Η ομάδα ερευνητών του JohnHopkins χρησιμοποιώντας ακριβείς επιστημονικές πρακτικές έχουν αποδείξει ότι η ενεργή ουσία των «ιερών μανιταριών» μπορεί να προκαλέσει μεταφυσικές/πνευματικές εμπειρίες συγκριτικά πανομοιότυπες με όσες έχουν καταγραφεί ανά τους αιώνες από την χρήση τους.
Οι εμπειρίες αυτές φαινομενικά προκαλούν θετικές αλλαγές στην συμπεριφορά και την διάθεση που διαρκούν αρκετούς μήνες, το λιγότερο.
Η ουσία [agent], ένα αλκαλοειδές [alkaloid] φυτό που λέγεται ψιλοκυβίνη [psilocybin], μιμείται την επίδραση της σεροτονίνης στους υποδοχείς του εγκεφάλου – όπως κάποια άλλα παραισθησιογόνα – αλλά ακριβώς σε ποιο σημείο του εγκεφάλου και με τι τρόπο γίνεται είναι ακόμα άγνωστο.
Στο επιστημονικό περιοδικό Psychopharmacology, γίνεται εκτενής αναφορά στην παραπάνω έρευνα ως κύριο άρθρο συνοδευόμενο από τα σχόλια τεσσάρων ειδικών.
Αναφερόμενο «ορόσημο» από τον CharlesSchuster πρώην διευθυντή του NationalInstituteonDrugAbuse (NIDA), η έρευνα οδηγεί σε μια νέα συστηματική προσέγγιση στην μελέτη συγκεκριμένων παραισθησιογόνων ουσιών οι οποίες τη δεκαετία του 50 έδειχναν σημάδια θεραπευτικής δράσης ή αξίας στην έρευνα της συνειδητότητας και της αισθητήριας αντίληψης. «Η ανθρώπινη συνειδητότητα… είναι μια λειτουργία της παλιρροϊκής κίνησης των νευρικών ώσεων [neuralimpulses] σε διάφορες περιοχές του εγκεφάλου – το ίδιο υπόστρωμα πάνω στο οποίο δρα η ουσία ψιλοκυβίνη» λέει ο Schuster. «Το να κατανοήσουμε τι μεσολαβεί σε αυτές επιδράσεις είναι μέσα στους στόχους των νευροεπιστημών και αξίζει διερεύνησης.
«Ένα μεγάλο κενό υπάρχει ανάμεσα σε αυτά που γνωρίζουμε σήμερα γι’αυτές τις ουσίες – από την συγκριτική ανθρωπολογία – και σε αυτά που πιστεύουμε ότι μπορούμε να κατανοήσουμε χρησιμοποιώντας σύγχρονες μεθόδους κλινικής φαρμακολογίας» λέει ο αρχηγός της έρευνας RolandGriffiths, Ph.D., καθηγητής μαζί με τον Hopkins στους τομείς των Νευροεπιστημών και Ψυχιατρικής και Συμπεριφορικής Βιολογίας. «Το κενό αυτό είναι μεγάλο επειδή η έρευνα των παραισθησιογόνων έχει παγώσει τα τελευταία 40 χρόνια, ως αποτέλεσμα των υπερβολών στην χρήση τους κατά τη δεκαετία του 60.
Όλοι οι επιστήμονες της έρευνας προειδοποιούν για τους ουσιαστικούς κινδύνους της λήψης ψιλοκυβίνης κάτω από μη ελεγχόμενες από επόπτες συνθήκες. «Ακόμη και σε αυτήν την έρευνα που ελέγχαμε σε μεγάλο βαθμό τις συνθήκες για να μειώσουμε τον κίνδυνο παρενεργειών, περίπου το ένα τρίτο των υποκειμένων ανέφεραν ότι ένοιωσαν σημαντικό φόβο, με κάποιους που ένοιωσαν μεταβατικά αισθήματα παράνοιας.» λέει ο Griffiths. «Σε μη ελεγχόμενες συνθήκες, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι αυτά τα συναισθήματα μπορεί να προκαλέσουν πανικό και επικίνδυνη συμπεριφορά».
Το μήνυμα των ερευνητών δεν είναι μόνο ότι η ψιλοκυβίνη μπορεί να προκαλέσει μεταφυσικές εμπειρίες. «Είχα έναν υγιή σκεπτικισμό πριν» λέει ο Griffiths, και αυτό το εύρημα ήταν από μόνο του μια έκπληξη.» Αλλά το ίδιο σημαντικό, λέει «είναι ότι κάτω από απόλυτα ελεγχόμενες συνθήκες, με προσεκτική προετοιμασία, μπορούμε με ασφάλεια και αξιόπιστα να πούμε ότι αυτό που λέγεται πρωταρχική υπερφυσική εμπειρία μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο σε θετικές αλλαγές προσωπικότητας. Είναι ένα πρώτο βήμα σε αυτό που ελπίζουμε να αποτελέσει αντικείμενο μεγάλης επιστημονικής έρευνας που θα βοηθήσει τον άνθρωπο.
