Προφανώς όταν ρωτάς γιατί υπάρχει ο πόνος θα εννοείς τον "ψυχικό" πόνο,διότι ο σωματικός πόνος δικαιολογήται απλούστατα.
Δίχως την ύπαρξη του σωματικού πόνου,ο οργανισμός δεν μπορεί να αντιληφθεί τον οποιονδήποτε τραυματισμό,ακόμη και αν πχ αρχίσει να ρέει αίμα απο μια μικροπληγή,ο οργανισμός δεν θα μπορέσει να αντιδράσει και αυτό μπορεί να οδηγήσει και στον θάνατο!Τουναντίον,ο σωματικός πόνος είναι ένα στοιχείο που μας επιτρέπει να επιβιώνουμε...
Τώρα σχετικά με τον ψυχικό πόνο,θεωρώ ότι κάτι παράλληλο με τον σωματικό πόνο!Δίχως ψυχικό πόνο δεν μπορεί να διαμορφωθεί πλήρως-κατά την γνώμη μου-η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας ενός ατόμου!Μέσα απο τον πόνο-ψυχικό και συναισθηματικό-μαθαίνει-συχνά- ένας άνθρωπος να προβάλει κάποιον σωστό χαρακτήρα προς τους υπόλοιπους(έχοντας υπόψιν του το τι πόνο θα μπορούσε να τους προκαλέσει),μέσω του πόνου διαμορφώνεται το ήθος ενός ανθρώπου,μέσα απο τον πόνο γίνονται οι άνθρωποι πιο ευαίσθητοι και συναισθηματικοί κλπ κλπ!
Φανταστήται,δηλαδή,έναν κόσμο στον οποίον δεν υπάρχει ούτε καν η ιδέα του πόνου(εννοώντας τον ψυχικό πόνο).Οι άνθρωποι θα είναι σίγουρα πιο χαρούμενοι,θα θέλουν συνέχεια να διασκεδάζουν,δεν θα υπάρχουν σκύθρωποι άνθρωποι,ίσως να επιλυθούν οι ψυχικές διαταραχές κλπ κλπ,όμως απο την άλλην ο πόνος διαμορφώνει τον χαρακτήρα!Μέσω του πόνου μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε την χάρα,να αναγνωρίζουμε την ζωή,να αναγνωρίζουμε την όποιαν προσπάθεια να "παλέψουμε" στην ζωή για να γίνουμε ανώτεροι κλπ κλπ!
Δίχως πόνο δεν θα υπήρχαν ένα σωρό συναισθήματα,όπως η λύπη,ο φόβος,το άνγχος(πχ απο κάποια πιθανή αποτυχία)κλπ!Μπορεί να ακούγονται ιδιαίτερα δυσάρεστα στο αυτί του ανθρώπου,όμως μάλλον τα υποτιμάμαι σαν συναισθήματα!Διότι ξεχνάμε ότι χάρις σε αυτά τα "άσχημα" συναισθήματα έχουμε μάθει να αγαπάμε τα άλλα "όμορφα" συναισθήματα ή την ίδια την ζωή!
Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που έπαθαν ψυχολογικές διαταραχές απο την συνεχή λύπη ή τους συνεχούς τους φόβους,άλλοι που έπεσαν σε κατάθλιψη,άλλοι έφτασαν στο ύστατο σημείο της αυτοκτονίας!Άλλοι,όμως,μπόρεσαν να στηριχτούν επάνω στον πόνο τους και στις τυχόν αδικίες της ζωής και να "εξελιχθούν",να γίνουν ανώτεροι απο τους περισσότερους ανθρώπους,Υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι ξεκίνησαν απο "πόνο",γευόμενοι την πλήρη αδικία στην ζωή τους και όμως με βάση αυτήν μπόρεσαν να "αγωνιστούν" ισχυρότερα απο ότι οι περισσότεροι άνθρωποι και να γίνουν "καλύτεροι"!
