articl07

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ

Ιανουάριος 2002

Η κάθε λέξη επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Λέγεται ότι κάθε λέξη έχει επτά έννοιες, όσες δηλαδή είναι και οι ακτίνες. Αυτή η σκέψη παρόλο που είναι γνωστή σε πολλούς ανθρώπους (που γνωρίζουν κάπως θέματα σχετικά με την εσωτερική ψυχολογία) δεν γίνεται κατανοητή στην καθημερινή ζωή μας. Έτσι ο καθένας μας έχει συνήθως κάποια ή κάποιες αποκρυσταλλωμένες απόψεις για την έννοια ορισμένων λέξεων και έχει την αφελή εντύπωση ότι αυτές οι σκέψεις είναι και οι μόνες σωστές.

 Αποτελεί βασική υποχρέωση κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου να είναι ανοικτός σε κάθε καινούργιο ορθό τρόπο σκέψης, σε κάθε νέα ιδέα και κάθε έννοια, αν θέλει να συνεργαστεί και να διευκολύνει τον όμιλο εκείνων που επιθυμούν να φέρουν την λεγόμενη Νέα Εποχή στην ανθρωπότητα. Φυσικά σήμερα τον όρο αυτό της Νέας Εποχής τον καπηλεύονται πολλές ανθρώπινες ομάδες που κάθε άλλο παρά βρίσκονται στην ορθή κατεύθυνση. Αυτό όμως αποτελεί θέμα ενός άλλου άρθρου.

 Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι που θεωρείται ότι σκέπτονται σήμερα, κατανοούν το καθημερινό γίγνεσθαι με παλιό τρόπο.

 Σε κάθε εποχή και σε κάθε πολιτισμό, πολλές από τις λέξεις έχουν ένα καθορισμένο νόημα. Αν κάποιος ανατρέξει στο παρελθόν και προσπαθήσει να αντιληφθεί το νόημα ορισμένων λέξεων (συνήθως αφηρημένων) θα καταλάβει ότι αυτές έχουν πολύ διαφορετικό νόημα, από ότι έχουν σήμερα. Αυτό είναι γνωστό, σε όλους τους καλούς φιλολόγους. Η έννοια π.χ. της λέξεως Διάβολος και της λέξεως Δαίμων, έχει πολύ διαφορετική έννοια σήμερα, από ότι είχε πριν από 2000 χρόνια.

 Θα εθεωρείτο ίσως παράληψη αν δεν τονιζόταν σε αυτό το σημείο ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν και κατανοούν το νόημα των περισσοτέρων λέξεων ανάλογα με το σημείο εξέλιξής τους και φυσικά τον ακτινικό τους εξοπλισμό. Έτσι θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι μόνο η χονδροειδέστερη ερμηνεία των αφηρημένων λέξεων γίνεται κατανοητή από τους σημερινούς μέσης νοημοσύνης ανθρώπους, από ότι στους στοχαστές της φυλής. Πολλοί μάλιστα από τους σημερινούς δήθεν σκεπτόμενους παρασύρονται από την συνηθισμένη έννοια των λέξεων και χωρίς να το καταλαβαίνουν γίνονται αντιδραστικοί σε νέα νοήματα λέξεων που οφείλονται στην εισερχόμενη με αυξανόμενο ρυθμό, έβδομη ακτίνα.

 Επίσης το νόημα πολλών από τις λέξεις σήμερα καθορίζεται και διαμορφώνεται από την ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας, που θέλουμε δεν θέλουμε έχει αλλάξει τον τρόπο της σκέψης και συμπεριφοράς μας σε πολλούς τομείς της καθημερινής ζωής μας.

 Η Νέα Τεχνολογία έχει «επιβάλλει» τον ρυθμό της σήμερα, τουλάχιστον σε όλα τα προηγμένα από οικονομικής απόψεως κράτη, ανεξάρτητα από το πόσο έχουμε την δυνατότητα να το αντιληφθούμε αυτό. «Επιβολή», να μία από τις παρεξηγημένες λέξεις σήμερα.

