ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ - ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΛΗΘΕΙΑ;
Οκτώβριος 2004
Γεννήθηκα σε μία μικρή πόλη την «Κάπα» και έμεινα σ’ αυτήν έως τα 18 μου χρόνια. Μετά ήρθα στην «Όμικρον». Στην «Κάπα» κατοικούσα σε ένα σπίτι που το θυμάμαι πολύ καλά ακόμη στα 57 μου. Η κατανόηση που έχω για όλα αυτά που έζησα στη «Κάπα» οφείλεται πρωταρχικά στην αντίληψή μου δια μέσου των εντυπώσεων των πέντε φυσικών αισθήσεων και εκπροσωπεί την φυσική πραγματικότητα και την αλήθεια όπως διαμορφώνεται στο φυσικό πεδίο.
Στα όνειρά μου, στον συναισθηματικό μου κόσμο, αυτό το σπίτι της «Κάπα» το έχω δει πάρα πολλές φορές, με διάφορες παραλλαγές έχοντας μικρή σχέση με την φυσική πραγματικότητα. Γιατί ο ευαίσθητος ρευστός συναισθηματικός μου μηχανισμός, με τις συναισθηματικές μου αισθήσεις, αντιλαμβάνεται τα πράγματα, πολύ διαφορετικά από την φυσική πραγματικότητα και την φυσική αλήθεια. Το σπίτι της «Κάπα» στον κόσμο των συναισθημάτων εμφανίζεται, μια φορά με έναν τρόπο και άλλη φορά με διαφορετικό τρόπο. Έτσι από φυσική σκοπιά προσέγγισης μπορούμε να πούμε ότι η αλήθεια που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα μέσα στον αστρικό κόσμο, αφού είναι συνεχώς διαφορετική από την φυσική πραγματικότητα, είναι ψευδής!
Μετά από ένα εκατομμύριο χρόνια το πιθανότερο είναι να μην υπάρχει η πόλη «Κάπα» και κανέναν τότε δεν θα τον ενδιαφέρει αν υπήρξε αυτή η μικρή πόλη κάποτε, στην οποία είχαν γεννηθεί, είχαν μεγαλώσει και είχαν ζήσει αρκετές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, άλλοι καλά και άλλοι όχι και τόσο καλά. Για τους ανθρώπους εκείνης της μακρινής μελλοντικής εποχής, η αλήθεια σχετικά με την πόλη αυτή δεν θα υπάρχει, γιατί κανέναν δεν θα τον απασχολεί αυτό το θέμα. Για την αιωνιότητα και την βίωση της ψυχής - συνείδησης το μόνο που θα έχει κάποια σπουδαιότητα θα είναι ότι σε κάποια εποχή πριν ένα εκατομμύριο χρόνια, είχαν ζήσει σε πολλές μικρές πόλεις δεκάδες δεκάδων εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι μέσον των καθημερινών τους εμπειριών μπόρεσαν να συνειδητοποιήσουν διάφορα πράγματα τα οποία ήταν χρήσιμα για τις ψυχές τους. Αυτή η συνειδητοποίηση είναι στην πραγματικότητα αληθινή, γιατί από την σκοπιά της ψυχής τα καθημερινά γεγονότα πολύ μικρή σημασία έχουν. Έτσι μπορούμε να μιλούμε για μεγάλες και μικρές αλήθειες. Για μεγάλες αλήθειες που αφορούν την (σχετική με τον γήινο χρόνο) αιώνια ύπαρξη της ψυχής και μικρές αλήθειες που αφορούν τις καθημερινές βιωματικές εμπειρίες της προσωπικότητας.
