Η Κατερίνα είχε κιόλας φτάσει σαράντα χρονών χωρίς να το έχει καταλάβει. Γενικά, δεν πολυθυμόταν πως είχαν περάσει τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής της, μετά το δυστύχημα εκείνο που μέσα σε μια νύχτα της είχε στερήσει τον άντρα και τα δυο της μικρά παιδιά. Ήταν πολύ νέα τότε, χαρούμενη, ευτυχισμένη που το όνειρό της, η δημιουργία μιας οικογένειας, είχε πραγματοποιηθεί, αφού ποτέ δεν είχε ζητήσει τίποτα άλλο από το Θεό. Και όμως, στην κορύφωση της ολοκλήρωσής της γνώρισε τη μεγαλύτερη δυστυχία, τον απόλυτο θάνατο εκείνων που αγαπούσε πάνω από το καθετί.
Παρόλα αυτά, δεν το έβαλε κάτω. Μόνη της, με ελάχιστη ηθική και υλική βοήθεια, έβαλε ξανά τη ζωή της σε τάξη, βρήκε το κουράγιο που είχε αποθηκευμένο μέσα της και προχώρησε. Μιας και ήταν Νοσηλεύτρια στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, καθημερινά ερχόταν σε επαφή με το θάνατο και την απόγνωση και φαίνεται πως είχε μάθει να τα αντιμετωπίζει αρκετά καλά. Οι συνάδελφοί της την αγαπούσαν γιατί ήταν πάντα χαμογελαστή, παρά την προσωπική της απώλεια, ήταν έμπειρη στο επάγγελμά της, με πολλές γνώσεις και ιδιαίτερα δραστήρια και υπερκινητική. Και είχε μια καταπληκτική αίσθηση του χιούμορ που δεν δίσταζε να αυτοσαρκάζεται για τα πολλά παραπανίσια κιλά της, που είχε πάρει μετά το θάνατο της οικογένειάς της. Κανείς όμως δεν στεκόταν σε αυτό, γιατί οι κινήσεις της είχαν πάντα μια τόση χάρη και λεπτότητα που χαριτολογώντας θα έλεγε κανείς πως μόνο σε ένα ξωτικό θα ταίριαζαν.
Αλλά και οι ασθενείς της την λάτρευαν γιατί τους περιποιόταν με τόση αγάπη που πολλοί θεωρούσαν ότι η βελτίωση της υγείας τους οφείλονταν αποκλειστικά σε αυτή και όχι στις γνώσεις των γιατρών. Εξάλλου, δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν συμφωνούσε με τους γιατρούς στις διαγνώσεις τους, κυρίως σε περιστατικά σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων και καρκίνων, όπου αμφισβητούσε συνήθως τη σοβαρότητα της κατάστασης. « Έλα καϋμένε», έλεγε ένα βράδυ σε έναν Διευθυντή γιατρό, « σίγουρα είναι προχωρημένος ο καρκίνος του αλλά θα βελτιωθεί και νομίζω πως σε βάθος χρόνου θα το ξεπεράσει, αρκεί να μη χάσει το κουράγιο του». «Μα, έχει τόσες πολλές μεταστάσεις και σε τόσο κρίσιμα όργανα που θα είναι θαύμα αν κατορθώσει να ζήσει μερικούς μήνες και σίγουρα με ανύπαρκτη ποιότητα ζωής» της αντιγύριζε και τότε χαμογελώντας του απαντούσε «Θαύματα όμως εξακολουθούν να γίνονται». Και πράγματι ο ασθενής γινόταν καλά, σαν από θαύμα. Όμως εκείνη έσκυβε πάνω από τον ασθενή τις νύχτες που πονούσε παρά τις τόσες μορφίνες που του είχε κάνει και του χάιδευε τα μαλλιά με το χέρι της που εκ γενετής είχε λευκοπλακία και ήταν γεμάτο λευκά στίγματα. Κανείς δεν την υποχρέωνε να το κάνει, δεν ήταν μέσα στα υποχρεωτικά της καθήκοντα και όμως εκείνη το έκανε.
