Του Έρικ Σμυρναίου
Οι γάτες συντροφεύουν τους ανθρώπους εδώ και 10.000 χρόνια. Όταν οι προπάτορές μας βγήκαν απ’ τις σπηλιές, ήταν εκεί και μας περίμεναν, κρυμμένες στις σκιές, με μάτια λαμπερά και σώματα γοργά και ευέλικτα. Οι άνθρωποι εκείνων των ξεχασμένων χρόνων εντυπωσιάστηκαν από την ομορφιά τους, από τη χάρη των κινήσεών τους που κρύβει βασίλεια τρυφερότητας αλλά και την επιδεξιότητα ενός κυνηγού που γνώριζαν ότι ποτέ δεν θα κατάφερναν να φτάσουν. Το βλέμμα τους, βαθύ, υπνωτιστικό και φορτισμένο με μια νοημοσύνη κοφτερή σαν το ξυράφι, τους μαγνήτισε. Ένιωσαν ότι βρίσκονταν αντιμέτωποι με πλάσματα που έχουν αγγίξει τη βιολογική τελειότητα. Κατάλαβαν ότι τα αιλουροειδή αποτελούν το αποκορύφωμα μιας αμείλικτης εξελικτικής διαδικασίας εκατομμυρίων ετών που τα έχει προικίσει με χαρίσματα αδιανόητα για μας…
Έτσι, λοιπόν, οι γάτες γοήτευσαν το νεαρό γένος των ανθρώπων. Απεικονίστηκαν σε τοιχογραφίες, σκαλίστηκαν στην πέτρα, στο ξύλο και στο μάρμαρο. Η μορφή τους χύθηκε σε ασήμι και χρυσάφι και εξυμνήθηκε με λέξεις λατρείας. Τα αιλουροειδή μουμιοποιήθηκαν λες και ήταν βασιλιάδες και στις πιο σύγχρονες εποχές, αποθανατίστηκαν σε φωτογραφίες σε καρτούν και σε κινηματογραφικές ταινίες, κατακτώντας τη λαϊκή κουλτούρα των καιρών μας. Στις μέρες μας παρελαύνουν αυτάρεσκα στη διεθνή σκηνή νιαουρίζοντας το μεγαλείο τους. Η αγάπη μας για οτιδήποτε έχει να κάνει με τα αιλουροειδή φαίνεται να μεγαλώνει στο πέρασμα των αιώνων.
Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί: Γιατί οι γάτες έχουν καταλάβει μια τέτοια σημαντική θέση στη σύγχρονη κουλτούρα; Στο κάτω-κάτω, δεν μιλάμε παρά για κάποια μικρά και απαιτητικά ζωάκια με λεπτή γούνα, τέσσερα πόδια κι ευέλικτες ουρές που αρνούνται με πείσμα να μας δουν σαν θεούς, σε πλήρη αντίθεση με τους πιστούς και ανιδιοτελείς σκύλους που ανέκαθεν θυσίαζαν τον εαυτό τους για το δικό μας το καλό. Ένας φιλομαθής εξωγήινος που θα αποφάσιζε να μελετήσει τον πολιτισμό μας, θα έβρισκε εντελώς απίθανο το γεγονός ότι στο διάβα των αιώνων, έχει δοθεί τόση μεγάλη σημασία σ’ ένα τόσο μικρό και ιδιότροπο ζώο. Ωστόσο αυτό ακριβώς έχει συμβεί. Η μυθολογία που περιβάλλει την οικιακή γάτα που όλοι γνωρίζουμε, έχει πανάρχαιες ρίζες:
Στην Αίγυπτο, πριν από 5.000 χρόνια περίπου, η γάτα ήταν ένα πλάσμα δισυπόστατο. Είχε το κεφάλι λιονταριού και μάτια σαν φεγγάρια και συνδεόταν με τους κύκλους της σελήνης, της κοσμικής αρμονίας και της δυσαρμονίας, της ισορροπίας και της αναταραχής. Ήταν ένα πλάσμα γεμάτο χάρη. Η αίσθηση της ισορροπίας που την χαρακτήριζε ήταν θεϊκή και υπέρτατη. Αν και στην Αίγυπτο οι γάτες έγιναν κατοικίδια πολύ πιο μετά από την εξημέρωση των σκύλων, στην Προδυναστική περίοδο, η παρουσία τους στην αιγυπτιακή κουλτούρα παραμένει κυρίαρχη μέχρι και σήμερα, κάτι που δεν ισχύει για τους σκύλους οι οποίοι με την εξάπλωση του Ισλάμ, μετατράπηκαν σε ζώα ακάθαρτα και αντιπαθητικά.
