Του Έρικ Σμυρναίου ~ 1… Τους βγάζω το καπέλο.
Φέρθηκαν απίστευτα έξυπνα, αυτό οφείλω να τους το αναγνωρίσω. Επίσης, είναι ολοφάνερο ότι μας μελετούσαν για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα προτού κάνουν την εμφάνισή τους, γεγονός που τους επέτρεψε να χαρτογραφήσουν τις αδυναμίες μας και να πετύχουν τους στόχους τους με τη μικρότερη δυνατή προσπάθεια – και δίχως να χρειαστεί να χρησιμοποιήσουν βία. Υποθέτω ότι όλα αυτά αποτελούν τα γνωρίσματα μιας πραγματικά ανεπτυγμένης μορφής νοημοσύνης: Υπομονή και παρατηρητικότητα, ο προσεκτικός σχεδιασμός ενός εγχειρήματος και η απρόσκοπτη εκτέλεσή του κατά τρόπο ειρηνικό, δηλαδή, άκοπο.
Κατάφεραν να μας αιφνιδιάσουν ολοκληρωτικά, από την αρχή. Τα τροχιακά τηλεσκόπια που είχαμε στήσει στο διάστημα, τα ραντάρ των τεχνητών δορυφόρων μας, τα πελώρια κάτοπτρα και οι συστοιχίες των ραδιοτηλεσκοπίων που αφουγκράζονταν τους ψίθυρους του σύμπαντος δεν αντιλήφθηκαν τίποτα. Την παραμικρή ανωμαλία που να υποδεικνύει ότι κάτι πελώριο πλησίαζε τη Γη. Όταν, λοιπόν, το τεράστιο σκάφος υλοποιήθηκε πάνω από τον Νότιο Πόλο, σε ύψος 10.000 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ολόκληρη η ανθρωπότητα έπαθε ένα ισχυρότατο σοκ. Στην αρχή, κανείς δεν πήρε στα σοβαρά τα νέα που διαδόθηκαν μέσα από τα Συστήματα Κοινωνικής Δικτύωσης εκείνης της εποχής. Οι εικόνες του τέρατος που κρεμόταν σαν δεύτερο φεγγάρι πάνω από τους πάγους θεωρήθηκαν ψεύτικες. Όμως, μέσα σε έξι ώρες όλα τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα αναμετάδιδαν την εικόνα μιας πεπλατυσμένης σφαίρας με διάμετρο δέκα χιλιομέτρων η οποία έπλεε σαν λευκό σύννεφο πάνω από τους παγετώνες της Ανταρκτικής, μυστηριώδης κι εντελώς σιωπηλή. ΄Υστερα ξέσπασε πανικός. Τα παγκόσμια χρηματιστήρια κατέρρευσαν, οι περισσότερες χώρες του κόσμου έθεσαν τους στρατούς τους σε κατάσταση ετοιμότητας, στις θάλασσες άρχισαν να περιπολούν φρεγάτες, αεροπλανοφόρα, αντιτορπιλικά και υποβρύχια, ενώ εκατοντάδες βαλλιστικοί πύραυλοι με τις πυρηνικές κεφαλές τους ξεμύτισαν μέσα από τα υπόγεια σιλό τους. Στις μεγάλες πόλεις τα ράφια των σούπερ μάρκετ άδειασαν από έξαλλους καταναλωτές. Το ίντερνετ κατέρρευσε εξαιτίας της υπερβολικής διακίνησης δεδομένων. Ο Ο.Η.Ε, ύστερα από μια μαραθώνια συνεδρίαση, συγκάλεσε μια διεθνή επιτροπή επιστημόνων η οποία, κάτω από την αιγίδα της ΝΑSA, θα προσπαθούσε να επικοινωνήσει με το ξενόφερτο αντικείμενο το οποίο, προς το παρόν δεν ανταποκρινόταν σε κανένα φιλικό ραδιοσήμα. Στο μεταξύ, πλήθη πιστών συνέρρεαν σε τζαμιά, εκκλησίες, στούπες και παγόδες. Άλλοι, οι περισσότεροι, άρχισαν να εγκαταλείπουν τις μεγαλουπόλεις και να αναζητούν καταφύγιο στην εξοχή, σε χωριά και μικρές κωμοπόλεις. Η καθημερινή ζωή παρέλυσε εντελώς, τα συνηθισμένα τηλεοπτικά προγράμματα αντικαταστάθηκαν από ασταμάτητα ντιμπέητ, όπου ένα σωρό επιστήμονες κάθε ειδικότητας συζητούσαν τα πιθανά σενάρια που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα ύστερα από την εμφάνιση εκείνου του ιπτάμενου μεγαθηρίου. Οι ηγέτες των θρησκειών με τους περισσότερους λάτρεις έκαναν τηλεοπτικές εμφανίσεις όπου καλούσαν τους πιστούς του να δείξουν ψυχραιμία και να εμπιστευτούν τις ζωές τους στο θέλημα του Θεού.