Για αυτούς, λοιπόν και για άλλους τόσους λόγους όλοι την αγαπούσαν και με τον καιρό οι γιατροί την εμπιστεύονταν περισσότερο και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Το τμήμα Επειγόντων πάντα βρισκόταν σε τάξη και ηρεμία όταν είχε βάρδια η Κατερίνα. Όμως, τα βράδια μόνη της έπεφτε για ύπνο και η μόνη της έξοδος ήταν μέχρι το νεκροταφείο, όπου καθημερινά άναβε το καντήλι στον τάφο του συζύγου και των παιδιών της και ποτέ κανείς δεν την είδε να κλαίει. Μόνο αναστέναζε.
Παρόλα αυτά, η λευκοπλακία μέρα με τη μέρα επεκτεινόταν όλο και περισσότερο στο κορμί της και οι συνάδελφοί της ήξεραν πως αυτό οφειλόταν στην ψυχολογική της κατάσταση και στο ξέσπασμα που ποτέ, ούτε την ώρα της κηδείας είχε κάνει. Ήταν ευχαριστημένοι πάντως που δεν της είχε συμβεί κάποιο χειρότερο και πιθανώς θανατηφόρο ψυχοσωματικό φαινόμενο, μέχρι που άρχισαν να ασπρίζουν τα μαλλιά της, πρώτα στους κροτάφους και τελικά, παρά τη σχετικά μικρή ηλικία της, απέκτησε κατάλευκο μαλλί.
Ένα Σαββατόβραδο, ξημερώνοντας Κυριακή και ενώ είχε βάρδια μόνη της μαζί με έναν ειδικευόμενο γιατρό, το ασθενοφόρο έφερε ένα ακόμα θύμα τροχαίου ατυχήματος. Ήταν μια νεαρή γυναίκα, όχι πάνω από τριάντα ετών, με πολλαπλά τραύματα στο θώρακα και στο κρανίο, πλημμυρισμένη στα αίματα. Αμέσως της παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και η Κατερίνα τα είχε όλα ετοιμάσει. Η κατάσταση της κοπέλας δεν ήταν πάρα πολύ σοβαρή, έτσι τουλάχιστον έδειξαν οι εξετάσεις, οπότε παρέμεινε όλη τη νύχτα στο τμήμα βραχείας νοσηλείας και η Κατερίνα ξαγρύπνησε στο πλευρό της. Φαίνεται, όμως, πως έπασχε από μετατραυματικό σοκ γιατί ο ύπνος της ήταν ανήσυχος και παραμιλούσε ακατάληπτες εκφράσεις ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε να χαλαρώσει το γιακά του νυχτικού της που ένιωθε να τη στενεύει. Η Κατερίνα προσπάθησε να τη βοηθήσει και τότε είδε στο πίσω μέρος του λαιμού της κάτι μεγάλα κόκκινα σημάδια, σαν εκείνα που βγάζουν τα μωρά όταν συγκαίγονται. Αμέσως, σαν καλή νοσηλεύτρια, πήρε μια αλοιφή και έβαλε πάνω τους σε μια προσπάθεια να την ανακουφίσει αλλά φαίνεται πως η ενέργειά της δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Ένιωσε τα μάτια της να βαραίνουν και νύσταξε όσο δεν είχε ποτέ στη ζωή της. Αλλά ο ύπνος της δεν ήταν όπως συνήθως ελαφρύς, αντίθετα ήταν γεμάτος από σκοτεινά όνειρα που δεν θυμόταν την επόμενη μέρα παρά μόνο αποσπασματικά.
Πήγε σπίτι της και για πρώτη φορά ένιωθε λυπημένη και κουρασμένη τόσο που η σκέψη ότι το βράδυ έπρεπε να ξαναπάει στη δουλειά της την έκανε να δυσανασχετεί. Θυμήθηκε τις παλιές, ευτυχισμένες ημέρες κοντά στην οικογένειά της και δάκρυσε αλλά προσπάθησε να ηρεμήσει τον εαυτό της. «Μάλλον το τροχαίο της κοπέλας με επηρέασε περισσότερο από όσο έπρεπε» σκέφτηκε και έπεσε ξανά για ύπνο που για μια ακόμα φορά ήταν ταραγμένος. Είδε ότι βρισκόταν σε ένα νησί γεμάτο από κόσμο, υπερβολικά πολύ κόσμο, που συνωστιζόταν γύρω της και την έπνιγε.