 Αυτή τη λέξη την σκεφτόμαστε οι περισσότεροι με τον παλιό τρόπο σκέψης. Είναι κακό σκεφτόμαστε να επιβάλλει κάποιος τις απόψεις, τις ιδέες, τις σκέψεις και προπαντός τον τρόπο ζωής που επιθυμεί, επάνω στους συνανθρώπους του. Συνδέουμε αυτή τη στάση με τον φασισμό, την βία και την δικτατορία. Που είναι κάτι κακό για τους περισσότερους ανθρώπους στην Δύση. Θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι και να μη μας πιέζουν, σκέπτονται οι άνθρωποι, και από πρώτη σκοπιά προσέγγισης έχουν δίκαιο. Η έννοια της ελευθερίας όμως, έχει γίνει τόσο μα τόσο πολύ ζωτικής σημασίας, στον αιώνα που πέρασε! Παλαιότερα οι άνθρωποι ήταν τόσο πολύ συνηθισμένοι με την σκλαβιά, που η ελευθερία με την σημερινή έννοια που την δίνουμε, πολλές φορές μοιάζει με όνειρο. Ο σημερινός άνθρωπος έχει αποκτήσει αρκετές ελευθερίες (και έπονται και άλλες) μετά από πάρα πολλούς αγώνες. Η ελευθερία του να εκλέγουν οι άνθρωποι τις κυβερνήσεις τους, οι γυναίκες να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες, το ίδιο οι έγχρωμοι με τους λευκούς, ο κάθε άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό με τον δικό του τρόπο, η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών όπως προβλέπεται από πολλά συντάγματα χωρών και ..... τόσες άλλες ελευθερίες, έχουν αλλάξει πολλές από τις παλιές επιβολές που δημιουργούσαν τόσα και τόσα προβλήματα σε διάφορες ομάδες ανθρώπων.

 Υπάρχουν όμως σήμερα δεκάδες άλλων ειδών επιβολές που αδιαμαρτύρητα τις δέχονται οι άνθρωποι, χωρίς καθόλου μάλιστα να σκέπτονται ότι πρόκειται για επιβολές. Ίσως γιατί η επιβολή έχει ντυθεί με νέο κουστούμι που ταιριάζει με τον τρόπο συμπεριφοράς του σημερινού ατόμου, και γι’ αυτό οι άνθρωποι δεν κατανοούν ότι πρόκειται για επιβολές. Ο σύγχρονος υπερκαταναλωτισμός π.χ. σήμερα έχει επιβληθεί στον κόσμο, μέσω των διαφημίσεων, έτσι ώστε οι άνθρωποι να αγοράζουν όλο και περισσότερο διάφορα άχρηστα είδη, χωρίς να σκέφτονται καθόλου.

 Όπου υπάρχουν νόμοι, κανόνες και αρχές εκεί υπεισέρχεται αυτόματα και η έννοια της επιβολής ... μόνο που ο κόσμος δεν κατανοεί άμεσα ότι πρόκειται για την επιβολή των επιθυμιών και των σκέψεων διαφόρων ισχυρών ανθρώπινων ομάδων, ή μεμονωμένων ατόμων. Όταν κάποιος βάζει καθορισμένους κανόνες μέσα σε μία επιχείρηση, τότε αυτόματα δημιουργούνται οι προϋποθέσεις της επιβολής σε όλους που ακολουθούν αυτούς τους κανόνες. Φυσικά θα υποστηρίξει κάποιος ότι αυτό δεν είναι επιβολή από την στιγμή που γίνονται αποδεκτοί αυτοί οι κανόνες ... και όμως γίνονται αποδεκτοί γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Κάθε ισχυρός άνδρας η γυναίκα συνήθως επιβάλει τις απόψεις και τις θέσεις του σε όσους θεωρούνται ανίσχυροι. Και επειδή στην ιστορία της ανθρωπότητας πάντοτε υπήρχαν οι ισχυροί, πάντοτε υπήρχε και η επιβολή. Δεν μπορεί να υπάρξει π. χ. στρατός χωρίς να υπάρχει και η έννοια της επιβολής των ανωτέρων στον βαθμό, στους κατωτέρους τους. Μέσα στο στρατό, είναι γνωστό ότι δεν μπορεί να κάνει ο καθένας ότι θέλει ..., το ίδιο ισχύει σε οποιαδήποτε οργανωμένη κοινωνία. Όπου υπάρχει οργάνωση και έλεγχος με την ευρύτερη έννοια, εκεί υπάρχει και η επιβολή διαφόρων πραγμάτων, μόνο που αυτό δεν γίνεται άμεσα κατανοητό.

