Ascended Masters" - Hilarion

Προηγούμενες ενσαρκώσεις:

Ιδρυτής της ζωής των αναχωρητών. Έζησε στην Παλαιστίνη (γεννημένος στην Tabatha, νότια της Γάζας, στην Παλαιστίνη, περίπου το 291) και πέθανε στο νησί της Κύπρου περίπου το 371. --- Η κύρια πηγή πληροφοριών σχετικά με τον Ιλαρίωνα είναι η βιογραφία του από τον Άγιο Ιερώνυμο. Στην εισαγωγή, ο Ιερώνυμος αναφέρει μια επιστολή από τον Άγιο Επιφάνειο, Αρχιεπίσκοπο της Σαλαμίνος, σχετικά με τη ζωή του Ιλαρίωνα, που ο Επιφάνειος γνώρισε προσωπικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της ζωής του ερημίτη. Η επιστολή δεν υπάρχει πια. Μια πρόσφατα αποκαλυμμένη βιογραφία έχει δημοσιευτεί από τον Παπαδόπουλο - Κεραμέα (Ανάλεκτα Ιεροσολυμικής Σταχυολογίας, Β, 1898). Μερικά ειδικά περιστατικά που αναφέρονται στον Ιλαρίωνα, σχετίζονται με τον εκκλησιαστικό ιστορικό Sozomen, από προφορικές παραδόσεις που δίνονται από τους αποστόλους του Ιλαρίωνα - μεταξύ άλλων ότι ο παππούς του Sozomen και ένας άλλος συγγενής ασπάστηκαν  τον χριστιανισμό από τον Ιλαρίωνα.---

Ο Ιλαρίωνας ήταν γιος «ειδωλολατρών» γονέων. Η ημερομηνία της γέννησής του εξακριβώνεται από τη δήλωση του Ιερώνυμου (Vita, γ. xxv) ότι ο Ιλαρίωνας στο θάνατο του Aντώνιου (356) ήταν 65 χρονων. Όταν ήταν ακόμη παιδί, οι γονείς του τον στέλνουν στην Αλεξάνδρεια, όπου εκπαιδεύεται στα σχολεία της. Εδώ έγινε Χριστιανός και στην ηλικία των δεκαπέντε προσελκύστηκε από τη φήμη του ερημίτη Αγίου Αντωνίου και αποσύρθηκε στην έρημο. Μετά από δύο μήνες προσωπικής επαφής με το μεγάλο «πατέρα των ερημιτών», ο Ιλαρίωνας αποφάσισε ν’ αφιερωθεί στην ασκητική ζωή  του ερημίτη. Επέστρεψε στο σπίτι του, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και έπειτα, αποσύρθηκε σε μια μικρή καλύβα στην έρημο Majuma, κοντά στη Γάζα, όπου ακολούθησε μια ζωή παρόμοια με αυτήν του Αγίου Αντωνίου. Ο ρουχισμός του αποτελούνταν από ένα μάλλινο πουκάμισο, ένα πανωφόρι από δέρμα και ένα κοντό ποιμενικό μανδύα, νήστευε αυστηρά, χωρίς να τρώει οτιδήποτε μέχρι το ηλιοβασίλεμα και προστατευόταν κάτω από ψάθινα καλάθια. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το αφιέρωσε στις θρησκευτικές ασκήσεις. Οι θαυμαστές θεραπείες και οι εξορκισμοί των δαιμόνων που εκτέλεσε, διέδωσαν τη φήμη του στην περιβάλουσα χώρα τόσο, ώστε 329 απόστολοι συγκεντρώθηκαν γύρω του. Πολλοί ειδωλολάτρες τον πίστεψαν και άνθρωποι ήρθαν επιδιώκοντας να λάβουν οδηγίες και τη συμβουλή του σε τόσο μεγάλο αριθμό, που μπορούσε μετά βίας να βρει χρόνο για να εκτελέσει τα θρησκευτικά καθήκοντά του. Αυτό τον ανάγκασε να αποχαιρετήσει τους αποστόλους του και να επιστρέψει στην Αίγυπτο το έτος 360. Εδώ επισκέφτηκε τα μέρη όπου ο Άγιος Αντώνιος είχε ζήσει και το σημείο όπου είχε πεθάνει. Στο ταξίδι προς τα εκεί, γνώρισε τον Δρακόντιο και τον Φίλωρα -- δύο επίσκοπους που εξορίστηκαν από τον αυτοκράτορα Κωνστάντιο ---. Έπειτα, ο Ιλαρίωνας πήγε να κατοικήσει στο Bruchium, κοντά στην Αλεξάνδρεια, αλλά ακούγοντας ότι ο Ιουλιανός ο Aποστάτης είχε διατάξει τη σύλληψή του, αποσύρθηκε σε μια όαση στη λιβυκή έρημο.

Αργότερα, ταξίδεψε στη Σικελία και για πολύ καιρό έζησε ως ερημίτης κοντά στο ακρωτήριο Pachinum. Ο απόστολός του, ο Ησύχιος (Hesychius), που τον αναζήτησε αρκετά, τελικά τον ανακάλυψε εδώ και σύντομα, ο Ιλαρίωνας πλαισιώθηκε και πάλι από τους αποστόλους του, που φιλοδοξούσαν ν’ ακολουθήσουν το ιερό παράδειγμά του.

Αφήνοντας τη Σικελία, πήγε στην Επίδαυρο της Δαλματίας, όπου, επ’ ευκαιρία ενός μεγάλου σεισμού (366), έδωσε  πολύτιμη βοήθεια στους κατοίκους.

Τελικά, πήγε στην Κύπρο και εκεί, σε μια απομακρυσμένη σπηλιά στο εσωτερικό του νησιού πέρασε τα τελευταία  χρόνια της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κύπρο γνωρίστηκε με τον Άγιο Επιφάνειο, Αρχιεπίσκοπο της Σαλαμίνος.

Πριν από το θάνατό του, στην ηλικία των ογδόντα, ο Ιλαρίωνας κληροδότησε τη μόνη περιουσία του, τον φτωχό ρουχισμό του, στον πιστό απόστολό του, τον Ησύχιο. Το σώμα του θάφτηκε κοντά στην πόλη της Πάφου, αλλά ο Ησύχιος το πήρε κρυφά μακριά και το έφερε στην Majuma, όπου ο Άγιος είχε ζήσει τόσο πολύ. Ο Ιλαρίωνας τιμήθηκε ως ιδρυτής της αναχωρητικής ζωής στην Παλαιστίνη. Η γιορτή του είναι στις 21 Οκτωβρίου. Οι προσπάθειες των Ισραηλινών και άλλων ιστορικών να εντάξουν τον Ιλαρίωνα στην σφαίρα της φαντασίας, έχουν αποτύχει εντελώς - δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία για το ιστορικό γεγονός της ζωής του και της αλήθειας των έργων του.