Πρανματεία επι των Επτά Ακτίνων

(Εσωτέρα Ψυχολογία Ι)

Η εκγύμναση για τη δεύτερη μύηση φέρνει κάτω από Ποσειδώνειες επιδράσεις, ενώ η Αφροδίτη και ο Ζευς συναγωνίζονται ποιός θα πάρει τον έλεγχο. Τότε ο σύνδεσμος με το ορυκτό βασίλειο είναι ισχυρός, απ'όπου και η συχνή αναγνώριση "αστρικών αρωμάτων" τα οποία ο μαθητής μπορεί να αντιληφθεί.     

[σελ. 246 (283)]

Μέχρι την τρίτη μύηση ο άνθρωπος ασχολείται με τη διαδικασία της συγχωνεύσεως ψυχής και σώματος σε μια ενότητα.    

[σελ. 329 (374)]

Η δευτέρα ακτίς διέπει την Ατραπό της Μαθητείας και μετουσιώνει την γνώση σε σοφία, θρέφοντας παρομοίως την Χριστική ζωή μέσα σε κάθε μαθητή.  

[σελ. 351 (399)]

Η Ατραπός της Μαθητείας της   Άννη Μπέζαντ αναφέρεται στις απαιτήσεις της ατραπού της δοκιμασίας, και όχι της ατραπού της μαθητείας. Η Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας δίδει τα αναγκαία δεδομένα για όσους, την εποχή μας, διανύουν την ατραπό της μαθητείας.

[σελ. 354 (403)]

 

Ακτίνες και Μυήσεις

 Μετά τις δύο μυήσεις του κατωφλίου, η στάση του μυημένου μεταβάλλεται, βλέπει δυνατότητες, παράγοντες και αποκαλύψεις που έως τώρα ήταν τελείως ακατανόητες και άγνωστες, ακόμη και στην συνείδησή του κατά τις ανώτατες στιγμές της.     

[σελ. 41 (48)]

Όταν ο άνθρωπος εκφράζει πλήρως το A.U.M. μπορεί να εκφωνεί το Q.M. με αποτελεσματικότητα, από προοδευτικά σημεία εντάσεως, μέχρι την τρίτη μύηση. Τότε τα αποτελέσματα του Q.M. είναι τέτοιας φύσεως ώστε η προσωπικότης σαν χωριστή ταυτότης εξαφανίζεται, η ψυχή προβάλλει σ'όλη της τη δόξα, και ο πρώτος αμυδρός ήχος του γενουσιουργού ΗΧΟΥ βροντά πάνω στο αυτί του μεταμορφωμένου μύστου.    

[σελ 56 (66)]

Οι μαθηταί και οι μυημένοι των δύο πρώτων βαθμών εργάζονται με δύναμη της ψυχής και δια μέσου των κέντρων. Η προσωπικότητα εργάζεται με δυνάμεις.        

[σελ. 65 (75-76)]

Η κατανόηση του μυημένου επέρχεται εξ ολοκλήρου με την αιφνίδια εκτίμηση ή αντίληψη του ήχου, με την αφύπνιση του εσωτερικού ωτός στην σημασία της φωνής, ακριβώς όπως ο μαθητής στο προηγούμενο στάδιο αφυπνίστηκε στη σημασία του οράματος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κατά την τρίτη μύηση, ο μυημένος βλέπει τον αστέρα και ακούει τον ήχο. Κατά τις δύο πρώτες μυήσεις βλέπει το φως και ακούει τον Λόγο.  

[σελ. 83 (97)]

Τα σημερινά απαιτούμενα για τους μαθητές μέχρι και της δευτέρας ακόμη μυήσεως συμπεριλαμβανομένης, θα είναι τα απαιτούμενα για τη Δοκιμαστική Ατραπό.

[σελ. 114 (134)]

Η λέξη "μικρό παιδίο" ή "ελάχιστοι" χρησιμοποιείται για ένα μυημένο του πρώτου ή δεύτερου βαθμού.           

[σελ. 116 (136)]

Οι (μαθητές) προετοιμαζόμενοι για την 2^η μύηση πρέπει να αποδείξουν την απελευθέρωσή τους από την δουλεία των ιδεών, από την φανατική αντίδραση σ’οποιαδήποτε αλήθεια ή πνευματικό αρχηγό, και από τον έλεγχο της εφέσεώς τους που - μέσω της εντάσεως της εφαρμογής του - θα μπορούσε να θυσιάσει χρόνο, ανθρώπους, και αυτήν ταύτη τη ζωή στην κλήση του Μυσταγωγού  ή μάλλον, για να είμαι πιο ακριβής σε ότι πιστεύουν ότι είναι η κλήση Του.

[σελ. 127 (150)]

Έτσι (ο μαθητής) προχωρεί από δύναμη, σε δύναμη. Η Ιεραρχία τον βοηθεί πάντοτε στην ανάπτυξή του και ταυτόχρονα προστατεύει γι'αυτόν την Οδό έως την στιγμή κατά την οποία η θυμική αυταπάτη δεν μπορεί πια να τον φθάσει Η ατομική αυτή ασφάλειά του επιτυγχάνεται μόνον μεταξύ του χρόνου λήψεως της δευτέρας και της τρίτης μυήσεως. Πρωτύτερα, θεωρείται ακόμη εκτεθειμένος σε πιθανό κίνδυνο και σαν άστατος. Μετά από τις μυήσεις αυτές, μπορεί να υπόκειται σε πλάνη, αλλά δεν υπάρχει τότε κίνδυνος να επιστρέψει μονίμως προς τα πίσω και να πλησιάσει την ατραπό της αριστεράς χειρός και έτσι ίσως, σε σπάνιες περιπτώσεις, να βρει τον δρόμο του μέσα στη Μαύρη Στοά. Η μεγαλύτερη ευθύνη του κοινού μυημένου είναι η οκνηρία ή η έλλειψη σπουδής. Συλλογισθείτε πάνω σ’αυτό. 

[σελ. 156 (184)]

Εξάγνιση, συνειδητό χειρισμό της επιθυμίας πάνω στην Δοκιμαστική Ατραπό.

Μύηση. Οι δύο πρώτες μυήσεις λαμβάνονται, όπως είναι γνωστό, πάνω στο αστρικό πεδίο και οδηγούν στην πλήρη απελευθέρωση τόσο από το πεδίο της θυμικής αυταπάτης, όσο και από τον κόσμο της μάγια. 

[σελ. 187 (221)]

Η λέξη Έκφραζε, στην βαθύτερη της σημασία και όταν δίνεται κατά την δεύτερη μύηση, δεν σημαίνει την αναγκαιότητα εκφράσεως της φύσεως της ψυχής. Σημαίνει την εντολή εκφράσεως της θελήσεως της μονάδος και "συναισθήσεως μετά" και ενσωματώσεως του Σκοπού που βρίσκεται πίσω από το Σχέδιο, σαν αποτέλεσμα της ανεπτυγμένης ευαισθησίας.

[σελ. 315 (372)]

Οι δύο πρώτες μυήσεις είναι στην πραγματικότητα ελάσσονες μυήσεις από της απόψεως του Σειρίου, επειδή η σχέση του ανθρώπου "που είναι κάτω από πειθαρχία και εκγύμναση" είναι μόνο μια κλίση. Υπάρχει μόνο μια αναπτυσσόμενη αναγνώριση του Πατρός και μια βραδέως αυξανόμενη ανταπόκριση στη μονάδα (monad), και ακόμη μια ανελισσόμενη ευαισθησία στην επίδραση της όψεως θέληση.          

[σελ. 316 (373)]

Μύηση 2, Βάπτισμα

Κέντρο ηλιακού πλέγματος             6η ακτίς                                         αστρικό πεδίο

Αφιέρωση                                       Θυμική αυταπάτη                          Αφοσίωση

 [σελ. 340 (399)]

 

Η πραγματική δόμηση της ανταχκάρανα λαμβάνει χώρα μόνον όταν ο μαθητής αρχίζει να είναι οριστικά εστιασμένος πάνω στα νοητικά επίπεδα.         

[σελ. 446 (526)]

Η περίοδος που καλύπτεται από τη συνειδητή δόμηση της ανταχκάρανα είναι η περίοδος που αρχίζει από τα τελικά στάδια της Ατραπού της Δοκιμασίας έως την τρίτη μύηση.

[σελ. 462 (545)]

Η τριπλή φύση της θείας εκδηλώσεως πρέπει να εκφρασθεί σαν μια δυαδικότης. Το αρχικό βήμα πραγματοποιήσεως αυτής της δυαδικότητας είναι η δόμηση της ανταχκάρανα, και τούτο αναλαμβάνεται συνειδητά μόνον όταν ο μαθητής προετοιμάζεται συνειδητά για την 2η μύηση.

