Του Έρικ Σμυρναίου ~
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του ανθρώπου πάνω στη Γη, πάντα ξεπηδούσαν κάποια παράξενα περιστατικά που μοιάζουν να αψηφούν κάθε λογική. Συμβάντα που αμφισβητούν τις γνώσεις που έχουμε συσσωρεύσει ως είδος για τον κόσμο που μας περιβάλλει και τα οποία υπονοούν ότι ζούμε σε ένα σύμπαν που είναι μυστηριώδες και απρόβλεπτο και ενδεχομένως εντελώς διαφορετικό από την εικόνα που έχουμε σχηματίσει στα μυαλά μας. Ένα τέτοιο περιστατικό έλαβε χώρα στη μεσαιωνική Αγγλία του 12ου αιώνα και αφορά τα λεγόμενα «πράσινα παιδιά» του Woolpit. Το Woolpit (η ονομασία του οποίου σημαίνει «πηγάδι του λύκου») είναι ένα χωριό που υπάρχει μέχρι σήμερα και βρίσκεται στην κομητεία του Norfolk στη Νότια Αγγλία.
Η ιστορία, όπως έχει διασωθεί, έχει ως εξής: Την εποχή του θερισμού, δυο μικρά παιδιά –ένα αγόρι και ένα κορίτσι– εμφανίστηκαν ξαφνικά στην άκρη ενός αγρού, κοντά στο παραπάνω χωριό, δίπλα σε κάποιες τεχνητές τάφρους που είχαν κατασκευαστεί για να παγιδεύσουν τους λύκους της περιοχής. Η επιδερμίδα τους είχε μια ασυνήθιστη πρασινωπή απόχρωση, τα ρούχα τους ήταν αλλόκοτα και φτιαγμένα από κάποια υφάσματα που κανείς δεν μπορούσε να αναγνωρίσει ενώ μιλούσαν μια γλώσσα που έμοιαζε ξένη και εντελώς ακαταλαβίστικη. Οι αγρότες που τα εντόπισαν να κρύβονται φοβισμένα μέσα σε κάποιο χαντάκι, τα πήραν στο χωριό τους όπου και φιλοξενήθηκαν από έναν γαιοκτήμονα ο οποίος ονομαζόταν sir Richard de Caine. Τα παιδιά αρνήθηκαν να φάνε τα φαγητά που τους προσφέρθηκαν αν και φαίνονταν σοβαρά υποσιτισμένα. Τελικά, οι καλοπροαίρετοι χωρικοί που τα είχαν εντοπίσει, τους έφεραν μερικά φασόλια που μόλις είχαν μαζέψει από τους αγρούς και τα παιδιά τα καταβρόχθισαν με λαιμαργία, μαζί με τα βλαστάρια τους. Για πολλούς μήνες έτρωγαν μόνο φασόλια έως ότου έμαθαν να τρώνε και ψωμί. Δυστυχώς το αγόρι άρχισε να αδυνατίζει έως ότου αρρώστησε και τελικά πέθανε. Το κορίτσι αντίθετα παρέμεινε υγιές και τελικά έχασε την πράσινη απόχρωση του δέρματός του. Έμαθε να μιλάει αγγλικά και αργότερα παντρεύτηκε έναν άνδρα από το King’s Lynn, μια κομητεία που βρισκόταν δίπλα στην κομητεία του Norfolk. Σύμφωνα με κάποιες αναφορές, βαφτίστηκε με το όνομα Agnes Barre και ο άνδρας που την παντρεύτηκε ήταν ένας πρέσβης του βασιλιά Ερρίκου του Δεύτερου αν και αυτές οι λεπτομέρειες δεν είναι απόλυτα επιβεβαιωμένες. Όταν η κοπέλα έμαθε να μιλάει αγγλικά και ρωτήθηκε για το πώς κατέληξε σε εκείνο το χαντάκι με τον αδελφό της, αφηγήθηκε την εξής καταπληκτική ιστορία:
Ισχυρίστηκε ότι είχε γεννηθεί σε μια παράξενη χώρα την οποία ονόμασε «Γη του Αγίου Μαρτίνου». Εκεί πέρα, είπε, τα πάντα ήταν πράσινα, δεν υπήρχε ήλιος και μέρα και νύχτα επικρατούσε ένα αναλλοίωτο λυκόφως ενώ οι άνθρωποι ζούσαν μέσα στη γη. Οι κάτοικοι αυτού του ασυνήθιστου τόπου είχαν πράσινη επιδερμίδα και μιλούσαν μια γλώσσα που δεν είχε καμία σχέση με τα αγγλικά. Η κοπέλα περιέγραψε, ωστόσο, και μια άλλη «φωτεινή χώρα» που μπορούσε να δει κανείς πέρα από ένα μεγάλο ποτάμι. Εκείνη και ο αδελφός της πρόσεχαν τα κοπάδια του πατέρα τους όταν ανακάλυψαν μια σπηλιά οδηγημένοι από τον ήχο μακρινών καμπανισμάτων. Όταν μπήκαν μέσα στη σπηλιά από περιέργεια, περιπλανήθηκαν στο εσωτερικό της με αποτέλεσμα να χαθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κάποια στιγμή ωστόσο αναδύθηκαν ξανά σ’ έναν άλλο κόσμο, τον δικό μας, ο οποίος τους φάνηκε εκτυφλωτικά φωτεινός και παράξενος. Επειδή το φως του ήλιου ήταν πολύ δυνατό για τα αδύναμα μάτια τους, αποπροσανατολίστηκαν, έχασαν το δρόμο τους και βρήκαν τελικά καταφύγιο στο χαντάκι όπου τους ανακάλυψαν οι χωρικοί του Woolpit.