Αυτο που θα σας διηγηθω συνεβη οταν ημουν φοιτητρια στην Βενετια της Ιταλιας και ημουν μολις 19 ετων.
Μου συνεβαιναν πολλα παραδοξα τοτε και ασχημες καταστασεις που τις εχω περιγραψει σε αλλα ποστς εδω μεσα.
Δεν ζουσα στην Βενετια αλλα στην πολη Padova περιπου 40 χλμ δυτικα και καθε πρωι επαιρνα το τρενο απο την πολη αυτη για να παω στην Βενετια οπου ηταν το πανεπιστημιο που σπουδαζα.
Εφευγα το πρωι και επειδη μου αρεσε να περνω και μετα το μαθημα αρκετες ωρες με τους συμφοιτητες μου γυριζα πισω αργα το απογευμα.
Ηταν λοιπον μια περιοδος οπου οι συγχωρεμενοι οι γονεις μου ειχαν ερθει να με επισκεφθουν και διεμεναν στο σπιτι του αδελφου μου, στην ιδια πολυκατοικια, στο απο κατω ακριβως διαμερισμα, να σημειωσω δε οτι ο αδελφος μου τελειωνε τοτε στην Padova ιατρικη ενω εγω σαν φοιτητρια ημουν ακομη στο πρωτο ετος της φαρμακευτικης.
Τηλεφωνο στο σπιτι δεν υπηρχε, ουτε ασφαλως και κινητα και οταν εγω εφευγα δεν υπηρχε περιπτωση επαφης με τους δικους μου.
Εκεινη την ημερα λοιπον, την ωρα που εφευγα το πρωι, η μητερα μου με παρεκαλεσε να γυρισω πιο νωρις και πηγαινοντας προς το σπιτι να σταματησω στον οτε της περιοχης και να τηλεφωνησω στην Ελλαδα να δω τι κανει η γιαγιά μας που εδω εμενε μαζι μας, την υπεραγαπουσαμε και ειχε μεινει στο πατρικο μου με την αδελφη της μητερας μου για να την προσεχει.
Της υποσχεθηκα οτι θα το κανω, εφυγα για την Βενετια και φροντισα να γυρισω οσο πιο νωρις μπορουσα.
Πριν γυρισω ομως και μετα το μαθημα, πηγα με τους φιλους μου να πιουμε καπου εναν καφε μια και η μερα ηταν ηλιολουστη.
Ξαπλωσα οσο πιο αναπαυτικα μπορουσα στην ομορφη πολυθρονα του καφέ μπαρ και ακουγα τους φιλους μου να συζητουν.
Καποια στιγμη τα ματια μου εκλεισαν και προφανως για μερικα λεπτα ονειρευτηκα.
Ειδα εναν ανθρωπο του οποιου το προσωπο δεν μπορουσα να διακρινω, ντυμενο στα μαυρα να με κοιταζει ενω εγω παγωνα.
Πεταχτηκα απο την πολυθρονα αφου ξυπνησα αποτομα, ειπα στους φιλους μου οτι επρεπε εσπευσμενα να φυγω και ξεκινησα για τον σταθμο του τρενου.
Πλησιαζοντας στον σταθμο επρεπε να περασω μια μεγαλη γεφυρα πανω απο το λεγομενο μεγαλο καναλι (canale grande), στην απεναντι πλευρα του οποιου ειναι ο σιδηροδρομικος σταθμος.
Ειχα πλησιασει την γεφυρα, δεν ειχα ξεκινησει ομως ακομη να ανεβαινω τα σκαλοπατια της οταν διεκρινα στην μεση ακριβως της γεφυρας εναν ορθοδοξο ιερεα, ντυμενο με τα μαυρα ρασα να με κοιταζει επιμονα.
Δεν το θεωρησα κατι το αξιοπεριεργο εκεινη την στιγμη, διοτι ορθοδοξη εκκλησια υπαρχει στην Βενετια και λεγεται "Αγιος Γεωργιος των Ελληνων".
Οταν ομως ανεβηκα και εφτασα στο μεσον της γεφυρας κι εγω, εκεινος ο ιερεας δεν υπηρχε πλεον.
Δεν ξερω εαν υπηρχε κι εφυγε μεχρι εγω να φτασω στο σημειο, συνδιαζοντας το ομως με το ονειρο που πριν λιγη ωρα ειχα δει το θεωρησα προμηνυμα θανατου που ειχε να κανει με την γιαγια.
Το σκεφτομουν σε ολη την διαδρομη με το τρενο ωσπου να φτασω στην Padova και ολη την ωρα που λαχανιασμενη ετρεχα να φτασω στο σπιτι μην σταματωντας τελικα στον οτε της περιοχης για να τηλεφωνησω στην Ελλαδα.
Οταν τελικα ανοιξα την πορτα του διαμερισματος βρηκα τους γονεις μου και τον αδελφο μου αλλοφρονες, με τις βαλιτσες ανα χειρας, ετοιμους να φυγουν και ισα που προλαβα να φυγω κι εγω μαζι τους.
Τι ειχε συμβει?
Την ωρα που εγω ελειπα, ηρθε επειγον τηλεγραφημα απο την Ελλαδα, οτι η γιαγια εισηχθη εσπευσμενα στο νοσοκομειο με εγκεφαλικο.
Δυστυχως δεν την προλαβαμε διοτι πεθανε το επομενο πρωινο, την ωρα που εμεις φταναμε στην Αθηνα οδικως.
Ηταν κατι που η μητερα μου το ειχε βαρος στην συνειδηση της, ολα τα χρονια της ζωης της, οτι δηλαδη δεν ηταν διπλα στην μητερα της την ωρα που πεθαινε.
