Του Έρικ Σμυρναίου ~
Στην ψυχή σχεδόν όλων των ανθρώπων, η εικόνα ενός παιδιού είναι συνυφασμένη με την αθωότητα και τα χαρά. Τα παιδιά είναι αμόλυντα και αθώα. Τα μάτια τους λάμπουν, πλημμυρισμένα από το φως και τη φρεσκάδα της ζωής. Μπροστά τους ξεδιπλώνονται αναρίθμητες προοπτικές. Είναι οι ελπίδες μας, οι καρποί των ερώτων και της αγάπης μας που θα μας διαδεχτούν, θα αναλάβουν τη σκυτάλη της συλλογικής μας εξέλιξης και θα συνεχίσουν να χτίζουν το θαυμαστό οικοδόμημα του ανθρώπινου πολιτισμού. Το μέλλον τους ανήκει.
Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, ένας αλλόκοτος αστικός μύθος που έχει αρχίσει να διαδίδεται σαν επιδημία στα αστικά κέντρα ολόκληρου του κόσμου, σκιάζει αυτή την όμορφη εικόνα και την αμαυρώνει με μια χροιά τρόμου και ανησυχίας. Από ολοένα και περισσότερες περιοχές των δυτικών κυρίως χωρών, ξεπηδάνε παράξενες ιστορίες για κάποια παιδιά που είναι χλωμά και αδύνατα, που κυκλοφορούν μόνο τη νύχτα και που προσπαθούν να εισβάλλουν στα σπίτια και στα αυτοκίνητα ανυποψίαστων ανθρώπων. Αυτά τα παιδιά πλησιάζουν τα θύματά τους ήρεμα αλλά πιεστικά. Χτυπάνε πόρτες και κουδούνια, κροταλίζουν τα δάχτυλά τους στα τζάμια παραθύρων και ζητάνε, με φωνές που ηχούν ξέψυχες και μονότονες, να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα, να κάνουν ένα τηλεφώνημα, να τους πάει κάποιος στο σπίτι τους ή να φάνε κάτι. Ισχυρίζονται σχεδόν πάντα ότι είναι άστεγα και πεινασμένα. Μοιάζουν να περιπλανιόνται ψάχνοντας για κάτι. Αυτός που θα νιώσει αρκετά καλοπροαίρετος και πονόψυχος ώστε να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις τους και να τα αφήσει να τον πλησιάσουν, θα ανακαλύψει κάτι που θα κάνει το αίμα να παγώσει στις φλέβες του: Τα μάτια των χαμένων αυτών παιδιών είναι κατάμαυρα. Όχι απλά σκούρα αλλά εντελώς μαύρα, σαν το μελάνι. Δεν έχουν ίριδες, ούτε καν ασπράδι. Είναι κενά, χωρίς ψυχή, εντελώς νεκρά. Οι κόγχες τους καταλαμβάνονται από μια απόλυτη μαυρίλα που μοιάζει με το αβυσσαλέο και παγωμένο κενό που απλώνεται ανάμεσα στα πιο αμυδρά αστέρια.
Συνήθως, οι μάρτυρες αυτών των ανατριχιαστικών συναντήσεων καταλαμβάνονται από ένα ανεξέλεγκτο κύμα τρόμου που είναι τόσο δυνατό ώστε είτε το βάζουν στα πόδια, είτε αντιδρούν με υστερικό θυμό και υποχρεώνουν εκείνα τα παράξενα παιδιά να τους αφήσουν ήσυχους. Σε κάποιες περιπτώσεις τα θύματα έχουν μια ενστικτώδη παρόρμηση να μην επιτρέψουν σε αυτά τα πλάσματα να καταλάβουν ότι τους επηρεάζουν. Κατά κάποιο τρόπο, αυτοί οι άνθρωποι, ενώ νιώθουν εκτεθειμένοι σε έναν τρομερό κίνδυνο, εκδηλώνουν μια αντίδραση μάχης αντί για μια αντίδραση φυγής. Σε κάθε περίπτωση, τα ένστικτά τους φαίνεται να λειτουργούν πολύ αποτελεσματικά. Οι ίδιοι, όταν ανακαλούν στη μνήμη τους εκείνη την αλλόκοτη εμπειρία, νιώθουν ότι εκείνη τη στιγμή υπάκουγαν σε ένα αρχέγονο και πανίσχυρο ένστικτο επιβίωσης που αντέδρασε στην παρουσία εκείνων των πλασμάτων και ανέλαβε τον έλεγχο του εαυτούς τους-και ίσως να τους έσωσε έτσι τη ζωή.
