Κάθε μέρα μοιάζω σαν ένα γέρικο, παλιό καράβι, που έχει εγκαταλειφθεί να πεθάνει αργά, αργά μέσα στα νερά. Όμως ταυτόχρονα νιώθω ότι έχω μία μηχανή πυρηνική που για κάποιο ανεξήγητο λόγω δεν μπορώ να την βάλω μπροστά. Σαν ένα τρένο που βλέπει τα άλλα τρένα να περνούν…
Κάθε μέρα βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν, να πεινάνε, βλέπω άτομα με πάθος για ζωή να σβήνουν μέσα στην καθημερινότητα που τους τσακίζει σιγά, σιγά. Βλέπω ανθρώπους να τους πηδάνε, από το πρωί μέχρι το βράδι. Να μας βιάζουν καθημερινά με αυτά που μας προσφέρουν, σαν κόκαλο σε σκύλο που είναι έτοιμος να πεθάνει και περιμένουν να νιώσει ευγνωμοσύνη για το κόκαλο όταν οι ίδιοι τον έχουν αφήσει να πεθάνει της πείνας . Με αυτά που διαρκώς μας ποτίζουν, ότι χρειαζόμαστε και δεν χρειαζόμαστε. Με βιάζουν καθημερινά όπως όλους τους άλλους γύρω μου. Με αυτά που μου λένε ότι πρέπει να κάνω, να μην κάνω με όλα αυτά που με υποχρεώνει το κράτος, να κάνω, να πληρώνω, να μην μιλάω. Μου δείχνουν πιο είναι το σωστό και πιο το λάθος. Μέσα στο μυαλό μου βαράνε τα γκονγκ και μοιάζω όλο και πιο πολύ με μπαλάκι του πινγκ πονγκ. Βλέπω χιλιάδες παιδιά να πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα και «όλοι» να αδιαφορούν, να με έχουν βάλει σε μια μέγγενη και να με σφίγγουν όλο και πιο πολύ, να μας σφίγγουν όλο και πιο πολύ. Μας χτυπούνε ένα σκοπό και μείς ακολουθούμε σαν υπνωτισμένοι τον ρυθμό. Δουλεύω δύο δουλείες προσπαθώντας να ξεκολλήσω από τα 800 ευρώ ενώ δίπλα μου βλέπω άλλους να πηγαίνουν στο εξωτερικό με ιδιωτικό τζετ για να φτιάξουν τα δόντια τους… Αν είναι δυνατόν! Βλέπω κάθε μέρα να πληρώνω φόρους, τέλη, ΙΚΑ, ένα σωρό λεφτά από δω και από κει για υπηρεσίες που δεν ανταποκρίνονται που είναι ελλιπέστατες . Βλέπω τους δίπλα μου να πεινούν και άλλους να κυκλοφορούν με σκάφη, να έχουν βίλες, σπίτια, κότερα, λεφτά… Βλέπω να πληρώνω ένα κράτος για να μου φτιάξει δρόμους και οι δρόμοι να χαλούν σε 2 χρόνια, να μην είναι ένοχος ποτέ κανείς, να πέφτουν κτίρια και μην μπαίνει κανείς στην φυλακή και από την άλλη να με σταματούν για εξακρίβωση και να περνώ 4 ώρες στα κρατητήρια περιμένοντας το πότε θα αποφασίσουν να με αφήσουν. Βλέπω να κλέβουν δις και να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να κλέβεις μια φρατζόλα και να σε κλείνουν φυλακή. Αυτοί που από τα λεφτά μου, μας πληρώνονται… Βλέπω να αραδιάζουν ψέματα μπροστά στα μάτια μου βλέπω να κάνουν πολέμους για να κερδίσουν λίγο πετρέλαιο