Ακριβώς δώδεκα ώρες μετά την πρώτη του εμφάνιση, το σκάφος άρχισε να κινείται. Ακολουθώντας μια περίπλοκη σπειροειδή τροχιά που το έκανε να πετάξει πάνω από τις μεγαλύτερες πόλεις και τα πιο πυκνοκατοικημένα μέρη του πλανήτη μας, περιέτρεξε μέσα σε είκοσι τέσσερεις ώρες την επιφάνεια της Γης έως ότου έφτασε στον Βόρειο Πόλο, όπου έμεινε για άλλη μια φορά ακίνητο. Κινούνταν εντελώς αθόρυβα, στα όρια της ατμόσφαιρας, ένα κυκλικό πράγμα που είχε πάνω-κάτω τον όγκο του όρους Έβερεστ και ακτινοβολούσε ένα απαλό λευκό φως με τη γλυκιά απόχρωση του μαργαριταριού. Αν και η μάζα του θα πρέπει να ήταν πραγματικά τεράστια, το μεγαλόπρεπο πέρασμά του πάνω απ’ το πρόσωπο του Κόσμου δεν προκάλεσε καμία διαταραχή. Απλά οι ωκεανοί, τα νησιά, οι κάμποι, τα βουνά και οι κοιλάδες του πλανήτη σκοτείνιαζαν για λίγο. Η ατμόσφαιρα δεν αναταράχτηκε καθόλου, η Γη δεν τρεμούλιασε, και μονάχα τα πουλιά και τα έντομα σιώπησαν για λίγο, όταν βρέθηκαν βυθισμένα στη σκιά του, όπως κάνουν κάθε φορά που βρίσκονται στο μονοπάτι μιας ολικής έκλειψης ηλίου. Έμοιαζε με το παράξενο όνειρο κάποιου κοιμισμένου γίγαντα καθώς αρμένιζε σιωπηλό στον ουρανό, ένα αντικείμενο εντελώς εξωπραγματικό, που εξέπεμπε μια αλλόκοτη ομορφιά έτσι λευκό και εντελώς ομοιόμορφο καθώς ήταν. Ένα κοσμικό αυγό που είχε έρθει από τον ουρανό και περιπλανιόταν βουβό πάνω απ’ τον έκπληκτο κόσμο των ανθρώπων. Τα πυκνά πλήθη που παρακολουθούσαν το πέρασμά του μαζεμένα σε πλατείες και στις οροφές πολυώροφων κτιρίων στέναξαν με δέος, κάποιοι σταυροκοπήθηκαν ή έκαναν άλλες τελετουργικές χειρονομίες πνευματικής προστασίας, ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που έβαλαν τα κλάματα. Οι επιστήμονες όλου του κόσμου προσπάθησαν να ερμηνεύσουν την εντελώς σιωπηλή και απρόσκοπτη εκείνη μετακίνηση, μιλώντας για «γεννήτριες αντιβαρύτητας» και «ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς», αλλά κανείς δεν τους έδινε πια σημασία.