Πολλοί άνθρωποι στην τρίτη ηλικία, όταν αναπολούν το παρελθόν βλέπουν την ζωή τους σαν όνειρο, με λίγες χαρές και πολλές λύπες. Θυμούνται τα σημαντικά γεγονότα και οι διάφορες καθημερινές λεπτομέρειες που βίωσαν, δεν έχουν καμία σημασία γι’ αυτούς. Όταν πεθαίνει κάποιος, αμέσως μετά όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε αιθερική ύπαρξη, λέγεται ότι όλη του η ζωή περνάει σαν αστραπή μπροστά από τα μάτια του. Όπως φαίνεται η ψυχή κάνοντας μία ταχεία ανασκόπηση αποθηκεύει για λογαριασμό της όλες τις πληροφορίες που χρειάζεται και τις υπόλοιπες τις απορρίπτει. Αυτό σημαίνει ότι πολλές, πάρα πολλές καθημερινές αλήθειες είναι άνευ σημασίας για την συνείδησή μας και όμως πολλές απ’ αυτές σε τόπο και χρόνο μας προβλημάτισαν πάρα πολύ και έχουμε ξοδέψει πάρα πολύ χρόνο σε δραστηριότητες χωρίς ενδιαφέρον για την συνείδηση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δίνουμε τόση μεγάλη σημασία για πράγματα που κάποτε θα μας φαίνονται αστεία; Για μικροενδιαφέροντα, για κουτσομπολιά, για παιχνίδια ……;
Από την σκοπιά της ψυχής και της συνειδησιακής εξέλιξης της, η ανθρωπότητα βρίσκεται σε βρεφική ηλικία, ούτε καν σε παιδική ηλικία, αφού οι μυημένοι του πρώτου βαθμού χαρακτηρίζονται συμβολικά σαν «μικρά παιδιά». Γι’ αυτό το λόγο οι άνθρωποι δίνουν τόση, μα τόση μεγάλη σημασία στα παιχνίδια! Υπάρχουν χιλιάδες ποδοσφαιρικοί όμιλοι στον κόσμο, δεκάδες εκατομμύρια οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, μικροί και μεγάλοι στην ηλικία, που είναι παθιασμένοι με τις ομάδες τους. Χιλιάδες ευυπόληπτοι άνθρωποι κατά τα άλλα, πρόεδροι των ποδοσφαιρικών ομάδων, διάφοροι άλλοι παράγοντες, όπως λέγονται, που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και που ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής τους συμπεριλαμβάνει αυτό το τόσο σπουδαίο ενδιαφέρον γι’ αυτούς. Εκτός του ποδοσφαίρου υπάρχουν δεκάδες άλλων ειδών παιχνίδια και αθλοπαιδιές, Μπάσκετ, Ράκμπυ, Ιππόδρομος, Ταυρομαχίες, Αυτοκινητοδρομίες …, χιλιάδες επιτραπέζια παιχνίδια, παιχνίδια για τους υπολογιστές, παιχνίδια στην τηλεόραση, τυχερά παιχνίδια κρατικά …… που εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι ένα σημαντικό μέρος της ζωής τους περνά, παίζοντας. Με λίγη στοχαστική διάθεση και συναισθηματική απόσπαση, οποιοσδήποτε μπορεί να διαπιστώσει ότι η ανθρωπότητα, ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος της, παίζει. Έτσι πάλι επιβεβαιώνεται ο ισχυρισμός της βρεφικής ηλικίας της ανθρωπότητας από την σκοπιά προσέγγισης της ψυχής και της συνειδησιακής εξέλιξης.
