Ήταν ένα κείμενο που είχε εγκριθεί για την Fantasy Gate αλλά τελικά θα γραφτεί εδώ, διότι δεν θα ανοιχθεί νήμα κριτικής.
Σαν όνειρο πρόβαλε η αυγούλα με διάφορα χρώματα στον ουρανό. Ο ήλιος ήταν έτοιμος να φανεί . Η πλάση ήταν ήρεμη. Όμως αυτά τα χρώματα η Χαρά δεν μπορούσε να τα δει, να τα ευχαριστηθεί, γιατί ζούσε στην Αθήνα, σε μια γκρίζα πολυκατοικία. Αυτή η πολυκατοικία βρισκόταν στην πλατεία Συντάγματος, πολύ κοντά στη Βουλή. Μπορεί η πολυκατοικία που ζούσε να ήταν γκρίζα, ο αέρας που ανέπνεε αποπνικτικός, αλλά οι γλάστρες που είχε στο μπαλκόνι την μετέτρεπαν σε ένα επίγειο παράδεισο.
Ζούσε μόνη. Μοναδική της παρέα ήταν η κυρία Θάλεια, η ενοικιάστρια της συγκεκριμένης πολυκατοικίας, που έμενε στον πρώτο όροφο και τη βοηθούσε στις δουλειές, γιατί οι γονείς της ζούσαν στην επαρχία, συγκεκριμένα στην Νάουσα της Πάρου. .
Η χαρά κατοικούσε στον δεύτερο όροφο. Η κυρά Θάλεια δεν είχε παιδιά. μόνο έναν ανιψιό, γιο της μακαρίτισσας της αδερφής της. Ήρθε στην Αθήνα από την Πάτρα Εκείνη της είχε πει μια φορά για τον ανιψιό της, αλλά δεν φαντάστηκε ότι χθες ήρθε από την Πάτρα για δουλειές και θα έμενε μαζί τους ένα χρόνο.
Η Χαρά ήταν φοιτήτρια της Ιατρικής. Συγκεκριμένα, αυτή τη στιγμή ήταν καθισμένη στο γραφείο της και διάβαζε. Την ηρεμία της στιγμής διέλυσε ο εκκωφαντικός θόρυβος από ήχο κιθάρας που ακουγόταν, και σίγουρα έπαιζε ένας επαγγελματίας κιθαρίστας, γιατί της άρεσε ο τρόπος που παίζει. Δεν ήταν καθόλου φάλτσος. Αυτό πρόσεξε η Χαρά, αλλά η ώρα που διάλεγε να παίξει δεν την άφηνε να ευχαριστηθεί το τραγούδι που ακουγόταν, γιατί αυτή την ώρα μελετούσε, αφού χρωστούσε ένα μάθημα. Αν έγραφε αυτό το μάθημα θα έπαιρνε πτυχίο. Έζησε εφτά χρόνια στην Αθήνα, αλλά βαρέθηκε αυτή τη ζωή. Αν γινόταν, θα είχε φύγει.
Λίγο αργότερα, ένα γκρίζο σύννεφο χάλασε τη μαγεία αυτή και άρχισε να ψιλοβρέχει. Τίποτα δεν θύμιζε την προηγούμενη γαλήνη, χάλασε ο καιρός. Ιούνιος μήνας ήταν, είναι δυνατόν να βρέχει; Στην Πάρο Ιούνιο μήνα δεν βρέχει ποτέ. Ήξερε όμως ότι οι βροχές του Ιουνίου είναι δυνατές και σύντομες.
Ένα άχαρο κομπρεσέρ άρχισε τις εργασίες του και ακούγονταν τα βαγόνια του ΜΕΤΡΟ που πηγαινοέρχονταν για να μεταφέρει κόσμο στις δουλειές του. Τα αυτοκίνητα που περνούσαν έκαναν ακόμα πιο έντονη την ηχορύπανση. Ναι, οι θόρυβοι της πόλης, που ποτέ δεν κοιμάται, έγιναν δυνατοί και δεν την άφηναν να διαβάσει. Ήταν αδύνατον να συγκεντρωθεί. Έφυγε από το γραφείο της και στάθηκε στο παράθυρο. Το άνοιξε, χασμουρήθηκε και τεντώθηκε. Έβλεπε μόνο από το παράθυρό της την κίνηση στους δρόμους, τους βιαστικούς ανθρώπους, τα αυτοκίνητα. Τον πλανόδιο λαχειοπώλη, που μέσα στη βροχή, στον ήλιο, στο κρύο δουλεύει ακούραστα για το μεροκάματο. Δίπλα του ο κουλουρτζής φωνάζει να δοκιμάσουν τα τραγανιστά κουλούρια του και όσα περισσέψουν, ξερά πια ή τα πετάει να φάνε τα περιστεράκια του Συντάγματος, ή τα βρέχει και τα τρώει ο ίδιος. Δύσκολοι καιροί για βιοπαλαιστές. Δύσκολα βγαίνει το μεροκάματο σήμερα. Δυστυχώς, το ευρώ δύσκολα βγαίνει, εύκολα ξοδεύεται. Αυτή είναι η κατάρα του. Και η βροχή όλο δυνάμωνε.