Ποια είναι όμως αυτά τα παράξενα παιδιά της νύχτας; Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Το μόνο που μπορεί να ισχυριστούμε, σύμφωνα πάντα με τις αφηγήσεις όλων όσων είχαν την ατυχία να βρεθούν αντιμέτωποι μαζί τους, είναι ότι παρουσιάζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, τόσο στην εμφάνιση όσο και στη συμπεριφορά: Μοιάζουν με παιδιά ηλικίας έξι έως δεκαέξι ετών. Συνήθως είναι αγόρια και έχουν μαύρα μαλλιά, αφύσικα λευκή επιδερμίδα και αδύνατα πρόσωπα. Κυκλοφορούν μόνα τους αλλά και σε ολιγάριθμες ομάδες. Σε κάθε αναφερθείσα περίπτωση, τα δυσοίωνα αυτά πλάσματα πρέπει να λάβουν μια πρόσκληση για να μπουν σε ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο. Δεν μπορούν να μπουν χωρίς να συμβεί κάτι τέτοιο, ακόμα και αν το θέλουν. Σε μια περίπτωση, ένα νέος άνδρας ανέφερε ότι ένα τέτοιο κορίτσι προσπάθησε να μπει μέσα από μια πόρτα αλλά σταμάτησε από κάποια αόρατη δύναμη όταν εκείνος αρνήθηκε να την προσκαλέσει. Η συμπεριφορά τους αυτή θυμίζει πολύ τους μύθους που περιβάλλουν τα περιβόητα βαμπίρ, τα οποία δεν μπορούν να μπουν στο σπίτι ενός ανθρώπου αν αυτός δεν τα καλέσει με τη δική του θέληση. Η παρουσία τους, ειδικά μόλις γίνουν αντιληπτά τα εντελώς αφύσικα μάτια τους, προκαλεί πάντα έναν τρομερό συναίσθημα φόβου στον ενήλικο που θα βρεθεί μπροστά τους.
Σε δύο περιπτώσεις, οι μάρτυρες που βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα τέτοιο αγόρι, οδήγησαν μακριά με τα αυτοκίνητα τους, μόνο και μόνο για να το δουν να τους περιμένει στην άκρη του δρόμου σε τρία διαδοχικά σημεία. Σε κάποια άλλη περίπτωση, ένα από τα παράξενα αυτά παιδιά υποτίθεται ότι καταγράφηκε στις κάμερες ενός ασανσέρ. Όταν όμως οι ταινίες ξαναπαιχτήκαν, το άτομο που ανέφερε το συμβάν, φαινόταν μόνο του στην οθόνη. Κάποιες άλλες φορές, μικρές ομάδες παιδιών με κατάμαυρα μάτια πλησίασαν ενηλίκους που ήταν μόνοι στο δρόμο, έξω από εμπορικά κέντρα. Εκείνοι, μόλις αντίκρισαν τα μάτια τους, ένιωσαν έναν πρωτόγνωρο τρόμο που όμοιο του δεν είχαν ξαναζήσει. Σύμφωνα με κάποια άλλη, ακόμα πιο παράξενη διήγηση, μια χειμωνιάτικη νύχτα που έκανε πολύ κρύο, ο μάρτυρας της συνάντησης μαζί τους κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά όταν πρόσεξε ότι από τα στόματά τους δεν έβγαινε καμία αχνιστή ανάσα, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει με ένα φυσιολογικό ζωντανό παιδί. Ο εν λόγω μάρτυρας το έβαλε στα πόδια, κινητοποιημένος από τον ίδιο ακριβώς ανεξέλεγκτο τρόμο που βίωσαν και όλοι όσοι έζησαν κάποια παρόμοια εμπειρία.
Αυτές οι παράξενες ιστορίες άρχισαν να κυκλοφορούν για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του 1990, το 1998 συγκεκριμένα, όταν σε κάποιες ιστοσελίδες και chat-rooms που είχαν ως κεντρικό θέμα συζήτησης τις ιστορίες για φαντάσματα, εμφανίστηκαν ορισμένες αναρτήσεις που αναφερόταν σε συναντήσεις με τέτοια παιδιά στο Abilene, στο Texas and στο Portland του Oregon. Το 2012 η ταινία τρόμου Black Eyed Kids έκανε περισσότερο γνωστή την όλη αυτή ιστορία ενώ το 2013 ένα επεισόδιο της σειράς Weekly Strange εξάπλωσε ακόμα περισσότερο το μύθο. Σύμφωνα με τη συγγραφέα Sharon A. Hill, ο θρύλος των «μαυρομάτικων» αυτών παιδιών θυμίζει πολύ κάποιες τρομακτικές ιστορίες που απαντώνται στις προφορικές παραδόσεις πολλών λαών του κόσμου και που αναφέρονται σε φασματικά σκυλιά της κόλασης, σε παράξενα τέρατα και άλλες εξίσου παράξενες αλλοκοσμικές οπτασίες.
