ΒΑΣΙΚΟΙ ΤΟΝΟΙ

            Συνειδητοποιώ πού ακριβώς στέκω; Ποιον μπορώ να βοηθήσω; Και προς ποιον πρέπει να στραφώ για παραδειγματισμό, βοήθεια και κατανόηση;

            [Μαθητεία στη Νέα Εποχή σελ. 739 (949)]

Ο αληθινός μυημένος δεν προβάλλει ποτέ τον ελάχιστο ισχυρισμό ούτε ιδιαιτέρως ούτε δημόσια, ότι είναι μυημένος.

 [Μαθητεία στη Νέα Εποχή σελ. 780 (999)]

            Σας έχω δώσει τόσο πολλές πληροφορίες για την μύηση, τις ακτίνες και τα κέντρα στα πολλά βιβλία μoυ, ώστε δεν χρειάζεται να τις επαναλάβω εδώ. Υπάρχει ωστόσο, μεγάλη ανάγκη για να τις συλλέξετε ώστε να μπορέσετε να τις καταγράψετε σαν ένα σύνολο.

[Ακτίνες και Μυήσεις σελ. 669 (784)]

 Αυτά που ακολουθούν έχουν εισηγητικό χαρακτήρα και γράφτηκαν με σκοπό να βοηθήσουν όλους εκείνους που μελετούν τα βιβλία της Α. Bailey σε βάθος και που ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το θέμα των μυήσεων.

 

Οι προτάσεις - σπερματικές φράσεις προς στοχασμό, έχουν επιλεγεί από διάφορα σημεία των βιβλίων του Θιβετανού (που ήταν μεταφρασμένα στα Ελληνικά μέχρι το Φθινόπωρο του 1992).

 

Η τοποθέτησή τους σε κεφάλαια με τις επικεφαλίδες "Γενικά", ''1η Μύηση", "2η Μύηση", "3η Μύηση", ">3η Μύηση", έχει γίνει μετά από αρκετή προσοχή.

 

Όλες οι προτάσεις που έχουν τοποθετηθεί στα εξειδικευμένα κεφάλαια της πρώτης, δεύτερης, κ.λ.π. μυήσεις δεν αφορούν αναγκαστικά την συγκεκριμένη μύηση, αλλά έχουν τοποθετηθεί γιατί θεωρήθηκε ότι υπάρχει παραπλήσια και βοηθητική σημασία. Υπάρχουν επίσης μερικές προτάσεις στα γενικά που με την πρώτη ματιά δεν φαίνεται ότι έχουν άμεση σχέση με το θέμα της μύησης, αλλά οπωσδήποτε έχουν έμεση. Ειδικότερα στο κεφάλαιο ">3η Μύηση", όσα γράφονται θίγουν θέματα που ξεπερνούν κατά πολύ το συνηθισμένο μέτρο κατανόησής μας. Ίσως όμως μπορούν να δώσουν έστω και μία αμυδρή ιδέα του τι συνεπάγονται αυτές οι υψηλές καταστάσεις εξέλιξης και βοηθήσουν ακόμη περισσότερο το πνεύμα της αναλογίας.

 

Οπωσδήποτε στα βιβλία του Θιβετανού υπάρχει. ένα πλήθος άλλων σχετικών με το θέμα της μύησης αλλά δεν ήταν δυνατόν, όπως είναι ευνόητο, όλος αυτός ο όγκος των πληροφοριών να συμπεριληφθούν σ' αυτή την ιστοσελίδα. Θεωρείται όμως σαν δεδομένο ότι οι φίλοι - αναγνώστες, εύκολα πλέον θα ανατρέξουν στα διάφορα σημεία των βιβλίων (αφού υπάρχουν οι σελίδες δίπλα στις προτάσεις), ώστε να έχουν μία πληρέστερη ενημέρωση.

 

Οι σελίδες που υπάρχουν στο τέλος της κάθε παραγράφου η μεν πρώτη αναφέρεται στην Αγγλική έκδοση ενώ η δεύτερη στην Ελληνική.

 

 

 

Πραγματεία επί των Επτά Ακτίνων

(Εσωτέρα Ψυχολογία Ι)

Το γνώρισμα του μυημένου είναι η έλλειψη ενδιαφέροντος για τον εαυτό του, για τη δική του ανέλιξη και τη δική του προσωπική μοίρα, και όλοι οι ζηλωτές που γίνονται αποδεδεγμένοι μαθηταί οφείλουν να εκμάθουν την τεχνική της αφιλαυτίας.     