Η πρώτη αιλουροειδής θεότητα ήταν η Mafdet, που εμφανίζεται στην πρώτη αιγυπτιακή δυναστεία ανάμεσα στο 3400 π.Χ. και στο 3000 π.Χ. Προστάτευε τους πιστούς της από τα δηλητηριώδη δήγματα των φιδιών και των σκορπιών, ίσως επειδή οι γάτες είναι θηρευτές τέτοιων όντων. Αργότερα ωστόσο, η πιο γνωστή –σε μας– θεότητα Bastet πήρε τη θέση της Mafdet ως η προστάτιδα της Κάτω Αιγύπτου και του φαραώ, του θεού Ήλιου Ρα. Είχε το κεφάλι γάτας και το σώμα γυναίκας και ο ναός της βρισκόταν στη Βουβάστη της Αιγύπτου. Οι σύγχρονοι ερευνητές πιστεύουν ότι η Βastet και η Mafdet αποτελούν την μετεξέλιξη μιας ακόμα πιο αρχαίας θεότητας, μιας θεϊκής γάτας που ονομαζόταν Mau/Muit και υπερασπιζόταν τα ιερά δέντρα του Annu ενάντια στις βλέψεις του ερπετοειδούς θεού Apophis. Έχουν βρεθεί τοιχογραφίες που απεικονίζουν αυτή την ιερή γάτα να αρπάζει το ερπετό τη στιγμή που εκείνο προσπαθεί να στραγγαλίσει ένα δέντρο και να του κόβει το κεφάλι με τα δόντια της. Κατά τη έναρξη της τρίτης χιλιετίας, όλες οι γάτες και τα αιλουροειδή γίνονταν αντιληπτά ως οι υλικές εκδηλώσεις της Bastet στον φυσικό κόσμο. Ωστόσο, το 3000 π.Χ. η Bastet διαφοροποιήθηκε από την θεά Sekhmet η οποία είχε κεφαλή λεόντισσας και ήταν πολύ άγρια και επιθετική. Η Bastet έκτοτε προστάτευε τις οικιακές γάτες ενώ η Sekhmet ήταν η θεά των λιονταριών.
Έτσι, λοιπόν, οι γάτες και οι άνθρωποι συμβίωναν και συνεργάζονταν αρμονικά. Οι γάτες ήταν η τέλεια λύση στο πρόβλημα των αρουραίων των ποντικών και των φιδιών που απειλούσαν τον Αιγυπτιακό πολιτισμό και σε αντάλλαγμα οι άνθρωποι τις ετάιζαν και τις προστάτευαν από τους δικούς τους φυσικούς εχθρούς. Η δολοφονία μας γάτας τιμωρούνταν με θάνατο. Ο Διόδωρος, ένας ιστορικός του αρχαίου κόσμου, αφηγείται πως, ένας Ρωμαίος που σκότωσε μια γάτα κατά λάθος στην Αίγυπτο, τιμωρήθηκε με την ποινή του θανάτου. Ως ιερά ζώα, οι γάτες μουμιοποιούνταν όπως οι άνθρωποι και απολάμβαναν τις ίδιες τιμές. Το 1888, ένας Αιγύπτιος αγρότης ανακάλυψε έναν τάφο ο οποίος περιέχει πάνω από 80.000 μουμιοποιημένες γάτες έξω από την πόλη του Beni Hasan. Έκτοτε πολλά ακόμα γατονεκροταφεία ανακαλύφθηκαν και δυστυχώς λεηλατήθηκαν προτού προλάβουν να τα εξετάσουν οι αρχαιολόγοι. Τον 19ο αιώνα, ένα καράβι με 180.000 μουμιοποιημένες γάτες έφτασε στην Αγγλία, και το φορτίο του πολτοποιήθηκε ως λίπασμα για τους Λονδρέζικους κήπους! Ακόμα και σήμερα, ωστόσο, οι γάτες κατέχουν το προνόμιο να είναι τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της αρχαίας αιγυπτιακής κουλτούρας. Θεωρούνται οι εκπρόσωποι του αιγυπτιακού πολιτισμού. Το πελώριο άγαλμα της Σφίγγας που προστατεύει τη Μεγάλη Πυραμίδα, αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτού του γεγονότος.