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στα χρόνια του Μεσαίωνα, εκείνη η περιοχή ήταν η πιο πυκνοκατοικημένη κι εύφορη περιοχή της επαρχιακής Αγγλίας. Το χωριό ανήκε στο πλούσιο και ισχυρό Αβαείο του Bury St. Edmunds, και ίσως αυτός να ήταν ο λόγος που η παράξενη ιστορία των δυο πράσινων παιδιών του Woolpit προσέλκυσε την προσοχή των λόγιων της εποχής και διασώθηκε από τη λήθη του χρόνου. Συγκεκριμένα, η ιστορία καταγράφηκε από δυο χρονικογράφους του 12ου αιώνα. Τον Ralph of Coggestall (πέθανε το 1228 μ.X.) έναν αβά ενός μοναστηριού που βρισκόταν στο Coggeshall (42 χιλιόμετρα νότια του Woolpit), που κατέγραψε τη δική του εκδοχή της ιστορίας των πράσινων παιδιών στο Chronicon Anglicanum (Αγγλικό Χρονικό). Ο δεύτερος ήταν ο William του Newburgh (1136-1198 μ.X.), ένας Εγγλέζος ιστορικός που ζούσε στο Yorkshire, και ο οποίος συμπεριέλαβε την ιστορία των πράσινων παιδιών στο βιβλίο του Historia rerum Anglicarum (Ιστορία των Αγγλικών Υποθέσεων). Οι δυο αυτοί συγγραφείς δήλωσαν ότι αυτά τα γεγονότα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Στέφανου (1135-1154 μ.X.) ή του Βασιλιά Ερρίκου του 2ου (1154-1189 μ.X.), ανάλογα με την εκδοχή της ιστορίας που θα επιλέξει κανείς να αποδεχτεί ως αληθινή.
Κατά τη διάρκεια των αιώνων που ακολούθησαν, προτάθηκαν πολλές θεωρίες οι οποίες αποπειράθηκαν να δώσουν μια λογική εξήγηση στο αλλόκοτο εκείνο περιστατικό. Όσον αφορά το παράξενο χρώμα του δέρματος των δυο παιδιών, ειπώθηκε ότι υπέφεραν από μια μορφή σοβαρής αναιμίας που προκαλείται από παρατεταμένο υποσιτισμό και η οποία επηρεάζει το χρώμα των αιμοφόρων αγγείων με αποτέλεσμα ο ασθενής να παρουσιάζει μια εμφανώς πράσινη απόχρωση στην επιδερμίδα του. Κάτι που φαίνεται να υποστηρίζει αυτή τη θεωρία είναι το γεγονός ότι το κορίτσι απέκτησε μια υγιέστατη επιδερμίδα όταν άρχισε να τρώει κανονικά. Όσον αφορά την παράξενη «Γη του Αγίου Μαρτίνου» που περιέγραψε η επιζήσασα κοπέλα, έχει προταθεί ότι τα δυο παιδιά ήταν ορφανά, Φλαμανδικής καταγωγής, κατά πάσα πιθανότητα από ένα κοντινό μέρος το οποίο ονομαζόταν Fornham St. Martin, το οποίο βρισκόταν στην απέναντι όχθη του ποταμού Lark ο οποίος έρεε ανάμεσα σε αυτό και το Woolpit. Γνωρίζουμε ότι ένας μεγάλος αριθμός Φλαμανδών μεταναστών που είχαν καταφύγει εκεί τον 12ο αιώνα, είχαν υποστεί διώξεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου του 2ου. Το 1173 μάλιστα, πολλοί σκοτώθηκαν κοντά στην περιοχή Bury St Edmunds. Αν οι επιζώντες είχαν καταφύγει στα γύρω δάση, που εκείνη τη μακρινή εποχή ήταν πελώρια πυκνά και αχανή, θα φαινόταν στα δυο τρομαγμένα παιδιά ότι ζούσαν σε μια πράσινη χώρα όπου επικρατούσε ένα αιώνιο λυκόφως. Ίσως, λοιπόν, τα δύο αδέλφια να μπήκαν σε κάποιο από τα υπόγεια περάσματα-ορυχεία της περιοχής που τα οδήγησε τελικά στο Woolpit. Ντυμένα με παράξενα φλαμανδικά ρούχα και μιλώντας μια ξένη γλώσσα, τα δυο παιδιά θα παρουσίαζαν ένα πραγματικά παράξενο θέαμα για τους αδαείς χωρικούς του Woolpit.