Ο ψυχικός πόνος,συχνά,έχει αρνητική σημασία,είναι ένα μικρό αγκάθι που πάει να τρυπήσει την "ψυχή",τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου,και όμως ταυτόχρονα είναι σαν ένας μικρός μοχλός που μας επιτρέπει να παλέψουμε κόντρα στις αδικίες της ζωής,να φτάσουμε στα όρια,να διαπιστώσουμε τον ίδιον μας τον εαυτό,να αγαπήσουμε όλες τις όμορφες στιγμές της ζωής μας!Διότι αν όλη την ώρα είμασταν με ένα "ανόητο" χαμόγελο στα χείλη και σκεφτόμασταν συνεχώς "τι να κάνουμε για να περάσει η ώρα" και "τι μ@λ... να πούμε να διασκεδάσουμε",τότε δεν θα είμασταν καθόλου στο σημείο εξέλιξης που είμαστε τώρα!
Αλλά για να καταλήξεις σε τέτοιο συμπέρασμα πρέπει να συνηθίσεις και την άσχημη πλευρά της ζωής!Πρέπει να ξέρεις τι έστι πόνος,πρέπει να γνωρίζεις απο απογοήτευση,απο αποτυχία,απο αδικία!Μόνον τότε μαθαίνεις να τα "αγαπάς" όλα αυτά,γιατί χάρις σε αυτά καταλήγεις στην μέγιστη ηδονή!Και προσωπικά δεν θα ήθελα να ανταλλάξω την ηδονή και ανακούφιση που νιώθω μόλις αισθάνομαι χαρούμενος και ευδιάθετος έπειτα έστω και απο μια στιγμή λύπης και στεναχώριας...Πόνος για εμένα είναι ο δρόμος(έστω και κακοτράχαλος ή ορμητικός)που μας οδηγεί στη ηδονή και την επιτυχία!Για να φτάσεις όμως στο τέρμα του δρόμου δεν φταίει μόνον ο "δρόμος",φταίς και εσύ ο ίδιος!Διότι αν είσαι ανθεκτικός,καταλήγεις στο τέρμα της διαδρομής,αν όμως δεν αντέχεις την αποτυχία και την αδικία στην ζωή του και το να παλέψεις μαζί τους,τότε δυστηχώς τον τελευταίο λόγο τον έχει ή η κατάθλιψη ή η αυτοκτονία...
Δίχως την ύπαρξη του σωματικού πόνου,ο οργανισμός δεν μπορεί να αντιληφθεί τον οποιονδήποτε τραυματισμό,ακόμη και αν πχ αρχίσει να ρέει αίμα απο μια μικροπληγή,ο οργανισμός δεν θα μπορέσει να αντιδράσει και αυτό μπορεί να οδηγήσει και στον θάνατο!Τουναντίον,ο σωματικός πόνος είναι ένα στοιχείο που μας επιτρέπει να επιβιώνουμε...
Τώρα σχετικά με τον ψυχικό πόνο,θεωρώ ότι κάτι παράλληλο με τον σωματικό πόνο!Δίχως ψυχικό πόνο δεν μπορεί να διαμορφωθεί πλήρως-κατά την γνώμη μου-η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας ενός ατόμου!Μέσα απο τον πόνο-ψυχικό και συναισθηματικό-μαθαίνει-συχνά- ένας άνθρωπος να προβάλει κάποιον σωστό χαρακτήρα προς τους υπόλοιπους(έχοντας υπόψιν του το τι πόνο θα μπορούσε να τους προκαλέσει),μέσω του πόνου διαμορφώνεται το ήθος ενός ανθρώπου,μέσα απο τον πόνο γίνονται οι άνθρωποι πιο ευαίσθητοι και συναισθηματικοί κλπ κλπ!
Φανταστήται,δηλαδή,έναν κόσμο στον οποίον δεν υπάρχει ούτε καν η ιδέα του πόνου(εννοώντας τον ψυχικό πόνο).Οι άνθρωποι θα είναι σίγουρα πιο χαρούμενοι,θα θέλουν συνέχεια να διασκεδάζουν,δεν θα υπάρχουν σκύθρωποι άνθρωποι,ίσως να επιλυθούν οι ψυχικές διαταραχές κλπ κλπ,όμως απο την άλλην ο πόνος διαμορφώνει τον χαρακτήρα!Μέσω του πόνου μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε την χάρα,να αναγνωρίζουμε την ζωή,να αναγνωρίζουμε την όποιαν προσπάθεια να "παλέψουμε" στην ζωή για να γίνουμε ανώτεροι κλπ κλπ!
