Γράφει η Τίνα Κωνσταντάτου
Αν όμως το παρακάτω που ακολουθεί με απωθεί στους «μεγάλους» (και παίρνω απλά τα μέτρα μου…), με συντρίβει όταν το παρακολουθώ να συμβαίνει στα παιδιά από τους δασκάλους και την οικογένειά τους.
Είναι από τις φορές που θάθελα πραγματικά να μπορούσα να πω (όχι στο παιδί, βέβαια) ένα «σκάσε πια» και να εισακουστώ. Νισάφι πια με τις αυθεντίες –τα είδαμε τα χαϊρια μας…
Γενικώς, προσωπικά πάντα με απωθούσαν όλοι όσοι προκειμένου να απαντήσουν σε μια απλή ερώτηση ή να σου πουν τη γνώμη τους για κάτι (αν έχουν τελικά γνώμη, κι αν σου την πουν τελικά), πρέπει να υποστείς ακατάσχετα λογύδρια του στυλ «όπως είπε ο τάδε» ή «όπως έγραψε ο δείνα» ή «όπως λέγεται πως έκανε ο ταδεδείνα» ή πρέπει να υποστείς τη διήγηση των προσωπικών κατορθωμάτων τους ή του οποιουδήποτε πόνου τους.
Το θεωρώ πολύ ναρκισιστική επίδειξη (κάτι σαν τα φεϊσμπουκικά λάικ στον εαυτό μας), εγωιστικό, ουσιαστικά μικρό και εν τέλει άσκοπο και κυρίως άστοχο (στην περίπτωση των παιδιών και εν δυνάμει επικίνδυνο, ποικιλοτρόπως).
Διότι με αυτόν τον τρόπο, ηθελημένα ή αθέλητα, είτε επειδή δεν καταλαβαίνει τι λες, κάνεις τον άλλον να νιώθει πολύ μικρός κι αδύναμος (μόνο και μόνο γιατί δεν γνωρίζει τον τάδε και τον δείνα) και δεν ρωτά πλέον τίποτα, είτε τον εκνευρίζεις επειδή και τους γνωρίζει και θα μπορούσε να επικαλεστεί άλλους τόσους ανθρώπους, ρητά και τρόπους, (εξάλλου κανείς δεν τα ξέρει όλα και όλους), αλλά καταντά να παραιτείται από τη …διαδικασία ελλείψει πρόσφορου εδάφους και διάθεσης να ακούσει κι άλλα παρόμοια.
Σε κάθε περίπτωση, έχεις χάσει την εκάστοτε ουσία, βρε αδερφάκι μου –και είναι τόσο κρίμα να πηγαίνουν χαράμι ακόμα κι όλα όσα κατάφερες να πληροφορηθείς, αλλά δεν φρόντισες ποτέ σου να αφομοιώσεις!
Άσε που το τελευταίο πράγμα που καταφέρνει μια τέτοια συμπεριφορά είναι να εμπνεύσει το σεβασμό, που κινδυνεύει να γίνει άγνωστη λέξη – μελλοντικές γκρουπίτσες και γκρουπίτσους μόνο δημιουργεί.
Το πρώτο, όμως, που καταφέρνει είναι να δημιουργήσει (δυστυχισμένα) κοπάδια, ατελείωτα κοπάδια – πολύ χρήσιμα πάντα, βέβαια, τα κοπάδια, δε λέω… Τίνα Κωνσταντάτου