησε ένας συνεργάτης της ότι εξετάζει ένα άλλο πουλάκι, αλλά θα με καλούσε η ίδια στον αριθμό μου , αμέσως μόλις θα τελείωνε η εξέταση.
Πράγματι μετά από δέκα λεπτά η κυρία , η οποία αποδείχτηκε ότι είναι γιατρός , με κάλεσε και συνομιλήσαμε για λίγο .
Μου πρότεινε να πάω στον κοντινό σταθμό του Μετρό για να τους παραδώσω το κουτί με το πουλί, και βέβαια πρέπει να ομολογήσω ότι ήμουν λίγο διστακτική .
Που να τρέχει κανείς στην άλλη άκρη με ένα κουτί ανά χείρας ?
Μετά ρίχνοντας μια ματιά στο κουτί και βλέποντας τα ματάκια του πουλιού και το πόσο υπέφερε άλλαξα μονομιάς γνώμη!
Ναι βέβαια !
Πήρα το κουτί , τον γιο μου και με το αμάξι μας βρεθήκαμε στην γειτονική συνοικία, να περιμένουμε στο παγκάκι να έλθει ο νεαρός να πάρει το πουλάκι.
Ένιωσα περίεργα καθισμένη εκεί με το πουλί στο κουτί , γιατί απλούστατα και η ηρωϊδα της ιστορίας μου ζούσε κάτι ανάλογο….
Λες να επαληθεύονται όσα γράφουμε ?
Μήπως προκαλούμε την πραγματικότητα μας με όσα εξιστορούμε ή η ίδια η πραγματικότητα μας φέρνει διάφορα σημάδια για να μας δοκιμάσει?
Την ώρα που σκεφτόμουν όλα αυτά έρχεται πάλι ο μικρός κρατώντας ένα άλλο πουλάκι στα χέρια του!
« Δεν το πιστεύω ……»
Ευτυχώς ήταν ένα μικρό σπουργίτι , που μόλις μάθαινε να πετάει και είχε την τύχη να δοκιμάσει τις δυνάμεις του κοντά στον γιό μου , γιατί σε άλλη περίπτωση μπορεί και να είχε καταλήξει στο στόμα καμιάς γάτας.
Το μικρό σπουργίτι ανέβηκε με την βοήθεια του γιου μου στα κλαδιά μιας νεραντζιάς μιας και η φωλιά από την οποία έπεσε ήταν στα πανύψηλα φυλλώματα μιας φοινικιάς, αλλά και εκεί στην νεραντζιά δεν κινδύνευε …
Ο νεαρός από τον Σύλλογο Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής κατέφθασε και παραδώσαμε το κουτί με το πληγωμένο πουλί για να οδηγηθεί στα χέρια της αξιόλογης ιατρού της Εταιρείας.
Στο σπίτι δεν παρέλειψα να τηλεφωνήσω πάλι και να ενημερωθώ για την πορεία της υγείας του ταλαιπωρημένου πτηνού και έμαθα ότι είχε υποστεί κάταγμα, αλλά θα γινόταν σύντομα καλά.
Ήταν ένα πουλάκι που είχε πληγωθεί από άγνωστη αιτία και σώθηκε .
Αν πίστευα ότι ήταν ένα άρρωστο πουλί από κάποια άγνωστη νόσο , τότε πρώτα από όλα το πουλί θα πέθαινε και δεύτερον θα συνέχιζα να ζω με τον φόβο ότι είχε κάποια ασθένεια , η οποία ήταν μεταδοτική.
Τόσο εύκολα μπορεί να πέσει κανείς στην λούμπα της παραπληροφόρησης και του φόβου που σκόπιμα καλλιεργούν κάποια μέσα , ή κάποιοι που επιθυμούν να μας βλέπουν αποκομμένους από την Φύση και την ομορφιά που κρύβει.
Σημασία έχει να κατανοήσουμε ότι δεν πρέπει να είμαστε ξεκομμένοι από την Φύση , αλλά και ότι πρέπει ως έθνος να αποκτήσουμε πλέον οικολογική συνείδηση .
Επίσης θα ήθελα να αναφέρω όλα τα στοιχεία του Συλλόγου Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής
http://www.wild-anima.gr/component/o...mid,1/lang,el/
ΑΝΙΜΑ
Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής
Μενελάου 134
17676 Καλλιθέα
Γραφεία και σταθμός Πρώτων Βοηθειών
Ταχυδρομική θυρίδα 75072
176 10 ΚΑΛΛΙΘΕΑ
Τηλέφωνα: 210 9510075
6972664675, 6946715429
website: www.wild-anima.gr
e-mail: @gmail.com