Γράφει η Τίνα Κωνσταντάτου
Η ψυχική ασθένεια είναι βαρύ φορτίο. Και για εκείνον που την παλεύει ή την υπομένει, αλλά και για τους οικείους και τους γύρω του.
Μόλις ένα προσφιλές μέλος της οικογένειας, της κοινότητας ή της κοινωνίας μας εκδηλώνει -ιδιαίτερα κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση- «περίεργη» και «αψυχολόγητη» συμπεριφορά, καλό θα είναι η περίπτωσή του να αντιμετωπίζεται δραστικά, με θάρρος κι αποφασιστικότητα καταφεύγοντας στους ειδικούς. Η συμπεριφορά αυτή δύναται να αποτελεί ένδειξη ακόμα και σοβαρής ψυχικής νόσου.
Οι σύγχρονες μέθοδοι θεραπευτικής, αντιμετώπισης, νοσηλείας κλπ, με όλες τις αδυναμίες που εμπεριέχουν στην εφαρμογή τους, προσφέρουν ένα σαφώς περισσότερο πολιτισμένο κι ανθρώπινο περιβάλλον διαβίωσης και αντιμετώπισης των νοσούντων, σε σχέση με το παρελθόν.
Όπως σε όλα, έτσι και στον τομέα της ψυχικής υγείας, εάν ο νοσών έχει μια μεγάλη οικονομική επιφάνεια (και όχι μόνο οικονομική), οι επιλογές είναι πολλές. Επιβάλλεται να τονιστεί πως, σε τυχόν σοβαρή περίπτωση – μιας παράνοιας, πχ, που εκδηλώνεται εναλλάξ με μεγαλομανία και μανία καταδίωξης ή μιας ιδεοληπτικής νεύρωσης κλπ., – οι ειδικοί τονίζουν πως είναι δέον να αποτρέπεται, ακόμα και να εμποδίζεται, η ενασχόληση του ασθενούς με απαιτητικά επαγγέλματα, όπως πιλότος, χειρουργός, πολιτικός, πολιτικός, πολιτικός κ.α. Με ενασχολήσεις, δηλαδή, που ενισχύουν το στρες (ακόμα και των καθ’ όλα υγιών ατόμων) και ανάλογα με τη σπουδαιότητά τους, δύνανται να θέσουν σε κίνδυνο μέχρι και τη ζωή ενός ή πολλών συνανθρώπων μας, ακόμα και σε εθνικό επίπεδο.
Σε αυτό το σημείο χρειάζεται να δώσουμε μεγάλη προσοχή στο εξής: Η πιθανότητα τού να συνευρίσκονται ταυτόχρονα σε καίρια πόστα σοβαρά νοσούντες, σε καμια περίπτωση δεν σημαίνει πως η ψυχική ασθένεια είναι κολλητική. Απλά…όμοιος ομοίω αεί πελάζει.
Όπως επίσης: Δεν είναι διόλου απίθανο τα περίεργα και σοβαρά συμπτώματα να μην είναι τίποτα άλλο παρά ενδείξεις ή/και αποδείξεις ψυχικά υγιών ατόμων μεν, πλην όμως απερίγραπτα κυνικών και διαβολικά έξυπνων και δολοπλόκων. Οπότε…καλύτερα ένα άθλιο τέλος παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος.
(Απόσπασμα από το βιβλίο της Τίνας Κωνσταντάτου «Ξεφ(τ)υλίζοντας μέρες κρίσης».)