-- Αχ σπίτι μου σπιτάκι μου πόσο χαίρομαι όταν αναπολώ ώρες καθισμένη στον κήπο μου τη θάλασσα με όλες τις διαθέσεις της! Αχ τι ωραία που είναι να ζεις στην ξεγνοιασιά, στον καθαρό αέρα! Σκεφτόταν εκείνη όταν βρισκόταν στο σπίτι της στην Πάρο, και συγκεκριμένα στη Νάουσα. . Το πιο όμορφο για εκείνη νησάκι, αφού ήταν η πατρίδα της.
Αντίθετα, εδώ κάθε μέρα ζούσε με το φόβο ότι κάτι θα της συμβεί. Κάθε νύχτα μπαίνει στο διαμέρισμά της και μιλά με τον εαυτό της, κάνει μαζί του μια κουβέντα.
-- Έκλεισες το φως; Έβαλες κάγκελα στις πόρτες; ….Έκλεισες;
Καθημερινά ζούσε μ’ αυτή την αγωνία. Ήταν ένας εφιάλτης η επιβίωση της εδώ. Επτά χρόνια ζούσε σ’ αυτό το μέρος και δεν το είχε ακόμα συνηθίσει. Η ζωή της μοιάζει σαν την πρώτη μέρα. Δεν είναι ασφαλής η ζωή στην Αθήνα και το ήξερε καλά αυτό. Αντίθετα, στην επαρχία είναι.
-- Εμείς στην Νάουσα της Πάρου κοιμόμαστε με τα παράθυρα ανοιχτά που λέει ο λόγος και δεν έχουμε το παραμικρό πρόβλημα. Δίνουμε άφοβα το κλειδί στη γειτόνισσα. Αν γίνουν αυτά στην Αθήνα, ή θα σε ληστέψουν ή θα σε σφάξουν. Αλώβητος αποκλείεται να μείνεις. Σικάγο γίναμε. Η παροιμία θα αλλάξει, θα γίνει Αθήνα γίναμε. Δεν αστειεύομαι!
Κοιμόταν μόνη και όταν έλειπε έβαζε σε λειτουργία το συναγερμό στο σπίτι. Τόσο φόβο είχε. Αλλά τι να της κάνει κι αυτός, όταν καταφέρει ο ληστής να τον απενεργοποιήσει; Κι αν γίνει διακοπή ρεύματος, πώς θα λειτουργήσει; Μάλιστα, έβαλε αλυσιδίτσα και ματάκι στην πόρτα. Έπρεπε να προφυλαχτεί με .όποιο τρόπο μπορούσε.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Σαν όνειρο πρόβαλε η αυγούλα με διάφορα χρώματα στον ουρανό. Ο ήλιος ήταν έτοιμος να φανεί . Η πλάση ήταν ήρεμη. Όμως αυτά τα χρώματα η Χαρά δεν μπορούσε να τα δει, να τα ευχαριστηθεί, γιατί ζούσε στην Αθήνα, σε μια γκρίζα πολυκατοικία. Αυτή η πολυκατοικία βρισκόταν στην πλατεία Συντάγματος, πολύ κοντά στη Βουλή. Μπορεί η πολυκατοικία που ζούσε να ήταν γκρίζα, ο αέρας που ανέπνεε αποπνικτικός, αλλά οι γλάστρες που είχε στο μπαλκόνι την μετέτρεπαν σε ένα επίγειο παράδεισο.
Ζούσε μόνη. Μοναδική της παρέα ήταν η κυρία Θάλεια, η ενοικιάστρια της συγκεκριμένης πολυκατοικίας, που έμενε στον πρώτο όροφο και τη βοηθούσε στις δουλειές, γιατί οι γονείς της ζούσαν στην επαρχία, συγκεκριμένα στην Νάουσα της Πάρου. .
Η χαρά κατοικούσε στον δεύτερο όροφο. Η κυρά Θάλεια δεν είχε παιδιά. μόνο έναν ανιψιό, γιο της μακαρίτισσας της αδερφής της. Ήρθε στην Αθήνα από την Πάτρα Εκείνη της είχε πει μια φορά για τον ανιψιό της, αλλά δεν φαντάστηκε ότι χθες ήρθε από την Πάτρα για δουλειές και θα έμενε μαζί τους ένα χρόνο.
Η Χαρά ήταν φοιτήτρια της Ιατρικής. Συγκεκριμένα, αυτή τη στιγμή ήταν καθισμένη στο γραφείο της και διάβαζε. Την ηρεμία της στιγμής διέλυσε ο εκκωφαντικός θόρυβος από ήχο κιθάρας που ακουγόταν, και σίγουρα έπαιζε ένας επαγγελματίας κιθαρίστας, γιατί της άρεσε ο τρόπος που παίζει. Δεν ήταν καθόλου φάλτσος. Αυτό πρόσεξε η Χαρά, αλλά η ώρα που διάλεγε να παίξει δεν την άφηνε να ευχαριστηθεί το τραγούδι που ακουγόταν, γιατί αυτή την ώρα μελετούσε, αφού χρωστούσε ένα μάθημα. Αν έγραφε αυτό το μάθημα θα έπαιρνε πτυχίο. Έζησε εφτά χρόνια στην Αθήνα, αλλά βαρέθηκε αυτή τη ζωή. Αν γινόταν, θα είχε φύγει.
