Πρόκειται για μια πληροφορία που ομολογώ πως μέχρι πριν από έναν περίπου μήνα που έμαθα για αυτήν από το knol του Βλ. Ρασσιά, δεν γνώριζα. Έχει να κάνει με την απόλυτη στρατιωτική μάχη μεταξύ Εθνικών Ρωμαίων και Χριστιανών του Θεοδοσίου σε μια πολύ παράξενη περίοδο για την οποία έτσι κι αλλιώς γνωρίζουμε πολύ λίγα πράγματα σήμερα... Ακόμα και από την πλευρά των ..." ηττημένων" που σχετίζονται κατά κάποιο τρόπο με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, πόσοι από τους σημερινούς Έλληνες έχουν ασχοληθεί με την "Νέα Ιστορία" του Ζώσιμου ή με τα έργα του Πορφύριου και του Λιβάνιου; Αντιγράφω λοιπόν από το συγκεκριμένο knol:
Καθώς λίγο μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα της Δύσης Βαλεντιανιανού του Β (Flavius Valentinianus, 371 – 15 Μαϊου 392), ο εθνικός Φράγκος στρατηγός («magister militum») Αρβογκάστης (Flavius Arbogastes) είχε ήδη ανακηρύξει αυτοκράτορα στο Λούγδουνο, Lugdunum, την σημερινή Λυών, στις 22 Αυγούστου 392 τον φίλα διακείμενο προς τους εθνικούς ρήτορα Φλάβιο Ευγένιο (Flavius Eugenius), όλοι οι εθνικοί της Ρώμης, που ακόμη αποτελούσαν την πλειοψηφία των συγκλητικών, χαιρέτησαν στα τέλη του έτους ως προστάτη τους τον νέο αυτοκράτορα της Δύσης. Ανάμεσά τους και ο Φλαβιανός, ο οποίος τοποθετήθηκε ξανά έπαρχος των πραιτωρίων για την επικράτεια του Ευγενίου και τελικά το 394 έγινε μοναδικός «τακτικός ύπατος» («consul ordinarius»).
Ενώ το καλοκαίρι του 393 ο νέος αυτοκράτορας έφθανε στην Ιταλία και όριζε ως έδρα του το Μεδιόλανο, ο Φλαβιανός, με την εξουσία του έπαρχου των πραιτωρίων και υποστηριζόμενος ψυχικά από την ευσεβή σύζυγό του, φρόντισε να ξαναστήσει στην αίθουσα της Συγκλήτου τον Βωμό της Θεάς Victoria - Νίκης (τον οποίο είχαν αποξηλώσει για πρώτη φορά οι χριστιανοί το 356, τον είχε επαναφέρει ο Ιουλιανός και τον είχε αποξηλώσει ξανά το 376 ο θρησκόληπτος αυτοκράτορας Γρατιανός) και επανέφερε την λατρεία των παραδοσιακών Θεών: ξανάνοιξε στην Όστια το Ιερό του Θεού Ηρακλέους και στις 27 Μαρτίου, 1 Απριλίου και 28 Απριλίου έως 3 Μαϊου 394 διοργάνωσε μεγαλοπρεπείς εορτασμούς για την Εορτή της Κυβέλης, την Εορτή της Βήνους Βερτικόρντια, τα Μεγαλήσια και τα Φλοράλια. Κατά χιλιάδες οι χριστιανοί της Δύσης επέστρεφαν τώρα στην Εθνική Θρησκεία, φοβούμενοι το οριστικό τέλος του Χριστιανισμού.
Τον Μάϊο του 394 ο αυτοκράτορας της Ανατολής Θεοδόσιος κινήθηκε τελικά ο ίδιος κατά των «ειδωλολατρών» και μετά από λίγο οι Ευγένιος, Αρβογκάστης και Φλαβιανός αναχώρησαν από το Μεδιόλανο προς αντιμετώπισή του, οι δύο τελευταίοι μάλιστα ορκίστηκαν ότι εάν γυρίσουν από την μάχη νικητές θα μετατρέψουν σε στάβλους τις εκκλησίες των χριστιανών και θα υποχρεώσουν τους κληρικούς τους σε στρατιωτική θητεία.