Μετά από τις παραπάνω διαπιστώσεις μπορούμε πάλι για λίγο να σκεφτούμε, βιώνει ένα παιδί την αλήθεια; Γιατί τότε μιλούμε για τις τέσσερις ευγενείς αλήθειες του Βούδα; Γιατί οι διάφορες θρησκείες του κόσμου επιμένουν στα δόγματά τους και υποστηρίζουν ότι κατέχουν η κάθε μία για τον εαυτό της την αλήθεια; Γιατί ο Χριστός όταν ρωτήθηκε από τον Πόντιο Πιλάτο «τι εστί αλήθεια;» Αυτός δεν απάντησε; Γιατί στην μεταφυσική ο κόσμος του φυσικού πεδίου ονομάζεται κόσμος της Μάγια, ο κόσμος των συναισθημάτων κόσμος της αυταπάτης και ο κόσμος της συγκεκριμένης σκέψης (κατώτερος νους) κόσμος της πλάνης; Γιατί η προσωπικότητα ή ένοικος στο κατώφλι που αποτελείται από τον φυσικοαιθερικό φορέα, τον αστρικό και τον κατώτερο νου, θεωρείται ως σκιά; Γιατί γίνεται τόσος ντόρος για τον εξαγνισμό της μορφής (φυσικής, συναισθηματικής και νοητικής); Γιατί ο κόσμος του Βούδδι ή της ενόρασης ονομάζεται και κόσμος της καθαρής λογικής; Αυτό που στην μεταφυσική θεωρείται ως ακάθαρτο σχετίζεται με το ψέμα και αυτό που είναι καθαρό με την αλήθεια; Γιατί οι άνθρωποι όσο θεωρούνται περισσότερο πολιτισμένοι αποφεύγουν κάθε τι που είναι βρώμικο στον φυσικό κόσμο και επιθυμούν κάθε τι που είναι καθαρό; Μήπως αυτό συμβολίζει κάτι από εσωτερική σκοπιά; Γιατί στις διάφορες θρησκείες γίνεται τόσος λόγος για το σκότος και για το φως και στην μεταφυσική μιλούμε για τις σκοτεινές δυνάμεις της ύλης και τις φωτεινές δυνάμεις του πνεύματος; Γιατί επίσης υπάρχει η επίκλιση « Οδήγησέ μας από το απατηλό στο Πραγματικό (Αληθινό), από το σκότος στο Φως και από τον θάνατο στην Αθανασία»;
Μήπως γιατί το Πραγματικό – Αληθινό εξισώνεται με το πνευματικό Φως και την Αθανασία, την Αιωνιότητα και το απατηλό - ψεύτικο με το πνευματικό σκότος και τον θάνατο;
Στην καθημερινότητά μας όμως επειδή οι δυνάμεις της ύλης έχουν την κυριαρχία και οι έννοιες του πραγματικού και του αληθινού είναι αντιστραμμένες γι’ αυτό μόνον αυτά που αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε αισθήσεις μας θεωρούνται ως πραγματικά αληθινά. Τελευταία μάλιστα με την εξέλιξη της επιστήμης αληθινά θεωρούνται επίσης και αυτά που ανιχνεύονται, εντοπίζονται και διαπιστώνονται με τα σύγχρονα μηχανήματα, όπως οι διαφόρων ειδών ακτινοβολίες και ενέργειες μη αντιληπτές από τις πέντε αισθήσεις. Ο κόσμος της επιστήμης τις τελευταίες δεκαετίες, αν και πλήρως υλιστικός στην δομή του, για πρώτη φορά στην ιστορία δειλά εισχωρεί σε χώρους που μέχρι τώρα μόνον η μεταφυσική αναφερόταν. Γι’ αυτό τον λόγο άλλωστε και πάρα πολλοί επιστήμονες είναι χωρισμένοι σε δύο παρατάξεις. Στους υλιστές, που είναι συντηρητικοί και δογματικοί, που είναι οι περισσότεροι και σε εκείνους τους πρωτοπόρους και ανοικτόμυαλους επιστήμονες που δεν φοβούνται να έρθουν σε σύγκρουση με τους πρώτους και να διακηρύξουν ότι η επιστήμη ακόμη, ελάχιστα γνωρίζει και ότι οι σημερινές θεωρίες με τις τέσσερις διαστάσεις μπορούν να ερμηνεύσουν καθορισμένους τομείς εργασιών, αλλά όχι αυτούς που έχουν σχέση με τους περισσότερο λεπτεπίλεπτους κόσμους στους οποίους κινείται η ψυχή και το πνεύμα και ερμηνεύει η μεταφυσική.