Μου συνεβαιναν πολλα παραδοξα τοτε και ασχημες καταστασεις που τις εχω περιγραψει σε αλλα ποστς εδω μεσα.
Δεν ζουσα στην Βενετια αλλα στην πολη Padova περιπου 40 χλμ δυτικα και καθε πρωι επαιρνα το τρενο απο την πολη αυτη για να παω στην Βενετια οπου ηταν το πανεπιστημιο που σπουδαζα.
Εφευγα το πρωι και επειδη μου αρεσε να περνω και μετα το μαθημα αρκετες ωρες με τους συμφοιτητες μου γυριζα πισω αργα το απογευμα.
Ηταν λοιπον μια περιοδος οπου οι συγχωρεμενοι οι γονεις μου ειχαν ερθει να με επισκεφθουν και διεμεναν στο σπιτι του αδελφου μου, στην ιδια πολυκατοικια, στο απο κατω ακριβως διαμερισμα, να σημειωσω δε οτι ο αδελφος μου τελειωνε τοτε στην Padova ιατρικη ενω εγω σαν φοιτητρια ημουν ακομη στο πρωτο ετος της φαρμακευτικης.
Τηλεφωνο στο σπιτι δεν υπηρχε, ουτε ασφαλως και κινητα και οταν εγω εφευγα δεν υπηρχε περιπτωση επαφης με τους δικους μου.
Εκεινη την ημερα λοιπον, την ωρα που εφευγα το πρωι, η μητερα μου με παρεκαλεσε να γυρισω πιο νωρις και πηγαινοντας προς το σπιτι να σταματησω στον οτε της περιοχης και να τηλεφωνησω στην Ελλαδα να δω τι κανει η γιαγιά μας που εδω εμενε μαζι μας, την υπεραγαπουσαμε και ειχε μεινει στο πατρικο μου με την αδελφη της μητερας μου για να την προσεχει.
Της υποσχεθηκα οτι θα το κανω, εφυγα για την Βενετια και φροντισα να γυρισω οσο πιο νωρις μπορουσα.
Πριν γυρισω ομως και μετα το μαθημα, πηγα με τους φιλους μου να πιουμε καπου εναν καφε μια και η μερα ηταν ηλιολουστη.
Ξαπλωσα οσο πιο αναπαυτικα μπορουσα στην ομορφη πολυθρονα του καφέ μπαρ και ακουγα τους φιλους μου να συζητουν.
Καποια στιγμη τα ματια μου εκλεισαν και προφανως για μερικα λεπτα ονειρευτηκα.
Ειδα εναν ανθρωπο του οποιου το προσωπο δεν μπορουσα να διακρινω, ντυμενο στα μαυρα να με κοιταζει ενω εγω παγωνα.
Πεταχτηκα απο την πολυθρονα αφου ξυπνησα αποτομα, ειπα στους φιλους μου οτι επρεπε εσπευσμενα να φυγω και ξεκινησα για τον σταθμο του τρενου.
Πλησιαζοντας στον σταθμο επρεπε να περασω μια μεγαλη γεφυρα πανω απο το λεγομενο μεγαλο καναλι (canale grande), στην απεναντι πλευρα του οποιου ειναι ο σιδηροδρομικος σταθμος.
Ειχα πλησιασει την γεφυρα, δεν ειχα ξεκινησει ομως ακομη να ανεβαινω τα σκαλοπατια της οταν διεκρινα στην μεση ακριβως της γεφυρας εναν ορθοδοξο ιερεα, ντυμενο με τα μαυρα ρασα να με κοιταζει επιμονα.
Δεν το θεωρησα κατι το αξιοπεριεργο εκεινη την στιγμη, διοτι ορθοδοξη εκκλησια υπαρχει στην Βενετια και λεγεται "Αγιος Γεωργιος των Ελληνων".
Οταν ομως ανεβηκα και εφτασα στο μεσον της γεφυρας κι εγω, εκεινος ο ιερεας δεν υπηρχε πλεον.
Δεν ξερω εαν υπηρχε κι εφυγε μεχρι εγω να φτασω στο σημειο, συνδιαζοντας το ομως με το ονειρο που πριν λιγη ωρα ειχα δει το θεωρησα προμηνυμα θανατου που ειχε να κανει με την γιαγια.
Το σκεφτομουν σε ολη την διαδρομη με το τρενο ωσπου να φτασω στην Padova και ολη την ωρα που λαχανιασμενη ετρεχα να φτασω στο σπιτι μην σταματωντας τελικα στον οτε της περιοχης για να τηλεφωνησω στην Ελλαδα.
Οταν τελικα ανοιξα την πορτα του διαμερισματος βρηκα τους γονεις μου και τον αδελφο μου αλλοφρονες, με τις βαλιτσες ανα χειρας, ετοιμους να φυγουν και ισα που προλαβα να φυγω κι εγω μαζι τους.
Τι ειχε συμβει?
Την ωρα που εγω ελειπα, ηρθε επειγον τηλεγραφημα απο την Ελλαδα, οτι η γιαγια εισηχθη εσπευσμενα στο νοσοκομειο με εγκεφαλικο.
Δυστυχως δεν την προλαβαμε διοτι πεθανε το επομενο πρωινο, την ωρα που εμεις φταναμε στην Αθηνα οδικως.
Ηταν κατι που η μητερα μου το ειχε βαρος στην συνειδηση της, ολα τα χρονια της ζωης της, οτι δηλαδη δεν ηταν διπλα στην μητερα της την ωρα που πεθαινε.