παραπάνω, βλέπω να σκοτώνουν την προσωπικότητα μας κάθε μέρα. Μια απέραντη προβατοποίηση… Να γινόμαστε όλο και πιο πολύ δούλοι στα αφεντικά, κάθε έννοια της ελευθερίας να χάνεται, να υπάρχουν μόνο λίγες φωτεινές, αλλά λίγες εξαιρέσεις. Βλέπω κάθε μέρα τα κομμάτια μας να χάνονται μέσα σε μερικά τετραγωνικά τσιμέντου. Να πληρώνουμε για πράγματα που δεν απολαμβάνουμε εμείς αλλά κάποιοι άλλοι, βλέπω όλα αυτά και κοιτώ όλους εμάς… Καμία αντίδραση. Σαν να έχει γίνει μια τεράστια συνομωσία σιωπής παντού… Δεν αντιδρά κανείς. Δεν μιλάει κανείς. Δεν απαντάει κανείς. Μας βάζουν κάθε μέρα να δουλεύουμε όλο και πιο πολύ, όλο και πιο σκληρά, όλα και πιο βαθειά, να σκάβουμε τον λάκκο μας και περιμένω μια αντίδραση… Περιμένω να ζητήσουμε αυτά που δικαιούμαστε… Σιωπή. Σιωπή. Ο Μπιλ Γκεϊτς μαζί με τον δεύτερο και τον τρίτο πιο πλούσιο άνθρωπο στο κόσμο έχουν όσα λεφτά έχουν μαζί τα 42 πιο φτωχά κράτη. Στα 42 πιο φτωχά κράτη πεθαίνουν παιδιά, που δεν ξέρουν τι πάει να πει φαΐ. Δουλεύουμε ως τα 65 μας για να πάρουμε μια σύνταξη που αμφιβάλω, πόσο καιρό θα μπορεί να μας βγάλει, αλλά και πόσο καιρό θα μπορούμε να την χρησιμοποιούμε. Αλλά αυτό δεν φτάνει πρέπει να δουλέψεις παραπάνω, πιο πολύ, για πιο πολλά χρόνια. Πρέπει να φτύσεις αίμα πιο πολύ, για πιο πολύ καιρό. Σπουδάζεις και ζεις με τα ψίχουλα που σου προσφέρουν κάποιοι που ίσως ποτέ δεν δούλεψαν, βλέποντας γύρω σου άλλους να πεθαίνουν και άλλους μέσα σε χρυσά παλάτια. Άλλους να σκοτώνουν κάποιον και να μένουν μια ζωή στην φυλακή και άλλους να σκοτώνουν χιλιάδες και να ονομάζονται υπερασπιστές του δικαίου και του φτωχού… Και κανείς δεν αντιδρά. Κανείς δεν κάνει τίποτα.
Κάθε μέρα μοιάζω σαν ένα γέρικο παλιό καράβι που έχει εγκαταλειφθεί να πεθάνει αργά, αργά μέσα στα νερά. Όμως ταυτόχρονα νιώθω ότι έχω μία μηχανή πυρηνική που για κάποιο ανεξήγητο λόγω δεν μπορώ να την βάλω μπροστά. Σαν ένα τρένο που βλέπει τα άλλα τρένα να περνούν… και περιμένω μια σπίθα για να ανάψει. Περιμένω ένα μπαμ να γίνει, περιμένω να βάλω μπροστά και να σαρώσω ότι βρω μπροστά μου, να μην συμβιβαστώ με το μέλλον που μου φτιάξανε, να μην βουλιάξω στον βούρκο που μας ρίξανε. Περιμένω ένα μπαμ να πάρουμε φωτιά, να κατεβάσουμε τους θεούς τους, να ρίξουμε συθέμελα την κοινωνία τους. Να βγούμε από αυτόν τον γαμημένο τοίχο που ορθώνεται μπροστά μας, κάθε μέρα πιο μεγάλος, πιο ψηλός αυτόν τον τοίχο που χτίζουνε κάθε μέρα γύρω μας, αυτόν που κάθε μέρα χτίζουμε, με την απάθεια μας, γύρω μας.