[σελ. 483 (569)]

Η μύηση είναι μόνον μια τελετή ως το βαθμό όπου επέρχεται ένα αποκορυφωμένο σημείο στην μυητική διαδικασία κατά το οποίο η συνείδηση του μαθητή αποκτά κατά δραματικό τρόπο επίγνωση του προσωπικού της Ιεραρχίας και της δικής του θέσεως σε σχέση με αυτή. Συμβολίζει στον εαυτό του σαν μια μεγάλη ρυθμική τελετουργία προοδευτικής αποκαλύψεως στην οποία αυτός, σαν υποψήφιος, είναι το κέντρο του ιεραρχικού σταδίου. Αυτό είναι συγκεκριμμένα στις δυο πρώτες μυήσεις, και σε σχέση με τον Χριστό, σαν Μυσταγωγό.

Όταν ένας μεγάλος αριθμός μαθητών θα επιτύχει να συνδεθεί με την Πνευματική Τριάδα με τη συγχωνευμένη με την ψυχή προσωπικότητα, και θα έχει "εξαπολύσει" αποκρυφιστικά τις ενέργειες της Μονάδος δια μέσω της Ανταχκάρανα, τότε η πρώτη και η 2η μύηση θα μπορούν να αναπαρασταθούν "τελετουργικά" στην γη.          

[σελ. 530-31 (624)]

Η δεύτερη μύηση βρίσκεται κάτω από την παρορμητική ενέργεια της 6ης ακτίνας.

[σελ. 567 (665-66)]

Η ενέργεια της 7ης ακτίνος - στη μυητική διαδικασία μεταξύ της πρώτης και της δευτέρας μυήσεως - καθιστά ικανό τον μυημένο (στη ζωή του φυσικού πεδίου) να εκδηλώνει μια αναπτυσσόμενη αίσθηση τάξεως και οργανώσεως, να εκφράζει συνειδητά όλο και περισσότερο την επιθυμία να βοηθεί τους συνανθρώπους του, και κατ'αυτόν τον τρόπο να αποκαθιστά σχέση με αυτούς, και να καθιστά τη ζωή του δημιουργική κατά πολλούς τρόπους.         

[σελ. 575 (675)]

Ανακαλύπτει ότι η συγκινησιακή του φύση, οι κατώτερες ψυχικές του ικανότητες, η αστρική του ανάπτυξη και η δύναμη της θυμικής αυταπάτης είναι τώρα όλα παρατεταγμένα εναντίον του.

[σελ. 576 (676-77)]

( Ο Μαθητής) Για να λάβει την 2^η μύηση πρέπει να αναπτύξει συγκινησιακό έλεγχο. Πρέπει να αποκτήσει κάποια γνώση των πνευματικών εκείνων ενεργειών που θα διαλύσουν τη θυμική αυταπάτη, και επί πλέον μια κατανόηση της τεχνικής με την οποία η φώτιση του νου -σαν το διαβιβαστικό όργανο του φωτός της ψυχής- μπορεί να διαλύσει αυτές τις θυμικές αυταπάτες και έτσι να "καθαρίσει την ατμόσφαιρα" με την τεχνική έννοια.

Κανένας ακόμη μυημένος δεν εκδηλώνει πλήρη έλεγχο κατά τη διάρκεια της ενδιάμεσης περιόδου μεταξύ οποιασδήποτε μυήσεως και της αμέσως επόμενης ανωτέρας τοιαύτης. Η ενδιάμεση περίοδος θεωρείται σαν "ένας κύκλος τελειοποιήσεως". Εκείνο που εγκαταλείπεται πίσω και υποτάσσεται στην ανωτέρα κατανόηση κυριαρχείται βραδέως από ενέργειες οι οποίες πρέπει να αποδεσμευτούν μέσα στην συνείδηση του μυημένου κατά τη μύηση για την οποία αυτός προετοιμάζεται. Αυτή η ενδιάμεση περίοδος παρουσιάζει πάντοτε μεγάλη δυσκολία. Οι ενέργειες που καταγράφονται, ενεργοποιούνται και τελικά χρησιμοποιούνται, αυξάνουν συνεχώς σε αριθμό και ισχύ σε κάθε μύηση.

Η μυητική διαδικασία μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μυήσεως είναι για πολλούς ο χειρότερος χρόνος στενοχώριας, δυσκολίας, κατανοήσεως προβλημάτων και μιας σταθεράς προσπαθείας να "καθαρίσει τον εαυτό του" στην οποία υποβάλλεται σε οποιοδήποτε χρόνο ο μαθητής.         

[σελ. 577 (677-78)]

Ένας πολύ μεγάλος όμιλος ζηλωτών θα περάσει δια μέσου της εμπειρίας της 2ης μυήσεως. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που εκφράζουν τις ουσιαστικές ιδιότητες ιδεολογικής αναγνωρίσεως, αφοσιωμένης εμμονής στην αλήθεια όπως την διαισθάνονται, βαθιάς αντιδράσεως στις φυσικές πειθαρχίες (που έχουν επιβληθεί από τότε που πολλές ζωές νωρίτερα έχουν λάβει την πρώτη μύηση) και μια αυξανόμενη ευαισθησία στην συγκινησιακή όψη του αστρικού σώματος. Αυτή η έφεση επιζητεί να φθάσει προς τα έξω να έλθει σε επαφή και έκφραση της νοητικής αρχής.

[σελ. 579 (680)]

Η ουσιαστική αιθερική παγκόσμιος ενότης (της οποίας το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο και το αεροπλάνο είναι η χειροπιαστή έκφραση) παρασύρει μεγάλους ομίλους ανθρώπων παντού στον κόσμο σε συνδυασμένη συγκινησιακή δραστηριότητα, δημιουργώντας έτσι τις προκαταρκτικές εκείνες δοκιμασίες που προηγούνται πάντοτε της μυήσεως, και δια μέσου των οποίων περνούν σήμερα εκείνοι που είναι ικανοί να λάβουν την δεύτερη μύηση.

Ιδεολογίες παρορμούνται από την Ιεραρχία, εξαπολύονται μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση από το νοητικό πεδίο από τον ΝΟΕΚ και αξιοποιούνται από την ενέργεια της 6ης ακτίνος, από την επικρατούσα ενέργεια των lχΘείων και από την οργανωτική ενέργεια της εισερχομένης 7ης ακτίνας, και στις οποίες ανταποκρίνονται συγκινησιακά οι μάζες των ανθρώπων που εστιάζονται πάνω στο αστρικό πεδίο. Η ιδεολογική αυτή κατάσταση είναι ένα αναγκαίο και προκαταρκτικό στάδιο για τη δημιουργία της νέας παγκόσμιας τάξης. Παρέχει ένα σημείο κρίσεως και το απαιτούμενο σημείο εντάσεως που θα επιτρέψει στους ζηλωτές εκείνους που είναι έτοιμοι, κατά χιλιάδες, να περάσουν δια μέσου της εμπειρίας της 2ης μυήσεως και να υποστούν την κάθαρση της ρευστής συγκινησιακής φύσεως με τη μύηση της Βαπτίσεως.

[σελ. 580 (681)]

Κάτω από την επίδραση μιας αυξανόμενης ψυχικής επαφής η συγκινησιακή, καμική και ευλαβική φύση του (μαθητή) γίνεται ισυχότερη και ελέγχεται περισσότερο δια της μεσολαβήσεως του νου. Η ευθυγράμμισή του γίνεται αστρική-νοητική-ψυχική. Όταν επιτευχθεί αυτή η κατάσταση συνειδήσεως και τα "ύδατα" του αστρικού σώματος είναι ήρεμα και μπορούν να αντικατοπτρίζουν το ωραίο και το αληθινό, και όταν οι συγκινήσεις του εξαγνισθούν με έντονη αυτοπροσπάθεια, τότε ο μαθητής μπορεί να εισέλθει στα ύδατα του βαπτίσματος.

[σελ. 582 (683)]

Όσον αφορά ατομικά τον μυημένο ο οποίος πρόκειται να λάβη την μύηση του Βαπτίσματος, η επίδραση της ενέργειας της έκτης ακτίνος πάνω στη σύστασή του είναι ολοφάνερη, ένεκα της εξαιρετικής δυνάμεως της δευτέρας όψεως της προσωπικότητος στους τρεις κόσμους, του αστρικού του σώματος ή φύσεως. Στα αρχικά στάδια της επιδράσεως της ενέργειας της έκτης ακτίνος πάνω στη συγκινησιακή του φύση γεwάται μια τελεία δίνη δυνάμεως, οι συγκινησιακές του αντιδράσεις είναι βίαιες και πιεστικές, οι θυμικές αυταπάτες εντείνονται και ελέγχουν, και η έφεσή του σταθερά ενδυναμώνεται, ταυτόχρονα όμως περιορίζεται και εμποδίζεται από την ισχύ της αφοσιώσεώς του προς κάποια ιδεολογία που διαισθάνεται.   

[σελ. 582 (683)]

Ύδωρ είναι το σύμβολο αυτής της μυήσεως.