Αν κάνουμε ένα άλμα μέχρι την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού Ωκεανού, θα ανακαλύψουμε ότι στη Βόρεια Αμερική, οι σοφοί γέροντες της φυλής των Iroquois θυμούνται κάποιους μύθους για μια γυναίκα που ζούσε στο φεγγάρι μαζί με τον αιλουροειδή σύντροφό της τον Bobcat. Ενώ εκείνη ύφαινε ένα κάλυμμα για το κεφάλι της, που ήταν στρογγυλό και παρέπεμπε στο σχήμα του φεγγαριού, ο γάτος στεκόταν δίπλα της υπομονετικά. Ωστόσο, κάθε φορά που εκείνη σηκωνόταν για να συνδαυλίσει τη φωτιά, ο γάτος έπαιζε με το κεφαλοπάνι της και το ξετύλιγε. Έτσι, λοιπόν, μας λέει η ιστορία, ο σκανταλιάρης γάτος που ξετυλίγει το φεγγάρι, το υποχρεώνει ν’ αλλάξει μορφή από λειψό σε γεμάτο, μια φορά το μήνα. Νιώθουμε πολύ βαθιά έτσι τη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στο σεληνιακό κύκλο και τον κύκλο της γυναικείας γονιμότητας.
Στην κοσμολογία των Ιncas της Νοτίου Αμερικής, τώρα, υπάρχει μια εσωτερική Γη που ονομάζεται ο οίκος του φεγγαριού. Εκεί μέσα ζει ένα πελώριο πούμα. Οι πρώιμοι κάτοικοι των Άνδεων έβλεπαν αυτό το πλάσμα ως έναν άρχοντα του ήλιου που μασούσε το φεγγάρι, κάνοντάς το να πάει από τη χάση στη φέξη. Επίσης, κάποιες αμερικανικές φυλές πίστευαν ότι μια τεράστια γάτα κάθεται στην κορφή του ουρανού. Λάτρευαν τις μεγάλες γάτες των δασών και τις αποκαλούσαν “Ο αδελφός με τα μαλακά πόδια”. Εξάλλου, με αυτή τη μορφή η γάτα απεικονιζόταν στην τέχνη, σε εικαστικά δημιουργήματα που αποτελούνταν από πολύχρωμες χάντρες, σε υφαντά αλλά και σε τραγούδια. Οι κυνηγοί των διάφορων φυλών αναγνώριζαν στο πρόσωπο της γάτας έναν εκπληκτικό ιχνηλάτη και έναν άρτιο κυνηγό που πολύ θα ήθελαν να του μοιάσουν.
Στην ευρωπαϊκή κουλτούρα οι γάτες κατείχαν περίοπτη θέση από την εποχή των πολύ αρχαίων φυλετικών κοινωνιών που χάνεται στα βάθη της προϊστορίας. Πολύ πριν εμφανιστεί η Ιερά Εξέταση του 14ου αιώνα, οι λατρείες της γάτας ανθούσαν στη Γαλλία, στη Γερμανία και στα Βρετανικά Νησιά. Χίλια χρόνια μετά το θάνατο της Κλεοπάτρας, γυναίκες στο Ρήνο ποταμό συναντιόταν σε μυστικές κρυψώνες και προσεύχονταν στις γάτες για γονιμότητα, αγάπη και καλοτυχία. Στη Σκανδιναβική χερσόνησο και στη Γερμανία, η Freya ήταν μια θεότητα-γάτα, από την οποία προήλθε και η λέξη Friday (Παρασκευή). Μια ομάδα μυστακοφόρων γάτων έσερνε το άρμα της Freya στους ουρανούς. Ως θεά, η Freya άπλωσε το κήρυγμα της αγάπης στην Ιταλία και στη Γαλλία και όταν τελικά το λυκόφως σκέπασε τους παλιούς θεούς, η Freya παρουσιάστηκε στην κηδεία του Baldur, του θεού-γάτου που εκπροσωπούσε τη νιότη. Αφού ολοκληρώθηκαν οι τελετές της μετάβασης στον άλλο κόσμο, η Freya μετέφερε τον Baldur στη παραδείσια Valhalla.