Το πέρασμα του αντικειμένου μέχρι τον Βόρειο Πόλο ολοκληρώθηκε χωρίς περαιτέρω αντιδράσεις, αν και υπήρξε ένα κράτος που προσπάθησε να φερθεί πιο δυναμικά. Καθώς το άγνωστο αντικείμενο κατευθυνόταν προς το Τελ Αβίβ, και την ώρα που πετούσε πάνω από τις ερήμους της Σαουδικής Αραβίας, ένας βαλλιστικός πύραυλος που ήταν εξοπλισμένος με μια πυρηνική βόμβα του ενός μεγατόνου, εκτοξεύτηκε από κάποιο μυστικό σιλό και κατευθύνθηκε προς το μέρος του. Η επικείμενη έκρηξη δεν έγινε ποτέ. Ο πύραυλος απλά εξαφανίστηκε λες και απορροφήθηκε από το στόχο του. Το ξενόφερτο σκάφος ολοκλήρωσε ανενόχλητο το πέρασμα του πάνω από την ισραηλινή πρωτεύουσα αργά και μεγαλόπρεπα σαν πελώριο αερόστατο, και ύστερα συνέχισε την πορεία του πάνω από την Ανατολική Μεσόγειο, όπου πέρασε πάνω από την Αθήνα. Μετά διέσχισε την Ιταλία, σκίασε τη Ρώμη κι έπειτα έβαλε πλώρη για το Παρίσι.
2…
Την Τρίτη μέρα, ώρα 00.50 ώρα Γκρίνουιτς, όλοι οι καρκινοπαθείς στον πλανήτη θεραπεύτηκαν ολοκληρωτικά. Οι όγκοι τους εξαφανίστηκαν σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ. Ακόμα κι εκείνοι που βρίσκονταν στο τελικό στάδιο της ασθένειάς τους, δηλητηριασμένοι από τις χημειοθεραπείες και καψαλισμένοι από τις ακτινοβολίες, γιατρεύτηκαν. Έτσι, χωρίς καμία προειδοποίηση. Από τη μια στιγμή στην άλλη.
Η τρομοκρατημένη και παραζαλισμένη ανθρωπότητα υποδέχτηκε αυτή την εξωφρενική είδηση με μια υστερική σχεδόν αγαλλίαση. Οι Ξένοι, (γιατί όλοι είχαν πειστεί πλέον ότι το παράξενο αντικείμενο ήταν ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο που είχε έρθει στη Γη από κάποιο μακρινό αστέρι), ήταν καλοπροαίρετοι! Ήθελαν το καλό μας! Ήταν τα αστρικά αδέλφια μας που ήρθαν στη Γη για να μας σώσουν και να μοιραστούν μαζί μας τα επιτεύγματα του θαυμαστού πολιτισμού τους! Πελώρια πανηγύρια στήθηκαν παντού. Εκθαμβωτικά βεγγαλικά φώτισαν τους ουρανούς. Τα χρηματιστήρια πήραν τα πάνω τους. Εκτός από τις μετοχές των φαρμακευτικών εταιριών που παρήγαγαν αντικαρκινικά φάρμακα, οι οποίες έχασαν όλη τους την αξία. Αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Όλοι χαμογελούσαν. Στο άψε-σβήσε οργανώθηκαν κρουαζιέρες στον Βόρειο Πόλο, όπου ενθουσιασμένοι επιβάτες άπλωναν στα παγωμένα νερά πελώρια συμπλέγματα από φουσκωτές μπάλες που σχημάτιζαν με τεράστια γράμματα τη λέξη «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.». Τα τηλεοπτικά προγράμματα πλημμύρισαν από θεραπευμένους ασθενείς και τις ανακουφισμένες οικογένειές τους, οι οποίοι γεμάτοι χαρά κι ευγνωμοσύνη αφηγούνταν τις προσωπικές τους ιστορίες που όλες είχαν αίσιο τέλος. Ύστερα από μια βδομάδα περίπου, άρχισαν να ξεφυτρώνουν και οι λεγόμενοι «επαφικοί», γκουρού κι ενορατικά διάμεσα που ισχυρίζονταν ότι βρίσκονταν σε τηλεπαθητική επαφή με τα αστρικά μας αδέλφια, και πως οι προθέσεις τους ήταν αγνές και φιλικές, γιατί ήταν πνευματικά αναβαθμισμένοι και «φωτεινοί.»