Έτσι σήμερα ο απλός μέσος μορφωμένος πολίτης είναι αρκετά μπερδεμένος γιατί δεν ξέρει τι ακριβώς πρέπει να πιστέψει σχετικά με την αλήθεια. Αλλά στην πραγματικότητα ούτε και οι διανοούμενοι μπορούν να διακρίνουν μεταξύ αληθινού και απατηλού. Οι Θρησκείες έχουν μεγάλο πρόβλημα γιατί ενώ εξακολουθούν να επηρεάζουν ένα πολύ σημαντικό τμήμα της ανθρωπότητας, παρόλα αυτά συνεχώς αισθάνονται ότι απειλούνται από διάφορες κατευθύνσεις. Προσπαθούν να προσαρμοσθούν με τα νέα δεδομένα που ήδη εδώ και μερικές δεκαετίες επικρατούν στην ανθρωπότητα, αλλά αισθάνονται ότι συνεχώς χάνουν έδαφος. Οπωσδήποτε οι πνευματικές ιδέες, τα δόγματα και οι ισχυρισμοί των Θρησκειών για την μετά θάνατον ζωή αφήνουν αδιάφορη την επιστήμη, αφού αυτή τίποτε δεν μπορεί να αποδείξει για όλα αυτά. Από την άλλη μεριά οι περισσότεροι επιστήμονες κλείνουν προς την αθεΐα, αλλά λόγω διπλωματικής διάθεσης αποφεύγουν να έρθουν σε σύγκρουση επίσημα με την θρησκεία για διάφορους λόγους. Εκείνοι οι επιστήμονες μάλιστα που ενώ από την μία πλευρά δέχονται ανεπιφύλακτα όλους τους επιστημονικούς ισχυρισμούς και από την άλλη εμφανίζονται ως λίαν θρησκευόμενοι, σίγουρα έχουν πρόβλημα διχασμένης προσωπικότητας και υποκρισίας, αν και τις περισσότερες φορές αγνοούν αυτό τον παράγοντα λόγω σημείου συνειδησιακής εξέλιξης. Αυτός ο διχασμός όμως εμφανίζεται γενικότερα σε όλους τους κλάδους και τα στρώματα της ανθρωπότητας. Ιδιαίτερα στην πολιτική και την θρησκεία η χωριστική συνείδηση, η υποκρισία και ο διχασμός είναι κυριαρχούσες ιδιότητες και σίγουρα αυτές οι ιδιότητες τοποθετούν την ανθρώπινη υπόσταση πολύ μακριά από την Αλήθεια.
Η επικρατούσα τάση σχετικά με την αλήθεια από τους σημερινούς καθημερινούς ανθρώπους βρίσκεται σε ότι είναι αποδεκτό και πραγματικό από όλους και φυσικά από την Δικαιοσύνη. Δηλαδή οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε αισθήσεις μας. Επίσης σε ότι είναι αποδεκτό από την επιστήμη. Φυσικά είναι σε γενικές γραμμές αποδεκτά και αληθινά τα περισσότερα από τα δόγματα των θρησκειών, αλλά εδώ αρχίζει το μπέρδεμα. Αρχίζουν τα προβλήματα γιατί εμφανίζεται ο παράγοντας της αποκλειστικότητας και μοναδικότητας της αλήθειας. Η κάθε Θρησκεία θεωρεί ότι μόνον αυτή κατέχει την αλήθεια για τον απλούστατο λόγο, γιατί η προσέγγιση είναι προσωπική. Γιατί η συνείδηση των κληρικών είναι περιορισμένη, αποκρυσταλλωμένη και χωριστική. Γιατί τοποθετούν πιο μπροστά την πίστη παρά την γνώση. Γιατί η δική τους μερική αλήθεια νομίζουν ότι είναι όλη η αλήθεια. Γιατί δεν μπορούν να διακρίνουν μεταξύ του περιορισμένου και του ολόκληρου. Της λεπτομέρειας και της σύνθεσης. Γιατί τον Θεό ποτέ δεν τον σκέφτονται ότι μπορεί να συμπεριλαμβάνει όλο το Σύμπαν με κάθε τι που βρίσκεται μέσα σ’ αυτό και νομίζουν ότι ο Θεός είναι κάποια οντότητα που δίνει