Στη Σκωτία οι γάτες υπήρξαν ανέκαθεν ιερές. Ο Fergus, ο πρώτος βασιλιάς της Σκωτίας, λέγεται ότι είχε αιγυπτιακή καταγωγή. Σύμφωνα με το θρύλο, η μητέρα του η Scotta, ήταν η πρώτη που μετάφερε αιγυπτιακές γάτες στα σκωτσέζικα υψίπεδα. Ακόμα και σήμερα μπορεί να δει κανείς στο οικόσημο της Σκωτίας να απεικονίζεται μια γάτα. Στη συλλογική συνείδηση των Σκωτσέζων η γάτα έχει διττή υπόσταση, είναι ζώο και πολεμιστής συνάμα. Οι άνδρες πήγαιναν στον πόλεμο φορώντας γατίσιες μάσκες και ακόμα και ο ήχος της γκάιντας λέγεται ότι προήλθε αρχικά από τις οργισμένες κραυγές των γατιών όταν πολεμάνε. Όταν οι Ρωμαίοι ήρθαν για πρώτη φορά στις Κάτω Χώρες, βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια φυλή «γατανθρώπων» που ζούσαν στις εκβολές του Ρήνου. Η πόλη τους, η Cat Vicense εμφανιζόταν σε παλιούς χάρτες και μέχρι την δεκαετία του ’50 ονομαζόταν Katwyk ή Cattown.
Σε πολλά μέρη του κόσμου, από την Μεγάλη Βρετανία μέχρι τις ακτές του Ειρηνικού, σε αρχαίους και πιο σύγχρονους καιρούς, πιστεύονταν ότι οι γάτες μπορούσαν να ελέγχουν τον καιρό. Ακόμα και στον προοδευτικό 19ο αιώνα μ.Χ., οι ναυτιλιακές ασφαλιστικές εταιρίες δεν ασφάλιζαν φορτία όταν με το καράβι ταξίδευε και μια γάτα. Επίσης, στην Αγγλία του 17ου αιώνα, οι προληπτικοί ναύτες έβαζαν το ομοίωμα μιας γάτας φτιαγμένο από καβούκι χελώνας μέσε σε ένα μεταλλικό δοχείο ακολουθώντας τις πρακτικές κάποιας πανάρχαιας συμπαθητικής μαγείας. Με αυτό τον τρόπο η γάτα περιοριζόταν μέχρι το πέρασμα της καταιγίδας και δεν μπορούσε να την στρέψει ενάντια στο καράβι.
Από την άλλη, ιστορίες για γάτες που ζουν σε πλοία και σώζουν τα πληρώματά τους υπάρχουν πολλές. Ακόμα και σήμερα σε πολλές χώρες του κόσμου έχουν επιβιώσει ιδιωματικές εκφράσεις που ξεχειλίζουν από αναφορές στη μαγεία που ασκούσαν οι γάτες στις ακτές του ωκεανού. Για παράδειγμα, η λέξη catamaran που περιγράφει ένα πλοιάριο με δύο καρίνες που δεν αναποδογυρίζει ποτέ, λέγεται ότι προέρχεται από την ικανότητα της γάτας να προσγειώνεται πάντοτε στα πόδια της. Στα Ιταλικά, ο όρος gatta marina αναφέρεται σε ένα πλοιάριο που επανέρχεται μετά από ένα άγριο κύμα.
Ωστόσο, εκτός από αυτές τις λατρευτικές αναφορές ως προς τη γάτα, υπάρχουν επίσης και οι σκοτεινές απόψεις αυτής της μυθολογίας. Ως πλάσματα διφυή, οι γάτες έχουν και μια λιγότερο φιλική και χαριτωμένη πλευρά. Ο χριστιανός Άγιος Πατρίκιος, εκτός από τα φίδια, προσπάθησε, δίχως μεγάλη επιτυχία, να εξορίσει και τις γάτες από την Ιρλανδία. Επίσης, η ισπανική Ιερά Εξέταση δεν συμπαθούσε καθόλου τις γάτες. Οι ζηλωτές εκείνων των άγριων εποχών τις έκαιγαν ζωντανές με τους συντρόφους τους, τις μάγισσες, κατά χιλιάδες. Οπότε, πώς αντέδρασαν οι γατόφιλοι για τους επόμενους τρεις αιώνες ενάντια σ’ αυτή την έκρηξη της τρέλας και του σκοταδιού; Επαναδημιούργησαν τις γάτες χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους και τις τύλιξαν μέσα στον προστατευτικό μανδύα του παιδικού παραμυθιού…
Τους έδωσαν πολλά ονόματά: Κabouterje, Colfy, και Goblin ήταν κάποια από αυτά. Ήταν πλάσματα που μεταμορφώνονταν και που είχαν μια φύση ζωώδη και ανθρώπινη ταυτόχρονα. Σε ορισμένους βόρειους μύθους, ο Goblin ήταν ένας πανέξυπνος και ευγενικός ανθρωπάκος, ένα καλό ξωτικό που μπορούσε να μεταμορφωθεί σε γάτα. Άλλοι λέγανε ότι δεν ήταν καθόλου γάτος αλλά ότι ήταν ένα άσχημο ανθρωπάκι που ζούσε σε αχυρώνες, πηγάδια, κήπους και σπηλιές, κελάρια και σοφίτες. Από ιστορικής άποψης, ο goblin ζει ακόμα στον κόσμο της λογοτεχνίας και έχει πολλά ονόματα. Οι Δανοί τον αποκαλούν Kabouterje. Οι Γάλλοι Gobelin. Οι Γερμανοί Kobald. Οι Ρώσοι Colfy. Οι Ουαλλοί, Coblyn. Και οι Εγγλέζοι Goblin.
