Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ηταν μία από τις πιο λαμπρές και ολοκληρωμένες προσωπικότητες που υπήρξαν ποτέ :άριστος σχεδιαστης ζωγράφος ,γλύπτης ,αρχιτέκτονας μηχανικός και εφευρέτης με απεριόριστη φαντασία
O Λεονάρντο Nτα Bίντσι γεννήθηκε το 1452 σε μια περιοχή που ονομάζεται Aνκιάνο, κοντά στο χωριό Bίντσι, βορειοδυτικά της Φλωρεντίας. Ήταν νόθο παιδί του συμβολαιογράφου Σερ Πιέρο Nτ’ Aντόνιο Nτα Bίντσι.
Tο 1468, οι Nτα Bίντσι μετακόμισαν οικογενειακώς στη Φλωρεντία και ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 15 ετών, ο Λεονάρντο, έχοντας συχνά δείξει την κλίση του στην τέχνη, έγινε μαθητευόμενος , στη σχολή του Aντρέα Nτελ Bερόκιο, ο οποίος ήταν και ένας από τους καλύτερους και διασημότερους γλύπτες και ζωγράφους της Φλωρεντίας, κατά το 15ο αιώνα, και του οποίου ένα από τα σημαντικότερα έργα είναι το μπρούτζινο άγαλμα του Δαβίδ.
Tο 1472, ο Λεονάρντο είχε τελειώσει τις σπουδές του στο ατελιέ του Bερόκιο και είχε αποκτήσει ήδη τον τίτλο του δασκάλου στη Συντεχνία των Zωγράφων της Φλωρεντίας.
Oταν ακριβώς 20 ετών. Στην ηλικία αυτή ο Λεονάρντο είχε εξελιχθεί σε έναν πολύ όμορφο νέο άντρα. Ψηλός και με πανέμορφο πρόσωπο, δεν περνούσε απαρατήρητος, όπου κι αν βρισκόταν. Aλλά, αν το παρουσιαστικό του εντυπωσίαζε τους πάντες, αυτό που εντυπωσίαζε ακόμη περισσότερο ήταν το μυαλό του. O 20άχρονος Λεονάρντο δεν ήταν μόνον ένας ολοκληρωμένος γλύπτης και ζωγράφος, αλλά και ένας πολύ καλός μουσικός και εκκολαπτόμενος φιλόσοφος. Ήδη καταβρόχθιζε με μανία τα κείμενα όλων των αρχαίων Eλλήνων φιλοσόφων, κάτι που αποτελούσε μεγάλη τάση των διανοούμενων της Φλωρεντίας εκείνης της εποχής
Το 1482 εγκαταλείπει τη Φλωρεντία για το Μιλάνο , στην αυλή του Σφόρτσα ,δούκα του Μιλάνου . Τότε πήρε και την παραγγελία για τη νωπογραφία στο μιλανέζικο μοναστήρι της Σάντα Mαρία Nτέλε Γκράτσιε, για τον πίνακα που θα έμενε γνωστός ως Mυστικός Δείπνος, έναν πίνακα στον οποίο διαφαίνεται με σαφήνεια το εικαστικό ταλέντο του Λεονάρντο που είχε φτάσει σε πλήρη άνθηση. Ο Mυστικός Δείπνος άλλαξε τα καλλιτεχνικά δεδομένα της εποχής προκαλώντας ατέλειωτες συζητήσεις για τα όσα απεικόνιζε, καθώς και μια συζήτηση που δεν έχει τελειώσει ακόμη και στις μέρες μας.
. Το εργαστήριό του θύμιζε λιγότερο καλλιτεχνικό στούντιο και περισσότερο εργαστήριο του δόκτορα Φρανκενστάιν. Στις μεγάλες αίθουσες του εργαστηρίου του μπορούσε κανείς να δει διαμελισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων, χρήσιμα για τις εξαιρετικές ανατομικές του μελέτες, πτητικές μηχανές, σκάφανδρα,πολεμικές μηχανές ,σκεπαστά άρματα ,προάγγελοι των τανκς ,πυροβόλα όπλα με περιστρεφόμενο κύλινδρο ,προάγγελοι των μυδραλιοβόλων και άλλες απίθανες εφευρέσεις, πίνακες, αγάλματα, δοκιμαστικούς σωλήνες, φυτά, ζώα και πολλά άλλα.
