Κατά μία έννοια η ευτυχία είναι επιθυμία επανάληψης. Ένας κύκλος.
Πράγματα που κάνουμε, ανθρώπους που βλέπουμε και μας κάνουν ευτυχισμένους θέλουμε να τους βλέπουμε συνέχεια και τα πράγματα αυτά να τα κάνουμε συνέχεια.
Υπό αυτή την έννοια δεν υπάρχει ευτυχία στο φυσικό μας κόσμο.
Γιατί, δηστυχώς ή ευτυχώς, ο ανθρώπινος χρόνος δεν γυρίζει κυκλικά, αλλά προχωρεί σε ευθεία γραμμή.
Γέννηση - ζωή - θάνατος. Και ενώ στον κύκλο ξέρεις τι θα βρεις στη συνέχεια, στην ευθεία δεν το γνωρίζεις εκ των προτέρων.
Προχωράς παίρνοντας αποφάσεις που δεν ξέρεις τι αποτελέσματα θα σου φέρουν.
Τι θα συναντήσεις μπροστά σου. Και ούτε μπορείς να γυρίσεις πίσω. Ούτε γνωρίζεις τι είναι γραμμένο για το μέλλον στην ευθεία.
Ούτε βέβαια μπορείς να ξαναζήσεις τη ζωή σου για να αλλάξεις το οτιδήποτε.
Τι κάνεις λοιπόν; Κάθεσαι να σε πηγαίνει η ευθεία περιμένοντας τη μοίρα σου; Ψάχνεις για κύκλους;
Προσπαθείς να φτιάξεις εσύ κύκλους για να πάρει κάποιο νόημα το ταξίδι επάνω στην ευθεία; Να ψάξεις;
Τι είναι καλύτερο ; η ευτυχία του κύκλου; κι αν αυτή η επανάληψη διαρκούσε συνέχεια μήπως τελικά θα κατέληγε σε ανία; σε μια ζωή μονότονη;
ακόμα χειρότερα, στην απληστία μιας και συνέχεια ζητάμε το κάτι παραπάνω, το επιπλέον, καταδικάζοντας έτσι και αυτό που έχουμε;
Μήπως τότε θα αποζητούσαμε την ευθεία;
Από την άλλη, μπορεί κάποιος που βαδίζει στην ευθεία, να είναι συντηρητικός, να λειτουργεί με βάση αυτό που αποκαλείται κοινή λογική, να είναι πάντα μετρημένος και έτσι να απολάμβανει τη σχετική ασφάλειά της. Μετά από λίγο όμως θα έμοιαζε περισσότερο με υπολογιστική μηχανή που θα έκανε εκατοντάδες αριθμητικές πράξεις κάθε ημέρα και θα έχανε πολλά αισθήματα - και την ευτυχία πάνω από όλα - παρά με άνθρωπο.
Αν υπήρχε ο άνθρωπος μέσα του δεν θα αποζητούσε τον κύκλο;
Τελικά, μπορεί ο άνθρωπος να νοιώσει ευτυχισμένος;
Με δεδομένο ότι ο ανθρώπινος χρόνος προχωρεί σε μια ευθεία πόσες είναι οι πιθανότητες να βιώσουμε την ευτυχία έστω και στην πιο εφήμερη μορφή της; έστω και στο ελάχιστο; μπορούμε να κάνουμε κάτι; Μήπως η ευτυχία υπάρχει κρυμμένη στην ευθεία και περιμένει να την ανακαλύψουμε ακόμα και στις δύσκολες καταστάσεις δημιουργώντας μικρούς και μεγάλους κύκλους ?
Μήπως ζώντας στην ευθεία αλλά κρατώντας τις ανθρώπινες αξίες και αδυναμίες σαν κύκλους ;
Ζώντας τον κάθε μικρό ή μεγάλο κύκλο μας τη στιγμή που έρχεται; Κι αν στη συνέχεια, στην ευθεία πλέον, ο κύκλος αυτός φέρει πόνο δεν μετανοιώσουμε μιας και για όσο διάστημα ήμασταν μέσα του ζούσαμε;
Με δυο λόγια, μια ευθεία που περνάει μέσα από δαχτυλίδια ζωής.
Δαχτυλίδια αδυναμιών και αξιών στη γραμμή της ζωής. Αδυναμίες και αξίες - ασυμβίβαστο; Όχι.
Όπως το καλό δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε το κακό, η ευτυχία αν δεν υπήρχε η δηστυχία, και αντίθετα.
Οι αδυναμίες φέρνουν την ανησυχία, την αναζήτηση, την αλήθεια, την αγάπη, τη σκέψη και χωρίς αυτά τι νόημα θα είχαν οι αξίες;
Οι αδυναμίες και ότι αυτές συνεπάγονται μπορούν με δουλειά να γεννήσουν αξίες πανανθρώπινες πιστεύω.
Και όταν κάποιος περνά από αυτή τη διαδικασία τότε ξέρει τι σημαίνουν αυτές οι αξίες και μπορεί πλέον να τις υπηρετήσει συνειδητά. Άρα αληθινά.