Με το πέρασμα του χρόνου, οι φλόγες της ισπανικής Ιεράς Εξέτασης έσβησαν και η γάτα εμφανίστηκε και πάλι. Η πραγματική γάτα πλέον. Ήταν η ώρα του Goblin, του αντικαταστάτη της, να φύγει. Και ποιος είναι ο πιο κατάλληλος για να τον διώξει; Μα φυσικά, η Γάτα. Στις Σκανδιναβικές χώρες, η Γάτα που φύλαγε το σπίτι κι έδιωχνε τα goblins ήταν η smierragatto. Πρόσεχε το ψωμί, το βούτυρο το γάλα και το τυρί του νοικοκυριού. Κοιμόταν δίπλα στο φούρνο. Στη Φιλανδία αυτή η γάτα ζούσε στα καδρόνια της στέγης κι έφερνε καλοτυχία σε όποιον της έδειχνε σεβασμό. Σε αντάλλαγμα μπορούσε να κάνει και δουλειές του σπιτιού. Αυτή ήταν μια πραγματική γάτα, από σάρκα και αίμα, αλλά ωστόσο εξακολουθούσε να διαποτίζεται από τη μαγεία του μύθου. Όταν χτιζόταν ένα καινούργιο σπίτι, ο Φιλανδός χτίστης πάντα φρόντιζε να φέρνει μαζί του και μια φτυαριά στάχτη, ένα δώρο για τη γάτα-φύλακα του σπιτιού, γιατί όπως όλοι ξέρουμε, οι γάτες αρέσκονται στο να θάβουν τα περιττώματά τους στις κρύες στάχτες.
Ενώ λοιπόν η ιδέα της γάτας-προστάτιδας της κουζίνας εξαπλώνονταν, ο Goblin, που κάποτε ήταν ένας καλοπροαίρετος χαρακτήρας, άρχισε να γίνεται εχθρικός και κακότροπος. Υπάρχουν πολλές ιστορίες για τις διαμάχες ανάμεσα στις καλές γάτες και τους κακούς goblin. Στη Γαλλία, και ειδικά στη Βρετάνη, η γάτα-προστάτης του σπιτιού ονομαζόταν matagot. Ήταν μια μαγική γάτα που έφερνε καλοτυχία σε όλους όσους την τάιζαν. Επίσης, την αγαπούσαν πολύ οι ανθρακωρύχοι γιατί πίστευαν ότι έχει εννέα ζωές. Η σύνδεση ανάμεσα στην καλοτυχία και στον αριθμό εννέα δεν είναι καθόλου τυχαία. Η πιο πρώιμη σχετική αναφορά σχετίζεται με τον Μωάμεθ και τη γάτα του την Muezzin. Μια μέρα η Muezzin κοιμήθηκε στην ποδιά του Μωάμεθ και αυτός, επειδή έπρεπε να σηκωθεί, αντί να την ξυπνήσει προτίμησε να κόψει τα ρούχα του. Ύστερα χάιδεψε τρεις φορές την Muezza στην πλάτη της. Αυτό συνέβη τρεις φορές. Αυτός ο μύθος εξηγεί γιατί οι γάτες πάντοτε προσγειώνονται στα πόδια τους όταν πέφτουν από κάπου ψηλά: Είναι το αποτέλεσμα της ευλογίας που έλαβαν από τον Μωάμεθ. Οι μυθολόγοι επίσης λένε ότι η ιστορία σχετίζεται με το γεγονός ότι τρία επί τρία μας κάνει εννέα και γι’ αυτό οι γάτες έχουν εννέα ζωές. Τα κομμένα ρούχα του Μωάμεθ έγιναν λοιπόν το δώρο της μακροζωίας στις γάτες.