Παρόλα αυτά, δεν το έβαλε κάτω. Μόνη της, με ελάχιστη ηθική και υλική βοήθεια, έβαλε ξανά τη ζωή της σε τάξη, βρήκε το κουράγιο που είχε αποθηκευμένο μέσα της και προχώρησε. Μιας και ήταν Νοσηλεύτρια στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, καθημερινά ερχόταν σε επαφή με το θάνατο και την απόγνωση και φαίνεται πως είχε μάθει να τα αντιμετωπίζει αρκετά καλά. Οι συνάδελφοί της την αγαπούσαν γιατί ήταν πάντα χαμογελαστή, παρά την προσωπική της απώλεια, ήταν έμπειρη στο επάγγελμά της, με πολλές γνώσεις και ιδιαίτερα δραστήρια και υπερκινητική. Και είχε μια καταπληκτική αίσθηση του χιούμορ που δεν δίσταζε να αυτοσαρκάζεται για τα πολλά παραπανίσια κιλά της, που είχε πάρει μετά το θάνατο της οικογένειάς της. Κανείς όμως δεν στεκόταν σε αυτό, γιατί οι κινήσεις της είχαν πάντα μια τόση χάρη και λεπτότητα που χαριτολογώντας θα έλεγε κανείς πως μόνο σε ένα ξωτικό θα ταίριαζαν.
Αλλά και οι ασθενείς της την λάτρευαν γιατί τους περιποιόταν με τόση αγάπη που πολλοί θεωρούσαν ότι η βελτίωση της υγείας τους οφείλονταν αποκλειστικά σε αυτή και όχι στις γνώσεις των γιατρών. Εξάλλου, δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν συμφωνούσε με τους γιατρούς στις διαγνώσεις τους, κυρίως σε περιστατικά σοβαρών τροχαίων ατυχημάτων και καρκίνων, όπου αμφισβητούσε συνήθως τη σοβαρότητα της κατάστασης. « Έλα καϋμένε», έλεγε ένα βράδυ σε έναν Διευθυντή γιατρό, « σίγουρα είναι προχωρημένος ο καρκίνος του αλλά θα βελτιωθεί και νομίζω πως σε βάθος χρόνου θα το ξεπεράσει, αρκεί να μη χάσει το κουράγιο του». «Μα, έχει τόσες πολλές μεταστάσεις και σε τόσο κρίσιμα όργανα που θα είναι θαύμα αν κατορθώσει να ζήσει μερικούς μήνες και σίγουρα με ανύπαρκτη ποιότητα ζωής» της αντιγύριζε και τότε χαμογελώντας του απαντούσε «Θαύματα όμως εξακολουθούν να γίνονται». Και πράγματι ο ασθενής γινόταν καλά, σαν από θαύμα. Όμως εκείνη έσκυβε πάνω από τον ασθενή τις νύχτες που πονούσε παρά τις τόσες μορφίνες που του είχε κάνει και του χάιδευε τα μαλλιά με το χέρι της που εκ γενετής είχε λευκοπλακία και ήταν γεμάτο λευκά στίγματα. Κανείς δεν την υποχρέωνε να το κάνει, δεν ήταν μέσα στα υποχρεωτικά της καθήκοντα και όμως εκείνη το έκανε.
Για αυτούς, λοιπόν και για άλλους τόσους λόγους όλοι την αγαπούσαν και με τον καιρό οι γιατροί την εμπιστεύονταν περισσότερο και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Το τμήμα Επειγόντων πάντα βρισκόταν σε τάξη και ηρεμία όταν είχε βάρδια η Κατερίνα. Όμως, τα βράδια μόνη της έπεφτε για ύπνο και η μόνη της έξοδος ήταν μέχρι το νεκροταφείο, όπου καθημερινά άναβε το καντήλι στον τάφο του συζύγου και των παιδιών της και ποτέ κανείς δεν την είδε να κλαίει. Μόνο αναστέναζε.