[σελ. (5)]

Πάνω στην Ατραπό της Μυήσεως (ο μαθητής) αποκτά μια αμυδρή ιδέα μιας Ενότητας, που ως τώρα παρέμενε αδιάγνωστη και που δεν την είχε καν νοιώσει.          

[σελ.37 (51-52)]

Αυτό οφείλεται στην επικείμενη εμφάνιση, ή εκδήλωση, ορισμένων μεγάλων Ζωών οι Οποίες θα ενσωματώνουν την ενέργεια των ακτίνων 2,3,5 και 7.

Τα τέσσερα αυτά Όντα, που θα εμφανισθούν σαν ανθρώπινα όντα στο στίβο του σύγχρονου κόσμου, μπορούμε να Τα αναζητήσουμε προ του τέλους του αιώνος αυτού, και η συνδυασμένη προσπάθειά Τους θα εγκαινιάσει οριστικά τη Νέα Εποχή και θα εισαγάγει την περίοδο που θα γραφτεί στην ιστορία σαν η εποχή δόξας της πέμπτης ρίζας-φυλής.

[σελ. 74 (92)]

Έχει δε κυκλοφορήσει το μήνυμα στους εργαζομένους μαθητές μέσα στον κόσμο να στέκονται στα δικά τους πόδια, να χρησιμοποιούν τη δική τους κρίση και να μην παρεμποδίζουν τους Διδασκάλους την εποχή αυτή της εξαιρετικής εντάσεως και του κινδύνου προσελκύοντας την προσοχή Τους άσκοπα. Οι παγκόσμιες εκβάσεις σήμερα είναι τέτοιας σπουδαιότητας, και η ευκαιρία που βρίσκεται μπροστά στην ανθρωπότητα τόσο μεγάλη, οι δε Διδάσκαλοι τόσο ολοκληρωτικά απησχολημένοι με τις παγκόσμιες υποθέσεις και με τις δεσπόζουσες και προέχουσες φυσιογνωμίες στις υψηλές θέσεις μέσα στα έθνη, που η διδαχή των στερημένων σπουδαιότητος ατόμων στους διαφόρους αποκρυφιστικούς ομίλους και εταιρείες έχει προσωρινά ανασταλεί.                               

[σελ.106 (129)]

Πάνω στην ατραπό της μαθητείας και μέχρι την τρίτη μύηση, ο μύστης μαθαίνει ν'ανταποκρίνεται στην ενέργεια και στον πνευματικό σκοπό της Ζωής του δικού του πλανήτη. Στην πρώτη και δεύτερη μύηση, και μέχρι την τρίτη μύηση, είχε προωθηθεί και μυηθεί με την επίδραση του Χριστού, και κάτω από την καθοδήγησή Του έχει υποστεί δυο διευρύνσεις συνειδήσεως και προετοιμαστεί για μια τρίτη.   

[σελ.155 (182)]

 

Ακτίνες και Μυήσεις

Μιλώντας τεχνικά, μέχρι της τρίτης μυήσεως, ο μυημένος "είναι απησχολημένος με την συσχέτιση του 2 και του 4, αυτοί οι αριθμοί, όταν τοποθετηθούν πλάι πλάι σημαίνουν σχέση, κι'όταν τοποθετηθούν ο ένας πάνω στον άλλον, ο μυημένος περνά από το 4 στο 2".         

[σελ. 80 (94)]

Πρέπει να υπομνησθεί ότι ένας Διδάσκαλος δεν έχει διόλου προσωπικότητα. Η μορφή μέσω της οποίας εργάζεται (αν βεβαίως εργάζεται μέσω ενός φυσικού φορέως και ζει μέσα σ'αυτόν) είναι μια δημιουργημένη εικόνα, το γέννημα μιας εστιασμένης θελήσεως και της δημιουργικής φαντασίας.

[σελ. 101 (119)]

Τότε, βραδύτερα, έρχεται η τρομερή "στιγμή στο χρόνο", όταν (ο μυημένος) κρεμασμένος στο διάστημα, ανακαλύπτει ότι δεν είναι η ψυχή. Τι είναι λοιπόν τότε; Ένα σημείο θείας δυναμικής θελήσεως, εστιασμένο στην ψυχή, που φθάνει στην επίγνωση της Υπάρξεως χρησιμοποιώντας την μορφή. Είναι θέληση, ο κυβερνήτης του χρόνου και ο οργανωτής, στο χρόνο, του διαστήματος.