 Στον αυτοέλεγχο επίσης, πάλι υπάρχει η έννοια της επιβολής, του εσωτερικού στοχαστή επί του συνόλου των κατωτέρων στοιχειακών οντοτήτων (ή αρνητικών ιδιοτήτων) που πρέπει να ελεγχθούν και να υποταχθούν στις προσταγές του εσωτερικού κυβερνήτη. Πολλές από αυτές τις στοιχειακές ζωές γνωρίζουμε ως ζηλωτές ότι δύσκολα δέχονται τον έλεγχό μας, κατά την διάρκεια της ενσάρκωσής μας και μας δημιουργούν διάφορα προβλήματα, επειδή κάθε τόσο επαναστατούν και προσπαθούν να πάρουν αυτές τον έλεγχο και να επιβάλουν τον δικό τους ρυθμό επάνω στην προσωπικότητά μας. Όλοι οι ειλικρινείς ζηλωτές θα το επιβεβαιώσουν αυτό.

 Το φυσικό πεδίο θεωρείται ως πεδίο μάχης μεταξύ των δυνάμεων του φωτός και του σκότους. Στον αιώνα που πέρασε μάλιστα αυτή η μάχη κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου έδωσε αφορμή σε πάρα πολύ κόσμο να σκεφτεί εκτός των άλλων και για την έννοια του καλού και κακού υπό την έννοια που αφορά όλη την ανθρωπότητα. Όπου υπάρχει μάχη καταλαβαίνουμε εύκολα ότι εκεί πάλι υπεισέρχεται αυτόματα η «Επιβολή» της θέσης, της στάσης και της θέλησης των αντιμαχόμενων πλευρών. Ίσως όμως αυτό που θα έπρεπε να διευκρινιστεί είναι ότι υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά στην έννοια της επιβολής της πλευράς που επιθυμεί να επιβληθεί. Οι δυνάμεις της χωριστικότητας, του εγωισμού και της άκρατης υλιστικότητας οπωσδήποτε εφαρμόζουν πολύ διαφορετικές μεθόδους προκειμένου να «επιβάλουν» τον δικό τους τρόπο ζωής από τις μεθόδους των δυνάμεων του φωτός. Διαφέρουν πρωταρχικά ως προς το κίνητρο. Οι μεν εργάζονται με ιδιοτέλεια, εκ του πονηρού, με μηχανορραφίες, ίντριγκες, διαστροφή και ανταγωνισμό, οι δε με ανιδιοτέλεια, διαφάνεια, άμιλλα, ταπεινότητα και απλότητα, αναγνωρίζοντας ότι οι ψυχές όλων των ανθρώπων παντού στον κόσμο είναι ένα. Αυτή η διάκριση φυσικά δεν είναι σχεδόν καθόλου εμφανής από τον καθημερινό μέσο μορφωμένο πολίτη που δεν σκέφτεται καθόλου με όρους ιδιοτήτων και πολύ λίγο από τον διανοούμενο και τον μέσο πνευματικό άνθρωπο που ακόμη έχει τόσες πολλές αρνητικές ιδιότητες που η στάση του παλαντζάρει και  κυμαίνεται άλλοτε με τις αρνητικές δυνάμεις και άλλοτε με τις θετικές. Ο δυναμικός τρόπος ζωής επομένως που συνδυάζεται με την επιβολή δεν είναι αναγκαστικά κακός όπως πιστεύουν πολλοί, όταν συνοδεύεται από ορθό κίνητρο και όχι εσφαλμένο.

