Καλησπερα 
. το θέμα που θα ήθελα να ανοίξω με βασανίζει εδω και 3 χρόνια. εχω ψάξει για εξηγήσεις, αλλά δεν βρήκα κάτι το ικανοποιητικό. το θέμα βασίζεται σε μία προσωπική μου εμπειρία, η οποία είναι η εξής.
Πρίν απο 3 χρόνια, το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, μου άρεσε πολύ να διαβάζω μυθιστορήματα κάθε είδους. αποφάσισα όμως να δώ ένα μυθιστόρημα σε ταινία για έναν γνωστό παιδικό ήρωα, τον Πήτερ Πάν. είχα γυρίσει σπίτι απογοητευμένος επειδή ένα τσεκ απ που θα έκανα για το αναπνευστικο μου σύστημα ακυρώθηκε(ειχα αρρωστησει βαρια το προηγουμενο καλοκαιρι). πήρα να δώ την ταινια (όχι το καρτούν) με τον συγκεκριμένο ήρωα. εκείνη την μέρα, σε μία διαρκεια ταξιδιού 2 ωρών σκεφτόμουν μόνο αυτο. βλέπετε ήμουν και 14 χρονών παιδι τότε. φανταζόμουν οτι θα περνούσα υπέροχα στην χώρα του ποτε και ηθελα να τον δω. το ζητουσα και το φανταζομουν με ολη μου την καρδια. όταν έφτασα σπίτι ένιωσα μία παράδοξη νύστα. πάράδοξη γιατι σχεδον ποτέ δεν έχω κοιμηθεί μεσημέρι προς απόγευμα. έπεσα να κοιμηθώ με την ελπίδα να τον δω απο κοντα. καθώς κοιμόμουν βαθειά χωρίς όνειρα, άκουσα ένα θόρυβο. σήκωσα λίγο το κεφάλι μου και είδα ένα αγόρι. δεν μπορούσα να δω καθαρά το πρόσωπό του γιατί το χτυπούσε ο ήλιος απο το πλεον ανοιχτο παραθυρο στην πλάτη(το παραθυρο ηταν κλειστο πριν κοιμηθω και το στορι τραβιγμενο ολο προς τα κατω). όταν με είδε με πλησίασε αργά απλώνοντάς μου το΄χέρι. εγώ σηκώθηκα λίγο ακομα και απλωσα το δικό μου. ξαφνικα όμως σαν να ακουσε κατι και πηγε κοντα στο παραθυρο και αφού με κοιταξε εφυγε. τοτε ειδα αχνα το προσωπο του. ηταν πραγματι ενα αγορι. τοτε εγυρα πισω το κεφαλι και εκλεισα τα ματια. την ιδια στιγμη ακουσα το κουδουνι. ξυπνησα. ηταν οι φίλοι μου που ειχαν ερθει να με δουν. γυρισα στο δωματιο που κοιμομουν. το στορι που ηταν μπροστα απο το παραθυρο ηταν λιγο πιο επανω απο την κανονικη του θεση, αν και κλειστο. ρωτησα τους γονεισ μου. κανεις δεν μπηκε απο την οικογενεια μου στο δωματιο ενω κοιμομουν. επισις το παραθυρο δεν ηταν καλα κλειδωμενο. τοτε πιστεψα οτι πραγματι ειχε ερθει. και ενιωσα μεγαλη χαρα.
επειτα όμως όσο το θυμομουν μου εκανε εντυπωση το εξης. το στορι ηταν πιο ανεβασμενο, το παραθυρο δεν ηταν κλειδωμενο καλα, οπως ηταν κλειδωμενο πριν κοιμηθω. καθως ζουσα αυτην την εμπειρια, το δωματιο μου φαινοταν πιο γεματο με πραγματα απο οτι ηταν συνηθως. το κυριοτερο ομως ηταν οτι το αγορι αυτο εφυγε απο το παραθυρο οταν ακουσε κατι. και μετα απο δευτερολεπτα ηρθαν με φωνες και γελια οι φιλοι μου να με παρουν.
αυτο που με εκανε να τα γραψω ολα αυτα δεν ηταν μονο η θεληση μου να μαθω την αληθεια. ηταν η φρικη που ενιωσα τις προαλλες. οταν μπηκα σε εκεινο το δωματιο, ξαπλωσα και παρατηρησα το δωματιο με τον ιδιο τροπο που το ειχα παρατηρησει στην εμπειρια εκεινη. το δωματιο της εμπειριας μου πριν 3 χρονια ηταν ιδιο με το σημερινο δωματιο!
το ιδιο μεν αλλα με περισσοτερα πραγματα δε, οπως ακριβως σε εκεινη την εμπειρια που ειχα. παρεπιπτοντως στο δωματιο εκεινο αφησε την τελευταια της πνοη η γιαγια μου οταν ημουν 12 χρονων.
αυτο που θελω να ρωτησω ειναι πρωτα αν εχει ζησει καποιος κατι παρομοιο. τι ενιωσε και τι ειχε ως συνεπεια αυτο.
το δευτερο ομως και πιο σημαντικο ειναι το τι ηταν αυτο το πλασμα? πως εξηγηται το στορι, το παραθυρο, οι φιλοι αλλα κυριως το δωματιο? αυτα τα τεσσερα ειναι που με κανουν να σκεφτομαι οτι το εζησα αυτο. αν ηταν ενα απλο ονειρο θα ηταν οκ και δεν θα ενδιαφερομουν αλλο. εσεις τι πιστευετε?
