ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Νοέμβριος  1998

12. Τι είναι Ζωή, τι ύπαρξη και τι πνεύμα;

Μπορεί κατά την διάρκεια της συζήτησής μας με τους άλλους συνανθρώπους μας να χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις, αλλά η κατανόησή τους σίγουρα γίνεται σχεδόν από όλους, με διαφορετικό τρόπο. Ο Γιάννης κατά την συνομιλία του με τον Μιχάλη και τον Νίκο, όταν εκφράζει τη λέξη ελευθερία μέσα σε μία πρόταση δίνει διαφορετικό νόημα απ’αυτό που δίνουν οι φίλοι του, γιατί συμβαίνει αυτό; Πώς μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους οι άνθρωποι όταν ο καθένας επιμένει στην άποψή του, ή στην ερμηνεία και την εξήγηση που δίνει αυτός σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα; Το πρόβλημα φυσικά μεγαλώνει όταν οι άνθρωποι συζητούν για αφηρημένα θέματα. Επειδή το νόημα των αφηρημένων θεμάτων έχει διάφορες αποχρώσεις, γι’αυτό πολλές φορές πολλοί εκνευρίζονται κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης. Συνήθως αυτός που εκνευρίζεται έχει χάσει τον συναισθηματικό του έλεγχο, γιατί έχει ταυτιστεί δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα με την άποψή του. Αν όλοι κατά τη διάρκεια της συζήτησης (εφόσον έχουν διαβάσει Θιβετανό) είχαν συνεχώς υπόψη τους το θέμα των επτά ακτίνων και του περιορισμού των φορέων τους, τότε οπωσδήποτε οι συζητήσεις τους θα ήταν άκρως εποικοδομητικές. Όταν όμως οι άνθρωποι αγνοούν τις επτά ακτίνες, καθώς επίσης το θέμα της διαφορετικής εξέλιξής τους (από την σκοπιά της συνείδησης), τότε οι σχέσεις τους παρουσιάζουν συνεχώς διάφορα προβλήματα και απέχουν πολύ από τις ορθές ανθρώπινες σχέσεις.

Όταν δούμε δύο, τρεις ή περισσότερους ανθρώπους να συνεργάζονται μεταξύ τους αρμονικά και με ανιδιοτέλεια για κάποιο καλό σκοπό, τότε θα πρέπει να συμπεραίνουμε ότι αυτοί ομοιοκραδαίνονται σε κάποιο σημαντικό βαθμό. Ο ομοιοκραδασμός είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα το οποίο ελάχιστα έχει τονιστεί μέχρι στιγμής από τις εσωτερικές σχολές του κόσμου σαν απαραίτητη προϋπόθεση για την ομαδική εργασία. Ακόμη και όταν κάποιος είναι προχωρημένος μαθητής στις τάξεις του εσωτερισμού και συνεπώς έχει δομήσει χαρακτήρα, ακόμη και τότε ο ομοιοκραδασμός κρίνεται απαραίτητος, προκειμένου ο μαθητής να συνεργαστεί αρμονικά με άλλους συμμαθητές του.

Κακό είναι εκείνο το καλό που τις περισσότερες φορές μας εμποδίζει από μεγαλύτερη πνευματική ανάπτυξη, διεύρυνση της συνείδησης και πνευματική ολοκλήρωση. Αν αυτό τον ορισμό τον ασπαζόταν τουλάχιστον οι πνευματικά προσανατολισμένοι άνθρωποι του πλανήτη, τότε πολλά πράγματα σήμερα θα ήταν διαφορετικά.