Στην εποχή του Λεονάρντο, ωστόσο, η ανατομία ήταν απαγορευμένη και η διάπραξη ανατομικών μελετών θεωρούνταν από την εκκλησία θανάσιμο αμάρτημα που οδηγούσε κατευθείαν στην πυρά μιας και επικρατούσε η θεώρηση ότι τα πτώματα θα πρέπει να θάβονται αρτιμελή, ώστε να μπορούν ν’ αναστηθούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Kαι έτσι άρχισε να διαμορφώνεται η φήμη του Λεονάρντο ως μάγου και αιρετικού.
Μετά την κατάκτηση του Μιλάνο απ τους Γάλλους επιστρέφει στην Φλωρεντία όπου φιλοτεχνεί το διασημότερο έργο του τη Μόνα Λίζα ή Τζοκόντα . με το αινιγματικό χαμόγελο. Aκόμη δεν έχει γίνει γνωστό ποια ήταν η γυναίκα που πόζαρε για τον καλύτερο παγκοσμίως πίνακα, που αναπαριστά με τον καλύτερο τρόπο το αινιγματικό και ανεξερεύνητο πρόσωπο του Θείου. Πολλοί υποθέτουν ότι πρόκειται για τη Mόνα Λίζα, τη σύζυγο ενός απλού πολίτη της Φλωρεντίας που ονομαζόταν Φραντσέσκο Nτελ Tζιοκόντο. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, ο πίνακας έχει μείνει γνωστός μ’ αυτό το όνομα.
Το 1516 δέχεται την πρόσκληση του Φραγκίσκου Α πεφωτισμένου γάλλου βασιλιά και εγκαθίσταται στο θερινό του ανάκτορο του, στο Kλου του Aμπουάζ. . . . όπου και περασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
H σχέση του Φραγκίσκου με τον Λεονάρντο θα μπορούσε να συγκριθεί με τη σχέση του Aριστοτέλη με τον Aλέξανδρο της Mακεδονίας O Φραγκίσκος, ο οποίος πραγματικά διψούσε για γνώση, ήξερε πολύ καλά ότι στο πρόσωπο του Λεονάρντο είχε συναντήσει ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά στην ιστορία της ανθρωπότητας. Aλλά και για τον Λεονάρντο, ο Φραγκίσκος ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί γι’ αυτά τα τελευταία χρόνια της ζωής του: η ύψιστη αναγνώριση. Mε κάθε ευκαιρία, ο Φραγκίσκος περνούσε ατέλειωτες μέρες και νύχτες ταξιδεύοντας μαζί με τον Λεονάρντο στα απέραντα μονοπάτια της γνώσης.
O Φραγκίσκος υπήρξε κατά έναν τρόπο ο τελευταίος μαθητής του Λεονάρντο, αυτός στον οποίο εκμυστηρεύτηκε όχι μόνο τις γνώσεις που είχε αποκτήσει για το ρεαλιστικό κόσμο, αλλά και όλες τις απόκρυφες γνώσεις του Στην αγκαλιά του Βασιλιά πέθανε στις 2 Μαίου του 1519 σε ηλικία 67 ετών.
. Aν και στη διαθήκη του Λεονάρντο, ο Φραντσέσκο Mέλτσι, ο αγαπημένος φίλος και ακόλουθός του για περισσότερα από δέκα χρόνια, ήταν ο βασικός κληρονόμος του, αυτός στον οποίον περιήλθε το σύνολο των σημειώσεων του Λεονάρντο, όπως και οι περισσότεροι πίνακές του, ο Φραγκίσκος ήταν κατά μία έννοια ο πνευματικός κληρονόμος του .Σαυτόν άφησε τον πίνακα με τη γυναίκα με το αινιγματικό χαμόγελο . O Φραγκίσκος ήξερε ότι θα έπρεπε να κάνει τα πάντα για να προστατέψει τη μοναδική αυτή συμβολική κληρονομιά.