πολύ μεγάλη σημασία αν τον πιστεύουν προσωπικά, δηλαδή εσφαλμένα. Γιατί αν είναι δυνατόν ο Θεός, που είναι Υπεύθυνος ας πούμε για το Ηλιακό μας σύστημα και για κάθε τι που βρίσκεται μέσα σ’ αυτό (Μία Οντότητα μέσα σε Μία Άλλη πολύ μεγαλύτερη Οντότητα που συμπεριλαμβάνει επτά ηλιακά συστήματα) να σκέπτεται τις καθημερινές προσευχές της κ. Περσεφόνης. Η κ. Περσεφόνη καλά κάνει που προσεύχεται, αλλά το μόνο που μπορεί να πετύχει αν είναι ειλικρινής είναι να προσελκύσει το ενδιαφέρον της συνείδησής της, ή το ενδιαφέρον κάποιου Αγίου. Αν κάποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι πράγματι ο Θεός ενδιαφέρεται άμεσα γι’ αυτόν, σίγουρα δεν καταλαβαίνει ότι η προσέγγιση του είναι καθαρά εγωιστική και τον Θεό τον κατεβάζει στα μέτρα του. Γι’ αυτό και αν ρωτήσεις κάποιον να σου πει πως τον φαντάζεσαι τον Θεό, στην φαντασία του έρχεται η εικόνα ενός παππούλη που έχει υπερφυσικές ιδιότητες.
Στο λεξικό δίνεται ο εξής ορισμός για την αλήθεια, ότι είναι απόλυτη συμφωνία με την πραγματικότητα. Και αναρωτιέται κάποιος που έχει στοχαστική διάθεση, με ποια πραγματικότητα; Την φυσική, την συναισθηματική, τη διανοητική, την σύνθετη προσωπική, ……, ή την πνευματική;
Όταν ένα έναστρο βράδυ, βλέπουμε τον Ουρανό, πόσες φορές σκεφτόμαστε ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αυταπάτη; Ότι τα περισσότερα από αυτά τα αστέρια που βλέπουμε αυτή την στιγμή μπορεί να μην υπάρχουν, αφού το φως τους ξεκίνησε πριν από χιλιάδες έτη φωτός και έφτασε σε εμάς τώρα!
Ίσως όμως η περισσότερο ενδεδειγμένη στάση ως προς την αλήθεια η οποία πρέπει να γίνει αποδεκτή από όλους τους ανθρώπους συνειδητά αφού δεν θίγονται θέματα ελευθερίας, είναι ότι η αλήθεια είναι υποκειμενική. Έτσι ο καθένας αυτό που πιστεύει και νομίζει ως ορθό, πραγματικό και αληθινό πρέπει να το δέχεται στις σχέσεις με όλους τους άλλους συνανθρώπους του. Φυσικά με την προϋπόθεση ότι και αυτός με την σειρά του θα σέβεται κάθε διαφορετική υποκειμενική θέση ως προς την αλήθεια, των άλλων. Αυτή η παραδοχή φυσικά πάλι μας οδηγεί στη σκέψη, ότι οι άνθρωποι ανάλογα με την υποκειμενικότητα τους, έλκουν και απωθούν τους άλλους συνανθρώπους τους. Η παραπάνω στάση ζωής όμως υφίσταται, είτε έτσι είτε αλλιώς και δημιουργεί τις αντίστοιχες πολιτικές, θρησκευτικές, επιστημονικές, καλλιτεχνικές, οικονομικές κ.λ.π. κοινωνικές ομάδες που η υποκειμενική τους στάση ως προς την αλήθεια βρίσκεται στην ίδια γραμμή και τα ίδια πιστεύω. Αυτό συμβαίνει όμως ασυνείδητα ακόμη λόγω χαμηλού σημείου συνειδησιακής εξέλιξης, έως ότου κάποτε στο μέλλον γίνει συνειδητή, όπως γράφτηκε και πιο πάνω. Τότε θα σταματήσουν και οι σημερινές διαμάχες που υπάρχουν τώρα και που η κάθε μία κοινωνική ομάδα προσπαθεί να επιβάλει την δική της υποκειμενική άποψη ως προς την αλήθεια στις άλλες.