Οι συγγραφείς αναγνωρίζουν την ασυνήθιστη φύση της εργασίας του που ενώνει τις νευροεπιστήμες με περιοχές που παραδοσιακά θεωρούνται ότι βρίσκονται έξω από την σφαίρα επιρροής της επιστήμης. «Αλλά είναι αναγκαίο να εκμεταλλευτούμε τις πιθανές ωφέλειες της psilocybin που μπορεί να μας δώσει να καταλάβουμε πως η σκέψη, το συναίσθημα και τελικά η συμπεριφορά εξηγούνται στην βιολογία» λέει ο Griffiths.
Ο Griffiths σύντομα εξηγεί την επιστημονική πρόθεση της έρευνας. «Μετράμε μόνο αυτό που μπορεί να παρατηρηθεί» λέει; «Δεν προσπαθούμε να απαντήσουμε στο ερώτημα αν υπάρχει ή όχι ο Θεός. Αυτή η δουλειά δεν μπορεί να γίνει εδώ και δεν θα γίνει».
Στην έρευνα, περισσότερο από το 60% των υποκειμένων περιέγραψαν τα αποτελέσματα της ψιλοκυβίνης με τρόπους που επαλήθευαν την δράση της ως «απόλυτη μεταφυσική εμπειρία» όπως μετρήθηκε από επίσημες ψυχολογικές κλίμακες. Το ένα τρίτο είπε ότι αυτή ήταν η πιο σημαντική πνευματική εμπειρία της ζωής τους, και περισσότεροι από τα 2/3 την κατέταξαν ανάμεσα στις πέντε πιο σημαντικές από πνευματική άποψη. Ο Griffiths λέει ότι τα υποκείμενα συνέκριναν την ένταση της εμπειρίας με την γέννηση πρωτότοκου παιδιού ή με τον θάνατο γονιού.
Δύο μήνες αργότερα, το 79% των υποκειμένων ανέφεραν σχετική ή πολύ αυξημένη διάθεση και ικανοποίηση που συγκρίνεται με εκείνους που τους δόθηκε εικονικό φάρμακο στο ίδιο τεστ. Η πλειοψηφία είπε ότι η διάθεση, η νοοτροπία, και η συμπεριφορά τους άλλαξε προς το καλύτερο. Προσεκτικά δομημένες συνεντεύξεις των μελών της οικογένειας των υποκειμένων, των φίλων τους και των συναδέλφων τους επιβεβαίωσαν τις δηλώσεις των υποκειμένων. Τα αποτελέσματα της έρευνας όπως αυτή εξελίχθηκε σε έναν χρόνο πρόκειται να δημοσιευτούν σύντομα.
Τα ψυχολογικά τεστ και οι δηλώσεις των υποκειμένων δεν έδειξαν ότι προξενήθηκε κάποια βλάβη στους συμμετέχοντες στην έρευνα, αν και ορισμένοι παραδέχθηκαν ότι ένοιωσαν έντονο άγχος και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα τις πρώτες ώρες μετά την λήψη της κάψουλας με ψιλοκυβίνη.
Το φάρμακο δεν παρατηρήθηκε να είναι εθιστικό ή τοξικό σε πειράματα που έγιναν σε ζώα και πληθυσμούς ανθρώπων. Λαμβάνοντας υπ’όψη τα παραπάνω, λέει ο Griffiths που είναι ψυχοφαρμακολόγος «η ψιλοκυβίνη διαφέρει από το MDMA (ecstasy), τις αμφεταμίνες και το αλκοόλ.»
Αυτή δεν ήταν η πρώτη μελέτη με την ψιλοκυβίνη, λένε οι ερευνητές, αν και ορισμένες από τις παλαιότερες που έγιναν αλλού είχαν πολύ πιο πρόχειρο σχεδιασμό και ήταν λιγότερο αποδοτικές στην μέτρηση των αποτελεσμάτων ή δεν περιέγραφαν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της λήψης.
Για την παρούσα έρευνα επιλέχθηκαν 36 υγιείς, μορφωμένοι εθελοντές, οι περισσότεροι μεσήλικες που δεν είχαν οικογενειακό ιστορικό ψύχωσης ή διπολικής διαταραχής. Όλοι είχαν ενεργές πνευματικές πρακτικές. «Θεωρήσαμε ότι η οικειότητα με πνευματικές επαφές θα τους έδινε ένα πλαίσιο για να αποκωδικοποιήσουν τις εμπειρίες τους και θα ήταν λιγότερο πιθανό να μπερδευτούν από αυτές» λέει ο Griffiths. Όλοι έδωσαν την συγκατάθεσή τους στην έρευνα που εγκρίθηκε από το συμβούλιο επιθεώρησης του ινστιτούτου του Hopkins.