Η μεγάλη μάχη
Στις 5 και 6 Σεπτεμβρίου 394 οι στρατοί των εθνικών (με πολλούς Φράγκους, αλλά και μισθοφόρους Αλαμανούς) και των χριστιανών (με πολλούς Γεωργιανούς, Σύριους και Βησιγότθους χριστιανούς φοιδεράτους, καθώς και Αλανούς και Ούννους υποτελείς) συγκρούστηκαν στην Ακηλυϊα (τμήμα της σημερινής Σλοβενίας), στην κοιλάδα του ποταμού Φρίγιδου, στα υψώματα της οποίας ο Φλαβιανός είχε υψώσει μετά από προτροπή των μάντεων δύο μεγάλα αγάλματα, των Θεών Διός και Ηρακλέους. Παρ’ όλο όμως που οι κατ
ά πολύ ολιγότεροι εθνικοί νικούσαν την πρώτη ημέρα (και μάλιστα είχε χάσει την ζωή του ο επικεφαλής των Γεωργιανών Bacurios Hiberios), προδόθηκαν την δεύτερη ημέρα από τους βάρβαρους μισθοφόρους, τους οποίους είχε εξαγοράσει ο Θεοδόσιος, και τελικά ηττήθηκαν και κατασφάχθηκαν. Ο Αρβογκάστης αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών, ο δε αυτοκράτορας Ευγένιος πιάστηκε ζωντανός, βασανίστηκε, αποκεφαλίστηκε, και το καρφωμένο σε παλούκι κεφάλι του στάλθηκε σε όλες τις πόλεις της Δυτικής Αυτοκρατορίας για παραδειγματισμό όλων όσων αμφισβητούσαν την εξουσία του Θεοδοσίου. Ο 60χρονος Φλαβιανός κατόρθωσε αρχικά να διαφύγει, αλλά, παγιδευμένος από τους χριστιανούς σε ένα πέρασμα των Ιουλιανών Άλπεων, αυτοκτόνησε και αυτός για να μην πιαστεί ζωντανός (ο συγγραφέας της «Εκκλησιαστικής Ιστορίας» Τυράννιος Ρουφίνος, Tyrannius Rufinus, προτίμησε πάντως την χριστιανικότερη εκδοχή ότι ο Φλαβιανός αυτοκτόνησε επειδή δήθεν συνειδητοποίησε ότι οι Θεοί του ήσαν… ανύπαρκτοι!).
Περισσότερες πληροφορίες εδώ
Βίντεο στο youtube για το ιστορικό αυτό γεγονός: http://www.youtube.com/watch?v=ewr9c...layer_embedded
Καθώς λίγο μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα της Δύσης Βαλεντιανιανού του Β (Flavius Valentinianus, 371 – 15 Μαϊου 392), ο εθνικός Φράγκος στρατηγός («magister militum») Αρβογκάστης (Flavius Arbogastes) είχε ήδη ανακηρύξει αυτοκράτορα στο Λούγδουνο, Lugdunum, την σημερινή Λυών, στις 22 Αυγούστου 392 τον φίλα διακείμενο προς τους εθνικούς ρήτορα Φλάβιο Ευγένιο (Flavius Eugenius), όλοι οι εθνικοί της Ρώμης, που ακόμη αποτελούσαν την πλειοψηφία των συγκλητικών, χαιρέτησαν στα τέλη του έτους ως προστάτη τους τον νέο αυτοκράτορα της Δύσης. Ανάμεσά τους και ο Φλαβιανός, ο οποίος τοποθετήθηκε ξανά έπαρχος των πραιτωρίων για την επικράτεια του Ευγενίου και τελικά το 394 έγινε μοναδικός «τακτικός ύπατος» («consul ordinarius»).