Και μετά, δυο βδομάδες ύστερα από την πρώτη του εμφάνιση, το σκάφος μίλησε. 3…
Στις οκτώ η ώρα το πρωί, ώρα Γκρήνουιτς πάντα, από όλα τα ραδιόφωνα, τις τηλεοράσεις, τα κινητά τηλέφωνα, και τους φορητούς ή μη ηλεκτρονικούς υπολογιστές του κόσμου ήχησε μια φωνή. Στις χώρες όπου επικρατούσαν πατριαρχικές κουλτούρες ήταν βαρύτονη και πατρική, πλημμυρισμένη από μια προστατευτική τρυφερότητα. Στις δυτικές χώρες ως επί το πλείστον, μ’ επίκεντρο τον αγγλοσαξωνικό κόσμο, ακούστηκε γυναικεία, μητρική και καλοκάγαθη, προστατευτική και εμπιστευτική.
Μας είπε ότι οι επιβάτες του πελώριου σκάφους λειτουργούσαν ως πρέσβεις μιας αχανούς διαστρικής συνομοσπονδίας ανεξάρτητων πολιτισμών που ονομαζόταν «Μέγιστος Δακτύλιος». Ήταν μια πολυπληθής αστρική οικογένεια που βασιζόταν στις αρχές του ελέους, της αλληλεγγύης, του σεβασμού στη διαφορετικότητα και στην αποδοχή της ιερής ποιότητας που αντιπροσωπεύει κάθε μορφή ζωής. Ο ερχομός τους στη Γη είχε κριθεί αναγκαίος, γιατί ο πολιτισμός των ανθρώπων προσέγγιζε πλέον το στάδιο στο οποίο θα αποκτούσε την ηθική εκείνη ποιότητα που θα τον καθιστούσε άξιο να ενταχθεί στον εν λόγω γαλαξιακό υπερπολιτισμό. Οι πύλες των άστρων είχαν ανοίξει επιτέλους για την ταλαιπωρημένη ανθρωπότητα. Τα θαύματα ενός εκατομμυρίου κόσμων πολύ πιο εξελιγμένων και σοφών από το δικό μας απλώνονταν μπροστά μας για να τα απολαύσουμε. Η σκοτεινή εποχή της κοσμικής μοναξιάς, της άγνοιας και του φόβου είχε επιτέλους τελειώσει. Η χρυσή εποχή του ανθρώπου επιτέλους ξημέρωνε. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνουμε για να ολοκληρώσουμε αυτό το τελευταίο άλμα προς τη μακαριότητα, ήταν να γίνουμε περισσότερο αλληλέγγυοι ο ένας προς τον άλλο. Να αποδεχτούμε και να αγκαλιάσουμε την ιερότητα όλης της ζωής. Να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι όλοι οι άνθρωποι, όλα τα ζώα και όλα τα φυτά, με τα οποία μοιραζόμαστε αυτόν τον πανέμορφο κόσμο, είναι αδέλφια μας, όντα με νοημοσύνη που μας αγαπούν. Είχε έρθει η στιγμή να απλοποιήσουμε τις ζωές μας. Να διάγουμε βίο λιτό κι ενάρετο που δεν λεηλατεί ούτε εξαντλεί τα αποθέματα αυτού του υπέροχου πλανήτη. Ο παράδεισος ήταν εδώ.
Ακολούθησαν και άλλες διδαχές. Αποκαλύψεις για την ανυπαρξία του θανάτου της συνείδησης, για τον κοσμικό υπερνού που απορροφάει όλες τις επί μέρους διάνοιες του γαλαξία τη στιγμή της αποχώρησής τους από τα υλικά τους σώματα. Για την απεραντοσύνη της κοσμικής αγάπης που συγχωράει όλα τα παραπτώματα και διορθώνει όλα τα κακά με τη γονιμοποιό ορμή της ζωής. Για τους αέναους κύκλους των ενσαρκώσεων από τις ανόργανες μέχρις τις ύστατα περίπλοκες οργανικές μορφές ζωής που οδηγούν τη σπίθα της συνείδησης στην αλχημική της μεταμόρφωσή, σ’ ένα λαμπρό αστέρι επίγνωσης και πνευματικής ισχύος.
