Αγαπητό μου Mystery,
Χαιρετίζω τη δημιουργία σου, εύχομαι θαυμαστά τα έργα σου κι ελπίζω να αποτελέσεις κάτι σαν τη μεσιανή κολώνα στον πολύπαθο χώρο του Παράξενου, της Τέχνης, του Βιβλίου και του Πολιτισμού, για τον οποίον αισθάνομαι παιδιόθεν μια ανεξήγητη έλξη.
Τόσο μεγάλη έλξη αισθάνομαι, που καθώς με τα χρόνια όσο να ’ναι έχω βαρύνει (όχι ιδιαίτερα δηλαδή, από μέση δαχτυλίδι, μιλάμε πλέον για μέση βραχιόλι), νιώθω αυχενικό και ισχίο να αντιδρούν άσχημα σε κάθε τι περιττό ή σαχλό αποπειράται να τα επιβαρύνει περαιτέρω.
Παλαιότερα δεν ήμουν τόσο ευέξαπτη. Η ζωή μου ανέκαθεν υπήρξε γεμάτη από Παράξενα και Μυστήρια. Πρέπει εξαρχής να ομολογήσω πως οφείλω πολλά στη Σελήνη:
1) Στα δύο το «Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ» ήταν από το πρώτο τραγούδι που ερμήνευσα μπροστά σε κοινό (το δεύτερο ήταν τα «Δειλινά» του Ζαμπέτα -άσχετο).
2) Στα τρία μου περίπου αναρωτήθηκα γιατί με ακολουθεί όπου και να πηγαίνω (το φεγγάρι, όχι ο Ζαμπέτας) και,
3) Στα τέσσερά μου αγοράσαμε την πρώτη μας τηλεόραση για να δούμε την πρώτη προσελήνωση κι έτσι γνώρισα τη «Λάσση», τη «Μαύρη καλλονή» και το «Ταξίδι στο διάστημα»!
Κι επειδή τίποτα δεν είν’ τυχαίο σ’ αυτήν την πλάση, έχω αναλάβει να συνεχίσω την οικογενειακή παράδοση και μέσα από μελέτες κι έρευνα, με συνεχή αναζήτηση και πάθος, ψάχνω για τη λύση του μεγάλου Μυστηρίου που δεν πρόλαβε η μανούλα μου να λύσει στην παρούσα διάσταση: Γιατί τα σπίτια είναι γεμάτα από μονές κάλτσες;;; Πού πάει η κάλτσα όταν φεύγει, γίνεται σύννεφο ή πεθαίνει;
Το Βιβλίο στάθηκε αρωγός του αγώνα μου, όχι φυσικά μόνο για τα περί καλτσών. Μάθε παιδί μου γράμματα, καταρχήν, και όλα τ’ άλλα βρίσκονται. Η Γνώση είναι το υπέρτατο όπλο. Η μόνη αληθινή ιδιοκτησία. Το μόνο που δεν μπορεί κανείς να σου το πάρει. Μεγάλο πράγμα η μόρφωση και φυσικά δεν την αποκτάς μόνο από τα βιβλία. «Άμα δεν καεί, δεν μαδεί», λέει ο λαός και σε αυτή την περίπτωση θα συμφωνήσω πως μιλά σοφά. Πώς αλλιώς να το διατυπώσω; Να, «στη βράση κολλάει το σίδερο», ένα πράμα.
Η Τέχνη από την άλλη, σε βοηθά να αντέξεις. Σου ομορφαίνει την ύπαρξη, σε ανεβάζει, σε διαμορφώνει πολυεπίπεδα. Κι ας είναι υποκειμενική – διαφορετικά δεν θα υπήρχε. Με συγκίνηση ακούω να μου λένε τα τελευταία κάμποσα χρόνια: «Αυτό δεν είναι σουφλέ, είναι έργο τέχνης!» Οπότε όπως καταλαβαίνετε δεν μιλώ με τυχαία παραδείγματα… Απλά συμβαίνει να σιχαίνομαι τους νάρκισσους και τις αυθεντίες και να αναγνωρίζω με ανωτερότητα πως, ναι, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια (σαν τα δικά μου σουφλέ όμως, χλωμό το κόβω…). Έτσι λοιπόν πολιτισμένα, κλείνω το μικρό μου χαιρετισμό στον καινούργιο ιστότοπο ευχόμενη τα καλύτερα για όλους όσους τα αξίζουν!
Φιλικά Τίνα Κωνσταντάτου —————
Η Τίνα Κωνσταντάτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965. Σπούδασε ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Lyon 2 στη Γαλλία. Είναι πτυχιούχος γαλλικής φιλολογίας από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έχει εργαστεί ως καθηγήτρια γαλλικής γλώσσας, ως οικογενειακός σύμβουλος, μεταφράστρια, σύμβουλος οικογενειακών προγραμμάτων για παιδιά και νέους, και σε σχολεία.
Εργάστηκε επίσης ως επαγγελματοβιοτέχνης στον τομέα των γραφιστικών εφαρμογών. Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί στον ηλεκτρονικό Τύπο.
Παρ’ ό,τι στο βιογραφικό της περιλαμβάνεται ένας αρκετά σεβαστός αριθμός άλλων επαγγελματικών δραστηριοτήτων, θεωρεί πως δεν έχει πλέον καμία ελπίδα να γίνει πρωθυπουργός της χώρας, μιας και δεν υπήρξε ποτέ κουρεύτρια γκαζόν ή πιτσαδόρα…
Είναι μητέρα δύο ενήλικων παιδιών, και ο μόττο της είναι: «Προσπάθησα, προσπαθώ, θα προσπαθώ.» Έργα της:
«Ξεφ(τ)υλλίζοντας μέρες κρίσης», ευθυμογραφήματα για την κρίση (όχι μόνο την οικονομική), αυτοέκδοση 2012
«Βιβλίο των ελληνικών Ρεκόρ, των κορυφαίων, των πρωτοπόρων και των επιτευγμάτων», Θοδωρής Καστρινός – Τίνα Κωνσταντάτου, Εκδόσεις Διόπτρα, 2008
«Ουδέν σχόλιον, διότι ανέκαθεν ήμουν κυρία», ευθυμογράφημα, 2001, εκδ. Τροπικός-Παπαδόπουλος