Παρόλα αυτά, η λευκοπλακία μέρα με τη μέρα επεκτεινόταν όλο και περισσότερο στο κορμί της και οι συνάδελφοί της ήξεραν πως αυτό οφειλόταν στην ψυχολογική της κατάσταση και στο ξέσπασμα που ποτέ, ούτε την ώρα της κηδείας είχε κάνει. Ήταν ευχαριστημένοι πάντως που δεν της είχε συμβεί κάποιο χειρότερο και πιθανώς θανατηφόρο ψυχοσωματικό φαινόμενο, μέχρι που άρχισαν να ασπρίζουν τα μαλλιά της, πρώτα στους κροτάφους και τελικά, παρά τη σχετικά μικρή ηλικία της, απέκτησε κατάλευκο μαλλί.
Ένα Σαββατόβραδο, ξημερώνοντας Κυριακή και ενώ είχε βάρδια μόνη της μαζί με έναν ειδικευόμενο γιατρό, το ασθενοφόρο έφερε ένα ακόμα θύμα τροχαίου ατυχήματος. Ήταν μια νεαρή γυναίκα, όχι πάνω από τριάντα ετών, με πολλαπλά τραύματα στο θώρακα και στο κρανίο, πλημμυρισμένη στα αίματα. Αμέσως της παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και η Κατερίνα τα είχε όλα ετοιμάσει. Η κατάσταση της κοπέλας δεν ήταν πάρα πολύ σοβαρή, έτσι τουλάχιστον έδειξαν οι εξετάσεις, οπότε παρέμεινε όλη τη νύχτα στο τμήμα βραχείας νοσηλείας και η Κατερίνα ξαγρύπνησε στο πλευρό της. Φαίνεται, όμως, πως έπασχε από μετατραυματικό σοκ γιατί ο ύπνος της ήταν ανήσυχος και παραμιλούσε ακατάληπτες εκφράσεις ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσε να χαλαρώσει το γιακά του νυχτικού της που ένιωθε να τη στενεύει. Η Κατερίνα προσπάθησε να τη βοηθήσει και τότε είδε στο πίσω μέρος του λαιμού της κάτι μεγάλα κόκκινα σημάδια, σαν εκείνα που βγάζουν τα μωρά όταν συγκαίγονται. Αμέσως, σαν καλή νοσηλεύτρια, πήρε μια αλοιφή και έβαλε πάνω τους σε μια προσπάθεια να την ανακουφίσει αλλά φαίνεται πως η ενέργειά της δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Ένιωσε τα μάτια της να βαραίνουν και νύσταξε όσο δεν είχε ποτέ στη ζωή της. Αλλά ο ύπνος της δεν ήταν όπως συνήθως ελαφρύς, αντίθετα ήταν γεμάτος από σκοτεινά όνειρα που δεν θυμόταν την επόμενη μέρα παρά μόνο αποσπασματικά.
Πήγε σπίτι της και για πρώτη φορά ένιωθε λυπημένη και κουρασμένη τόσο που η σκέψη ότι το βράδυ έπρεπε να ξαναπάει στη δουλειά της την έκανε να δυσανασχετεί. Θυμήθηκε τις παλιές, ευτυχισμένες ημέρες κοντά στην οικογένειά της και δάκρυσε αλλά προσπάθησε να ηρεμήσει τον εαυτό της. «Μάλλον το τροχαίο της κοπέλας με επηρέασε περισσότερο από όσο έπρεπε» σκέφτηκε και έπεσε ξανά για ύπνο που για μια ακόμα φορά ήταν ταραγμένος. Είδε ότι βρισκόταν σε ένα νησί γεμάτο από κόσμο, υπερβολικά πολύ κόσμο, που συνωστιζόταν γύρω της και την έπνιγε.