Κάθε υποκείμενο υποβλήθηκε σε δύο ξεχωριστές οκτάωρες συνεδρίες με το φάρμακο σε διάστημα 2 μηνών. Την πρώτη φορά τους δόθηκε ψιλοκυβίνη, και την δεύτερη methylphenidate (Ritalin), το ενεργό υποκατάστατο φαρμάκου.
Στον σχεδιασμό του πειράματος οι ερευνητές έπρεπε να ξεπεράσουν ή τουλάχιστον να ελαχιστοποιήσουν δύο κινδύνους: το ρίσκο αρνητικών παρενεργειών και την πιθανότητα ότι η προσδοκία λήψης του φαρμάκου ή του υποκατάστατου θα επηρέαζαν την αντίληψη των υποκειμένων.
Για να ελαχιστοποιήσουν την πρώτη πιθανότητα κάθε υποκείμενο συναντιόνταν πολλές φορές πριν το τεστ με έναν επαγγελματία επιμελητή γιατρό (επόπτη )με εμπειρία στην παρατήρηση και επίβλεψη συμμετεχόντων σε μελέτες φαρμάκων. Οι γιατροί έμεναν μαζί με τα υποκείμενα και κατά τη διάρκεια της λήψης της κάψουλας. Το τεστ έγινε σε ένα δωμάτιο με διαρρύθμιση άνετου καθιστικού, με χαλαρωτική μουσική και κρυφό φωτισμό. Ο σφυγμός και η πίεση του υποκειμένου μετριόταν συνεχώς.
Οι ερευνητές προκάλεσαν «προσδοκία» με το να αποκρύπτουν και από τους επόπτες-γιατρούς και από τα υποκείμενα την ουσία που θα τους έδιναν κάθε φορά. Για λόγους δεοντολογικούς, τα υποκείμενα είχαν ενημερωθεί για τις πιθανές παρενέργειες των παραισθησιογόνων, αλλά επίσης γνώριζαν ότι μπορεί να τους δινόταν και άλλες ουσίες – ελαφριές ή βαριές – που θα μπορούσαν να αλλάζουν την αντίληψη και την συνειδητότητα. Το σημαντικότερο ήταν ότι η τρίτη ομάδα 6 ατόμων πήραν το υποκατάστατο φαρμάκου και στις 2 συνεδρίες και ενημερώθηκαν ότι θα λάμβαναν ψιλοκυβίνη σε μια τρίτη συνεδρία. Αυτή η τακτική - τα ερωτηματολόγια αργότερα επιβεβαίωσαν – κρατούσε στο σκοτάδι τους επόπτες και τα υποκείμενα σχετικά με το περιεχόμενο των κάψουλων και στις 2 συνεδρίες.
Εννέα ερωτηματολόγια και μια έρευνα μεγάλης κλίμακας που ακολούθησε χρησιμοποιήθηκαν για να κατατάξουν τις εμπειρίες της έρευνας. Συμπεριέλαβαν και εκείνες τις εμπειρίες που διαφοροποιούν τις επιδράσεις των ψυχοενεργών φαρμάκων που αναφέρουν μεταβαλλόμενες καταστάσεις συνειδητότητας, που αποτιμούν μεταφυσικές εμπειρίες και δείχνουν αλλαγές στην άποψη.
Η μελέτη αυτή, προσθέτει ο Griffiths, έχει συμβάλλει στην κατανόηση της κατάχρησης φαρμάκων.
Όσο για το που μπορεί να οδηγήσει αυτή η μελέτη στο μέλλον, η επιστημονική ομάδα σχεδιάζει να την εφαρμόσει σε καρκινοπαθείς ασθενείς που πάσχουν από εξελιγμένης μορφής κατάθλιψη ή άγχος, ακολουθώντας σχετική έρευνα που έγινε δεκαετίες πριν. Επίσης, σχεδιάζουν μελέτες για να εξετάσουν τον ρόλο της ψιλοκυβίνης για την θεραπεία εξαρτημένων από ναρκωτικά χρηστών.
Η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από δωρεές του NIDA και του CouncilonSpiritualPractices
Συνεργάτες ερευνητές ήταν οι: UnaMcCann, M.D., και WilliamRichards, Ph.D., από το JohnsHopkinsMedicalInstitutions και ο RobertJesse από το CouncilonSpiritualPractices, SanFrancisco.
http://www.hopkinsmedicine.org/Pres...6/07_11_06.html
μετάφραση : Δρυμονία
Τα σχόλια πάνω στην έρευνα που δημοσιεύτηκαν σε αυτό το τεύχος του Psychopharmacology είναι διαθέσιμα στο:
http://www.hopkinsmedicine.org/Pres...ommentaries.pdf
Δ.