[σελ. 584 (686)]

Τα αποτελέσματα των επιδράσεων των ακτίνων στις πρώτες μυήσεις έρχονται δια μέσω της ψυχής και ο μυημένος είναι ένας αγωνιζόμενος ζηλωτής, κάτω από την έμπνευση και τη διέγερση της Ιεραρχίας, της οποίας αποκτά όλο και περισσότερο αντίληψη.        

[σελ. 585 (687)]

Όπως καλώς γνωρίζετε, το έργο του ζηλωτού σήμερα είναι να γίνει ένας συνειδητός, αυτοελεγχόμενος και πνευματικός εργάτης μέσα στον αξεπέραστο δακτύλιο των τριών κόσμων και - όπως συχνά τόνισα - να δρα πρώτα από όλα, ελέγχοντας το φυσικό του μηχανισμό, εκδηλώνοντας τον έλεγχο αυτό, κατά την πρώτη μύηση και κατά την διάρκεια των διαδοχικών μυητικών διαδικασιών. Δεύτερον, να ελέγχει την συγκινησιακή του αισθαντική φύση, εκδηλώνοντας τον έλεγχο αυτό κατά την δεύτερη μύηση. Κατά την τρίτη μύηση οφείλει να φέρει σε ορατή δραστηριότητα το νοητικό στοιχείο, και έτσι να εργάζεται στους τρεις κόσμους σαν μια από την ψυχή εμποτισμένη προσωπικότης, χρησιμοποιώντας τον φωτισμένο νου σαν ενωτικό και συνθετικό παράγοντα.    

[σελ. 588 (691)]

Όταν τα μέλη του ΝΟΕΚ ανακαλύπτουν εκείνους που επιζητούν νοητική πόλωση και εκδηλώνουν επιθυμία και έφεση να σκέπτωνται και να γνωρίζουν, σε συνδυασμό με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα εκείνων που έχουν λάβει την πρώτη μύηση μπορούν κατά πάσα πιθανότητα να υποθέσουν ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν λάβει την δεύτερη μύηση ή βρίσκονται στα πρόθυρα της λήψεως της.    

[σελ. 667 (782)]

Αυτή η δευτέρα μύηση - όπως διεξάγεται τώρα - είναι μέχρις ενός βαθμού μια από τις δυσκολότερες. Προϋποθέτει εξαγνισμό, αλλά εξαγνισμό δια του πυρός, με συμβολική κατανόηση. Η αποκρυφιστική "εφαρμογή του πυρός στο ύδωρ" προκαλεί μερικά πολύ σοβαρά και καταστρεπτικά αποτελέσματα. Το ύδωρ, κάτω από την δράση του πυρός "μετατρέπεται σε ατμό και ο μυημένος βυθίζεται στις ομίχλες και τις αναθυμιάσεις, τις θυμικές αυταπάτες και τη καταχνιά" που προκαλούνται κατ’αυτό τον τρόπο. Ο μυημένος πρέπει να αναδυθεί απ’αυτή την ομίχλη και από τις θυμικές αυταπάτες.      

[σελ. 675 (791)]

Τι βρίσκεται, συνεπώς, κατ' ευθείαν μπροστά στο μυημένο που εισήλθε στο καθαρτήριο ύδωρ, ή μάλλον πυρ; Σε τι έχει δεσμευθεί;

Μπροστά του βρίσκεται η τρίτη Μύηση της Μεταμορφώσεως. Αντιμετωπίζει μια μεγάλη μετάσταση από μια συγκινησιακή ευλαβική εστίαση σε μια νοήμονα, σκεπτική εστίαση. Έχει, θεωρητικά τουλάχιστον, απορρίψει τον έλεγχο του αστρικού σώματος και της αστρικής φύσεως. Πολλά όμως ακόμη μένουν που πρέπει να γίνουν: πολλές επιθυμίες, αρχαίες αστρικές αντιδράσεις και συνηθισμένες συγκινήσεις είναι ακόμη ισχυρές, αλλά έχει αναπτύξει μια νέα στάση προς αυτές

και μια νέα προοπτική για το αστρικό σώμα. Το ύδωρ, το πυρ, ο ατμός, η θυμική αυταπάτη, η πλάνη, η παρερμηνεία και η συγκινησιακή διάρκεια σημαίνουν ακόμη κάτι τι ειδικό και ανεπιθύμητο γι'αυτόν... Εκείνα που τώρα αγαπά και ποθεί, επιθυμεί και σχεδιάζει βρίσκονται σε μια άλλη και ανώτερη διάσταση. Δια μέσου της ζωηράς του προθυμίας έχει περάσει από τη δευτέρα μύηση, έδωσε το πρώτο κτύπημα στην έμφυτή του φιλαυτία και εξεδήλωσε την απόφασή του να σκέπτεται με ευρύτερους και πιο περιεκτικούς όρους. Ο όμιλος αρχίζει να σημαίνει περισσότερα γι'αυτόν από τον εαυτό του.    

[σελ. 677 (793-94)]

Κατά την δεύτερη μύηση του προσφέρεται ένα όραμα ανώτερης εστιάσεως, και η θέση του στο μεγαλύτερο όλο αρχίζει βραδέως να αποκαλύπτεται. Μια νέα δημιουργικότης και μια νέα εστίαση γίνονται οι άμεσοί του σκοποί, και γι αυτόν η ζωή δεν μπορεί ποτέ να είναι η ίδια. Οι παλαιές φυσικές διαθέσεις και επιθυμίες μπορούν ακόμα κατά καιρούς να αναλαμβάνουν τον έλεγχο. Η φιλαυτία μπορεί να εξακολουθεί να παίζει δυναμικό ρόλο στην έκφραση της ζωής του, αλλά συναντάται μια βαθιά δυσαρέσκεια για τα πράγματα όπως είναι, και μια αγωνιώδη ς κατανόηση αποτυχίας. Σ'αυτό ακριβώς το σημείο ο μαθητής αρχίζει να μαθαίνει τις συνήθειες της αποτυχίας και να γνωρίζει ορισμένες θεμελειώδεις διακρίσεις μεταξύ εκείνου που είναι φυσικό και αντικειμενικό και εκείνου που είναι υπερφυσικό και υποκειμενικό. 

[σελ. 678 (795)]

Κάθε μύηση που δεν βρίσκει ανταπόκριση στις καθημερινές αντιδράσεις προσφέρει μικρή υπηρεσία και είναι βασικά μη πραγματική. Κανείς δεν "λαμβάνει" μύηση και δεν περνά δια μέσου αυτών των κρίσεων χωρίς μια προηγουμένη απόδειξη μιας μεγάλης χρησιμότητας και μιας εκγυμνασμένης συνετής ικανότητας. Αυτό μπορεί να μην συμβαίνει στην περίπτωση της πρώτης μύησης, αλλά όσον αφορά την δεύτερη μύηση πρέπει να υπάρχει πάντοτε το φόντο μιας χρήσιμης αφιερωμένης ζωής και μια εκφρασμένη απόφαση εισόδου στο πεδίο της υπηρεσίας του κόσμου. Πρέπει επίσης να υπάρχει ταπεινοφροσύνη και μια εκδηλωμένη κατανόηση της θεότητας σ'όλους τους ανθρώπους.

[σελ. 678-79 (795-96)]

Η μύηση αυτή αποδεσμεύει τους ανθρώπους από τον συγκινησιακό έλεγχο και τους επιτρέπει να μετατοπίσουν τη συνείδησή τους σε νοητικά επίπεδα. Και από αυτά τα ανώτερα σημεία εστιάσεως να ελέγχουν τις κανονικές και καλώς ανεπτυγμένες συγκινησιακές διαθέσεις τους.

Οι τρεις βασικοί τόνοι για τη μύηση αυτή είναι: Αφιέρωση, θυμική Αυταπάτη, Αφοσίωση. Η αφιέρωση του ζηλωτού προκαλεί το πυρ. Ο ζηλωτής πάνω στα υψηλότερα επίπεδα του αστρικού πεδίου παρασύρεται από το "πυρ της αφιερώσεως". Αυτό εστιάζει αμέσως τη θέλησή του, καθώς εκδηλώνεται στο νοητικό πεδίο, και αυτή η εστίαση στον κατάλληλο χρόνο αρχίζει το σοβαρό εγχείρημα της μετατοπίσεως της συνειδήσεως του προς τα νοητικά επίπεδα. Έπειτα, αμέσως το "πυρ" λειτουργεί, και η πρώτη αντίδραση είναι η "συνάντιση πυρός και ύδατος" με συνέπεια την παραγωγή ομίχλης, καταχνιάς, θυμικής αυταπάτη ς και πλάνης. Και οι τέσσαρες αυτές λέξεις πρέπει να κατανοηθούν συμβολικά. Οι θυμικές αυταπάτες που προκαλούνται κατ' αυτό τον τρόπο εξαρτώνται από την ακτίνα και το σημείο εξελίξεως του ατόμου και του έθνους. Να μάθετε να σκέπτεσθε με τους ευρύτερους δυνατούς όρους. Τα άτομα ανακαλύπτουν γρήγορα την φύση της θυμικής τους αυταπάτης όταν η "πνευματική πρόθεση" τους είναι προσδιορισμένη. Ο παράγων που οδηγεί στην διάλυση της θυμικής αυταπάτης είναι η αφοσίωση - αφοσίωση σ'ένα άτομο, σ'ένα Διδάσκαλο ή σε κάποιο ιδεαλιστικό σχέδιο. Αυτή είναι τελικά μια απεριόριστη αφοσίωση προς την Οδό, προς την διάνυση της Ατραπού αντί πάσης θυσίας, και την σταθερή προσήλωση στην υπηρεσία - και αποτελεί την μεγάλη τεχνική της Ατραπού.         