Αυτό το κάνει αλλά πάντοτε με την επιφύλαξη ότι χρόνος και διάστημα είναι "τα θεία αθύρματα" και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ή μη κατά βούληση.        

[σελ.107 (126)]

Η τυφλότης είναι το προοίμιο της μυήσεως ασχέτως βαθμού και μόνο κατά την τελευταία και ανωτάτου βαθμού μύηση "η τάση για την τυφλότητα" τερματίζεται τελείως.           

[σελ.197 (233)]

Ο μυημένος περνάει πάνω στο κοσμικό αστρικό πεδίο και βρίσκει - Τι; Ποίος ξέρει; Εγώ δεν γνωρίζω. (Η αναφορά γίνεται από τον Διδάσκαλο Θιβετανό).      

[σελ. 200 (236)]

Η μύηση είναι στην πραγματικότητα η αναγνώριση των σκοπών οι οποίοι εκπληρούνται από την Σαμπάλλα. Δεν είναι μια διαδικασία δια της οποίας ο άνθρωπος γίνεται απλώς και μόνο ένα Μέλος της Πνευματικής Ιεραρχίας. Η μύηση (όπως την εννοεί ο υποψήφιος) είναι στην πραγματικότητα επεισοδιακή και προπαρασκευαστική προς την Ατραπό της Ανωτέρας Εξελίξεως.

 [σελ. 207 (245)]

Η ομαδική μύηση δεν είναι εύκολη επίτευξη, κυρίως επειδή είναι πρακτικά ένα αδοκίμαστο πείραμα και αποτελεί ουσιαστικά μια πρωτοπορειακή προσπάθεια.  

[σελ. 208 (246)]

Ένας όμιλος αποτελείται από μαθητές απ'τους οποίους όλοι δεν είναι προετοιμασμένοι για την ίδια μύηση. Αυτό συχνά είναι δύσκολο να το δεχθούν τα μέλη του ομίλου.

[σελ. 213 (251)]

Πάλι θα ήθελα να σας θυμίσω ότι γράφω αυτό το ιδιαίτερο τμήμα της Πραγματείας επί των Επτά Ακτίνων (το βιβλίο Ακτίνες και Μυήσεις) εξ ολοκλήρου για μυημένους, και ότι οι ζηλωτές που δεν έλαβαν ακόμη μύηση δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουν ή να εκτιμήσουν δεόντως την εσωτερική σημασία των δεκατεσσάρων αυτών κανόνων.         

[σελ. 249 (294)]

 

ΥΠΟΨΗΦΙΟI                                        ΜΥΗΜΕΝΟΙ

Άκουσε                                                 Γνώριζε

 Άγγισε                                                 Έκφραζε

Βλέπε                                                  Αποκάλυψε

Εφάρμοζε                                           Κατάστρεψε

Γνώριζε                                               Ανάστησε

[σελ. 286 (338)]

 

Ο ζηλωτής ενδιαφέρεται για την γνώση της ψυχής και της ύλης, ενώ ο μυημένος ενδιαφέρεται για την ψυχή και το πνεύμα.

[σελ. 288 (341)]

Η συγχώνευση των δύο στάσεων - περιεκτικής κατανόησης και ειδικευμένης υπηρεσίας – καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη την προσπάθεια του μυημένου.

[σελ. 297 (351)]

Στους μαθητές και μυημένους απευθύνεται η κλήση να αποκαλύψουν στον κόσμο τον ομαδικό σχηματισμό όλων των πνευματικών εργατών, τη φύση της Χριστικής συνειδήσεως, η οποία δεν γνωρίζει χωριστικότητα, η οποία αναγνωρίζει όλους τους ανθρώπους παντού στον κόσμο σαν Υιούς του θεού, σε διαδικασία εκφράσεως.    

[σελ. 301 (355-56)]

Εάν ο μυημένος είναι πάνω στην πρώτη ακτίνα, και συνεπώς εργάζεται στο Τμήμα του Μανού, θα χρησιμοποιήσει και θα εκφράσει την έμφυτη όψη της θελήσεως δια μέσου της ατμικής φύσεως ή δια της ανωτάτης όψεως της Πνευματικής τριάδος, στην οποία δίνουμε το ακατάλληλο όνομα της "θείας Θελήσεως".