Δίχως πόνο δεν θα υπήρχαν ένα σωρό συναισθήματα,όπως η λύπη,ο φόβος,το άνγχος(πχ απο κάποια πιθανή αποτυχία)κλπ!Μπορεί να ακούγονται ιδιαίτερα δυσάρεστα στο αυτί του ανθρώπου,όμως μάλλον τα υποτιμάμαι σαν συναισθήματα!Διότι ξεχνάμε ότι χάρις σε αυτά τα "άσχημα" συναισθήματα έχουμε μάθει να αγαπάμε τα άλλα "όμορφα" συναισθήματα ή την ίδια την ζωή!
Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που έπαθαν ψυχολογικές διαταραχές απο την συνεχή λύπη ή τους συνεχούς τους φόβους,άλλοι που έπεσαν σε κατάθλιψη,άλλοι έφτασαν στο ύστατο σημείο της αυτοκτονίας!Άλλοι,όμως,μπόρεσαν να στηριχτούν επάνω στον πόνο τους και στις τυχόν αδικίες της ζωής και να "εξελιχθούν",να γίνουν ανώτεροι απο τους περισσότερους ανθρώπους,Υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι ξεκίνησαν απο "πόνο",γευόμενοι την πλήρη αδικία στην ζωή τους και όμως με βάση αυτήν μπόρεσαν να "αγωνιστούν" ισχυρότερα απο ότι οι περισσότεροι άνθρωποι και να γίνουν "καλύτεροι"!
Ο ψυχικός πόνος,συχνά,έχει αρνητική σημασία,είναι ένα μικρό αγκάθι που πάει να τρυπήσει την "ψυχή",τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου,και όμως ταυτόχρονα είναι σαν ένας μικρός μοχλός που μας επιτρέπει να παλέψουμε κόντρα στις αδικίες της ζωής,να φτάσουμε στα όρια,να διαπιστώσουμε τον ίδιον μας τον εαυτό,να αγαπήσουμε όλες τις όμορφες στιγμές της ζωής μας!Διότι αν όλη την ώρα είμασταν με ένα "ανόητο" χαμόγελο στα χείλη και σκεφτόμασταν συνεχώς "τι να κάνουμε για να περάσει η ώρα" και "τι μ@λ... να πούμε να διασκεδάσουμε",τότε δεν θα είμασταν καθόλου στο σημείο εξέλιξης που είμαστε τώρα!
Αλλά για να καταλήξεις σε τέτοιο συμπέρασμα πρέπει να συνηθίσεις και την άσχημη πλευρά της ζωής!Πρέπει να ξέρεις τι έστι πόνος,πρέπει να γνωρίζεις απο απογοήτευση,απο αποτυχία,απο αδικία!Μόνον τότε μαθαίνεις να τα "αγαπάς" όλα αυτά,γιατί χάρις σε αυτά καταλήγεις στην μέγιστη ηδονή!Και προσωπικά δεν θα ήθελα να ανταλλάξω την ηδονή και ανακούφιση που νιώθω μόλις αισθάνομαι χαρούμενος και ευδιάθετος έπειτα έστω και απο μια στιγμή λύπης και στεναχώριας...Πόνος για εμένα είναι ο δρόμος(έστω και κακοτράχαλος ή ορμητικός)που μας οδηγεί στη ηδονή και την επιτυχία!Για να φτάσεις όμως στο τέρμα του δρόμου δεν φταίει μόνον ο "δρόμος",φταίς και εσύ ο ίδιος!Διότι αν είσαι ανθεκτικός,καταλήγεις στο τέρμα της διαδρομής,αν όμως δεν αντέχεις την αποτυχία και την αδικία στην ζωή του και το να παλέψεις μαζί τους,τότε δυστηχώς τον τελευταίο λόγο τον έχει ή η κατάθλιψη ή η αυτοκτονία...