Ακούγοντας διάφορες εκπομπές κοινωνικού περιεχομένου στην τηλεόραση κατά τις οποίες συμμετέχουν αρκετοί προσκεκλημένοι διαπιστώνουμε ότι όταν συζητούν οι παρευρισκόμενοι για καθορισμένα πνευματικά θέματα, πολλές φορές διαφωνούν μεταξύ τους. Ο κόσμος που τους παρακολουθεί στο σπίτι του, συνήθως συμμερίζεται τις θέσεις του ενός ή του άλλου από τους συνομιλητές. Όλα καλά μέχρι εδώ. Και όμως από εσωτερική σκοπιά προσέγγισης, κάθε άλλο παρά είναι καλά, αυτά που ακούγονται τις περισσότερες φορές. Θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ μ’αυτό. Πρώτα συνήθως οι συμμετέχοντες στην τηλεόραση είναι άτομα με πληθωρική προσωπικότητα που τους έχει καλέσει κάποιος δημοσιογράφος γιατί είναι σχετικοί με το θέμα της συζήτησης. Ο καθένας λοιπόν μιλάει ως ειδήμων και ως αυθεντία, για το θέμα που τον έχουν καλέσει. Οι μέσοι σε συνειδησιακή εξέλιξη και συναισθηματικά επικεντρωμένοι άνθρωποι που τον παρακολουθούν παρασύρονται με τον Α ή Β τρόπο. Οι λίγοι εσωτεριστές που παρακολουθούν την συζήτηση πιθανόν να δυσανασχετούν με τα όσα ακούγονται. Τι κάνουν όμως; Νομίζω πως τίποτε. Θα εκφράσω ανοικτά τις απόψεις μου. Το 90% αυτών που συμμετέχουν στις διάφορες εκπομπές της τηλεόρασης είναι άτομα που βρίσκονται σε σημείο εξέλιξης κατώτερο της δοκιμαστικής ατραπού. Ο κύριος λόγος που δέχονται να παραβρεθούν σε μία εκπομπή είναι προσωπικός. Κίνητρο τους η αυτοπροβολή, επίδειξη γνώσεων, φιλαρέσκεια κ.λ.π. Οι γνώσεις τους πολλές φορές είναι αξιοθρήνητες και το χειρότερο είναι ότι πάρα πολλές φορές νομίζουν ότι η γνώμη τους είναι η μόνη αληθινή και δυσανασχετούν ποικιλοτρόπως όταν οι συνομιλητές τους εκφράζουν διαφορετική άποψη. Θα πρέπει λοιπόν στο μέλλον να αρχίσουν όλο και συχνότερα να εμφανίζονται και οι αληθινοί με την εσωτερική έννοια εσωτεριστές στην τηλεόραση και να αρχίσουν να εκφράζουν την εσωτερική άποψή τους καθαρά, ανεξάρτητα με το τίμημα. Θα μπορούσε να δημιουργηθεί μία παγκόσμια ομάδα πιθανόν με σκοπό την κρούση στην ανθρώπινη συνείδηση αυτών των θεμάτων του εσωτερισμού που χρειάζεται να εξωτερικευτούν. Θέματα όπως το κάρμα, τι είναι η μαγεία, ποιος είναι ο ρόλος των θρησκειών μέσα στην ανθρωπότητα, η καλή θέληση και οι ορθές ανθρώπινες σχέσεις, ... δεκάδες θέματα που πρέπει να ακουστούν από την τηλεόραση και όχι να ακούγονται μόνο εκπομπές χαμηλού επιπέδου.

Πολλές φορές μέχρι τώρα έχω ακούσει σπουδαστές της Εσωτερικής Φιλοσοφίας να αποστρέφονται να συζητήσουν το θέμα της μύησης ανοικτά με άλλους συμμαθητές τους. Θα είχαν δίκαιο αν δεν είχαν διαβάσει Θιβετανό, γιατί παλιότερα οι Θεοσοφιστές ονόμαζαν διδασκάλους άτομα που κάθε άλλο παρά έπρεπε να έχουν αυτό τον τίτλο. Τυχαία όμως ο Θιβετανός δεν αναφέρει τόσα πολλά για το θέμα αυτό. Νομίζω ότι πρώτο μέλημα του Θιθετανού είναι να μπορέσουν οι ζηλωτές να αποκτήσουν μία ορθή κατανόηση του θέματος γιατί από τα πρώτα πράγματα που ζητούνται από κάποιο σπουδαστή του εσωτερισμού είναι η γνώση του σημείου που βρίσκεται ο ίδιος στην εξελικτική ατραπό. Έπειτα εκείνο που θα πρέπει να κατανοήσει σε βάθος ο μαθητής είναι, ότι στο άμεσο περιβάλλον του και ευρύτερα στον κόσμο που παρακολουθεί καθημερινά κινούνται διάφοροι άνθρωποι με διαφορετικό σημείο εξέλιξης και συνεπώς με τον καιρό θα πιθανολογεί πια άτομα προηγούνται από αυτόν στην εξέλιξη και πια όχι. Από τα πρώτα θα πρέπει να αιτεί πληροφορίες για τους διάφορους προβληματισμούς του και στα δεύτερα θα πρέπει να απευθύνει την βοήθεια του. Θα πρέπει επίσης να καταλάβει ότι η κάθε ανώτερη μύηση συνεπάγεται μεγαλύτερη ικανότητα να υπηρετεί κάποιος τους συνανθρώπους του, μεγαλύτερες ευθύνες και όχι αυτό που καταλαβαίνουν οι περισσότεροι πραγματικά ανεξέλικτοι σχετικά με το θέμα, δηλαδή την απόκτηση αξιωμάτων, τιμών, ψυχικών δυνάμεων κ.λ.π.

Η μαθητεία σε οποιαδήποτε σχολή εσωτερισμού πρωταρχικά σημαίνει  ότι κάθε μαθητής αναγνωρίζει ότι διέπεται από αρνητικές ιδιότητες και το κύριο μέλημα της μαθητείας του είναι πώς θα μειώσει αυτές τις ιδιότητες με διάφορες Τεχνικές που δίνονται από τα μαθήματα. Μαθητεία σημαίνει ότι ο μαθητής με τον καιρό γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος, γιατί αποδεικνύει έμπρακτα την ικανότητά του να μετουσιώνει την θεωρία που κατανοεί, σε καθημερινή πράξη. Αλλιώς δεν είναι μαθητής και το μόνο που κατορθώνει στην καλύτερη περίπτωση, είναι, να κοροϊδεύει τον εαυτό του, γιατί στη χειρότερη ... μπορεί να εξαπατά, άλλους συνανθρώπους του.