Εάν ο μυημένος είναι πάνω στη δεύτερη ακτίνα, και συνεπώς εργάζεται στο Τμήμα του Χριστού, θα χρησιμοποιήσει τη θέληση χρησιμοποιώντας σαν μέσο το μπούντι, τη δεύτερη όψη της Πνευματικής Τριάδος. Εάν είναι στην τρίτη ακτίνα και στο Τμήμα του Μαχατσόχαν, του Κυρίου του Πολιτισμού, θα εργασθεί μέσω του ανωτέρου νου, της κατωτάτης όψεως της Πνευματικής Τριάδος.          

[σελ. 311 (367)]

Θα ήθελα να τονίσω ότι οι πέντε λέξεις: Γνώριζε, έκφραζε, αποκάλυψε, κατάστρεψε, ανάστησε αναφέρονται σαφώς σε κάθε μια από τις πέντε μυήσεις. Αυτές δίνουν στον μυημένο το βασικό τόνο για το έργο που πρέπει να επιτελέσει μεταξύ των διαφόρων μυητικών διαδικασιών.

 [σελ. 312 (368)]

Οι δύο πρώτες μυήσεις είναι στην πραγματικότητα ελάσσονες μυήσεις από της απόψεως του Σειρίου, επειδή η σχέση του ανθρώπου "που είναι κάτω από πειθαρχία και εκγύμναση" είναι μόνο μια κλίση. Υπάρχει μόνο μια αναπτυσσόμενη αναγνώριση του Πατρός και μια βραδέως αυξανόμενη ανταπόκριση στη μονάδα (monad), και ακόμη μια ανελισσόμενη ευαισθησία στην επίδραση της όψεως θέληση.

 [σελ. 316 (373)]

Η μύηση ουσιαστικά είναι μια διευρυνόμενη σειρά περιεκτικών αναγνωρίσεων.

 [σελ. 341 (401)]

Μη ξεχνάτε ότι οι σημερινοί μαύροι μάγοι ήσαν μυημένοι του προηγούμενου ηλιακού συστήματος. Όταν η θύρα της μυήσεως είναι έτοιμη ν'ανοίξει για τρίτη φορά, λαμβάνει χώρα ο διχασμός των δρόμων. Μερικοί ακολουθούν εγωιστικές προθέσεις και σταθερή απόφαση να παραμείνουν με την χωριστική κατάσταση της ύλης. Και σε άλλους η θεία θέληση εντυπώνεται καθαρά επάνω τους και γίνεται η κινητήριος δύναμη στις ζωές τους. Σύμφωνα με οδηγίες από την Μεγάλη Λευκή Στοά του Σειρίου, η θύρα παραμένει κλειστή την τρίτη φορά για τους σκοτεινούς αδελφούς. Το κακό, όπως το κατανοούμε, δεν έχει απολύτως καμιά θέση στο Σείριο.      

[σελ.350 (411)]

Το ηλιακό πυρ είναι εκείνο που σχηματίζεται και συνάμα φυλάσσει τη θύρα της μυήσεως για τις τέσσαρες πρώτες μυήσεις.           

[σελ. 352 (412)]

Η ηλεκτρική ενέργεια του αστρικού ή συγκινησιακού σώματος, βρίσκεται έπειτα μπροστά του (στον μαθητή) καθώς προετοιμάζεται να λάβει την δευτέρα μύηση. Μπορείτε να ονομάσετε αυτή την ενέργεια, αν προτιμάτε, το άθροισμα όλης της θυμικής αυταπάτης.      

[σελ.352 (413)]

Γράφω τώρα για τους μυημένους εκείνους που έχουν λάβει την τρίτη μύηση, των οποίων η προσωπικότης κυριαρχείται από την ψυχή και οι οποίοι "περιπατούν πάντοτε στο φως".

[σελ. 357 (418)]

Ο Χριστός είναι κατ' εξοχήν, η έκφραση μιας μυήσεως του Σειρίου, και τελικά θα πάει σ'αυτόν τον υψηλό τόπο - ασχέτως ποιά καθήκοντα ή ιεραρχικές υποχρεώσεις τον υποχρεώσουν να πάει αλλού στον ενδιάμεσο χρόνο. Ο Βούδδας αρχικά είχε προτιμήσει την τετάρτη Ατραπό, αλλά αντιμετώπισε άλλα σχέδια που θα επιδράσουν πιθανώς την εκλογή Του.

 [σελ.415 (489)]

Ο Ηλιακός Λόγος είναι τόσο πολύ απομακρυσμένος (από εξελικτικής απόψεως) από τον πλανητικό μας Λόγο, όσον ο τελευταίος είναι από το σημείο επιτεύξεως ενός αποδεδεγμένου μαθητού.

