του Γιάννη Χναράκη ~ …«κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…»
Φανερά αηδιασμένος, ο μυστικός πρόεδρος της Λέσχης Κακών Όλων των Εποχών, που είχε συγκαλέσει έκτακτο συμβούλιο, πέταξε με μανία το παραμύθι στο πάτωμα και άρχισε να πηδά πάνω του και να το ποδοπατά παρασυρμένος από έξαλλη φρενίτιδα.
«Αν αυτοί έχουν μάθει να εκμεταλλεύονται τα ελαττώματά τους μετατρέποποντάς τα σε προτερήματα, εμείς θα κάνουμε ακριβώς το αντίθετο.»
Η γριά μάγισσα με τη μεγάλη κρεατοελιά στη μύτη, ο κακός λύκος, ο κάπταιν Χουκ και κάμποσα άλλα μέλη της Λέσχης, κοιτάχτηκαν με απορία.
«Αυτό που σας λέω», επανέλαβε ο πρόεδρος, «αλλά αν είχατε λίγο παραπάνω μυαλό, κανένα παραμύθι δεν θα τέλειωνε μ’ αυτή την απαίσια φράση. Όλα απ’ το χέρι μου πρέπει να περνάνε. Ας είναι.» Άνοιξε τον μεγάλο δερμάτινο φάκελο που βρισκόταν μπροστά του, πάνω στη μεγάλη μακρόστενη τραπεζαρία διαβουλεύσεων, κι έβγαλε από μέσα μερικά πανομοιότυπα ντοσιέ τα οποία μοίρασε σε κάθε μέλος.
«ΣΧΕΔΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΗΡΩΩΝ» έγραφε με μεγάλα, παχιά γράμματα ο τίτλος της πρώτης σελίδας. Και μέσα σε κάθε εγχειρίδιο υπήρχαν οι οδηγίες που θα έπρεπε να ακολουθήσει κάθε μέλος.
«Δεν χρειάζεται να είστε επιθετικοί», τόνισε ο πρόεδρος. Απλά θα τους γεμίσετε το κεφάλι με ψέματα, και θα εκμεταλλευτείτε κάθε πληροφορία που τους κάνει αγαπητούς. Σκοπός είναι να τους στρέψετε ενάντια στους ίδιους τους εαυτούς τους. Όσον αφορά τα ψέματα, θα παρακολουθήσετε όλοι ένα τρίωρο σεμινάριο από τον καλύτερο του είδους, τον Βαρόνο Μινχάουζεν. Φυσικά, εκτός από τον ψυχολογικό πόλεμο, θα έχετε μαζί σας και διάφορα σκευάσματα που έχουμε φτιάξει στο εργαστήριο τα οποία χτυπούν στο νευρικό σύστημα και δημιουργούν έντονους πονοκέφαλους, παραισθήσεις και, σε μερικές περιπτώσεις, επιληπτικές κρίσεις.»
Ένα τεράστιο χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπο της βασίλισσας Ντάμα Κούπα από τη μια άκρη ως την άλλη και της ξέφυγε μια κραυγή: «Πάρτε της το κεφάλι!» «Συγνώμη, παρασύρθηκα», είπε κατόπιν, κατεβάζοντας το κεφάλι καθώς τη στραβοκοίταξε ο πρόεδρος.
«Η Αλίκη δεν θα βλέπει μόνο αντικείμενα να αυξομειώνονται σε μέγεθος», είπε. Αυτό θα συμβαίνει ακόμα και πάνω της, στο ίδιο το σώμα της. Θα βλέπει δυσανάλογα μέλη σε σχέση με τη συνολική εικόνα. Το χέρι της θα φαίνεται τεράστιο σε σχέση μ’ ένα πόμολο, το οποίο θα μοιάζει ολοένα να μικραίνει και να απομακρύνεται και δεν θα μπορεί να ανοίξει καμία πόρτα. Θα νομίζει πως τα πόδια της είναι τεράστια για τα παπούτσια που έχει μπροστά της, κι έτσι θα περπατά ξυπόλυτη, πληγώνοντας διαρκώς τα πέλματά της. Και, φυσικά, θα χάσει την αίσθηση του χρόνου. Πόσο καιρό άραγε θα νομίζει πως γράφει τον πόνο της στο προσωπικό της ημερολόγιο; Τέσσερα λεπτά; Τέσσερις ώρες; Τέσσερις εβδομάδες; Στο τέλος θα αποτρελαθεί. Και το δωμάτιο μιας ψυχιατρικής κλινικής θα φαντάζει στα μάτια της ως η κουνελότρυπα από την οποία δεν μπόρεσε ποτέ να δραπετεύσει. Ο Γάτος του Τσεσάιρ θα της χαρίζει αμέτρητα χαμόγελα καθισμένος σε μια γωνιά του δωματίου.
H Ντάμα Κούπα χαμογέλασε αυτάρεσκα, συνειδητοποιώντας το σχέδιο εξόντωσης.