[σελ. 682 (799)]

Αφιέρωση, που καταλήγει σε θυμική αυταπάτη, η οποία διαλύεται με την αφοσίωση - αυτοί είναι οι βασικοί τόνοι της δευτέρας μυήσεως.

Η πιο μακρά περίοδος μεταξύ μυήσεων είναι η περίοδος που μεσολαβεί μεταξύ της πρώτης και δεύτερης μυήσεως. Αυτή δεν είναι κατ'ανάγκην και η πιο δυσχερής περίοδος. Η πιο δύσκολη περίοδος για τον ευαίσθητο, συναισθηματικό ζηλωτή βρίσκεται μεταξύ της δευτέρας και τρίτης μυήσεως.      

[σελ. 683 (800)]

Η ελευθερία είναι ο βασικός τόνος του ατόμου που αντιμετωπίζει τη δευτέρα μύηση και τα επακόλουθά της - προετοιμασία για την τρίτη μύηση.

[σελ. 684 (802)]

Μύηση ΙΙ

Βάπτισμα. Ελευθερία από τον έλεγχο της συγκινησιακής φύσεως και της εγωϊστικής ευαισθησίας του κατώτερου εαυτού.           

[σελ. 685 (804)]

Οι δύο πρώτες μυήσεις - που θεωρούνται απλώς σαν μυήσεις του κατωφλίου - είναι εμπειρίες οι οποίες έχουν προετοιμάσει το σώμα του μυημένου για τη λήψη της τρομερής ηλεκτρικής δυνάμεως της τρίτης μυήσεως.

Η δεύτερη μύηση έχει απελευθερώσει τον μυημένο από το αστρικό επίπεδο συνειδήσεως, το αστρικό πεδίο - το πεδίο της θυμικής αυταπάτης, της πλάνης και της διαστροφής. Αυτό ήταν μια ουσιαστική εμπειρία επειδή ο μυημένος (που στέκει μπροστά στον Έναν Μυσταγωγό για πρώτη φορά κατά την τρίτη μύηση) πρέπει να ελευθερωθεί από κάθε μαγνητική ή εφελκυστική "έλξη" που εκπορεύεται από την προσωπικότητα.        

[σελ. 687 (806)]

 

Το Πεπρωμένο των Εθνών

Όταν έχει ληφθεί η δεύτερη μύηση, η Ιεραρχία που επαγρυπνεί μπορεί να αρχίσει να σημειώνει τον συνεχή αναπροσανατολισμό της ψυχής προς την Μονάδα, και την ελκτική δύναμη αυτής της ανώτερης όψεως πάνω στον μυημένο.

[σελ. 120 (125)]

1. Η ενέργεια του νου. Αυτή θα είναι η κυριαρχική ενέργεια που ελέγχει και που θα χρησιμοποιείται κατά την περίοδο της αποδεδεγμένης μαθητείας και μέχρι της δευτέρας μυήσεως.

2. Η ενέργεια της ψυχής. Αυτή θα κυβερνάται, θα χρησιμοποιείται και θα εφαρμόζεται δημιουργικά από την δεύτερη μέχρι την τρίτη μύηση.

[σελ. 129 (135)]

Η δεύτερη μύηση συνδέεται στενά με την Ιεραρχία σαν πλανητικό κέντρο και με την δραστηριότητα της δευτέρας ακτίνας. Αυτή η μύηση θα προκαλέσει στον μύστη μια αυξανόμενη αίσθηση συγγένειας, και βασικής ενότητος με παν ό,τι αναπνέει, και την αναγνώριση της Μιας Ζωής, που τελικά θα οδηγήσει στο στάδιο εκείνο της εκφρασμένης αδελφότητος, που είναι ο σκοπός της εποχής του Υδροχόου.      

[σελ. 138 (145)]

Η δεύτερη μύηση συνδέει το ηλιακό πλέγμα με την καρδιά, την ανθρωπότητα με την Ιεραρχία, καθώς και την ακτίνα της προσωπικότητος και την εγωϊκή ακτίνα με την δεύτερη ακτίνα, που βρίσκεται βασικά πάντοτε σε εκδήλωση.

[σελ. 139 (146)]

Αυτή η (2^η) μύηση εκδηλώνεται από τον πλήρη έλεγχο της συναισθηματικής φύσεως και όλων των χαρακτηριστικών της Εποχής των Ιχθύων.            

[σελ. 150 (157)]

 

 

Από τη Βηθλεέμ στο Γολγοθά

Οι παγκόσμιοι μαθηταί προετοιμάζονται για την δεύτερη μύηση, το Βάπτισμα, και προς τούτο πρέπει να έλθει η κάθαρση από την συναισθηματική φύση της επιθυμίας και αφιέρωση της επιθυμίας στη ζωή της ψυχής.

Υπάρχει πολλή ανοησία που συζητείται επί των ημερών μας σχετικά με την μύηση και ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι είναι μυημένοι. Κάνουν λάθος γιατί πρέπει να έχουν υπ' όψει τους ότι κανένας μεμυημένος δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, ούτε μιλάει για τον εαυτό του. Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι είναι μεμυημένοι, κάνοντας έτσι αρνούνται τον ισχυρισμό τους.

[σελ. 23 (24-25)]

Η δεύτερη μύηση αντιπροσωπεύει τον αποδεδεγμένο έλεγχο και την αφιέρωση στην θεότητα της φύσεως της επιθυμίας, με τις συναισθηματικές αντιδράσεις της και την ισχυρή "επιθυμία ζωής".

[σελ. 100 (114)]

 

Η Επανεμφάνισις του Χριστού

Εις τας δύο πρώτας μυήσεις, οι υποψήφιοι ευρίσκουν τον δρόμο των προς τον Χριστόν, ο Οποίος τους χορηγεί τας δύο πρώτας μυήσεις. Αλλά -με τις λέξεις αυτές- υπαινήσσεται ανωτέρας καταστάσεις αναπτύξεως. Δια των μυήσεων αυτών, που παρέχει ο Χριστός, ο μαθητής καθίσταται παράγων της αγάπης του θεού.  

[σελ. 87 (93)]

Όπως γνωρίζουν οι εσωτερισταί, ο όρος "μικρά" αναφέρεται εις τους μαθητάς, οι οποίοι "είναι βρέφη εν Χριστώ" (όπως τους ονομάζει η Καινή Διαθήκη) και οι οποίοι έχουν λάβει τις δύο πρώτες μυήσεις, της Γεννήσεως και της Βαπτίσεως.    

[σελ. 87 (93)]

 

Τηλεπάθεια και ο Αιθερικός Φορεύς

Για τον υποψήφιο και ιδιαίτερα για τον ενσυνείδητο μαθητή, η εντύπωση που πρέπει να εξετασθεί προέρχεται από τέσσερις πηγές:

1. Από την ψυχή του ίδιου του μαθητή.

2. Από το  Άσραμ το οποίο πρόκειται να τον προσεταιρισθεί.

3. Απ'ευθείας από τον Διδάσκαλο.

4. Από την Πνευματική Τριάδα, μέσω της ανταχκάρανα.

Τα πρώτα δύο στάδια καλύπτουν την περίοδο των πρώτων δύο μυήσεων. Το τρίτο (στάδιο) προηγείται της τρίτης μυήσεως και διαρκεί ωσότου ο μαθητής γίνει ο ίδιος Διδάσκαλος. Ο τέταρτος τύπος της πληροφορικής (μορφωτικής) εντυπώσεως μπορεί ν'αποτυπωθεί μετά την Τρίτη μύηση και να φθάσει στο μαθητή μέσα στο  Άσραμ.    

[σελ. 86-87 (93)]

Έρχεται στιγμή κατά την δεύτερη μύηση, όταν η ψυχή του μυημένου παρασύρεται σε δραστηριότητα, και η θεμελιώδης δύναμη κατακλύζει την αστρική φύση, ζωογονώντας και εμπνέοντας το αστρικό σώμα, αλλάζοντας προσωρινά την ιδιότητα της αστρικής αύρας, και αποκαθιστώντας ένα έλεγχο που θα οδηγήσει τελικά στην αντικατάσταση της συγκινησιακής ευαισθησίας κι επιθυμίας από την ευαισθησία της αγάπης.