Λίγο αργότερα, ένα γκρίζο σύννεφο χάλασε τη μαγεία αυτή και άρχισε να ψιλοβρέχει. Τίποτα δεν θύμιζε την προηγούμενη γαλήνη, χάλασε ο καιρός. Ιούνιος μήνας ήταν, είναι δυνατόν να βρέχει; Στην Πάρο Ιούνιο μήνα δεν βρέχει ποτέ. Ήξερε όμως ότι οι βροχές του Ιουνίου είναι δυνατές και σύντομες.
Ένα άχαρο κομπρεσέρ άρχισε τις εργασίες του και ακούγονταν τα βαγόνια του ΜΕΤΡΟ που πηγαινοέρχονταν για να μεταφέρει κόσμο στις δουλειές του. Τα αυτοκίνητα που περνούσαν έκαναν ακόμα πιο έντονη την ηχορύπανση. Ναι, οι θόρυβοι της πόλης, που ποτέ δεν κοιμάται, έγιναν δυνατοί και δεν την άφηναν να διαβάσει. Ήταν αδύνατον να συγκεντρωθεί. Έφυγε από το γραφείο της και στάθηκε στο παράθυρο. Το άνοιξε, χασμουρήθηκε και τεντώθηκε. Έβλεπε μόνο από το παράθυρό της την κίνηση στους δρόμους, τους βιαστικούς ανθρώπους, τα αυτοκίνητα. Τον πλανόδιο λαχειοπώλη, που μέσα στη βροχή, στον ήλιο, στο κρύο δουλεύει ακούραστα για το μεροκάματο. Δίπλα του ο κουλουρτζής φωνάζει να δοκιμάσουν τα τραγανιστά κουλούρια του και όσα περισσέψουν, ξερά πια ή τα πετάει να φάνε τα περιστεράκια του Συντάγματος, ή τα βρέχει και τα τρώει ο ίδιος. Δύσκολοι καιροί για βιοπαλαιστές. Δύσκολα βγαίνει το μεροκάματο σήμερα. Δυστυχώς, το ευρώ δύσκολα βγαίνει, εύκολα ξοδεύεται. Αυτή είναι η κατάρα του. Και η βροχή όλο δυνάμωνε.
-- Αχ σπίτι μου σπιτάκι μου πόσο χαίρομαι όταν αναπολώ ώρες καθισμένη στον κήπο μου τη θάλασσα με όλες τις διαθέσεις της! Αχ τι ωραία που είναι να ζεις στην ξεγνοιασιά, στον καθαρό αέρα! Σκεφτόταν εκείνη όταν βρισκόταν στο σπίτι της στην Πάρο, και συγκεκριμένα στη Νάουσα. . Το πιο όμορφο για εκείνη νησάκι, αφού ήταν η πατρίδα της.
Αντίθετα, εδώ κάθε μέρα ζούσε με το φόβο ότι κάτι θα της συμβεί. Κάθε νύχτα μπαίνει στο διαμέρισμά της και μιλά με τον εαυτό της, κάνει μαζί του μια κουβέντα.
-- Έκλεισες το φως; Έβαλες κάγκελα στις πόρτες; ….Έκλεισες;
Καθημερινά ζούσε μ’ αυτή την αγωνία. Ήταν ένας εφιάλτης η επιβίωση της εδώ. Επτά χρόνια ζούσε σ’ αυτό το μέρος και δεν το είχε ακόμα συνηθίσει. Η ζωή της μοιάζει σαν την πρώτη μέρα. Δεν είναι ασφαλής η ζωή στην Αθήνα και το ήξερε καλά αυτό. Αντίθετα, στην επαρχία είναι.
-- Εμείς στην Νάουσα της Πάρου κοιμόμαστε με τα παράθυρα ανοιχτά που λέει ο λόγος και δεν έχουμε το παραμικρό πρόβλημα. Δίνουμε άφοβα το κλειδί στη γειτόνισσα. Αν γίνουν αυτά στην Αθήνα, ή θα σε ληστέψουν ή θα σε σφάξουν. Αλώβητος αποκλείεται να μείνεις. Σικάγο γίναμε. Η παροιμία θα αλλάξει, θα γίνει Αθήνα γίναμε. Δεν αστειεύομαι!
Κοιμόταν μόνη και όταν έλειπε έβαζε σε λειτουργία το συναγερμό στο σπίτι. Τόσο φόβο είχε. Αλλά τι να της κάνει κι αυτός, όταν καταφέρει ο ληστής να τον απενεργοποιήσει; Κι αν γίνει διακοπή ρεύματος, πώς θα λειτουργήσει; Μάλιστα, έβαλε αλυσιδίτσα και ματάκι στην πόρτα. Έπρεπε να προφυλαχτεί με .όποιο τρόπο μπορούσε.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