Hey you! Out there on the road
Doing what you’ve told, can you help me?
Hey you don’t tell me there is no hope at all
Together we stand, divided we fall…
Κάθε μέρα βλέπω ανθρώπους να πεθαίνουν, να πεινάνε, βλέπω άτομα με πάθος για ζωή να σβήνουν μέσα στην καθημερινότητα που τους τσακίζει σιγά, σιγά. Βλέπω ανθρώπους να τους πηδάνε, από το πρωί μέχρι το βράδι. Να μας βιάζουν καθημερινά με αυτά που μας προσφέρουν, σαν κόκαλο σε σκύλο που είναι έτοιμος να πεθάνει και περιμένουν να νιώσει ευγνωμοσύνη για το κόκαλο όταν οι ίδιοι τον έχουν αφήσει να πεθάνει της πείνας . Με αυτά που διαρκώς μας ποτίζουν, ότι χρειαζόμαστε και δεν χρειαζόμαστε. Με βιάζουν καθημερινά όπως όλους τους άλλους γύρω μου. Με αυτά που μου λένε ότι πρέπει να κάνω, να μην κάνω με όλα αυτά που με υποχρεώνει το κράτος, να κάνω, να πληρώνω, να μην μιλάω. Μου δείχνουν πιο είναι το σωστό και πιο το λάθος. Μέσα στο μυαλό μου βαράνε τα γκονγκ και μοιάζω όλο και πιο πολύ με μπαλάκι του πινγκ πονγκ. Βλέπω χιλιάδες παιδιά να πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα και «όλοι» να αδιαφορούν, να με έχουν βάλει σε μια μέγγενη και να με σφίγγουν όλο και πιο πολύ, να μας σφίγγουν όλο και πιο πολύ. Μας χτυπούνε ένα σκοπό και μείς ακολουθούμε σαν υπνωτισμένοι τον ρυθμό. Δουλεύω δύο δουλείες προσπαθώντας να ξεκολλήσω από τα 800 ευρώ ενώ δίπλα μου βλέπω άλλους να πηγαίνουν στο εξωτερικό με ιδιωτικό τζετ για να φτιάξουν τα δόντια τους… Αν είναι δυνατόν! Βλέπω κάθε μέρα να πληρώνω φόρους, τέλη, ΙΚΑ, ένα σωρό λεφτά από δω και από κει για υπηρεσίες που δεν ανταποκρίνονται που είναι ελλιπέστατες . Βλέπω τους δίπλα μου να πεινούν και άλλους να κυκλοφορούν με σκάφη, να έχουν βίλες, σπίτια, κότερα, λεφτά… Βλέπω να πληρώνω ένα κράτος για να μου φτιάξει δρόμους και οι δρόμοι να χαλούν σε 2 χρόνια, να μην είναι ένοχος ποτέ κανείς, να πέφτουν κτίρια και μην μπαίνει κανείς στην φυλακή και από την άλλη να με σταματούν για εξακρίβωση και να περνώ 4 ώρες στα κρατητήρια περιμένοντας το πότε θα αποφασίσουν να με αφήσουν. Βλέπω να κλέβουν δις και να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να κλέβεις μια φρατζόλα και να σε κλείνουν φυλακή. Αυτοί που από τα λεφτά μου, μας πληρώνονται… Βλέπω να αραδιάζουν ψέματα μπροστά στα μάτια μου βλέπω να κάνουν πολέμους για να κερδίσουν λίγο πετρέλαιο παραπάνω, βλέπω να σκοτώνουν την προσωπικότητα μας κάθε μέρα. Μια απέραντη προβατοποίηση… Να γινόμαστε όλο και πιο πολύ δούλοι στα αφεντικά, κάθε έννοια