[σελ. 100 (107)]

Το κέντρο του λαιμού του πνευματικού υποψηφίου, των μαθητών και των μυημένων κάτω της τρίτης μυήσεως, ανταποκρίνεται πριν απ'όλα στην επίδραση της 7ης ακτίνας, κι αυτό συμβαίνει μ'ένα τρόπο ιδιότυπο τώρα επειδή η 7η ακτίνα βρίσκεται σε ενσάρκωση.   

[σελ. 137 (146)]

 

Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας

Ο μυημένος ενός κατώτερου βαθμού εργάζεται από το πεδίο της ψυχής και χρησιμοποιεί όργανα της αντιλήψεως καθώς και μέσα γνώσεως των οποίων ο κοινός άνθρωπος δεν έχει ιδέα.

[σελ. 26 (26)]

Τα αρχικά στάδια της εφέσεως ενός ανθρώπου, τα πρώτα του βήματα κατά μήκος της Ατραπού της Μαθητείας και οι πρώτες δύο μυήσεις, καλύπτονται από τη λέξη "υπηρεσία".

[σελ. 93 (105)]

Σε κάποια συγκεκριμένη ζωή έρχεται μια συγκινησιακή κρίση όπου πραγματοποιείται μια αποφασιστική δράση και ο μαθητής αποδείχνει τον έλεγχό του πάνω στην συγκινησιακή του φύση. Αυτό μπορεί να πάρει τη μορφή κάποιας μεγάλης και ζωτικής σημασίας, που καλύπτει σύντομο διάστημα, αλλά που απαιτεί κάθε εφόδιο σοφίας και αγνότητος που διαθέτει ο μαθητής, ή μπορεί να είναι μια μακρόχρονη και παρατεταμένη συγκινησιακή υπερένταση, που εκτείνεται σε πολλά χρόνια ζωής. Αλλά με την εξασφάλιση επιτυχίας και με την επίτευξη καθαρού οραματισμού και ορθής κρίσεως (μέσω ορθής διακρίσεως), ο μαθητής πιστοποιεί την καταλληλότητα για την δεύτερη μύηση.

[σελ. 224 (249)]

 Όταν ο άνθρωπος γίνει κύριος των δυνάμεων που του αντιπαρατάσσονται, είναι έτοιμος για την δεύτερη μύηση, που δείχνει την αποδέσμευση της ψυχής από την φυλακή του αστρικού σώματος.

[σελ. 237 (263)]

Η δεύτερη μύηση σημειώνει την κρίση του ελέγχου του αστρικού σώματος. Μετά το βάπτισμα μένουν οι τρεις δοκιμασίες (πειρασμοί), που καταδείχνουν τον ολοκληρωτικό έλεγχο των τριών κατώτερων φορέων. Τότε έρχεται η Μεταμόρφωση, που ακολουθείται από τη γνώση του μέλλοντος και από την ολοκληρωτική αυταπάρνηση.

 [σελ. 353 (387)]

Κάθε κέντρο ή τσάκρα απαρτίζεται από τρεις ομόκεντρους αλληλοσυγχονευόμενους έλικες ή τροχούς, που στον πνευματικό άνθρωπο της δοκιμαστικής ατραπού κινούνται σιγά σε μια κατεύθυνση, αλλά βαθμιαία επισπεύδουν τη δραστηριότητα τους καθώς ο άνθρωπος προσεγγίζει την πύλη της Ατραπού της Μυήσεως. Στη μύηση, το κέντρο του τσάκρα εγγίζεται και η περιστροφή εντείνεται, και η δραστηριότης γίνεται τετραδιάστατη.

[σελ. 362 (398)]

Μέχρι την τρίτη μύηση οι μαθηταί οφείλουν να προσπαθούν να εργάζονται ολοκληρωτικά με νοητική ενέργεια, σε μια προσπάθεια να τη διευθύνουν, να την κυριαρχήσουν και να την χρησιμοποιήσουν.    

[σελ. 383 (420)]

 

Θυμαπάτη

Ο νοήμων διανοούμενος άνθρωπος, μαθητής ή καλοπροαίρετος ζηλωτής, ή μυημένος πρώτου και δεύτερου βαθμού, πρέπει να μάθει να ξεχωρίζει μεταξύ της αλήθειας και των αληθειών, μεταξύ της γνώσεως και σοφίας, μεταξύ πραγματικότητος και πλάνης.            

[σελ. 101 (100)]

Στη δεύτερη μύηση, ο μυημένος αποδεικνύει ότι μπορεί να διαλέξει μεταξύ των ζευγών των αντιθέτων και να προχωρήσει αποφασιστικά στην "μέση οδό".  

[σελ. 103 (102)]

 

Φυλή	Δυαδικότης	Πρόβλημα	Μέθοδος	Στόχος
Ατλάντεια	Τα Ζεύγη των Αντιθέτων Ποιότητες Αισθαντικότης	Θυμαπάτη	Νοητικός έλεγχος Μπάκτι Γιόγκα: Ζηλωτές Ράγια Γιόγκα: ΜΑθητές	2η Μύηση Φώτηση

 

[σελ. 114 (112)]

Με την τεχνική του φωτός η φωτισμένη διάνοια αναλαμβάνει τον έλεγχο πάνω στο αστρικό ή συγκινησιακό σώμα και διαλύει την θυμαπάτη. Όταν διαχύνεται το φως η θυμαπάτη ξεθωριάζει. Αυτή η τεχνική συνδέεται με την Ράτζα Γιόγκα και στόχος της είναι η δεύτερη μύηση.

[σελ. 171 (171)]

Η αιτία για όλα τα ανθρώπινα δεινά είναι η επιθυμία και ο προσωπικός εγωισμός. Εγκαταλείψατε την επιθυμία και θα είστε ελεύθεροι.

[σελ. 185 (184)]

Από τις μορφές που είναι το αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, της ανθρώπινης σκέψης και του ανθρώπινου σφάλματος, ο ζηλωτής πρέπει να απαλλαγεί για πάντα, ατομικά, και αφού το επιτύχει προβάλλει από την πύλη την οποία ονομάζουμε δεύτερη μύηση, σε μια πλατύτερη συνείδηση.     

[σελ. 200 (199)]

 

Μύηση Ανθρώπινη και Ηλιακή

Έχει λεχθεί ότι οι δύο πρώτες μυήσεις λαμβάνουν χώρα στο αστρικό πεδίο, αλλά αυτό είναι λανθασμένο, έδωσε αφορμή στη δημιουργία παρανοήσεως. Οι μυήσεις αυτές γίνονται έντονα αισθητές, σχετικά με το αστρικό και το φυσικό σώμα και το κατώτερο νοητικό και έχουν επίδραση στο ζήτημα του ελέγχου των από τον μυούμενο. Επειδή οι κυριότερες συνέπειες γίνονται αlσθητές στα σώματα αυτά, ο μυούμενος μπορεί να υποθέσει ότι οι μυήσεις έλαβαν χώρα αληθινά σ'αυτά τα πεδία, γιατί η ζωηρότητα του αποτελέσματος και η διέγερση, που προκαλούν οι δυο πρώτες μυήσεις, εκδηλώνονται κυρίως στο αστρικό σώμα.            

[σελ. 16 (23-24)]

Πολλές ζωές είναι δυνατόν να μεσολαβήσουν μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης μυήσεως. Μακρά περίοδος πολλών ενσαρκώσεων μπορεί να διαρρεύσει πριν συμπληρωθεί ο έλεγχος του αστρικού σώματος και ο μυημένος ετοιμασθεί για το επόμενο βήμα. Από τη στιγμή της λήψεως της Δευτέρας Μυήσεως η πρόοδος προχωρεί ταχύτατα.

[σελ. 84 (100)]

Η δεύτερη μύηση αποτελεί την κρίση για τον έλεγχο του αστρικού σώματος. Αποδεικνύεται ο έλεγχος επί του αστρικού. Το αστρικό στοιχειακό τίθεται υπό έλεγχο, το συγκινησιακό σώμα γίνεται αγνό και διαφανές, και η κατώτερη φύση πεθαίνει γοργά. Τότε το Εγώ αποκτά και πάλι κυριαρχία επί των δύο κατωτέρων φορέων του και τους υποτάσσει στην θέλησή του. Η έφεση και ο διακαής πόθος για υπηρεσία, αγάπη και πρόοδο, γίνονται τόσο έντονα, ώστε παρατηρείται ταχεία ανάπτυξη. Αυτή είναι η αιτία του γεγονότος ότι συχνά (αν και όχι κατά κανόνα) η μύηση αυτή και η τρίτη ακολουθούν η μια την άλλη στο διάστημα μιας μόνο ζωής.

