Σε ένα παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι οι κανόνες εξασφαλίζουν την συνέχεια και την εύρυθμη λειτουργία. Το Κιότο είναι πια θεσμός στην Παγκόσμια Οικονομική Σκηνή, σε λίγα καιρό η αγορά και η πώληση δικαιωμάτων στην μόλυνση θα αποτελεί βίωμα. Οι φτωχές χώρες θα τρέξουν να πουλήσουν τα δικά τους αποθέματα στα υπόλοιπα κράτη ώστε να εξασφαλίσουν τους πόρους για να στηρίξουν μια πιο ήπια ανάπτυξη, αλλά και τα ανεπτυγμένα κράτη θα έχουν περισσότερα κόστη παραγωγής.
Η εικόνα που αρχίζει να δημιουργείται έπειτα και από τις εξελίξεις του Καναδά είναι περίεργη. Το 2012 που λήγει το πρωτόκολλο του Κιότο μια νέα συμφωνία είναι σε σειρά. Όμως από το πάρτι κάποιος λείπει, το 25% της παγκόσμιας επιβάρυνσης, οι ΗΠΑ. Αν υποθέσουμε ότι ο χρόνος αρχίζει και κυλά εμπρός μας, παρατηρούμε ότι όλες οι χώρες πλην των ΗΠΑ έχουν αυξημένο κόστος παραγωγής λόγο της συνολικής επιβάρυνσης. Οι ΗΠΑ γίνονται πιο ανταγωνιστικές και τα υπόλοιπα κράτη Αντιδρούν.
Οι ισορροπίες είναι αρκετά εύθραυστες, αν τεθεί κάποια στιγμή το ζήτημα της ποσόστωσης των Αμερικάνικων Προϊόντων ή της φορολόγησης σε ισοστάθμιση του κόστους τότε η Αμερική είναι στριμωγμένη στην γωνία. Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της θα δημιουργήσει μείωση των ελλειμμάτων της αλλά θα αδυνατίσει την εσωτερική της αγορά σε σχέση με τα εισαγόμενα είδη. Αν όμως επιβαρυνθούν οι εξαγωγές τις με τοπικές φορολογίες από τους εισαγωγείς τότε χάνει το πλεονέκτημα.
Η σχεδόν αλαζονική συμπεριφορά του Κυβερνώντος Σχήματος είναι πολύ επικίνδυνη στην διαχείριση μιας τέτοιας κρίσης. Τα υπόλοιπα κράτη με Πρωτοστάτες και τους Ευρωπαίους έχουν σήμερα συνειδητοποιήσει το κόστος που πρόκειται να τους επιβάλουν οι ΗΠΑ με αυτή τους την άρνηση. Οι αντιδράσεις θα ξεκινήσουν από τις Επιχειρήσεις και ίσως αργότερα και από τους ίδιους τους πολίτες. Όταν φτάσουμε εκεί τότε θα είναι πια πολύ αργά ώστε να αλλάξει η πολιτική τους.
Μοιραία η απομόνωση τους θα πάψει και την ευρύτερη αποδοχή τους;
*Σημ. Η Κίνα αποτελεί παραστάτη των ΗΠΑ στις αντιδράσιες.
Η εικόνα που αρχίζει να δημιουργείται έπειτα και από τις εξελίξεις του Καναδά είναι περίεργη. Το 2012 που λήγει το πρωτόκολλο του Κιότο μια νέα συμφωνία είναι σε σειρά. Όμως από το πάρτι κάποιος λείπει, το 25% της παγκόσμιας επιβάρυνσης, οι ΗΠΑ. Αν υποθέσουμε ότι ο χρόνος αρχίζει και κυλά εμπρός μας, παρατηρούμε ότι όλες οι χώρες πλην των ΗΠΑ έχουν αυξημένο κόστος παραγωγής λόγο της συνολικής επιβάρυνσης. Οι ΗΠΑ γίνονται πιο ανταγωνιστικές και τα υπόλοιπα κράτη Αντιδρούν.
Οι ισορροπίες είναι αρκετά εύθραυστες, αν τεθεί κάποια στιγμή το ζήτημα της ποσόστωσης των Αμερικάνικων Προϊόντων ή της φορολόγησης σε ισοστάθμιση του κόστους τότε η Αμερική είναι στριμωγμένη στην γωνία. Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της θα δημιουργήσει μείωση των ελλειμμάτων της αλλά θα αδυνατίσει την εσωτερική της αγορά σε σχέση με τα εισαγόμενα είδη. Αν όμως επιβαρυνθούν οι εξαγωγές τις με τοπικές φορολογίες από τους εισαγωγείς τότε χάνει το πλεονέκτημα.
Η σχεδόν αλαζονική συμπεριφορά του Κυβερνώντος Σχήματος είναι πολύ επικίνδυνη στην διαχείριση μιας τέτοιας κρίσης. Τα υπόλοιπα κράτη με Πρωτοστάτες και τους Ευρωπαίους έχουν σήμερα συνειδητοποιήσει το κόστος που πρόκειται να τους επιβάλουν οι ΗΠΑ με αυτή τους την άρνηση. Οι αντιδράσεις θα ξεκινήσουν από τις Επιχειρήσεις και ίσως αργότερα και από τους ίδιους τους πολίτες. Όταν φτάσουμε εκεί τότε θα είναι πια πολύ αργά ώστε να αλλάξει η πολιτική τους.
Μοιραία η απομόνωση τους θα πάψει και την ευρύτερη αποδοχή τους;
*Σημ. Η Κίνα αποτελεί παραστάτη των ΗΠΑ στις αντιδράσιες.