Ο αντίκτυπος εκείνων των ουράνιων διδαχών υπήρξε κολοσσιαίος. Ήταν σαν όλοι να έχουν υποστεί κάποια θεϊκή επιφοίτηση. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι; Η απόδειξη της αλήθειας εκείνων των φωτισμένων διδασκαλιών βρισκόταν αραγμένη στον παγερό ουρανό του Βόρειου Πόλου, λαμπερή άφθαρτη και αψεγάδιαστη, φανερή σε όλους. Απέραντα πλήθη ξεσπούσαν σε υστερικά κλάματα. Οι πολεμικές βιομηχανίες έκλεισαν οριστικά και αμετάκλητα και απέλυσαν όλους τους υπαλλήλους τους. Πλούσιοι και φτωχοί δώριζαν τις περιουσίες τους στους φτωχούς. Πολυεθνικές εταιρίες και τράπεζες έκλειναν η μια μετά την άλλη. Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα οργανώθηκαν κινήσεις εθελοντών που στέγαζαν φτωχούς, καθάριζαν θάλασσες και ακτές, δεντροφύτευαν δάση, φρόντιζα και υιοθετούσαν ζώα. Διάφορα καταναλωτικά προϊόντα χαρίζονταν δωρεάν, και το χρήμα όδευε προς κατάργηση. Ολόκληρος ο πλανήτης έμοιαζε να έχει περιέλθει σε μια κατάσταση αλτρουιστικής φρενίτιδας που έλαβε τέλος σε οποιαδήποτε μορφής οικονομική δραστηριότητα υπήρχε μέχρι τότε. Μια νέα εποχή ξεκινούσε για τους γιούς και τις κόρες των ανθρώπων. Θα ήταν μια εποχή απίστευτων θαυμάτων που θα μεταμόρφωναν τα πάντα. Η εποχή του συμπαντικού φωτός ήταν πια εδώ.
Ένα μήνα ύστερα από την πρώτη του εμφάνιση, το σκάφος ξαναμίλησε, για δεύτερη και τελευταία φορά. 4…
Αυτή τη φορά τα κοσμικά μας αδέλφια μας αποχαιρέτησαν. Μας είπαν όμως ότι κάποια στιγμή θα επέστρεφαν, άγνωστο πότε, αλλά θα έρχονταν και πάλι σε ανύποπτο χρόνο για να ελέγξουν την πρόοδό μας και να ολοκληρώσουν την ένταξή μας στους κόλπους του υπέροχου Μέγιστου Δακτυλίου. Στη συνέχεια, το πελώριο σκάφος αναχώρησε, αφήνοντας πίσω του μια ανθρωπότητα που θρηνούσε απαρηγόρητη και πάλευε να διαχειριστεί το τραύμα του αποχωρισμού της από τον ομφάλιο λώρο της Μεγάλης Διαστρικής Αγάπης.