Στα μεταξύ των τριών πρώτων μυήσεων διαλείμματα είναι ανάγκη να επιτευχθεί και να διατηρηθεί ένα ορισμένο σημείο στην εξέλιξη ενός εκάστου από τους κατωτέρους φορείς, πριν η μεγαλύτερη διεύρυνση του αγωγού επιτραπεί να γίνει με ασφάλεια.

Κατά την μύηση αυτή, αν ακολουθηθεί η κανονική πορεία, (πράγμα το οποίο και πάλι δεν είναι διόλου βέβαιο), το κέντρο του λαιμού ζωογονείται. Αυτό δημιουργεί την ικανότητα να αξιοποιηθούν, για την υπηρεσία του Διδασκάλου και για την βοήθεια του ανθρώπου τα αποκτήματα του κατώτερου νου. Παρέχει την ικανότητα να εκστομίζουμε και να προσφέρουμε μόνο ότι είναι ωφέλιμο με τον προφορικό λόγο, ασφαλώς όμως όταν πρόκειται για κάποιο είδος υπηρεσίας. Παρέχεται η ικανότητα να βλέπουμε την ανάγκη που έχει ο κόσμος και επιδεικνύεται ένα ακόμη μέρος του σχεδίου.         

[σελ. 85 (100-01)]

Η επίθεση της Ράβδου της Μυήσεως κατά τις δύο πρώτες μυήσεις από τον Βοδδισάτβα επιτρέπει στον μυούμενο να ελέγχει και να χρησιμοποιεί για υπηρεσία τη δύναμη του κατωτέρου εαυτού, την αληθινή καθηγιασμένη ενέργεια της προσωπικότητας.       

[σελ. 91 (108)]

Είναι όμως ταυτόχρονα, πολύ ενδεχόμενο να υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι να δρουν στο φυσικό πεδίο και να χρησιμοποιούνται σε ενεργό υπηρεσία προς τον κόσμο, οι οποίοι να μη θυμούνται ότι έχουν υποβληθεί σε μυσταγωγική διαδικασία και οι οποίοι παρά το γεγονός αυτό, να έχουν λάβει την πρώτη ή τη δευτέρα μύηση σε προηγούμενη ή παλαιότερη ζωή.

[σελ. 102 (121)]

Ο Κύριος του Κόσμου παρευρίσκεται σ'όλες τις μυήσεις, κατά τις πρώτες όμως λαμβάνει θέση όμοια προς εκείνη του Σιωπηλού Φύλακα, κατά την οποία ο Σανάτ Κουμάρα υπαγορεύει τον όρκο.

[σελ. 107 (126)]

Κατά την τελετουργία της μυήσεως, οι σημαίνοντες παράγοντες είναι οι εξής:

1. 0 μυσταγωγός

2. Το τρίγωνο δυνάμεως, που σχηματίζουν τρεις Διδάσκαλοι ή Κουμάρα

3. Οι ανάδοχοι

Στην περίπτωση των δύο πρώτων μυήσεων οι δύο Διδάσκαλοι στέκονται μέσα στο τρίγωνο εκατέρωθεν του υποψηφίου.     

[σελ. 111 (130)]

Κατά την δευτέρα μύηση, η μεγάλη αυτή Παρουσία εμφανίζεται σαν δυαδικότης, και μια άλλη όψη εξαστράπτει μπροστά του. Γνωρίζει ότι, η σκτινοβόλος Ζωή, που αναγνωρίζει σαν τον εαυτό του, δεν είναι μόνο νοημοσύνη σε δράση αλλά στη βάση της είναι αγάπη-σοφία. Με τη ζωή αυτή συγχωνεύει τη συνείδησή του και συvταυτίζεταl μαζί της σε τρόπον ώστε, μέσω του προσωπικού εκείνου εαυτού, η Ζωή αυτή παρουσιάζεται στο φυσικό κόσμο σαν έκφραση νοήμονος αγάπης.

[σελ. 115 (135)]

 Κατά τη δεύτερη μύηση του δεικνύεται ο ρόλος που παίζει στο γενικό σχέδιο ο Όμιλος στον οποίο ανήκει το Εγώ του. Γνωρίζει καλύτερα τα διάφορα μέλη του ομίλου με τα οποία είναι πραγματικά συνδεδεμένος. Αντιλαμβάνεται ποιά είναι αυτά στις προσωπικότητές τους, αν είναι σε ενσάρκωση, και έως ένα σημείο, βλέπει ποιές καρμικές σχέσεις τον συνδέουν με τις Ομάδες και τα άτομα, του δίνεται μια διόραση, σχετικά με τον ειδικό σκοπό της Ομάδος του και με τη σχέση της προς τις άλλες Ομάδες. Είναι τώρα σε θέση να εργάζεται με μεγαλύτερη πεποίθηση και οι σχέσεις του με τους ανθρώπους στο φυσικό πεδίο γίνονται σταθερότερες. Μπορεί να βοηθεί και αυτούς και τον εαυτό του στην διευθέτηση του κάρμα και, να επιτύχει ταχύτερη προσέγγιση προς την τελική απολύτρωση. Οι σχέσεις του μεταξύ των ομάδων σταθεροποιούνται, και τα σχέδια και οι σκοποί τους μπορούν να προωθηθούν με μεγαλύτερη νοημοσύνη. Καθ'όσο η σταθεροποίηση αυτή στις σχέσεις μεταξύ των ομάδων προχωρεί, προκαλεί στο φυσικό πεδίο την συνδυασμένη εκείνη δράση και τη συνετή ενότητα σκοπού που έχει σαν αποτέλεσμα την υλοποίηση των ανωτέρων ιδεωδών, και την προσαρμογή της δυνάμεως για τη συνετή προαγωγή των σκοπών της εξελίξεως.

[σελ. 120 (141)]

Μια Ράβδος Μυήσεως χρησιμοποιείται για τις δυο πρώτες μυήσεις και την χειρίζεται ο Μέγας Κύριος. Έχει μαγνητισθεί δια της επιθέσεως του "Φλογερού Αδάμαντος" και η μαγνήτιση επαναλαμβάνεται σε κάθε περίοδο νέου Παγκόσμιου Διδασκάλου.  

[σελ. 128 (150)]

Όταν επιτεθεί η Ράβδος της Μυήσεως η ροή της δυνάμεως από το Εγώ προς την προσωπικότητα τριπλασιάζεται η δε κατεύθυνση της δυνάμεως αυτής εξαρτάται από το αν τα κέντρα, προς τα οποία στρέφεται η προσοχή, είναι τα αιθερικά ή τα αστρικά, κατά την πρώτη και δεύτερη μύηση. Όταν ιερουργεί ο Παγκόσμιος Εκπαιδευτής, κατά την πρώτη και δεύτερη μύηση, η πορεία της τριαδικής δυνάμεως στρέφεται στην ζωογόνηση των κέντρων της καρδιάς και του λαιμού, με τον σκοπό της συνθέσεως των κατωτέρων. Όταν ο Μόνος Μυσταγωγός, επιθέτει τη Ράβδο της δυνάμεώς Του, η εκροή της δυνάμεως προέρχεται από τη Μονάδα, και παρ'όλο που ο λαιμός και η καρδιά σε απάντηση εντείνουν τους κραδασμούς τους, η κυρία κατεύθυνση της δυνάμεως έχει σαν στόχο της τα επτά κέντρα της κεφαλής.         

[σελ. 139 (162)]

Κατά τη δεύτερη μύηση δίνεται η Λέξη του αστρικού πεδίου.

[σελ. 161 (185)]

Κατά τη δεύτερη μύηση του αποκαλύπτεται "το μυστικό της θαλάσσης" και με την αποκάλυψη αυτή, διευκρινίζονται δύο ζητήματα.

α) Το μυστήριο του αστρικού φωτός

β) Ο νόμος του κάρμα

Μετά από αυτά είναι σε θέση να διαβάζει τα ακασικά αρχεία και να εξακριβώνει το παρελθόν, και έτσι να μπορεί να εργάζεται με νοημοσύνη στο παρόν - και να αρχίζει να ισοφαρίζει το κάρμα του, να εξοφλεί τις υποχρεώσεις του, και να αντιλαμβάνεται με ποιό τρόπο μπορεί να εξουδετερωθεί το κάρμα στους τρεις κόσμους. Του αποκαλύπτεται η σχέση της Ιεραρχίας εκείνης των πνευματικών όντων, που συνδέονται με το νόμο του κάρμα, σ'ό,τι επηρεάζει τον άνθρωπο, και μαθαίνει με απ'ευθείας γνώση ότι οι κύριοι του κάρμα δεν είναι μύθος ή συμβολικά πρόσωπα, αλλά οντότητες εξαιρετικά νοήμονες που χειρίζονται τον νόμο για το καλό της ανθρωπότητος, και έτσι παρέχουν στους ανθρώπους τη δυνατότητα να γίνουν πλάσματα με πλήρη αυτοσυνείδηση και αυτοπεποίθηση, από αποκρυφιστική άποψη  οποία θ'αποκτήσουν, να γίνουν δημιουργοί.  