της ελευθερίας να χάνεται, να υπάρχουν μόνο λίγες φωτεινές, αλλά λίγες εξαιρέσεις. Βλέπω κάθε μέρα τα κομμάτια μας να χάνονται μέσα σε μερικά τετραγωνικά τσιμέντου. Να πληρώνουμε για πράγματα που δεν απολαμβάνουμε εμείς αλλά κάποιοι άλλοι, βλέπω όλα αυτά και κοιτώ όλους εμάς… Καμία αντίδραση. Σαν να έχει γίνει μια τεράστια συνομωσία σιωπής παντού… Δεν αντιδρά κανείς. Δεν μιλάει κανείς. Δεν απαντάει κανείς. Μας βάζουν κάθε μέρα να δουλεύουμε όλο και πιο πολύ, όλο και πιο σκληρά, όλα και πιο βαθειά, να σκάβουμε τον λάκκο μας και περιμένω μια αντίδραση… Περιμένω να ζητήσουμε αυτά που δικαιούμαστε… Σιωπή. Σιωπή. Ο Μπιλ Γκεϊτς μαζί με τον δεύτερο και τον τρίτο πιο πλούσιο άνθρωπο στο κόσμο έχουν όσα λεφτά έχουν μαζί τα 42 πιο φτωχά κράτη. Στα 42 πιο φτωχά κράτη πεθαίνουν παιδιά, που δεν ξέρουν τι πάει να πει φαΐ. Δουλεύουμε ως τα 65 μας για να πάρουμε μια σύνταξη που αμφιβάλω, πόσο καιρό θα μπορεί να μας βγάλει, αλλά και πόσο καιρό θα μπορούμε να την χρησιμοποιούμε. Αλλά αυτό δεν φτάνει πρέπει να δουλέψεις παραπάνω, πιο πολύ, για πιο πολλά χρόνια. Πρέπει να φτύσεις αίμα πιο πολύ, για πιο πολύ καιρό. Σπουδάζεις και ζεις με τα ψίχουλα που σου προσφέρουν κάποιοι που ίσως ποτέ δεν δούλεψαν, βλέποντας γύρω σου άλλους να πεθαίνουν και άλλους μέσα σε χρυσά παλάτια. Άλλους να σκοτώνουν κάποιον και να μένουν μια ζωή στην φυλακή και άλλους να σκοτώνουν χιλιάδες και να ονομάζονται υπερασπιστές του δικαίου και του φτωχού… Και κανείς δεν αντιδρά. Κανείς δεν κάνει τίποτα.
Κάθε μέρα μοιάζω σαν ένα γέρικο παλιό καράβι που έχει εγκαταλειφθεί να πεθάνει αργά, αργά μέσα στα νερά. Όμως ταυτόχρονα νιώθω ότι έχω μία μηχανή πυρηνική που για κάποιο ανεξήγητο λόγω δεν μπορώ να την βάλω μπροστά. Σαν ένα τρένο που βλέπει τα άλλα τρένα να περνούν… και περιμένω μια σπίθα για να ανάψει. Περιμένω ένα μπαμ να γίνει, περιμένω να βάλω μπροστά και να σαρώσω ότι βρω μπροστά μου, να μην συμβιβαστώ με το μέλλον που μου φτιάξανε, να μην βουλιάξω στον βούρκο που μας ρίξανε. Περιμένω ένα μπαμ να πάρουμε φωτιά, να κατεβάσουμε τους θεούς τους, να ρίξουμε συθέμελα την κοινωνία τους. Να βγούμε από αυτόν τον γαμημένο τοίχο που ορθώνεται μπροστά μας, κάθε μέρα πιο μεγάλος, πιο ψηλός αυτόν τον τοίχο που χτίζουνε κάθε μέρα γύρω μας, αυτόν που κάθε μέρα χτίζουμε, με την απάθεια μας, γύρω μας.
Hey you! Out there on the road
Doing what you’ve told, can you help me?
Hey you don’t tell me there is no hope at all
Together we stand, divided we fall…