[σελ. 421 (496)]

Στην Ιεραρχία του πλανήτου μας οι "Κύριοι της Συμπόνιας" είναι αριθμητικώς περισσότεροι από τους "Διδασκάλους της Σοφίας". Οι πρώτοι πρέπει συνεπώς να περάσουν στον ήλιο Σείριο για να υποστούν εκεί μια τεράστια μανασική διέγερση, επειδή ο Σείριος είναι η πηγή εκπορεύσεως του μάνας.      

[σελ. 426 (502)]

Η ανταχκάρανα πρέπει να συμπληρωθεί και η άμεση επαφή πρέπει να εδραιωθεί με την Πνευματική Τριάδα κατά τον χρόνο της λήψεως της τρίτης μυήσεως.       

[σελ. 437 (515-16)]

Η διατήρηση αξιών είναι το έργο του μυημένου της πρώτης ακτίνος. Η επίτευξη θετικότητος είναι ο σκοπός του μυημένου της δευτέρας ακτίνος. Εκείνος που εργάζεται πάνω στην τρίτη ακτίνα πρέπει να φθάσει την ατραπό από εδώ προς τα εκεί.

Ο μυημένος της τετάρτης ακτίνος φθάνει στην όψη θέληση, όταν η διαμάχη φθάσει στην ορθή της θέση και δεν προξενεί υπερβολικό ενδιαφέρον.    

[σελ. 507 (597)]

Οι τρεις πρώτες μυήσεις αφορούν θετικά και κατά ένα πολύ μυστηριώδη τρόπο το δημιουργικό έργο και την πνευματική έκφραση, σε ένα ανθρώπινο ον της τρίτης όψεως της θεότητος, της όψεως της νοήμονος δραστηριότητος.

[σελ. 535 (629)]

Μύηση είναι αληθινά το όνομα που δύνεται στην αποκάλυψη ή το νέο όραμα που πάντοτε έλκει τον μαθητή προς τα εμπρός μέσα σε μεγαλύτερο φως. Δεν είναι κάτι που απονέμεται ή δίνεται σ'αυτόν. Είναι μια διαδικασία αναγνωρίσεως φωτός και χρησιμοποιήσεως φωτός για να εισέλθει μέσα σε ακόμη διαυγέστερο φως.    

[σελ.538 (633)]

Κάθε μύηση φανερώνει ένα στάδιο στην ανάπτυξη και την αύξηση αυτού του νέου παράγοντος στην ανθρώπινη συνείδηση και έκφραση, και αυτό συνεχίζεται έως την τρίτη μύηση, οπότε εμφανίζεται ο "πλήρως ανεπτυγμένος εν Χριστώ άνθρωπος".    

[σελ. 570 (669)]

Θα ήταν ίσως ορθό να θεωρήσουμε την φιλοδοξία σαν την κατώτερη έκφραση της εφέσεως. Η φιλοδοξία αυτή καλύπτει όλες τις πολλαπλές φάσεις της ατραπού της Εξελίξεως, από τη φιλοδοξία του άξεστου αγρίου στους αρχέγονους χρόνους να αποκτήσει τροφή και καταφύγιο για τον εαυτό του και την οικογένειά του, έως την φιλοδοξία του σύγχρονου ανθρώπου των επιχειρήσεων να φθάσει στο ύψος οικονομικού κέρδους ή δυνάμεως. Έχοντας επιτύχει αυτό το σκοπό, συμβαίνει συχνά, πάνω στο δρόμο για την υψηλότερη κλίμακα φιλοδοξίας (εφέσεως), να έρθει ένας κύκλος υπάρξεων, όπου η φιλοδοξία κατευθύνεται προς τις δημιουργικές τέχνες. Έπειτα έρχεται βαθμιαία η μετουσίωση όλων αυτών των φιλοδοξιών σε μια συνεχώς αναπτυσσόμενη και συνειδητή πνευματική έφεση. Ο άνθρωπος τότε διανύει τη Δοκιμαστική Ατραπό και τελικά την Ατραπό της Μαθητείας, και καθώς η πνευματική του φιλοδοξία αυξάνει, και παραλληλίζεται με μια εξίσου σταθερά αύξηση νοητικής κατανοήσεως, περνά από μύηση σε μύηση μέχρις ότου φθάνει την κορυφωμένη πέμπτη μύηση.