Αυτός που εξελίσσεται υποκειμενικά τείνει σε κάποιο υψηλό σημείο συνειδησιακής ανέλιξης να κατανοεί πλήρως την χαμηλή υποκειμενική στάση των άλλων με αποτέλεσμα λόγω ορθής πραγμάτωσης κάποτε η σκέψη του να γίνει αντικειμενική. Τότε το Υποκειμενικό Εαυτού εμπεριέχει όλα τα υποκειμενικά μικρότερα εαυτού. Η Υποκειμενική Αλήθεια εμπεριέχει όλες τις μικρότερες υποκειμενικές αλήθειες.
Στις μέρες μας η φράση που ακούγεται από πολλούς για τον τάδε που είναι χαμένος στον κόσμο του, έχει την έννοια του ανθρώπου που με το πέρασμα του χρόνου έχει φτιάξει μέσα του έναν κόσμο από ένα σύνολο εικόνων και διαφόρων μορφών σκέψεων που άρχισε από τότε που ήταν μικρό παιδί και που έκανε ερωτήσεις έως κάποια ηλικία. Κάποτε όμως σταματάει τις ερωτήσεις γιατί νομίζει ότι ξέρει και τότε ο άνθρωπος παραμένει στάσιμος και σε κάθε περίσταση φέρνει στην επιφάνεια αυτά που ήδη είναι αποθηκευμένα μέσα στον κόσμο του και που τον χρειάζονται για την αντιμετώπιση των διαφόρων καταστάσεων της καθημερινότητας. Αυτός ο κόσμος αντιπροσωπεύει την αλήθεια του καθένα και όταν κάποια εξωτερική δύναμη τείνει να τον αλλάξει, τότε συνήθως αυτός αμύνεται με κάθε προσωπικό και επιχειρηματολογικό μέσο που διαθέτει. Αυτός ο περιορισμένος και κλειστός κόσμος του καθένα, είναι γι’ αυτόν και ο μόνος αληθινός σύμφωνα με τον οποίο βιώνει τις διάφορες καθημερινές του ανάγκες. Γι’ αυτό τον λόγο γίνεται τόσος λόγος να είμαστε ανοικτοί και προ παντός ανοικτόμυαλοι, για να μην κλειστούμε και απομονωθούμε στον κόσμο μας. Γι’ αυτό το λόγο υπάρχει και η φράση ατραπός της άγνοιας γιατί ο περιορισμένος κόσμος του κάθε συνηθισμένου ανθρώπου είναι τόσο μικρός που έχει πλήρη άγνοια του ευρύτερου κόσμου που τον περιβάλει. Γι’ αυτό τον λόγο και η προσωπική συνείδηση του καθένα είναι από ευρύτερη πνευματική σκοπιά προσέγγισης, ασυνείδητη και κατά συνέπεια ψευδής.
Στην ατραπό της μαθητείας ο άνθρωπος κατανοεί αυτούς τους περιορισμούς που έχει και σε όλη του την ζωή προσπαθεί να διευρύνει την συνείδησή του, κάνοντας βήματα προς την Αλήθεια, αφού οι περιορισμένες αλήθειες του, κατανοεί, ότι είναι ψήγματα αλήθειας μέσα στο σώμα μίας πολύ μεγαλύτερης Αλήθειας, που είναι η Αλήθεια της Οντότητας μέσα στο σώμα της οποίας ζει κινείται και υπάρχει.
Κώστας Ταμπάκης, @hotmail.com