Ο πρόεδρος κοίταξε τον κάπταιν Χουκ. «Αυτό το βρομόπαιδο θα πληρώσει ακριβά για ό,τι έχει κάνει μέχρι στιγμής», είπε.
«Θέλω να τον εκδικηθώ, και αυτόν και όλη τη συμμορία του από κακομαθημένα σχολιαρόπαιδα που μ’ έχουν κάνει να υποφέρω», απάντησε με –σχεδόν– ικετευτικό, παραπονιάρικο βλέμμα, ο τρομερός πειρατής.
«Και θα το κάνεις», είπε ο πρόεδρος. Ο στόχος σου εδώ είναι η Γουέντι και όχι το απαίσιο ανθρώπινο πετούμενο.» «Πώς θα γίνει αυτό»; απόρησε ο Κάπταιν Χουκ…
«Απλά. Πολύ απλά. Η Γουέντι πρέπει να καταλάβει ότι ο Πήτερ Παν δεν ενδιαφέρεται να την τραβήξει στο μαγικό κόσμο του, γιατί θέλει να είναι κι αυτή ξένοιαστη όπως ο ίδιος. Ο σκοπός του είναι καθαρά ιδιοτελής, και το μόνο πράγμα που σκέφτεται είναι ο εαυτούλης του. Δεν θέλει σύντροφο στα παιχνίδια του, αλλά μια μαμά η οποία θα έχει όλη την ευθύνη για τις πράξεις του, καθώς ο ίδιος αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει. Η αποποίηση ευθυνών, καλυμμένη από μια διαρκή παιδική ανεμελιά, θα είναι η αιτία της ρήξης της σχέσης τους. Και η Γουέντι θα καταλάβει ότι ποτέ δεν θα μπορέσει να στηριχτεί πάνω του, επειδή αυτή η συναισθηματική του στασιμότητα τον καθιστά ανίκανο να δώσει, όταν χρειαστεί, ένα χέρι βοηθείας όταν το απαιτήσουν οι περιστάσεις.»
Ο πειρατής έβγαλε ένα μακρόσυρτο, βροντερό γέλιο. «Σας ευχαριστώ, κύριε πρόεδρε», είπε. Και σκέφτηκε τη στιγμή που θα έκανε μια χαψιά τη μικροσκοπική, σαν πυγολαμπίδα, Τίνκερμπελ, πασπαλισμένη με λίγη από τη μαγική σκόνη του Πήτερ Παν, αυτή που τον βοηθούσε να πετά…
«Ανοίξτε τα εγχειρίδια σας στη σελίδα 31», είπε ο πρόεδρος. Το κεφάλαιο είχε τον τίτλο «Σύνδρομα». «Αφού ο κόσμος αυτό θέλει, αυτό θα πάρει» είπε με κακεντρέχεια ο πρόεδρος. Το πρώτο απ’ αυτά, θα το ονομάσουμε «Τριχοφαγία». Και ποιο καλύτερο θύμα θα μπορούσαμε να βρούμε για τη θεμελίωση αυτής της νεύρωσης από την ίδια τη Ραπουνζέλ; Σας το λέω, δεν θα έχει και πολύ καλή τύχη η μακρομαλλούσα γιατί, σε παγίδα που θα στήσουμε στον πρίγκιπα, αυτός δεν θα μπορέσει να εμφανιστεί ποτέ για να την σώσει, σκαρφαλώνοντας στον πύργο πιασμένος από την πλούσια κόμη της. Κι αυτή, από την αγωνία που δεν θα εμφανίζεται, κι αφού θα έχει φάει τα νύχια της για αρχή, θα αρχίσει μετά να μασάει τα μαλλιά της. Χωρίς να το καταλαβαίνει, θα καταπίνει μερικά απ’ αυτά. Το σύνδρομο αυτό, το εμπνεύστηκα παρατηρώντας τον γάτο μου που έπλενε με τη γλώσσα του την πλούσια, μαύρη γούνα του και μετά έφτυνε τριχόμπαλες. Η Ραπουνζέλ, όμως, δεν μπορεί να κάνει το ίδιο, καθώς οι τρίχες που θα τρώει θα συσσωρεύονται εκεί, με αποτέλεσμα τη μερική ή ολική απόφραξη του εντέρου της.»
«Διαβολικότατο» αναφώνησαν έκπληκτα τα μέλη του συμβουλίου.
«Για την Ωραία Κοιμωμένη έχω σκεφτεί κάτι ακόμα πιο κακό», επεσήμανε ο πρόεδρος και τα μάτια του έλαμψαν με περηφάνια.
«Θα συνεχίσει να είναι νωθρή ακόμα κι όταν ξυπνήσει από την κατάρα. Παρόλο που θα ξυπνήσει, θα νιώθει μόνιμα μια ατονία και μια διαρκή υπνηλία. Θα ξυπνά μόνο όταν θα πεινά ή όταν θα θέλει να πάει στην τουαλέτα. Σ’ αυτό, θα μας βοηθήσει ο εξαίρετος επιστήμονας κύριος Klein-Levin. Αλλά ας μας πει καλύτερα ο ίδιος».