Ενώ το καλοκαίρι του 393 ο νέος αυτοκράτορας έφθανε στην Ιταλία και όριζε ως έδρα του το Μεδιόλανο, ο Φλαβιανός, με την εξουσία του έπαρχου των πραιτωρίων και υποστηριζόμενος ψυχικά από την ευσεβή σύζυγό του, φρόντισε να ξαναστήσει στην αίθουσα της Συγκλήτου τον Βωμό της Θεάς Victoria - Νίκης (τον οποίο είχαν αποξηλώσει για πρώτη φορά οι χριστιανοί το 356, τον είχε επαναφέρει ο Ιουλιανός και τον είχε αποξηλώσει ξανά το 376 ο θρησκόληπτος αυτοκράτορας Γρατιανός) και επανέφερε την λατρεία των παραδοσιακών Θεών: ξανάνοιξε στην Όστια το Ιερό του Θεού Ηρακλέους και στις 27 Μαρτίου, 1 Απριλίου και 28 Απριλίου έως 3 Μαϊου 394 διοργάνωσε μεγαλοπρεπείς εορτασμούς για την Εορτή της Κυβέλης, την Εορτή της Βήνους Βερτικόρντια, τα Μεγαλήσια και τα Φλοράλια. Κατά χιλιάδες οι χριστιανοί της Δύσης επέστρεφαν τώρα στην Εθνική Θρησκεία, φοβούμενοι το οριστικό τέλος του Χριστιανισμού.
Τον Μάϊο του 394 ο αυτοκράτορας της Ανατολής Θεοδόσιος κινήθηκε τελικά ο ίδιος κατά των «ειδωλολατρών» και μετά από λίγο οι Ευγένιος, Αρβογκάστης και Φλαβιανός αναχώρησαν από το Μεδιόλανο προς αντιμετώπισή του, οι δύο τελευταίοι μάλιστα ορκίστηκαν ότι εάν γυρίσουν από την μάχη νικητές θα μετατρέψουν σε στάβλους τις εκκλησίες των χριστιανών και θα υποχρεώσουν τους κληρικούς τους σε στρατιωτική θητεία.
Η μεγάλη μάχη
Στις 5 και 6 Σεπτεμβρίου 394 οι στρατοί των εθνικών (με πολλούς Φράγκους, αλλά και μισθοφόρους Αλαμανούς) και των χριστιανών (με πολλούς Γεωργιανούς, Σύριους και Βησιγότθους χριστιανούς φοιδεράτους, καθώς και Αλανούς και Ούννους υποτελείς) συγκρούστηκαν στην Ακηλυϊα (τμήμα της σημερινής Σλοβενίας), στην κοιλάδα του ποταμού Φρίγιδου, στα υψώματα της οποίας ο Φλαβιανός είχε υψώσει μετά από προτροπή των μάντεων δύο μεγάλα αγάλματα, των Θεών Διός και Ηρακλέους. Παρ’ όλο όμως που οι κατ
ά πολύ ολιγότεροι εθνικοί νικούσαν την πρώτη ημέρα (και μάλιστα είχε χάσει την ζωή του ο επικεφαλής των Γεωργιανών Bacurios Hiberios), προδόθηκαν την δεύτερη ημέρα από τους βάρβαρους μισθοφόρους, τους οποίους είχε εξαγοράσει ο Θεοδόσιος, και τελικά ηττήθηκαν και κατασφάχθηκαν. Ο Αρβογκάστης αυτοκτόνησε για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών, ο δε αυτοκράτορας Ευγένιος πιάστηκε ζωντανός, βασανίστηκε, αποκεφαλίστηκε, και το καρφωμένο σε παλούκι κεφάλι του στάλθηκε σε όλες τις πόλεις της Δυτικής Αυτοκρατορίας για παραδειγματισμό όλων όσων αμφισβητούσαν την εξουσία του Θεοδοσίου. Ο 60χρονος Φλαβιανός κατόρθωσε αρχικά να διαφύγει, αλλά, παγιδευμένος από τους χριστιανούς σε ένα πέρασμα των Ιουλιανών Άλπεων, αυτοκτόνησε και αυτός για να μην πιαστεί ζωντανός (ο συγγραφέας της «Εκκλησιαστικής Ιστορίας» Τυράννιος Ρουφίνος, Tyrannius Rufinus, προτίμησε πάντως την χριστιανικότερη εκδοχή ότι ο Φλαβιανός αυτοκτόνησε επειδή δήθεν συνειδητοποίησε ότι οι Θεοί του ήσαν… ανύπαρκτοι!).
Περισσότερες πληροφορίες εδώ
Βίντεο στο youtube για το ιστορικό αυτό γεγονός: http://www.youtube.com/watch?v=ewr9c...layer_embedded