. το θέμα που θα ήθελα να ανοίξω με βασανίζει εδω και 3 χρόνια. εχω ψάξει για εξηγήσεις, αλλά δεν βρήκα κάτι το ικανοποιητικό. το θέμα βασίζεται σε μία προσωπική μου εμπειρία, η οποία είναι η εξής.Πρίν απο 3 χρόνια, το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, μου άρεσε πολύ να διαβάζω μυθιστορήματα κάθε είδους. αποφάσισα όμως να δώ ένα μυθιστόρημα σε ταινία για έναν γνωστό παιδικό ήρωα, τον Πήτερ Πάν. είχα γυρίσει σπίτι απογοητευμένος επειδή ένα τσεκ απ που θα έκανα για το αναπνευστικο μου σύστημα ακυρώθηκε(ειχα αρρωστησει βαρια το προηγουμενο καλοκαιρι). πήρα να δώ την ταινια (όχι το καρτούν) με τον συγκεκριμένο ήρωα. εκείνη την μέρα, σε μία διαρκεια ταξιδιού 2 ωρών σκεφτόμουν μόνο αυτο. βλέπετε ήμουν και 14 χρονών παιδι τότε. φανταζόμουν οτι θα περνούσα υπέροχα στην χώρα του ποτε και ηθελα να τον δω. το ζητουσα και το φανταζομουν με ολη μου την καρδια. όταν έφτασα σπίτι ένιωσα μία παράδοξη νύστα. πάράδοξη γιατι σχεδον ποτέ δεν έχω κοιμηθεί μεσημέρι προς απόγευμα. έπεσα να κοιμηθώ με την ελπίδα να τον δω απο κοντα. καθώς κοιμόμουν βαθειά χωρίς όνειρα, άκουσα ένα θόρυβο. σήκωσα λίγο το κεφάλι μου και είδα ένα αγόρι. δεν μπορούσα να δω καθαρά το πρόσωπό του γιατί το χτυπούσε ο ήλιος απο το πλεον ανοιχτο παραθυρο στην πλάτη(το παραθυρο ηταν κλειστο πριν κοιμηθω και το στορι τραβιγμενο ολο προς τα κατω). όταν με είδε με πλησίασε αργά απλώνοντάς μου το΄χέρι. εγώ σηκώθηκα λίγο ακομα και απλωσα το δικό μου. ξαφνικα όμως σαν να ακουσε κατι και πηγε κοντα στο παραθυρο και αφού με κοιταξε εφυγε. τοτε ειδα αχνα το προσωπο του. ηταν πραγματι ενα αγορι. τοτε εγυρα πισω το κεφαλι και εκλεισα τα ματια. την ιδια στιγμη ακουσα το κουδουνι. ξυπνησα. ηταν οι φίλοι μου που ειχαν ερθει να με δουν. γυρισα στο δωματιο που κοιμομουν. το στορι που ηταν μπροστα απο το παραθυρο ηταν λιγο πιο επανω απο την κανονικη του θεση, αν και κλειστο. ρωτησα τους γονεισ μου. κανεις δεν μπηκε απο την οικογενεια μου στο δωματιο ενω κοιμομουν. επισις το παραθυρο δεν ηταν καλα κλειδωμενο. τοτε πιστεψα οτι πραγματι ειχε ερθει. και ενιωσα μεγαλη χαρα.
επειτα όμως όσο το θυμομουν μου εκανε εντυπωση το εξης. το στορι ηταν πιο ανεβασμενο, το παραθυρο δεν ηταν κλειδωμενο καλα, οπως ηταν κλειδωμενο πριν κοιμηθω. καθως ζουσα αυτην την εμπειρια, το δωματιο μου φαινοταν πιο γεματο με πραγματα απο οτι ηταν συνηθως. το κυριοτερο ομως ηταν οτι το αγορι αυτο εφυγε απο το παραθυρο οταν ακουσε κατι. και μετα απο δευτερολεπτα ηρθαν με φωνες και γελια οι φιλοι μου να με παρουν.
αυτο που με εκανε να τα γραψω ολα αυτα δεν ηταν μονο η θεληση μου να μαθω την αληθεια. ηταν η φρικη που ενιωσα τις προαλλες. οταν μπηκα σε εκεινο το δωματιο, ξαπλωσα και παρατηρησα το δωματιο με τον ιδιο τροπο που το ειχα παρατηρησει στην εμπειρια εκεινη. το δωματιο της εμπειριας μου πριν 3 χρονια ηταν ιδιο με το σημερινο δωματιο!
το ιδιο μεν αλλα με περισσοτερα πραγματα δε, οπως ακριβως σε εκεινη την εμπειρια που ειχα. παρεπιπτοντως στο δωματιο εκεινο αφησε την τελευταια της πνοη η γιαγια μου οταν ημουν 12 χρονων.αυτο που θελω να ρωτησω ειναι πρωτα αν εχει ζησει καποιος κατι παρομοιο. τι ενιωσε και τι ειχε ως συνεπεια αυτο.
το δευτερο ομως και πιο σημαντικο ειναι το τι ηταν αυτο το πλασμα? πως εξηγηται το στορι, το παραθυρο, οι φιλοι αλλα κυριως το δωματιο? αυτα τα τεσσερα ειναι που με κανουν να σκεφτομαι οτι το εζησα αυτο. αν ηταν ενα απλο ονειρο θα ηταν οκ και δεν θα ενδιαφερομουν αλλο. εσεις τι πιστευετε?