Μπορώ να πω ότι μου άρεσε πάρα πολύ το νέο άρθρο. Μπράβο.
Σύμφωνα με αρκετές μελέτες, κάποιοι δηλώνουν ότι δεν χρησιμοποιούμε ούτε καν το 10% των δυνατοτήτων του εγκεφάλου μας. Και βέβαια αυτός είναι ένας πάρα πολύ απλός τρόπος για να κόψεις τα φτερά σε όποιον θέλει να πετάξει. Ότι κάποιοι καλοί επιστήμονες για πολλοστή φορά έβγαλαν κάποιο συμπέρασμα, θεωρώντας μας ίσους με τα ποντίκια, δεν με εξέπλησε καθόλου. Είναι ένα αστείο που διαιωνίζεται, παρόλο που ο άνθρωπος δεν είναι τόσο συμβατός με το εν λόγω ζώο.
Μου άρεσε ιδιαίτερα το κομμάτι με τα μαχαιροπήρουνα. Όπως είπε κι ένας φίλος ένα Σάββατο βράδυ "Τι έγινε; Σου έπεσε το κουτάλι από την τηλεόραση;", αναφερόμενος σε γνωστό πείραμα τηλεοπτικού καναλιού. Όσοι λύγισαν τα κουτάλια τους ή έφτιαξαν τα χαλασμένα ρολόγια τους ένιωσαν ότι κατάφεραν κάτι. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι σε ένα συγκεκριμένο συντονισμό (αυτό πια...) έβαλαν το μυαλουδάκι τους να δουλέψει καλύτερα. Αν μπορούσαν απλά να το σκεφτούν, θα συνειδητοποιούσαν ότι το μυαλουδάκι τους μπορεί να καταφέρει πολύ πιο σημαντικά πράγματα.
Είτε έχουμε ασχοληθεί με το αόρατο είτε όχι, νιώθουμε με διάφορους τρόπους κάτι από τη μαγεία των ανθρώπινων δυνάμεων. Μερικοί εκμεταλλεύονται αυτή την αίσθηση δέους λίγο παραπάνω και το ρίχνουν στα σόου. Αν και απορρίπτω τέτοιους θεατρινισμούς, δεν έχω πρόβλημα με αυτούς που τους πουλάνε, αλλά μ’ αυτούς που τους «αγοράζουν».
Το πρόβλημα είναι η ανάγκη να πιαστούμε σε κάτι έξω από τον εαυτό μας, που δεν είναι τεράστιο κακό όταν γίνεται σπάνια, αλλά είναι ολέθριο όταν γίνεται συχνά. Πάντα κάποιος άλλος θα μας σώσει (μάγος, καφετζού, γκουρού, μυστική οργάνωση, μεταφυσική εταιρία, ομάδες Χ, Ψ και Ω,), αντί να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας μόνοι μας, και να παλέψουμε με αυτά που έχουμε (το μυαλό μας, το σώμα μας, τις εσωτερικές δυνάμεις μας). Μετά έρχεται και η συνεργασία και το ερώτημα: ομάδα ή άτομο.
Όπως αυτό που γράφαμε για τον προγραμματισμό και στο άλλο post, για την Έρευνα και τα Όπλα μας, τέτοιες ιδέες διαλέγουν κάποιοι για να τις τονίσουν περισσότερο, γιατί έτσι συμφέρει. Δεν μιλάω για συνωμοσίες, γιατί τα πράγματα εδώ είναι πιο ανοιχτά και πιο γνωστά από κάμποσα καλοκρυμμένα μυστικά.
Η ανάγκη που μας εμφυτεύουν για απομηχανής θεούς που θα μας λύσουν τα προβλήματα, τα πρότυπα που δήθεν θα μας κάνουν ευτυχισμένους, και όλα όσα τραβάνε τη δύναμη από τα δικά μας χέρια, «λύνουν» τα χέρια των άλλων για περισσότερη δύναμη. Eμείς υπονομεύουμε τον εαυτό μας, όμως, και οι επαναστάσεις δεν γίνονταν ποτέ από αδύναμους και κουρασμένους.
Αμα καθόμαστε να μας βάζουν να καταναλώνουμε όλη μας τη δύναμη για να λυγίζουμε κουτάλια (ακόμα και αν πιστέψουμε ότι γίνεται, που δεν έχει και τόση σημασία), έχουν πετύχει το σκοπό τους, αλλά δεν αυτός είναι ο σκοπός της αληθινής ζωής.
Όσες δυνάμεις κι αν έχουμε, το ζήτημα είναι τι τις κάνουμε. Θεραπείες, κατανόηση του ασυνείδητου, άλλες πραγματικότητες, αθανασία (το ξεχάσαμε αυτό το θέμα), άλλες διαστάσεις, χίλια δυο πράγματα ζητάνε την προσοχή μας, κι εμείς… λυγίζουμε (ή νομίζουμε ότι λυγίζουμε) κουτάλια; Μα τα κουτάλια και τα ρολόγια μας μάραναν; Δεν είναι αφύπνιση των κοιμισμένων αυτό, είναι το τσίρκο Medrano.
Συμφωνώ Morrigan ότι καταλήξαμε να μας «θεωρούν» και ποντίκια!!! Υποτίθεται ότι αυτοί είναι που καταλαβαίνουν πόσο πολύπλοκο και μοναδικό είναι κάθε πλάσμα και κάθε είδος στη γη, και αυτοί κάνουν τέτοια χοντρά λάθη. Δε φτάνει που με τους πιθήκους που μοιραζόμαστε το 98% των γονιδίων μας δεν μοιάζουμε παρά ελάχιστα, αυτοί μεγαλουργούν και κάνουν πειράματα προσομοίωσης σε αμοιβάδες!
Φυσικά και τους βολεύει να χρησιμοποιούμε μόνο το 10% του εγκεφάλου μας: Για να μας ρουφάνε αυτοί το υπόλοιπο!!! (Πέστα Ιάσωνα!!)
Ο χρόνος μας και η δύναμή μας σίγουρα είναι ηλίθιο να σπαταλιέται με τέτοια "κολπάκια". Θέλοντας και μη όλοι συμμετέχουμε σ' ένα παιχνίδι, είτε αυτό λέγεται ζωή ή εξέλιξη ή οτιδήποτε άλλο και τα κόλπα, όπως και τα όπλα του καθενός είναι γνωστά. Τα ίδια κόλπα, όπως και τα ίδια όπλα μπορούν να χρησιμοποιούνται απ' όλες τις πλευρές. Οι σωτήρες, όπως σωστά αναφέρθηκε δεν σώνουν κανέναν. Όποιος θέλει να σωθεί, το κάνει μόνος του. Δεν κατηγορώ τη συνεργασία με άλλους, αλλά είναι σίγουρα τελείως διαφορετικό να συνεργάζεσαι με μια ομάδα από το ν' ανήκεις σε μια ομάδα. Αν ανήκεις κάπου, αυτό περιορίζει το βαθμό ελευθερίας σου και αναγκάζεσαι να ακολουθήσεις συγκεκριμένη πορεία...άρα φυλακίζεσαι για άλλη μια φορά. Στην πορεία ο καθένας δρα μόνος του.
Όλοι μας πλησιάζουμε "σωτήρες" κάποια στιγμή είτε με τη μορφή κάποιας φιλοσοφίας, μάθησης κάποιας τεχνικής κ.λ.π. Αυτό όμως γίνεται για να αποκτήσουμε κάποιες πληροφορίες, όχι για να αγκιστρωθούμε από εκεί.