…5
Μέσα από το παγκόσμιο μούδιασμα που προκάλεσε το σοκ της ξαφνικής εκείνης εγκατάλειψης, ξεπήδησαν οι Εργάτες του Φωτός. Ήταν μια εξτρεμιστική σέκτα που αποσκοπούσε στην εφαρμογή ενός τρόπου ζωής που θα συμφωνούσε απόλυτα με τις διδαχές των κοσμικών αδελφών μας, και θα επιτάχυνε επομένως την επιστροφή τους στη Γη. Η εξάπλωσή τους υπήρξε σχεδόν ακαριαία. Σ’ έναν κόσμο που είχε αποπροσανατολιστεί εντελώς και πάλευε να διατηρήσει μια ψευδαίσθηση έστω ομαλότητας, ύστερα από τα αλλεπάλληλα ωστικά κύματα εκείνων των συνταρακτικών γεγονότων, έμοιαζαν με τη μόνη φωνή της λογικής. Η παρουσία τους κρίθηκε σχεδόν αναγκαία. Καθώς η παγκόσμια οικονομία είχε ήδη καταρρεύσει ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να οργανώσουν αποτελεσματικά δίκτυα παραγωγής και διανομής στοιχειωδών αγαθών που θα κρατούσαν ζωντανά τα περιπλανώμενα πλήθη των εκατοντάδων εκατομμυρίων ανέργων νεοφώτιστων. Όπως ήταν φυσικό, οι Εργάτες του Φωτός σύντομα επέκτειναν τις δραστηριότητές τους. Η κρεοφαγία και η κατανάλωση κάθε ζωικής προέλευσης προϊόντων διατροφής ανακηρύχθηκαν απεχθείς κι εγκληματικές. Η χορτοφαγία επιβλήθηκε διεθνώς δια ροπάλου. Τα εκτροφεία ζώων έκλεισαν, και όσα δεν αφεθήκαν ελεύθερα στο φυσικό τους περιβάλλον, υιοθετήθηκαν από ακτιβιστές ζωόφιλους. Τα θεάματα που αφορούσαν ζώα, όπως για παράδειγμα οι ιπποδρομίες, καταργήθηκαν. Στη συνέχεια οργανώθηκαν σώματα εθελοντών αυτοχείρων που βιάζονταν να ενωθούν με τον κοσμικό υπερνού. Τα περισσότερα κτίρια που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε για συναθροίσεις μεγάλου αριθμού ανθρώπων, όπως ήταν για παράδειγμα τα αθλητικά στάδια, μετατράπηκαν σε κέντρα μαζικών αυτοκτονιών που ήταν πάντα ξέχειλα από βιαστικούς υποψηφίους. Οι ρυπογόνες μονάδες παραγωγής ενέργειας ήταν οι πρώτες που έκλεισαν οριστικά και το ηλεκτρικό ρεύμα μετατράπηκε σε πολυτέλεια.
Σιγά-σιγά, καθώς ο πληθυσμός των ανθρώπων άρχισε να μειώνεται δραστικά, εξαιτίας των θεσμοθετημένων αυτοκτονιών αλλά και του υποσιτισμού που άρχισε να εξαπλώνεται ανάμεσα σε εκείνες τις πληθυσμιακές ομάδες που ένιωθαν άβολα με το να καταναλώνουν οργανικές τροφές ζώντων ειδών, οι μεγάλες πόλεις που είχαν ήδη μεταμορφωθεί σε σκοτεινά φαντάσματα των προηγούμενων εαυτών τους, άρχισαν να ερημώνουν. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, οι περισσότερες γεωργικές εκτάσεις μετατράπηκαν και πάλι σε άγριους χερσότοπους. Στις ανθρώπινες κοινότητες, όλο και περισσότεροι ασθενείς αρνούνταν να πάρουν τα φάρμακά τους γιατί θεωρούσαν ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να σκοτώσουν τους ιούς και τα μικρόβια που είχαν φωλιάσει μέσα τους. Αλλά και τα φάρμακα σπάνιζαν πλέον, γιατί σχεδόν όλα τα ερευνητικά κέντρα και τα πανεπιστήμια του κόσμου σταμάτησαν να λειτουργούν οικιοθελώς ή λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν από έξαλλα πλήθη Ζηλωτών. Θεωρούσαν ότι εφόσον τα κοσμικά μας αδέλφια δεν είχαν κάνει καμία αναφορά στη χρησιμότητα της επιστήμης και της τεχνολογίας, η οποίες έτσι κι αλλιώς βάσιζαν τις έρευνές τους στην κακοποίηση της φύσης και στο βασανισμό ζωντανών πλασμάτων, δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να γίνεται ανεκτή η ύπαρξή τους.
