Γράφει ο Έρικ Σμυρναίος
Καλώς ήρθατε στον Έλεμπρος, όπου οι ουρανοί φωτίζονται από τρία φεγγάρια και η φύση είναι ακόμα παρθένα και αδάμαστη. Ο εναλλακτικός αυτός κόσμος εξουσιάζεται από την Αυτοκρατορία του Δρακοφοίνικα που θυμίζει λιγάκι την δικιά μας παλιά ρωμαϊκή αυτοκρατορία σε ψευδο-μεσαιωνικό περιτύλιγμα.
Ο Ντράγκαρ, ένας σκλαβωμένος πολεμιστής από τον μακρινό βορρά, συμμετέχει σε μονομαχίες μέχρι θανάτου προκειμένου να ψυχαγωγούνται οι ευγενείς και οι πριγκίπισσες της αυτοκρατορίας, αλλά, κάποια στιγμή, καταφέρνει να δραπετεύσει από τα δεσμά του και να πάρει μαζί του ως όμηρο τη Βαλέρια, την κόρη ενός σκληροτράχηλου και αδίστακτου στρατηγού. Σκοπός του είναι να επιστρέψει στην πατρίδα και στην γυναίκα του, αλλά για να πετύχει το σκοπό του θα πρέπει πρώτα να ξεγλιστρήσει μέσα από τα δόκανα των εχθρών του που είναι τρομεροί: Οι εκπαιδευμένοι μισθοφόροι που στέλνει ο πατέρας της Βαλέρια στο κατόπι του, καθώς και ο κάκιστος αδελφός της που επιθυμεί την επιστροφή της στην οικογενειακή εστία για τους δικούς του λόγους…
Αλλά, όταν καταφέρει και φτάσει τελικά στα πάτρια εδάφη και στη γυναίκα του, ανακαλύπτει ότι όλα έχουν αλλάξει, ενώ καινούργιοι, ακόμα πιο φοβεροί κίνδυνοι τον απειλούν!
Πρόκειται για την πρώτη ελληνική ταινία ηρωικής φαντασίας που, ενώ γυρίστηκε με μηδενικό σχεδόν προϋπολογισμό και σε μια πολύ δύσκολη για όλους μας περίοδο, καταφέρνει να στέκεται μια χαρά στα πόδια της και να αποτελεί ένα αξιοπρεπέστατο και προσεγμένο εγχείρημα. Η επιλογή των ηθοποιών είναι πολύ πετυχημένη, οι ερμηνείες τους καλές, η πλοκή δεν κάνει κοιλιές και τα οπτικά και ηχητικά εφέ είναι αρκετά όμορφα.
Η υποβλητική μεγαλοπρέπεια των ελληνικών ορεινών τοπίων χρησιμοποιείται έξυπνα για τη δημιουργία της κατάλληλης ατμόσφαιρας και για την προώθηση της πλοκής, οι μονομαχίες οι συμπλοκές και οι μάχες είναι καλογυρισμένες, και η μουσική επένδυση της ταινίας είναι πολύ καλή.
Ένα από τα ατού αυτής της όμορφης προσπάθειας είναι, επίσης, το γεγονός ότι είναι τίμια στις προθέσεις της και δεν κάνει το λάθος να πάρει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά: Υπάρχει ένα διάχυτο και υπόγειο χιούμορ που διαπερνάει την ταινία και που εκδηλώνεται πότε-πότε με ατάκες που δεν ξεχνιούνται εύκολα.
Σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι αξίζει ένα πολύ μεγάλο μπράβο στους συντελεστές και τους παραγωγούς του “Αδάμαστου”, κι εγώ τουλάχιστον παρακολούθησα με αμείωτο ενδιαφέρον τις περιπέτειες του απροσκύνητου Ντράγκαρ στο συναρπαστικό κόσμο του επικίνδυνου Έλεμπρος!
Έρικ Σμυρναίος [http://taxidiastokapoteallote.blogspot.gr/] http://youtu.be/W9v-3IxjUJ4