Κάτι που με απασχόλησε τελευταία είναι η αναμνήσεις που έχουμε από το παρελθόν δεν είναι όπως της ζούμε πραγματικά αλλά με φαντασία.
Δηλαδή π.χ αν κάτσω και σκεφτώ μια ανάμνηση του εαυτού μου όταν ήταν μικρός,
10 χρόνων να τρέχω σε ένα δρόμο, δεν θα σκέφτομαι την διαδρομή όπως την διάνυσα πραγματικά αλλά θα σκέφτομαι και θα βλέπω τον εαυτό μου να τρέχει τον δρόμο κάτι σαν ταινία.
Ελπίζω να καταλάβετε τι εννοώ, δηλαδή δεν τα σκεφτόμαστε όπως πραγματικά τα ζήσαμε, αλλά τα σκεφτόμαστε σαν να τα κοιτάγαμε από απόσταση.
Κάτι σαν τα όνειρα.. Το έχετε παρατηρήσει?
Δηλαδή π.χ αν κάτσω και σκεφτώ μια ανάμνηση του εαυτού μου όταν ήταν μικρός,
10 χρόνων να τρέχω σε ένα δρόμο, δεν θα σκέφτομαι την διαδρομή όπως την διάνυσα πραγματικά αλλά θα σκέφτομαι και θα βλέπω τον εαυτό μου να τρέχει τον δρόμο κάτι σαν ταινία.
Ελπίζω να καταλάβετε τι εννοώ, δηλαδή δεν τα σκεφτόμαστε όπως πραγματικά τα ζήσαμε, αλλά τα σκεφτόμαστε σαν να τα κοιτάγαμε από απόσταση.
Κάτι σαν τα όνειρα.. Το έχετε παρατηρήσει?