Ποιες εξηγήσεις έχουν προταθεί για να αιτιολογήσουν την παρουσία των αλλόκοτων αυτών παιδιών; Η αλήθεια είναι ότι εξαιτίας της ολοκληρωτικής έλλειψης χειροπιαστών αποδείξεων που χαρακτηρίζει όλες αυτές τις αφηγήσεις, ελάχιστοι ερευνητές ισχυρίζονται ότι πιστεύουν στις ιστορίες τέτοιου είδους εκατό τις εκατό. Ωστόσο, πολλοί αναγνωρίζουν ότι ο θρύλος των παιδιών με τα μάτια από σκοτάδι έχει πολλές ομοιότητες με τα παραδοσιακά τέρατα και τα φαντάσματα που όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά: Μερικοί λένε ότι πρόκειται για τα φαντάσματα νεκρών παιδιών που έχουν χάσει το δρόμο τους. Επειδή δεν έχουν καταλάβει ότι είναι νεκρά ζητάνε βοήθεια, αλλά επειδή δεν ανήκουν πλέον στον κόσμο των ανθρώπων, είναι παράξενα στην εμφάνιση αλλά και στη συμπεριφορά. Άλλοι μιλάνε για πειραματικά υβρίδια ανθρώπων/εξωγήινων, για εξωδιαστατικές υπάρξεις που εισβάλλουν στον κόσμο μας, για παιδιά που έχουν καταληφθεί από δαιμονικές οντότητες ή για «κρυπτογήινους» δηλαδή για παράξενα όντα που ζουν ανάμεσά μας έχοντας μια ανθρωποειδή εμφάνιση και τα οποία καταφέρνουν ακόμα να διαφεύγουν από το αντιληπτικό πεδίο των σύγχρονων ανθρώπων. Ορισμένοι μιλάνε για εναλλακτικές καταστάσεις συνείδησης που δημιουργούν παραισθήσεις στα μυαλά των μαρτύρων οι οποίοι τις περισσότερες φορές αναφέρουν μια ανεξήγητη σιγή η οποία προηγείται της εμφάνισης των παράξενων αυτών παιδιών. Κάποιοι άλλοι, πιο προσγειωμένοι ενδεχομένως, θεωρούν ότι πρόκειται για έναν σύγχρονο αστικό μύθο που εξαπλώθηκε σαν ιός στην σύγχρονη κοινωνία, χρησιμοποιώντας ως ξενιστή τα σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και που γεννήθηκε ως αντίδραση στο εχθρικό περιβάλλον της αποξένωσης και του φόβου που χαρακτηρίζει τα σύγχρονα αστικά περιβάλλοντα.
Πάντως, ένα είναι το σίγουρο: Οι διαδόσεις για τα παιδιά με τα μάτια από σκοτάδι περιβάλλονται από την ανατριχιαστική αύρα ενός αφύσικου τρόμου που δύσκολα θα συναντήσει κανείς σε άλλους αστικούς μύθους της ταραγμένης εποχής μας. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι προσβάλλουν κατά τρόπο απόλυτα ολοκληρωτικό όλα τα συναισθήματα της τρυφερότητας και της αγάπης που ξυπνάει μέσα σε έναν φυσιολογικό άνθρωπο η εικόνα ενός μικρού παιδιού. Ίσως όμως, η ένταση του τρόμου που μας προκαλούν να οφείλεται και σε κάτι ακόμα, σε μια ακόμα πιο δυσοίωνη πραγματικότητα: Ίσως γιατί βαθιά μέσα μας όλοι γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μας δεν μας ανήκουν, γιατί δεν είναι απλά αντίγραφα και προεκτάσεις των θνητών μας εαυτών. Τα παιδιά είναι οντότητες ξέχωρες και διαφορετικές από τους γονείς τους. Το καθένα τους είναι φορέας μιας ανεπαίσθητης μετάλλαξης που κάποια στιγμή, λειτουργώντας σωρευτικά, από γενιά σε γενιά, θα αλλάξει ολοκληρωτικά το ανθρώπινο είδος. Τα παιδιά μας, δεν είναι εμείς. Τα παιδιά μας μας είναι ξένα….
————————————————————- Σύνδεσμοι:
http://thoughtcatalog.com/christine-stockton/2013/11/16-peoples-terrifying-encounters-with-the-black-eyed-kids/ http://www.snopes.com/horrors/ghosts/blackeyed.asp
http://mysteriousuniverse.org/2011/04/black-eyed-kids-insidious-threat-or-myth-in-the-making/ http://creepypasta.wikia.com/wiki/Black-Eyed_People (Δημοσιεύθηκε στα «Φαινόμενα» της Εspresso Weekend)