Ποια είναι η γνώμη σας ;
Πράγματα που κάνουμε, ανθρώπους που βλέπουμε και μας κάνουν ευτυχισμένους θέλουμε να τους βλέπουμε συνέχεια και τα πράγματα αυτά να τα κάνουμε συνέχεια.
Υπό αυτή την έννοια δεν υπάρχει ευτυχία στο φυσικό μας κόσμο.
Γιατί, δηστυχώς ή ευτυχώς, ο ανθρώπινος χρόνος δεν γυρίζει κυκλικά, αλλά προχωρεί σε ευθεία γραμμή.
Γέννηση - ζωή - θάνατος. Και ενώ στον κύκλο ξέρεις τι θα βρεις στη συνέχεια, στην ευθεία δεν το γνωρίζεις εκ των προτέρων.
Προχωράς παίρνοντας αποφάσεις που δεν ξέρεις τι αποτελέσματα θα σου φέρουν.
Τι θα συναντήσεις μπροστά σου. Και ούτε μπορείς να γυρίσεις πίσω. Ούτε γνωρίζεις τι είναι γραμμένο για το μέλλον στην ευθεία.
Ούτε βέβαια μπορείς να ξαναζήσεις τη ζωή σου για να αλλάξεις το οτιδήποτε.
Τι κάνεις λοιπόν; Κάθεσαι να σε πηγαίνει η ευθεία περιμένοντας τη μοίρα σου; Ψάχνεις για κύκλους;
Προσπαθείς να φτιάξεις εσύ κύκλους για να πάρει κάποιο νόημα το ταξίδι επάνω στην ευθεία; Να ψάξεις;
Τι είναι καλύτερο ; η ευτυχία του κύκλου; κι αν αυτή η επανάληψη διαρκούσε συνέχεια μήπως τελικά θα κατέληγε σε ανία; σε μια ζωή μονότονη;
ακόμα χειρότερα, στην απληστία μιας και συνέχεια ζητάμε το κάτι παραπάνω, το επιπλέον, καταδικάζοντας έτσι και αυτό που έχουμε;
Μήπως τότε θα αποζητούσαμε την ευθεία;
Από την άλλη, μπορεί κάποιος που βαδίζει στην ευθεία, να είναι συντηρητικός, να λειτουργεί με βάση αυτό που αποκαλείται κοινή λογική, να είναι πάντα μετρημένος και έτσι να απολάμβανει τη σχετική ασφάλειά της. Μετά από λίγο όμως θα έμοιαζε περισσότερο με υπολογιστική μηχανή που θα έκανε εκατοντάδες αριθμητικές πράξεις κάθε ημέρα και θα έχανε πολλά αισθήματα - και την ευτυχία πάνω από όλα - παρά με άνθρωπο.
Αν υπήρχε ο άνθρωπος μέσα του δεν θα αποζητούσε τον κύκλο;
Τελικά, μπορεί ο άνθρωπος να νοιώσει ευτυχισμένος;
Με δεδομένο ότι ο ανθρώπινος χρόνος προχωρεί σε μια ευθεία πόσες είναι οι πιθανότητες να βιώσουμε την ευτυχία έστω και στην πιο εφήμερη μορφή της; έστω και στο ελάχιστο; μπορούμε να κάνουμε κάτι; Μήπως η ευτυχία υπάρχει κρυμμένη στην ευθεία και περιμένει να την ανακαλύψουμε ακόμα και στις δύσκολες καταστάσεις δημιουργώντας μικρούς και μεγάλους κύκλους ?
Μήπως ζώντας στην ευθεία αλλά κρατώντας τις ανθρώπινες αξίες και αδυναμίες σαν κύκλους ;
Ζώντας τον κάθε μικρό ή μεγάλο κύκλο μας τη στιγμή που έρχεται; Κι αν στη συνέχεια, στην ευθεία πλέον, ο κύκλος αυτός φέρει πόνο δεν μετανοιώσουμε μιας και για όσο διάστημα ήμασταν μέσα του ζούσαμε;
Με δυο λόγια, μια ευθεία που περνάει μέσα από δαχτυλίδια ζωής.
Δαχτυλίδια αδυναμιών και αξιών στη γραμμή της ζωής. Αδυναμίες και αξίες - ασυμβίβαστο; Όχι.
Όπως το καλό δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε το κακό, η ευτυχία αν δεν υπήρχε η δηστυχία, και αντίθετα.
Οι αδυναμίες φέρνουν την ανησυχία, την αναζήτηση, την αλήθεια, την αγάπη, τη σκέψη και χωρίς αυτά τι νόημα θα είχαν οι αξίες;
Οι αδυναμίες και ότι αυτές συνεπάγονται μπορούν με δουλειά να γεννήσουν αξίες πανανθρώπινες πιστεύω.
Και όταν κάποιος περνά από αυτή τη διαδικασία τότε ξέρει τι σημαίνουν αυτές οι αξίες και μπορεί πλέον να τις υπηρετήσει συνειδητά. Άρα αληθινά.
Ποια είναι η γνώμη σας ;