[σελ. 651(763-64)]

Σας έχω δώσει τόσο πολλές πληροφορίες για την μύηση, τις ακτίνες και τα κέντρα σε πολλά μου βιβλία, ώστε δεν χρειάζεται να τις επαναλάβω εδώ. Υπάρχει, ωστόσο, μεγάλη ανάγκη για να συλλέξετε τις πληροφορίες ώστε να μπορέσετε να τις καταγράψετε σαν ένα σύνολο.         

[σελ.669 (784)]

Κάθε μύηση που δεν βρίσκει ανταπόκριση στις καθημερινές αντιδράσεις προσφέρει μικρή υπηρεσία και είναι βασικά μη πραγματική. Κανείς δεν "λαμβάνει" μύηση και δεν περνά δια μέσου αυτών των κρίσεων χωρίς μια προηγουμένη απόδειξη μιας μεγάλης χρησιμότητας και μιας εκγυμνασμένης συνετής ικανότητας. Αυτό μπορεί να μην συμβαίνει στην περίπτωση της πρώτης μύησης.          

[σελ.678 (795)]

Οι τρεις σταυροί είναι απλώς σύμβολα εμπειρίας σε σχέση με τον μαθητή ατομικά.

1)      Ο Μεταμορφωτικός Σταυρός κυβερνά τους τρεις κόσμους και ιδιαίτερα το αστρικό πεδίο. Στο σταυρό αυτό "σταυρώνεται" ο μέσος άνθρωπος.

2)      Ο Σταθερός Σταυρός κυβερνά τους πέντε κόσμους της ανθρώπινης αναπτύξεως και καθορίζει τις εμπειρίες όλων των μαθητών.

3)      Ο Ενεργειακός Σταυρός κυβερνά τον Διδάσκαλο καθώς Αυτός περνά δια μέσου των υπολοίπων πέντε μυήσεων. Η τετάρτη μύηση, πράγμα αρκετά περίεργο, δεν διέπεται ούτε από τον Σταθερό ούτε από τον Ενεργειακό Σταυρό.

Θα μπορούσε λοιπόν να σημειωθεί ότι υπάρχουν τρεις μυήσεις που δοκιμάζει ο μαθητής όσον αφορά τη γνώση και την εμπειρία. Την πρώτη, τη δευτέρα και την τρίτη. Έπειτα μεσολαβεί μια μεταβατική μύηση, που ακολουθείται από πέντε μυήσεις που υφίσταται ο Διδάσκαλος πάνω στον Ενεργειακό Σταυρό.          

[σελ. 693-94 (813)]

Κατά την εμπειρία των τριών πρώτων φάσεων της μυητικής διαδικασίας, ο μυημένος απορρίπτει τον έλεγχο των ενεργειών που εδρεύουν στα τρία κάτω του διαφράγματος κέντρα' απαρνείται τη χρησιμοποίησή τους για προσωπικούς ή ιδιοτελείς σκοπούς.         

[σελ. 698 (818)]

Στο βουδδικό ή ενορατικό πεδίο (το τέταρτο επίπεδο του κοσμικού φυσικού πεδίου) η φύση του νου χάνει τον έλεγχο της πάνω στον μυημένο και είναι στο εξής χρήσιμη μόνο για υπηρεσία. Η ενόραση, ο καθαρός λόγος, η πλήρης γνώση που φωτίζεται από το στοργικό σκοπό του τετάρτου αυτού επιπέδου επιγνώσεως ή πνευματικής ευαισθησίας απ'όπου και οι τίτλοι του Διδασκάλου της Σοφίας ή Κυρίου της Συμπόνιας, που δίδονται σε Κείνους που έχουν λάβει την τετάρτη και πέμπτη μύηση, που άλλως τε ακολουθούν από πολύ κοντά η μια την άλλη.