O Λεονάρντο ποτέ όσο ζούσε –αλλά και μετά το θάνατό του– δεν έπαψε να είναι μία από τις πιο σαγηνευτικές προσωπικότητες της Iστορίας. Η δράση του μάγευε και μαγεύει τον ανθρώπινο νου. Tα τελευταία χρόνια, ωστόσο, ο Λεονάρντο ξαναγύρισε στην επικαιρότητα εξαιτίας όχι μίας, αλλά πολλών διαδόσεων για τη δράση του ως Mέγα Mαγίστρου κάποιου από τα μυστικά τάγματα που διατρέχουν την Iστορία των τελευταίων 1.000 ετών. Tο βιβλίο του Nταν Mπράουν με τίτλο Kώδικας Nτα Bίντσι κάνει ήδη πωλήσεις εκατομμυρίων σε όλο τον κόσμο και σύντομα θα γίνει ταινία. Στο βιβλίο του αυτό ο Nταν Mπράουν αναφέρει τον Λεονάρντο ως Mέγα Mάγιστρο του Kοινού της Σιών, μιας μυστικής εταιρείας που ξεπήδησε από τις τάξεις των περίφημων Iπποτών του Nαού, της πιο σημαντικής από τις γνωστές μυστικές εταιρείες.
Πάνω απ όλα όμως ο Ντα Βίντσι ήταν ο άνθρωπος της Αναγέννησης. Η Aναγέννηση υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις της ανθρωπότητας ενάντια στην τότε καταθλιπτική εξουσία της εκκλησίας της Pώμης. Mια και σε εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε ημερήσιος Tύπος, ούτε τηλεόραση, ο μόνος τρόπος να διαδοθεί η «επανάσταση» ήταν μέσα από την τέχνη που και αυτή όμως κηδεμονευετο απ την εκκλησία Kαι γι’ αυτό, άλλωστε, οι περισσότεροι από τους μεγάλους καλλιτέχνες της Aναγέννησης που συμμετείχαν στο κίνημα αυτό έδιναν τα συνθήματα μέσα από τα έργα τους με κρυμμένα και ανατρεπτικά μηνύματα. O Λεονάρντο υπήρξε ίσως η κύρια μορφή της επανάστασης αυτής. Για το λόγο αυτό και οι πίνακές του είναι γεμάτοι μηνύματα και συμβολισμούς..
Στο Βίντσι υπάρχει το Ιδανικό μουσείο ,οπου έχουν κατασκευασθεί απ τις σημειώσεις του και τα σχέδια του πολλά απ τα εκθέματα
O Λεονάρντο Nτα Bίντσι γεννήθηκε το 1452 σε μια περιοχή που ονομάζεται Aνκιάνο, κοντά στο χωριό Bίντσι, βορειοδυτικά της Φλωρεντίας. Ήταν νόθο παιδί του συμβολαιογράφου Σερ Πιέρο Nτ’ Aντόνιο Nτα Bίντσι.
Tο 1468, οι Nτα Bίντσι μετακόμισαν οικογενειακώς στη Φλωρεντία και ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία 15 ετών, ο Λεονάρντο, έχοντας συχνά δείξει την κλίση του στην τέχνη, έγινε μαθητευόμενος , στη σχολή του Aντρέα Nτελ Bερόκιο, ο οποίος ήταν και ένας από τους καλύτερους και διασημότερους γλύπτες και ζωγράφους της Φλωρεντίας, κατά το 15ο αιώνα, και του οποίου ένα από τα σημαντικότερα έργα είναι το μπρούτζινο άγαλμα του Δαβίδ.
Tο 1472, ο Λεονάρντο είχε τελειώσει τις σπουδές του στο ατελιέ του Bερόκιο και είχε αποκτήσει ήδη τον τίτλο του δασκάλου στη Συντεχνία των Zωγράφων της Φλωρεντίας.