 Σκεφτείτε να μην υπήρχαν στον αιώνα που πέρασε εκείνοι οι σκληροτράχηλοι  πατριώτες που αφιέρωσαν την ζωή τους για το καλό των συμπολιτών τους, όπως ο Τσε Γκουεβάρα π.χ., ή διάφοροι μη κυβερνητικοί οργανισμοί και οργανώσεις στις μέρες μας που εργάζονται για το καλό των συνανθρώπων τους και που σίγουρα εφαρμόζουν δυναμικές - επιβλητικές μεθόδους, όπως η Green Peace π.χ.

 Σε οποιουσδήποτε ομίλους ανθρώπων υπερισχύουν στον ακτινικό τους εξοπλισμό οι μονές ακτίνες, τότε εκεί εμφανίζεται ο δυναμικός - επιβλητικός και επίμονος τρόπος έκφρασης (Πολιτική, Επιχειρήσεις, Στρατός), αντιθέτως από τις ζυγές ακτίνες στις οποίες επικρατεί η αγάπη, η ανοχή και η υπομονή (Τέχνη, Θρησκεία). Το ίδιο ισχύει και στα μεμονωμένα άτομα. Καταλαβαίνουμε εύκολα ότι η κατανόηση αυτού του πράγματος στο μέλλον από πάρα πολλούς, θα δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις έτσι ώστε πολλά στο περιβάλλον μας να πάρουν την θέση που τους αρμόζει. Οι άνθρωποι μέσα από την κατανόηση του εαυτού τους, θα επιλέγουν το επάγγελμα που τους ταιριάζει, καθώς επίσης και τους φίλους τους. Συγχρόνως οι ανθρώπινες σχέσεις θα γίνουν πιο αρμονικές γιατί ο κάθε ένας θα γνωρίζει τι μπορεί να  κάνει εύκολα και τι όχι. Φυσικά πολλές φορές η παραμονή μας σε αντίθετους χώρους ως προς την ιδιοσυγκρασία μας, μακροχρόνια ενισχύει τον εαυτό μας ανεξάρτητα με τα βάσανά μας, αλλά αυτό θα έπρεπε να γίνεται στο μέλλον όλο και περισσότερο με την συγκατάθεσή μας και με την συνειδητή επιλογή μας και όχι με την βία όπως συνέβαινε έως τώρα. Το ζητούμενο είναι ορθές ανθρώπινες σχέσεις που θα οδηγήσουν στην ευτυχία και χαρά για όλο τον κόσμο στο μέλλον.

 Οι λέξεις επίσης έχουν να κάνουν και με το σημείο εξέλιξής μας. Διαφορετική είναι η ποιότητα της στάσης και έκφρασης ενός συνηθισμένου ανθρώπου από ότι ενός μυημένου ή ενός πλανητικού Λόγου. Με αυτό ενοείται ότι ενώ θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μέσα σε ένα κείμενο την ίδια ιδιότητα και να μιλήσουμε για την αγάπη ενός συνηθισμένου ανθρώπου απέναντι στους φίλους του, την αγάπη ενός Διδασκάλου της Σοφίας προς τους άλλους Διδασκάλους ή τους μαθητές του, ακόμη την αγάπη ενός πλανητικού Λόγου απέναντι στους άλλους Πλανητικούς Λόγους κ.λ.π. Κατανοούμε ότι η ποιότητα της αγάπης είναι πολύ διαφορετική ανάμεσα σε ένα ανθρώπινο ον και σε ένα υψηλότερης τάξης Ον και με αυτή την έννοια λέμε ότι η αγάπη όπως εκδηλώνεται από έναν άνθρωπο είναι αρνητική επειδή βασίζεται σε αστρικά στοιχεία, από ότι ενός μυημένου που είναι θετική επειδή διαθέτει ποιότητα βουδδική. Το ίδιο συμβαίνει και με την επιβολή, την θέληση ή οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα εκφράζεται από ένα μέσης νοημοσύνης άνθρωπο από ότι ένα υπερανθρώπινο ον. Η ύλη των φορέων ενός ανθρώπινου όντος έχει σύσταση αιθερικοφυσική, αστρική και νοητική, ενώ ενός Διδασκάλου της Σοφίας νοητική, βουδική και ατμική, γι’αυτό διαφέρει και η έκφραση.