Υπάρχουν ωστόσο και κάποιοι άλλοι, περισσότερο τολμηροί ερευνητές που έχουν προτείνει ορισμένες πιο «εξωτικές» εξηγήσεις: Το 1621 ο Robert Burton πρότεινε στο βιβλίο του με τίτλο «The Anatomy of Melancholy» («Η Ανατομία της Μελαγχολίας») την ιδέα ότι τα πράσινα παιδιά «έπεσαν από τον ουρανό» κάνοντας κάποιους πολύ μεταγενέστερους μελετητές της όλης ιστορίας να υποθέσουν ότι τα παιδιά είχαν εξωγήινη καταγωγή. Σε ένα άρθρο που εμφανίστηκε το 1996 στο περιοδικό Analog, ο αστρονόμος Duncan Lunan υπέθεσε ότι τα παιδιά τηλεμεταφέρθηκαν κατά λάθος στο Woolpit από το μητρικό τους πλανήτη, ο οποίος ήταν παγιδευμένος σε μια ηλιοστατική τροχιά γύρω από τον ήλιο του, με αποτέλεσμα να δείχνει προς αυτόν την ίδια πάντα πλευρά, κι έτσι να παρουσιάζει συνθήκες κατάλληλες για την ανάπτυξη της ζωής μόνο σε μια στενή ζώνη λυκόφωτος, ανάμεσα στην καυτή πλευρά του που είναι στραμμένη μόνιμα προς τον ήλιο και στο σκοτεινό και παγωμένο ημισφαίριό του που βρίσκεται βυθισμένο σε μια μόνιμη νύχτα. Υπήρξαν και κάποιοι που πίστεψαν ότι τα παράξενα εκείνα παιδιά παρασύρθηκαν στον κόσμο μας από ένα παράλληλο σύμπαν που έχει καταγραφεί στις μνήμες της ανθρωπότητας ως η μυθική χώρα των νεράιδων και των ξωτικών. Κάποιοι άλλοι δέχονται την όλη ιστορία ως απόδειξη των ισχυρισμών τους ότι ο πλανήτης μας είναι κούφιος και ότι υπάρχουν ολόκληροι κόσμοι στο εσωτερικό του, αχανή σπήλαια που έχουν αναπτύξει τα δικά τους ξέχωρα οικοσυστήματα και κατοικούνται από άγνωστες φυλές ανθρώπων, οι οποίοι έχουν οικοδομήσει τους δικούς τους ιδιαίτερους πολιτισμούς.
Όποια και αν είναι η αλήθεια πίσω από όλα αυτά, η ιστορία των πράσινων παιδιών του Woolpit παραμένει ζωντανή εδώ και οκτώ αιώνες. Αν και τα πραγματικά γεγονότα πίσω από την αλλόκοτη αυτή ιστορία μπορεί να μην μαθευτούν ποτέ, το παράξενο αυτό περιστατικό έχει εμπνεύσει αμέτρητους ποιητές και συγγραφείς και έχει αποτελέσει έναυσμα για την σύνθεση και τη συγγραφή έργων όπερας και θεατρικών έργων σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ εξακολουθεί να γοητεύει όλους όσους διατηρούν ένα ερευνητικό και ανήσυχο μυαλό .
(Δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Φαινόμενα») Βιβλιογραφία:
https://en.wikipedia.org/wiki/Green_children_of_Woolpithttp://brian-haughton.com/ancient-mysteries-articles/green-children-of-woolpit/http://www.ancient-origins.net/unexplained-phenomena/green-children-woolpit-12th-century-legend-visitors-another-world-0023473