Έτσι, λοιπόν, έφτασε η στιγμή που οι βιβλιοθήκες καταστράφηκαν ή εγκαταλείφθηκαν. Τα λαμπρά πανεπιστημιακά κτίρια όλου του κόσμου μεταμορφώθηκαν σε καπνισμένα ερείπια. Ως εκ τούτου, πολύ σύντομα τρομερές επιδημίες σάρωσαν το πρόσωπο του πλανήτη, αρρώστιες που υποτίθεται ότι είχαν εκλείψει προ πολλού. Παράλληλα, φράγματα κατέρρεαν, τεχνητές λίμνες στέρευαν και ολόκληρες περιοχές έμεναν χωρίς νερό, ξαναγυρίζοντας έτσι στην άσπιλη πρωταρχική τους μορφή. Κάποια στιγμή, οι πυρηνικοί αντιδραστήρες που είχαν πάψει να λειτουργούν, άρχισαν να ξερνάνε τα δηλητηριώδη υποπροϊόντα τους στο γύρω περιβάλλον, όπως και τα χημικά εργοστάσια που δηλητηρίασαν πελώριες εκτάσεις του κόσμου. Τις νύχτες έβλεπε κανείς εντυπωσιακά πεφταστέρια, τεχνητούς δορυφόρους που καίγονταν ένας μετά τον άλλο στην ατμόσφαιρα καθώς έπεφταν στη Γη. Ο κόσμος γύριζε ολοταχώς πίσω στη νεολιθική εποχή και η συρρίκνωση του παγκόσμιου πληθυσμού υπήρξε τόσο ραγδαία πού τώρα, εκατό μόλις χρόνια μετά την ξαφνική εμφάνιση των Ξένων στους ουρανούς του κόσμου μας, μονάχα κάποιες σκόρπιες ομάδες περιπλανώμενων φυλών επιβιώνουν ακόμα στα τροπικά δάση του Αμαζονίου. Αυτοί είναι όλοι κι όλοι που έχουμε απομείνει από την κάποτε κραταιά ανθρωπότητα.
Υπάρχουμε κι εμείς βέβαια, οι απόγονοι μιας οικολογικής κοινότητας του περασμένου αιώνα που όταν εμφανίστηκαν οι Ξένοι, είχαμε ήδη εγκατασταθεί σ’ αυτό το τροπικό υψίπεδο προκειμένου να πειραματιστούμε με εναλλακτικούς τρόπους κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Αποκομμένοι εντελώς από τον υπόλοιπο κόσμο και ακολουθώντας το δικό μας ιδιαίτερο όνειρο δεν μολυνθήκαμε από την τρέλα που κυρίευσε την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Η τεχνολογία που είχαμε φέρει μαζί μας, μας έδωσε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε το δράμα του τέλους της εποχής του ανθρώπου από μακριά και ασφαλείς. Οι πατεράδες μας μάς δίδαξαν γραφή και ανάγνωση, και τα βιβλία που έφεραν μαζί τους μας έσωσαν από το προελαύνων σκοτάδι. Τώρα ζούμε κρυμμένοι σ’ αυτά τα δάση, περιμένοντας την εποχή που ο τελευταίος Εργάτης του Φωτός θα πεθάνει, μαζί με την τρέλα που κουβαλάει μέσα του.
Γι’ αυτό σας λέω, τους βγάζω το καπέλο. Υπήρξαν πραγματικά ιδιοφυείς. Κατάφεραν να μας στρέψουν ενάντια στους εαυτούς μας με αριστοτεχνική ευκολία. Βλέπετε, τελικά δεν ήταν καλοκάγαθοι ούτε και εκπροσωπούσαν κάποιο μεγάλο γαλαξιακό πολιτισμό όπως μας έλεγαν. Υποψιάζομαι ότι λειτούργησαν ως εξολοθρευτές. Εντόπισαν έναν κόσμο που τους κίνησε το ενδιαφέρον και ταίριαζε με τις ανάγκες τους, και απλά εξάλειψαν τα ενοχλητικά ζιζάνια που τον είχαν καταλάβει – δηλαδή εμάς.
Τώρα, όμως, κάτι αλλάζει και πάλι. Το ξέρω γιατί ο Άλ, ο μικρότερος από τα παιδιά μου, όρμηξε χτες λαχανιασμένος μέσα στην καλύβα μου και μου είπε ότι είδε ένα μεγάλο λευκό αυγό να κατεβαίνει από τον ουρανό και να προσγειώνεται στην απέναντι μεριά μιας μεγάλης λίμνης.
Νομίζω λοιπόν ότι οι Ξένοι έχουν επιστρέψει. Αν και αυτή τη φορά έρχονται ως Μεσίτες.