[σελ. 169-170 (194)]

Οι τρεις πρώτες μυήσεις λαμβάνονται στην Ακτίνα του Εγώ.

[σελ. 181 (207)]

 

Το Φως της Ψυχής

Η αντίληψις είναι περιορισμένη στο κόσμο των φαινομένων, αν και με τούτο πρέπει να εννοήσουμε μόνο τους τρεις κόσμους της νοητικής αντιλήψεως, της αστρικής αντιλήψεως και των φυσικών αισθήσεων. Με τις ενέργειες που παράγουν το συγκεκριμένον και με την κινητήριον δύναμιν της σκέψεως, καθόσον αυτή παράγει αποτελέσματα στο φυσικό πεδίο, έρχεται κανείς σε επαφή και τις γνωρίζει Αυτή η ομάς θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι περιλαμβάνει όλους όσους βαδίζουν την ατραπό της μαθητείας και καλύπτει τον χρόνο από την είσοδο των εις την Ατραπό της Δοκιμασίας έως την εποχή που θα λάβουν την δεύτερη Μύηση.            

[σελ. 39 (36)]

Δεν υπάρχει μεγαλυτέρα μύησις δι οιονδήποτε υιόν του Θεού, όστις δεν απέκτησε κάποιον μέτρο ψυχικής ειρήνης.

[σελ. 88 (80)]

Πρέπει να ενθυμούμεθα ότι η ψυχή διέρχεται από μεγάλα στάδια κατά την διαδικασίαν της ενοποιήσεως και ότι η λέξις γιόγκα καλύπτει την εξελικτικήν ανάπτυξιν της ανθρώπινης Μονάδος. Την ένωσιν του σκεπτομένου ανθρώπου ή της αυτοσυνείδητου ανταύγειας εις τους τρεις κόσμους, με τον πνευματικόν άνθρωπον εις το ιδικόν του πεδίον.

Το στάδιον αυτό καλύπτει την περίοδον της ατραπού της δοκιμασίας μέχρι της τρίτης μυήσεως επί της Ατραπού της Μαθητείας.            

[σελ. 168 (150)]

 

Η Μαθητεία στην Νέα Εποχή

Αυτοί που προετοιμάζονται για μύηση πρέπει να μάθουν να εργάζονται συνειδητά με τη θυμική αυταπάτη. Πρέπει να εργάζονται αποτελεσματικά με την παρουσιαζόμενη αλήθεια, αψηφώντας κάθε πόνο ή οδύνη ή νοητική αμφιβολία που συνοδεύει την αντίδραση και τους περιορισμούς της προσωπικότητας. Πρέπει να καλλιεργούν την "θεία εκείνη αδιαφορία" σε προσωπικές σκέψεις που αποτελεί το εξέχον διακριτικό γνώρισμα του εκγυμνασμένου μυημένου.

[σελ. 27 (45)]

Η αρμονία είναι μια από τις απελευθερωτικές δυνάμεις που πρέπει να προηγηθούν της απελευθερώσεως της ενέργειας που χρησιμοποιείται μετά την μύηση.

 [σελ. 58 (86)]

Η σιγή είναι ένα από τα πρώτα προαπαιτούμενα της μυήσεως και κάτι που κάθε μαθητής πρέπει να μάθει.

 [σελ. 78 (113)]

Ένας αποδεδεγμένος μαθητής είναι ένας που:

1. Έχει αποδεχθεί το γεγονός της Ιεραρχίας με τα συνεπακόλουθα της πίστεως και συνεργασίας που συνεπάγεται αυτή η αποδοχή.

2. Έχει αποδεχθεί το γεγονός ότι όλες οι ψυχές είναι ένα και που έχει, συνεπώς, αφιερωθεί στο να επιζητεί έκφραση σαν ψυχή. Η υπηρεσία που πρέπει να προσφερθεί είναι η αφύπνιση και η διέγερση όλων των ψυχών με τις οποίες έρχεται σε επαφή.

3. Έχει αποδεχθεί την αποκρυφιστική τεχνική της υπηρεσίας. Η υπηρεσία του προς την ανθρωπότητα καθορίζει όλες του τις δραστηριότητες και υποτάσσει την προσωπικότητά του στην ανάγκη του καιρού. Σημειώστε αυτή την φράση. Καλλιεργήστε την διαίσθηση και μια ρευστή ανταπόκριση στην άμεση ανάγκη και όχι μια ευαίσθητη αντίδραση σε κάποιο μακρινό σκοπό.

4. Έχει αποδεχθεί το Σχέδιο, όπως υποδεικνύεται από τους Διδασκάλους της φυλής. Ζητά να κατανοήσει τη φύση αυτού του Σχεδίου και να διευκολύνει την εκδήλωσή του.

[σελ. 83 (119)]

Οι τρεις πρώτες μυήσεις πρέπει να ληφθούν όταν ο άνθρωπος κατέχει ένα φυσικό σώμα και πάνω στο φυσικό πεδίο, εκδηλώνοντας κατ’αυτό τον τρόπο ότι κατέχει συνείδηση μυημένου τόσο του νου όσο και του εγκεφάλου.

 [σελ. 95 (134)]

Ένας μαθητής γίνεται γνωστός από την επίδρασή του στο περιβάλλον, και ένας μυημένος από την πλατιά έκταση της υπηρεσίας του στον κόσμο.

Ο μαθητής μπορεί να κληθεί να ελευθερωθεί από ορισμένες καρμικές σχέσεις, να εκπληρώσει μερικές υποχρεώσεις πολύ παλιάς προελεύσεως και έτσι να "καθαρίσει το έδαφος" για πληρέστερη και αδιάκοπη υπηρεσία στην ανθρωπότητα βραδύτερα. Αυτό συμβαίνει αρκετά συχνά μεταξύ της 1 ης και 2ης μυήσεως.        

[σελ. 96-97 (137)]

Ένα από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να μάθουν κατά βάθος αυτοί που εκπαιδεύονται για μύηση, είναι η δύσκολη διπλή εκείνη στάση που επιτρέπει σωστή προσωπική δραστηριότητα και αληθινό ενδιαφέρον στις προσωπικές υποθέσεις και που όμως ταυτόχρονα δεν επιτρέπει σε τίποτα το προσωπικό να εμποδίζει την υποκειμενική πνευματική ζωή, την υπηρεσία και την εκπαίδευση, που δίνεται για την προετοιμασία της μυήσεως.      

[σελ. 99 (140)]

Ένας μαθητής και βραδύτερα ο μυημένος κάποιου βαθμού - από τον ανώτατο στον κατώτατο πρέπει να καταστήσει και να διατηρήσει μια διπλή σχέση:

1. Με εκείνους του ίδιου βαθμού με τους οποίους είναι συνδεδεμένος στην εργασία.

2. Με εκείνους με τους οποίους συνδέεται καρμικά, ή από δική του εκλογή που μπορεί να μην είναι διόλου καρμική αλλά μια νέα ληφθείσα απόφαση, ή από την εκλογή των άλλων που του ανοίγουν λεωφόρους επαφών που αυτός ο ίδιος, εργαζόμενος μόνος του, δεν θα είχε ποτέ ανοίξει, και που είναι το αποτέλεσμα της ελκτικής δυνάμεως της ομαδικής ψυχής.

[σελ. 183 (246)]

Στην ατραπό της μαθητείας οι δυνάμεις της κατώτερης φύσεως του ανθρώπου και η εσωτερική τους αλληλεπίδραση πρέπει να μελετηθούν σε σχέση με εκείνες με τις οποίες η μοίρα, το κάρμα και η επαγγελματική εκλογή έχουν προορίσει τον μαθητή.            

[σελ. 447 (578)]

Ο μυημένος βαδίζει πάντοτε σε ευθεία πορεία μεταξύ των ζευγών των αντιθέτων, ήρεμος και ατρόμητος.      

[σελ. 448 (579)]

Ο μαθητής προχωρά μαθαίνοντας τρία σημαντικά μαθήματα:

1. Την αναγνώριση ότι μετέχει σε όλες τις ανθρώπινες τάσεις, καλές και κακές, και έτσι είναι ικανός να υπηρετεί.

2. Την ανακάλυψη ότι το πράγμα εκείνο που φοβάται και περιφρονεί περισσότερο είναι εκείνο που υπάρχει ισχυρότατα εντός του, αλλά που ακόμη δεν το έχει αναγνωρίσει. Μαθαίνει να μη φοβάται τίποτε, είναι τα πάντα.

3. Την ματαιότητα των περασμένων διαθέσεων και των δογματικών τρόπων παρατηρήσεως της ζωής και των ανθρώπων (που βασίζονται συνήθως στην παράδοση και στις περιστάσεις) όταν τον χωρίζουν από τους συνανθρώπους του.