Ο Διδάσκαλος εργάζεται από το βουδδικό επίπεδο επιγνώσεως' στο επίπεδο αυτό ζει τη ζωή Του, αναλαμβάνει την υπηρεσία Του και προωθεί το Σχέδιο στους τρεις κόσμους και για τα τέσσερα  βασίλεια της φύσεως,         

[σελ.700 (821)]

Αλλά αν αυτή η ενέργεια (θέληση) - η απρόσωπη και δυναμική - περιέλθει στα χέρια της Μαύρης Στοάς, τα αποτελέσματα θα είναι αληθινά καταστρεπτικά. Πλείστα όσα μέλη του κέντρου αυτού του κοσμικού κακού βρίσκονται πάνω σ'αυτή ταύτη την πρώτη ακτίνα, και μερικά από το θείο σκοπό είναι γνωστά σε λίγους απ' αυτούς, επειδή - στην αρμόζουσα θέση και στο μυητικό καθεστώς - και αυτοί επίσης είναι μυημένοι ανωτέρου βαθμού, αλλά έχουν αφιερωθεί στην φιλαυτία και χωριστικότητα. Η ιδιαίτερη μορφή της φιλαυτίας τους είναι πολύ χειρότερη από όσο μπορείτε να φανταστείτε, επειδή είναι τελείως απομονωμένοι και χωρισμένοι από κάθε επαφή με την ενέργεια στην οποία δίνουμε το όνομα αγάπη.

[σελ.716 (839)]

Γιατί ο πλανητικός Λόγος δημιούργησε αυτό τον κόσμο και έθεσε σε κίνηση την εξελικτική, δημιουργική διαδικασία; Στην ερώτηση αυτή μόνο μια απάντηση επιτρέπεται να δοθεί. Ο Σανάτ Κουμάρα δημιούργησε αυτό τον πλανήτη και παν ό'τι κινείται και ζει σ'αυτόν για να επιφέρει μια πλανητική σύνθεση και ένα ολοκληρωμένο σύστημα δια του οποίου να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί μια τεράστια ηλιακή αποκάλυψη,    

[σελ.717 (840)]

Ο φόβος του θανάτου είναι μια απ'τις μεγάλες ανωμαλίες ή διαστροφές της θείας αλήθειας για την οποία ευθύνονται οι Κύριοι του Κοσμικού Κακού.            

[σελ.732 (857)]

Οι Νιρμανακάγια δρουν σε βαθύ διαλογισμό σε ένα ενδιάμεσο σημείο μεταξύ της Ιεραρχίας και της Σαμπάλλα, ενώ ο ανώτερος όμιλος των Κυρίων των Ακτίνων δρουν σε βαθύτατο κοσμικό διαλογισμό μεταξύ του πλανήτου μας, της Γης, και του αδελφού μας πλανήτου, της Αφροδίτης.

[σελ. 734 (860)]

Ο μείζων βασικός τόνος κάθε πλανητικής μυήσεως, ακόμα και της ανωτάτης, είναι ΣΥΝΑΦΕΙΑ.

[σελ. 737 (865)]

 

Η Συνείδηση του Ατόμου

 Όταν ο άνθρωπος έχει αποκαταστήσει, μέσω διαλογισμού, την επαφή με τον όμιλο στον οποίο ανήκει και, συνεπώς, αποκτά συνεχώς και περισσότερο ομαδική συνείδηση, τότε, όπως λέμε, είναι σε θέση να λάβει μια σειρά μυήσεων. Αυτές οι μυήσεις αποτελούν απλώς διευρύνσεις της συνείδησης που επέρχονται με τη βοήθεια Εκείνων οι Οποίοι έχουν ήδη κατακτήσει το στόχο, έχουν ήδη ταυτιστεί με την ομάδα και συνιστούν συνειδητό τμήμα του σώματος του Ουρανίου Ανθρώπου.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι κάθε μεγάλη ανέλιξη της συνείδησης συνιστά μια μύηση. Κάθε βήμα πάνω στην ατραπό της επίγνωσης αποτελεί μύηση.

[σελ. 114 (109)]

Κάθε μύηση πρέπει να είναι αυτόβουλη.

Η έννοια της λέξης "μύηση" είναι "εισέρχομαι". Σημαίνει απλά πως μυημένος είναι εκείνος που έκανε τα πρώτα βήματα στο πνευματικό βασίλειο και δέχθηκε την πρώτη σειρά πνευματικών αποκαλύψεων, που κάθε μια τους αποτελεί κλειδί για μια ακόμη μεγαλύτερη αποκάλυψη. 

[σελ. 116 (110-11)]

 

Εκπαίδευση στη Νέα Εποχή

Οι υποψήφιοι για μύηση και οι μυημένοι, μέχρι την τρίτη μύηση, χρησιμοποιούν και τη σουτράτμα και την ανταχκάρανα και τις μεταχειρίζονται σαν μια μονάδα. Η δύναμη της Τριάδας αρχίζει να διαχύνεται, ενεργοποιώντας έτσι όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες πάνω στο φυσικό πεδίο και ζωογονώντας, σε συνεχώς αυξανόμενο βαθμό, τις ανθρώπινες μορφές-σκέψεις.          

