Γράφει η Τίνα Κωνσταντάτου
Σήμερα, 30/1, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια είναι κλειστά – των τριών Ιεραρχών γαρ, βοήθειά μας. Σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα ενθυμείται συγκινημένη το τρίο των «προστατών της Παιδείας» (εις εκ των οποίων ευθύνεται για την καταστροφή ενός εκ των επτά θαυμάτων της αρχαιότητας, του ναού της Εφέσου) και τους τιμά στις καφετέριες της γειτονιάς της ή στο δικό της πάπλωμα, όπου ως γνωστόν όλοι οι καλοί χωράνε, αρκεί να είναι καααλά παιδιά.
Δηλαδή, δεν κατάλαβα, γιατί μια μέρα επιλεκτική αργία και όχι μια για τον καθένα; Και από την άλλη, οι υπόλοιποι άγιοι, φορείς και οργανισμοί γιατί να μπουν σε δεύτερη μοίρα; Ναυτικός λαός δεν είμεθα; Ζήτω λοιπόν η 6η Δεκέμβρη, σχολική αργία προς τιμήν του Ναυτικού, των εφοπλιστών –άντε και των ναυτικών– και του προστάτη τους! Τίγκα στο βλήμα δεν είμεθα; Ζήτω λοιπόν η 4η Δεκεμβρίου, –σχολική αργία– προς τιμήν των βλημάτων και του Πεζικού, δηλαδή όλων μας! Θα μου πείτε –και δικαιολογημένα– «βρε αδερφέ, τότε τι να ανοίγουμε στις 5 Δεκεμβρίου; Πολύ σωστά, μέσα στο μυαλό μου είστε. Ζήτω λοιπόν το σχολικό τριήμερο 4-5-6 Δεκεμβρίου, που μπορεί να ονομαστεί και «λευκό τριήμερο», προκειμένου οι μαθητές, οι φοιτητές και οι οικογένειές τους να πραγματοποιήσουν έγκαιρα τις χριστουγεννιάτικες αγορές τους!
Το μόνο μελανό σημείο σε όλα αυτά είναι πως εξαιτίας του παραπάνω τριήμερου κινδυνεύει να παρεξηγηθεί η τιμημένη μας Αεροπορία, αλλά και άπαντες οι κατέχοντας φτερά – οι άγγελοι, κοινώς. Διότι ήρθε η ώρα να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και να καταγγείλουμε την Κατερίνα Κούκα, η οποία με δόλο μας οδηγεί σε βαρύ ζεϊμπέκικο τραγουδώντας υπέροχα «Δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω». Έτσι σας είπανε να λέτε, μαντάμ; Υπάρχουν και παραϋπάρχουν, κι ένας μάλιστα ανάμεσά τους μου έχει καθήσει παιδιόθεν στο στομάχι για σοβαρούς λόγους (αλλά δεν είναι της ώρας αυτά). Άρα και για να συνοψίσουμε: Ζήτω η 8η Νοεμβρίου –σχολική αργία προς τιμήν των απανταχού Ταξιαρχών, των ανωτέρων τους, των κατωτέρων τους και γενικώς!
Τώρα, το ότι το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ανακοίνωσε την περικοπή των σχολικών αργιών (αφήνοντας απ’ όξω φυσικά τις θρησκευτικές και παραβλέποντας όοολες τις άλλες χυδαίες ελλείψεις στην Εκπαίδευση) είναι δουλειά των μαθητών (ποιος ξεχνά τα τιμημένα νιάτα του;) και των συνδικαλιστών εκπαιδευτικών (το γιαπί, το πυλοφόρι, το μυστρί, δηλαδή –αθάνατε Λοΐζο) αλλά και των υπολοίπων ευαγών ιδρυμάτων. Είναι δουλειά τους να χαράξουν μια πορεία… εσύ γλυκιά, εσύ γλυκιά μου αμαρτία! Όσο για τους γονείς, αυτοί είναι για να πλερώνουν (παλιές αμαρτίες και φροντιστήρια).
Και η ζωή τραβά την ανηφόρα –άντε, πάω για καφέ. Tίνα Κωνσταντάτου (30/1/2014)