 Ένα άλλο σπουδαίο θέμα επίσης έχει να κάνει με το πως παρατηρούμε και βιώνουμε την πραγματικότητα και αυτό επίσης εξαρτάται άμεσα από τον ακτινικό μας εξοπλισμό. Οι άνθρωποι που όπως ειπώθηκε παραπάνω λειτουργούν πρωταρχικά με μονές ακτίνες αντιλαμβάνονται και ερμηνεύουν τον κόσμο με όρους δράσης αντιθέτως με αυτούς των ζυγών ακτίνων που κατανοούν την πραγματικότητα με όρους συνείδησης. Οι πρώτοι ερμηνεύουν από το μερικό στο γενικό, από την λεπτομέρεια στη σύνθεση και από κάτω προς τα πάνω οι δεύτεροι αντιθέτως από το γενικό στο μερικό, από τη σύνθεση στην ανάλυση και από πάνω προς τα κάτω. Αυτό που είναι αιτία για τους μεν, για τους άλλους είναι αποτέλεσμα και αντιστρόφως. Έτσι στις συζητήσεις μας δημιουργούνται πολλές φορές παρεξηγήσεις επειδή το γενετικό υλικό των φορέων και της συνείδησής μας είναι δομημένο από άλλα υλικά. Πόσες και πόσες φορές στις συζητήσεις μας παρατηρούμε ότι κάποιοι συνάνθρωποί μας εξαντλούν όλο το νοητικό τους απόθεμα στην λεπτομέρεια, στο φύλλωμα ενός δέντρου και σπανίως σκέφτονται την σύνθεση και το δάσος. Αντιθέτως άλλοι ενώ τα πηγαίνουν τόσο καλά με τις γενικότητες και τις ιδιότητες, στις λεπτομέρειες και την ανάλυση τα χάνουν. Υπάρχουν ορισμένοι ανθρώπινοι τύποι που συνδυάζουν τη σύνθεση και την ανάλυση σαν βασικό τμήμα του χαρακτήρα τους. Αυτό συμβαίνει γιατί η πέμπτη ακτίνα σε συνδυασμό με την δεύτερη και την τέταρτη βρίσκονται σε έξαρση. Μέσα σε μία συζήτηση αυτοί οι τύποι θα μπορούσαν εύκολα να δώσουν έμφαση στις λεπτομέρειες, όταν η συζήτηση κυμαίνεται σε γενικότητες και στην περιεκτικότητα και την σύνθεση όταν οι συζητήσεις χάνονται στις αναλύσεις. Δεν είναι κακό όταν μέσα σε μία συζήτηση τονίζουμε τις διαφορές στη συμπεριφορά των ανθρώπων, των ομάδων και των Εθνών. Αυτή η στάση προβληματίζει τους παρευρισκομένους στην γραμμή του γνώθι σ’αυτόν και της διαφοροποίησης μέσα στην ενότητα. Στην διεύρυνση της συνείδησης και στην κατεύθυνση της σκέψης στην γραμμή της εσωτερικής ψυχολογίας. Στην αύξηση της διακριτικής ικανότητας. Γιατί η ενότητα πάντοτε δεν είναι καλή όταν ερμηνεύεται με όρους ισοπέδωσης, καταπίεσης (επιβολής) και παρεμπόδισης της ελεύθερης έκφρασης του λόγου.        

Κώστας Ταμπάκης, @hotmail.com