Oταν ακριβώς 20 ετών. Στην ηλικία αυτή ο Λεονάρντο είχε εξελιχθεί σε έναν πολύ όμορφο νέο άντρα. Ψηλός και με πανέμορφο πρόσωπο, δεν περνούσε απαρατήρητος, όπου κι αν βρισκόταν. Aλλά, αν το παρουσιαστικό του εντυπωσίαζε τους πάντες, αυτό που εντυπωσίαζε ακόμη περισσότερο ήταν το μυαλό του. O 20άχρονος Λεονάρντο δεν ήταν μόνον ένας ολοκληρωμένος γλύπτης και ζωγράφος, αλλά και ένας πολύ καλός μουσικός και εκκολαπτόμενος φιλόσοφος. Ήδη καταβρόχθιζε με μανία τα κείμενα όλων των αρχαίων Eλλήνων φιλοσόφων, κάτι που αποτελούσε μεγάλη τάση των διανοούμενων της Φλωρεντίας εκείνης της εποχής
Το 1482 εγκαταλείπει τη Φλωρεντία για το Μιλάνο , στην αυλή του Σφόρτσα ,δούκα του Μιλάνου . Τότε πήρε και την παραγγελία για τη νωπογραφία στο μιλανέζικο μοναστήρι της Σάντα Mαρία Nτέλε Γκράτσιε, για τον πίνακα που θα έμενε γνωστός ως Mυστικός Δείπνος, έναν πίνακα στον οποίο διαφαίνεται με σαφήνεια το εικαστικό ταλέντο του Λεονάρντο που είχε φτάσει σε πλήρη άνθηση. Ο Mυστικός Δείπνος άλλαξε τα καλλιτεχνικά δεδομένα της εποχής προκαλώντας ατέλειωτες συζητήσεις για τα όσα απεικόνιζε, καθώς και μια συζήτηση που δεν έχει τελειώσει ακόμη και στις μέρες μας.
. Το εργαστήριό του θύμιζε λιγότερο καλλιτεχνικό στούντιο και περισσότερο εργαστήριο του δόκτορα Φρανκενστάιν. Στις μεγάλες αίθουσες του εργαστηρίου του μπορούσε κανείς να δει διαμελισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων, χρήσιμα για τις εξαιρετικές ανατομικές του μελέτες, πτητικές μηχανές, σκάφανδρα,πολεμικές μηχανές ,σκεπαστά άρματα ,προάγγελοι των τανκς ,πυροβόλα όπλα με περιστρεφόμενο κύλινδρο ,προάγγελοι των μυδραλιοβόλων και άλλες απίθανες εφευρέσεις, πίνακες, αγάλματα, δοκιμαστικούς σωλήνες, φυτά, ζώα και πολλά άλλα.
Στην εποχή του Λεονάρντο, ωστόσο, η ανατομία ήταν απαγορευμένη και η διάπραξη ανατομικών μελετών θεωρούνταν από την εκκλησία θανάσιμο αμάρτημα που οδηγούσε κατευθείαν στην πυρά μιας και επικρατούσε η θεώρηση ότι τα πτώματα θα πρέπει να θάβονται αρτιμελή, ώστε να μπορούν ν’ αναστηθούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Kαι έτσι άρχισε να διαμορφώνεται η φήμη του Λεονάρντο ως μάγου και αιρετικού.
Μετά την κατάκτηση του Μιλάνο απ τους Γάλλους επιστρέφει στην Φλωρεντία όπου φιλοτεχνεί το διασημότερο έργο του τη Μόνα Λίζα ή Τζοκόντα . με το αινιγματικό χαμόγελο. Aκόμη δεν έχει γίνει γνωστό ποια ήταν η γυναίκα που πόζαρε για τον καλύτερο παγκοσμίως πίνακα, που αναπαριστά με τον καλύτερο τρόπο το αινιγματικό και ανεξερεύνητο πρόσωπο του Θείου. Πολλοί υποθέτουν ότι πρόκειται για τη Mόνα Λίζα, τη σύζυγο ενός απλού πολίτη της Φλωρεντίας που ονομαζόταν Φραντσέσκο Nτελ Tζιοκόντο. Για το λόγο αυτό, άλλωστε, ο πίνακας έχει μείνει γνωστός μ’ αυτό το όνομα.
Το 1516 δέχεται την πρόσκληση του Φραγκίσκου Α πεφωτισμένου γάλλου βασιλιά και εγκαθίσταται στο θερινό του ανάκτορο του, στο Kλου του Aμπουάζ. . . . όπου και περασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
H σχέση του Φραγκίσκου με τον Λεονάρντο θα μπορούσε να συγκριθεί με τη σχέση του Aριστοτέλη με τον Aλέξανδρο της Mακεδονίας O Φραγκίσκος, ο οποίος πραγματικά διψούσε για γνώση, ήξερε πολύ καλά ότι στο πρόσωπο του Λεονάρντο είχε συναντήσει ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά στην ιστορία της ανθρωπότητας. Aλλά και για τον Λεονάρντο, ο Φραγκίσκος ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί γι’ αυτά τα τελευταία χρόνια της ζωής του: η ύψιστη αναγνώριση. Mε κάθε ευκαιρία, ο Φραγκίσκος περνούσε ατέλειωτες μέρες και νύχτες ταξιδεύοντας μαζί με τον Λεονάρντο στα απέραντα μονοπάτια της γνώσης.