Όταν έχει πραγματικά μάθει αυτά τα τρία πράγματα, είναι μυημένος.

 [σελ. 708-09 (909)]

Ανάμεσα στα στάδια της "απομονωμένης ατομικότητος" και "απομονωμένης ενότητος" βρίσκεται ένα στάδιο στο οποίο δίνεται το όνομα της "απομονωμένης ταυτότητος". η απομονωμένη ενότης περιγράφει το στάδιο όπου έχει φθάσει ο Διδάσκαλος. Η απομονωμένη ατομικότης είναι το στάδιο του μαθητή. Η απομονωμένη ταυτότης (με την ψυχή) είναι το στάδιο του μαθητή μέχρι της τρίτης μυήσεως.       

[σελ. 717 (921)]

Οι μαθητές που έχουν πάρει την δεύτερη μύηση θεωρούνται σαν "δόκιμοι μυημένοι", και μόνο όταν έχουν πάρει την τρίτη μύηση είναι αληθινά μυημένοι από την άποψη της Ιεραρχίας.

Η δεύτερη μύηση αναφέρεται σαν "Ατλάντεια Μύηση".

Ο όρος της Αποδεδεγμένης Μαθητείας, καλύπτει τα στάδια της πρώτης και δεύτερης μύησης.         

[σελ. 728 (934)]

Ο συγχρονισμός είναι το κλειδί προς την μύηση.

[σελ. 741 (950)]

Ο αληθινός μυημένος δεν προβάλλει δημοσία ποτέ τον ελάχιστο ισχυρισμό ούτε ιδιαιτέρως, ότι είναι μυημένος.     

[σελ. 780 (999)]

 

Εσωτέρα θεραπευτική

Κέντρο	Αδένας	Φυσικά όργανα	Τύπος δυνάμεως	Σώμα
Κέντρο μεταξύ Των οφθαλμών	Υπόφυση	Κατ. Εγκέφαλος Αρ. Οφθαλμός, Μύτη, νευρικό συς.	Ψυχική δύναμη	Βουδδικός φορ. Αιτιατό σώμα Ανώτερο νοητ.

 

Ζηλωτής. Μαθητής. Μυστικιστής. Επικρατεί μετά την 2η Μύηση.

 [σελ. 45 (46)]

Είναι ανάγκη να θυμηθείτε ότι ο μυημένος έχει απελευθερωθεί, μετά τη δευτέρα μύηση από τις περιπλοκές του συγκινησιακού και αστρικού ελέγχου. Η θυμική αυταπάτη, δεν μπορεί πια να υπερισχύσει επάνω του. Μπορεί να διατηρήσει την σταθερότητά του, οτιδήποτε και αν κάνει ή αισθάνεται. Κατανοεί ότι η κυκλική κατάσταση συνδέεται με τα ζεύγη των αντιθέτων και αποτελεί μέρος της ζωής της εκδηλώσεως αυτής της ίδιας της υπάρξεως. Κατά την διαδικασία αυτής της εκμαθήσεως, περνάει από πολλές δυσκολίες.      

[σελ. 126 (130)]

Το κέντρο της καρδιάς εισέρχεται σε λειτουργική δραστηριότητα μετά τη δευτέρα μύηση. Η μύηση αυτή σημειώνει την συμπλήρωση της διαδικασίας δια της οποίας η συγκινησιακή φύση (με την εξέχουσα ποιότητα της επιθυμίας) φέρεται κάτω από τον έλεγχο της ψυχής και η επιθυμία του προσωπικού κατώτερου εαυτού μετουσιώνεται σε αγάπη.

[σελ. 156 (161)]

Ο Νόμος των Καρμικών Υποχρεώσεων διέπει τη ζωή στους τρεις κόσμους της ανθρώπινης εξελίξεως και τελειώνει οριστικά κατά την τέταρτη μύηση.

Ο Νόμος των Καρμικών Αναγκαιοτήτων διέπει την ζωή των προχωρημένων μαθητών και των μυημένων από την εποχή της δευτέρας μυήσεως έως την εποχή ωρισμένης μυήσεως ανωτέρας της τετάρτης.         

[σελ. 405 (419)]

Μεταξύ της δευτέρας και της τρίτης μυήσεως, ο μαθητής πρέπει να συνεχίζει να μην ανταποκρίνεται στον αστρισμό και την συγκινητικότητα.

 [σελ. 406 (420)]

Κατά την πρώτη μύηση, και όλο και περισσότερο σ'όλες τις μυήσεις, η ενέργεια έρχεται σε μεγαλύτερη σύγκρουση με τις δυνάμεις. Η ενέργεια της ψυχής διατρέχει το αιθερικό σώμα και όλα τα κέντρα γίνονται "περιοχές μάχης". Η έμφαση τοποθετείται περισσότερο σε ένα κέντρο από όλα τα άλλα. Η φύση της μάχης δεν είναι πια η φύση της αμοιβαίας μάχης μεταξύ των δυνάμεων, αλλά διεξάγεται τώρα μεταξύ των ενεργειών και των δυνάμεων, και αυτό δημιουργεί την αυστηρότητα των δοκιμασιών για τη μύηση. Αυτό προκαλεί τόσες πολλές φυσικές ασθένειες μεταξύ εκείνων που έλαβαν ή ετοιμάζονται να λάβουν την πρώτη και δευτέρα μύηση. Και αυτή εξηγεί επίσης τις ασθένειες των αγίων!

[σελ. 595 (614)]

 

Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός

Η κάθοδος του Πνεύματος και η ανύψωση των εσωτερικών πυρών τής ύλης (που ελέγχονται και κατευθύνονται απ'την συνειδητή δράση του πυρός του νου) δημιουργούν αντίστοιχα αποτελέσματα στα ίδια επίπεδα του αστρικού και νοητικού πεδίου, έτσι ώστε να πραγματοποιείται μια παράλληλη επαφή και το μεγάλο έργο της απελευθέρωσης να προχωρεί κατά ένα τακτό τρόπο.

Στις τρεις πρώτες μυήσεις τα αποτελέσματα αυτά τελειοποιούνται και οδηγούν στην τετάρτη.

[σελ. 125-26 (114-15)]

 Η δεύτερη περίοδος, κατά την οποία κυριαρχεί η εγωϊκή ακτίνα, συγκριτικά δεν είναι τόσο μακροχρόνια. Καλύπτει την περίοδο όπου ζωογονούνται το τέταρτο και το πέμπτο τρίγωνο και επισημαίνει τις ζωές στις οποίες ο άνθρωπος συντάσσει τις δυνάμεις του στο πλευρό της εξέλιξης, πειθαρχεί τη ζωή του, πορεύεται στην Ατραπό της Δοκιμασίας και προχωρά μέχρι την τρίτη Μύηση.

[σελ. 175 (164)]

 Η Μυητική Ράβδος χρησιμοποιείται στις πρώτες δύο μυήσεις και την χειρίζεται ο Μεγάλος Κύριος, ο Χριστός ο Παγκόσμιος Εκπαιδευτής. Μαγνητίζεται με την επίθεση του "Φλεγόμενου Διαμαντιού"  με την μαγνήτιση να επαναλαμβάνεται κατά την αναγόρευση κάθε νέου παγκόσμιου Εκπαιδευτή.

[σελ. 210 (192)]

 

Επιστολαί επί του Αποκρυφιστικού Διαλογισμού

Ενθυμήστε ότι, το έργον είναι βαθμιαίο και καθ'όσον η πόλωσις μετατοπίζεται προς τα άνω η στιγμή της μεταστάσεως από ένα υποπεδίο εις άλλο σημειούταl από μερικές δοκιμασίες, οι οποίες εφαρμόζονται κατά την νύκτα, και είναι ό,τι θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σειρά μικρών μυήσεων, αι οποίες τελικώς θα αποπερατωθούν κατά την δευτέρα μεγάλη μύηση, η οποία σημειώνει την συμπλήρωση του ελέγχου του σώματος των συγκινήσεων.

Τέσσερις μικρές μυήσεις αποκορυφούνται εις την κυρίως ειπείν μύηση. Αυτές είναι επί του πεδίου των συναισθημάτων μυήσεις, οι οποίες ονομάζονται αντιστοίχως μυήσεις της γης, του πυρός, του ύδατος και του αέρος και αποκορυφούνται κατά την δευτέρα Μύηση. ... Οι τέσσερις μυήσεις που προηγούνται της μυήσεως του Μύστου, σημειώνουν αντιστοίχως την πρόσληψη αναλόγου ποσοστού, όπως λ.χ. εν τέταρτον ατομικής ύλης κατά την πρώτη μύηση, ήμισυ ατομικής ύλης κατά την δευτέρα και ούτω καθ'εξής, μέχρι ολοκληρώσεως.        

[σελ. 339 (372)]