«Καλησπέρα σας, κυρίες και κύριοι, αξιότιμα μέλη του συμβουλίου. Αυτή τη μέθοδο θα την εφαρμόσω για πρώτη φορά, αλλά είμαι σίγουρος για τα επιτυχή της αποτελέσματα. Θα μπερδέψω αρκετούς συναδέλφους που είχαν το θράσος να με αποκαλέσουν τρελό, σε ένα πρόσφατο συνέδριο. Δεν θα μπορούν αν βγάλουν άκρη, καθώς οι μισοί απ’ αυτούς θα νομίζουν πως αυτό έγκειται σε κληρονομική προδιάθεση, και άλλοι θα ισχυρίζονται πως πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας αυτοάνοσης διαταραχής. Δεν θα χρειαστώ βοηθό αναισθησιολόγο, καθώς η κατάρα του αδραχτιού λειτουργεί ως η καλύτερη νάρκωση. Αυτό που θα κάνω, είναι να επέμβω στον υποθάλαμο του εγκεφάλου της και να προκαλέσω μια δυσλειτουργία έτσι ώστε να απορρυθμίσω μερικές λειτουργίες όπως ο ύπνος, η θερμοκρασία του σώματος, η όρεξη. Ποιο πριγκιπόπουλο θα μπορέσει να ανεχτεί αυτή την κατάσταση, όταν η αγαπημένη του, η οποία θα περπατά και θα σέρνεται στην κυριολεξία, δεν θα έχει μάτια γι’ αυτόν αλλά μοναχά για το μαξιλάρι της;»
Τα μέλη του συμβουλίου ξέσπασαν σε χειροκροτήματα, και ο πρόεδρος έσφιξε εγκάρδια το χέρι του επιστήμονα.
Η Οντίν, η μόνη ηρωίδα παραμυθιού που προσχώρησε στη Λέσχη Κακών Όλων των Εποχών οικειοθελώς, χρίστηκε βοηθός του δόκτωρος Klein-Levin, και υποσχέθηκε να του μάθει τον τρόπο να προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα.
«Δηλαδή;» ρώτησε κάποιο από τα μέλη του συμβουλίου.
«Α, η αναπνοή είναι αυτό στο οποίο είμαι άριστα ειδικευμένη», είπε η Οντίν και τους διηγήθηκε πώς εξολόθρευσε τον πρώην αγαπημένο της, αφού την είχε απατήσει. «Ήμουν μια πανέμορφη νύμφη του νερού», άρχισε να λέει, «πριν απαρνηθώ την αθανασία για τα μάτια ενός θνητού που με έκανε να τον ερωτευτώ. Κι αυτός, είχε ορκιστεί πως η ανάσα του, κάθε πρωί που ξυπνά θα είναι μια μαρτυρία της αγάπης του για μένα… Όμως, μετά τη γέννηση του παιδιού μας, άρχισα να γερνάω. Κι αυτός ξέχασε τα γεμάτα υποσχέσεις ερωτόλογα, και με απάτησε. Τον καταράστηκα. Τον καταράστηκα να ξεχνά να αναπνέει την ώρα που κοιμάται. Η ανάσα του, πάνω στην οποία είχε δώσει όρκους αιώνιας αγάπης, αποτελούσε πια για μένα, δείγμα της απιστίας του. Μέχρι που μια φορά, εξαντλημένος τελείως, έπεσε για ύπνο και δεν ξαναξύπνησε ποτέ.»
«Θα χτυπάμε στο κεντρικό νευρικό σύστημα», συμπλήρωσε ο επιστήμονας. «Εκεί θα προκαλούμε τέτοια ζημιά, που δεν θα μπορεί να υποστηρίζεται ο αυτόνομος έλεγχος της αναπνοής.»
Η ώρα είχε περάσει, και ο πρόεδρος της Λέσχης έκρινε πως η συνάντηση είχε φτάσει στο τέλος της. Συμβούλεψε τα μέλη να μελετήσουν επιμελώς και με θρησκευτική ευλάβεια το εγχειρίδιο που είχε ο καθένας μπροστά του, και έδωσε τη σκυτάλη στο Βαρώνο Μινχάουζεν.
«Αύριο, ξεκινά το σεμινάριο Ψεμάτων και Εμφυτεύσεων Ψευδών Πληροφοριών» είπε. «Εις το επανιδείν.»
Τα μέλη του συμβουλίου υποκλίθηκαν προς τον πρόεδρο της Λέσχης, και ένας-ένας αποχώρησε, μέχρι την επόμενη συνάντησή τους. Η εποχή των Συνδρόμων του Παραμυθιού είχε ανατείλει για την ανθρωπότητα. Απρίλιος 2016