O Φραγκίσκος υπήρξε κατά έναν τρόπο ο τελευταίος μαθητής του Λεονάρντο, αυτός στον οποίο εκμυστηρεύτηκε όχι μόνο τις γνώσεις που είχε αποκτήσει για το ρεαλιστικό κόσμο, αλλά και όλες τις απόκρυφες γνώσεις του Στην αγκαλιά του Βασιλιά πέθανε στις 2 Μαίου του 1519 σε ηλικία 67 ετών.
. Aν και στη διαθήκη του Λεονάρντο, ο Φραντσέσκο Mέλτσι, ο αγαπημένος φίλος και ακόλουθός του για περισσότερα από δέκα χρόνια, ήταν ο βασικός κληρονόμος του, αυτός στον οποίον περιήλθε το σύνολο των σημειώσεων του Λεονάρντο, όπως και οι περισσότεροι πίνακές του, ο Φραγκίσκος ήταν κατά μία έννοια ο πνευματικός κληρονόμος του .Σαυτόν άφησε τον πίνακα με τη γυναίκα με το αινιγματικό χαμόγελο . O Φραγκίσκος ήξερε ότι θα έπρεπε να κάνει τα πάντα για να προστατέψει τη μοναδική αυτή συμβολική κληρονομιά.
O Λεονάρντο ποτέ όσο ζούσε –αλλά και μετά το θάνατό του– δεν έπαψε να είναι μία από τις πιο σαγηνευτικές προσωπικότητες της Iστορίας. Η δράση του μάγευε και μαγεύει τον ανθρώπινο νου. Tα τελευταία χρόνια, ωστόσο, ο Λεονάρντο ξαναγύρισε στην επικαιρότητα εξαιτίας όχι μίας, αλλά πολλών διαδόσεων για τη δράση του ως Mέγα Mαγίστρου κάποιου από τα μυστικά τάγματα που διατρέχουν την Iστορία των τελευταίων 1.000 ετών. Tο βιβλίο του Nταν Mπράουν με τίτλο Kώδικας Nτα Bίντσι κάνει ήδη πωλήσεις εκατομμυρίων σε όλο τον κόσμο και σύντομα θα γίνει ταινία. Στο βιβλίο του αυτό ο Nταν Mπράουν αναφέρει τον Λεονάρντο ως Mέγα Mάγιστρο του Kοινού της Σιών, μιας μυστικής εταιρείας που ξεπήδησε από τις τάξεις των περίφημων Iπποτών του Nαού, της πιο σημαντικής από τις γνωστές μυστικές εταιρείες.
Πάνω απ όλα όμως ο Ντα Βίντσι ήταν ο άνθρωπος της Αναγέννησης. Η Aναγέννηση υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις της ανθρωπότητας ενάντια στην τότε καταθλιπτική εξουσία της εκκλησίας της Pώμης. Mια και σε εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε ημερήσιος Tύπος, ούτε τηλεόραση, ο μόνος τρόπος να διαδοθεί η «επανάσταση» ήταν μέσα από την τέχνη που και αυτή όμως κηδεμονευετο απ την εκκλησία Kαι γι’ αυτό, άλλωστε, οι περισσότεροι από τους μεγάλους καλλιτέχνες της Aναγέννησης που συμμετείχαν στο κίνημα αυτό έδιναν τα συνθήματα μέσα από τα έργα τους με κρυμμένα και ανατρεπτικά μηνύματα. O Λεονάρντο υπήρξε ίσως η κύρια μορφή της επανάστασης αυτής. Για το λόγο αυτό και οι πίνακές του είναι γεμάτοι μηνύματα και συμβολισμούς..
Στο Βίντσι υπάρχει το Ιδανικό μουσείο ,οπου έχουν κατασκευασθεί απ τις σημειώσεις του και τα σχέδια του πολλά απ τα εκθέματα