Ωστόσο, η μακροζωία και η ιερότητα της γάτας είναι ένας παγκόσμιος μύθος. Οι Γιαπωνέζοι έχουν στους ναούς τους ιερές γάτες που καμιά φορά αποκαλούνται και γάτες kimono οι οποίες έχουν ένα σκοτεινό σημείο στη γούνα τους το οποίο ονομάζεται obi, ή αλλιώς ο κόμπος του kimono. Πριν πολλά χρόνια οι γάτες μεταφέρονταν σε ναούς για να τις προσέχουν. Αυτή η ευγενική παράδοση συνεχίζεται και σήμερα, ανεξάρτητα από τα χρώματα ή τα χαρακτηριστικά των γατιών. Όταν τα χρώματα της γούνας μιας γάτας ήταν το μαύρο το άσπρο και το κόκκινο-τα παγκόσμια χρώματα της μαγείας-η γάτα έφερνε καλοτυχία. Σε πίνακες της Ιαπωνίας σε γλυπτά και σε φυλαχτά για καλοτυχία, αυτές οι γάτες απεικονίζονται να στέκονται με το μπροστινό πόδι σηκωμένο ως μια γενναιόδωρη χειρονομία καλοσύνης. Στην Ιαπωνία η γάτα που κοιμάται κουλουριασμένη, με τις απαλές και καμπυλωτές γραμμές της συμβολίζει τη γη, την κυκλική θάλασσα, το στρογγυλό φεγγάρι, ολόκληρο το σύμπαν, σε μια στιγμή ανάπαυσης.
Η μαγεία της γάτας εξακολουθεί να βασιλεύει στην πεζή και θορυβώδη εποχή μας. Οι σύγχρονοι μυστικιστές, τα μέντιουμ οι ψυχικοί και όσοι προσπαθούν να εξερευνήσουν τα μυστήρια του Επέκεινα πιστεύουν ότι οι γάτες είναι πλάσματα που αντιλαμβάνονται εκ φύσεως τα αόρατα βασίλεια. Η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώνει εν μέρει αυτούς τους ισχυρισμούς. Σήμερα γνωρίζουμε πλέον ότι η ακοή των γατιών είναι πολύ πιο ευαίσθητη από τη δική μας, το οπτικό φάσμα που αντιλαμβάνονται περιλαμβάνει και τις υπέρυθρες ακτίνες ενώ τα μουστάκια τους συλλαμβάνουν ακόμα και την ύπαρξη ηλεκτρομαγνητικών πεδίων. Γι’ αυτό ίσως, σε πολλές ιστορίες φαντασμάτων οι γάτες είναι αυτές που νιώθουν πρώτες τις αθέατες παρουσίες από τον άλλο κόσμο. Τέλος, το ίντερνετ ξεχειλίζει από φωτογραφίες και βίντεο πανέμορφων γατιών και από εκδηλώσεις λατρείας απανταχού γατόφιλων που απολαμβάνουν την ομορφιά και τη χάρη τους.
Οι γάτες λοιπόν δεν έχουν παραιτηθεί ούτε στο ελάχιστο από το θρόνο που κατέχουν στον ψυχισμό της ανθρωπότητας. Και ίσως έτσι πρέπει, γιατί κάθε πολιτισμός που τις απέρριψε και προσπάθησε να τις εκδιώξει, βρέθηκε αντιμέτωπος με την καταστροφή και τον όλεθρο. Οι γάτες, αν όλα πάνε καλά, θα συνεχίσουν να μας συντροφεύουν, όντας πλάσματα αρχαία και παράξενα, ανεξάρτητα και αξιοπρεπή, φορτισμένα με μια ιδιαίτερη αλλόκοσμη μαγεία….
Πηγές: 1) https://en.wikipedia.org/wiki/Cats_in_ancient_Egypt 2) http://kids.nationalgeographic.com/explore/cats-rule-in-ancient-egypt/ 3) https://en.wikipedia.org/wiki/Bastet
4) http://www.ancient-origins.net/history/veneration-and-worship-felines-ancient-egypt-003030 5) http://www.lookd.com/cats/history.html