[σελ. 31 (37)]

Πολλοί βρίσκονται στη διαδικασία της σύνδεσης των τριών κατωτέρων όψεων, που καλούμε προσωπικότητα, με την ίδια την ψυχή, μέσω διαλογισμού, πειθαρχίας, υπηρεσίας και κατευθυνόμενης προσοχής. Όταν αυτό επιτευχθεί, εδραιώνεται μια συγκεκριμένη σχέση μεταξύ των πετάλων της θυσίας ή θέλησης του εγωϊκού λωτού και των κέντρων της κεφαλής και της καρδιάς, δημιουργώντας έτσι μια σύνθεση μεταξύ της συνείδησης, της ψυχής και του στοιχείου της ζωής. Η διαδικασία για την εδραίωση αυτής της αλληλοσύνδεσης και της συσχέτισης και η ισχυροποίηση της γέφυρας που δομήθηκε μ’αυτό τον τρόπο, συνεχίζεται μέχρι την τρίτη μύηση.

[σελ. 33 (40)]

 

Από την Βηθλεέμ στο Γολγοθά

 Υπάρχει πολλή ανοησία που συζητείται επί των ημερών μας σχετικά με την μύηση και ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που ισχυρίζονται ότι είναι μυημένοι. Κάνουν λάθος γιατί πρέπει να έχουν υπ'όψιν τους ότι κανένας μεμυημένος δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, ούτε μιλάει για τον εαυτό του. Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι είναι μεμυημένοι, κάνοντας έτσι αρνούνται τον ισχυρισμό τους.  

[σελ. 23 (25)]

Ο δρόμος από την Γέννηση στην Βηθλεέμ μέχρι του όρους της Σταυρώσεως είναι σκληρός και δύσκολος, αλλά βαδίθηκε με χαρά από τον Χριστό και από εκείνους των οποίων η συνείδηση συντονίσθηκε με την δική Του.

 [σελ. 40 (45)]

Ο διάβολος πλησίασε τον Ιησού όταν πέρασαν οι σαράντα μέρες της μοναχικής του επικοινωνίας. Καθώς μελετούμε την ζωή του Χριστού αυτή η μοναξιά προβάλλει όλο και πιο καθαρά. Οι μεγάλες ψυχές είναι πάντα ψυχές μοναχικές. Βαδίζουν χωρίς συντρόφους τα πιο δύσκολα μέρη του μακρού δρόμου της επιστροφής. Ο Χριστός ήταν πάντοτε μόνος. Το πνεύμα του Τον οδηγούσε επανειλημμένως στην μοναξιά. Οι μεγάλες θρησκευτικές συλλήψεις που διακατέχουν την φαντασία της πολιτισμένης ανθρωπότητος είναι σκηνές μοναξιάς. Ο Προμηθέας αλυσοδέθηκε στον βράχο του, ο Μωάμεθ πέρασε τον καιρό του στην έρημο, οι διαλογισμοί του Βούδδα, η μοναξιά του Ανθρώπου πάνω στο Σταυρό.

Η ζωή του Χριστού εναλλάσσεται μεταξύ του πλήθους που αγαπούσε και της σιγής σε τόπους μοναξιάς.        

[σελ. 111 (127)]

 

Η Επανεμφάνισις του Χριστού

Η ιστορία μια ημέρα θα στηρίζεται και θα συγγράφεται με βάση τις πληροφορίες για την ανάπτυξη της ανθρωπότητος υπό έποψιν Μυήσεως.     

[σελ. 129 (137)]

 

Τηλεπάθεια και ο Αιθερικός Φορεύς

 Η δύναμη να εργάζεται κανείς τηλεπαθητικά τόσο σαν αρχικός παράγων όσο και σαν δέκτης, σχετίζεται στενά με την μύηση και είναι μια από τις ενδείξεις ότι ο άνθρωπος είναι έτοιμος γι αυτή την διαδικασία.     

[σελ. 14 (15)]

Όταν ένας άνθρωπος μπορεί να αρχίσει σαν ψυχή, ν’ανταποκρίνεται σ'άλλες ψυχές και στις κρούσεις και εντυπώσεις τους, τότε ετοιμάζεται γοργά για τις διαδικασίες που οδηγούν στη μύηση.      

[σελ. 21 (22)]

Η "εντύπωση" διέπει και ρυθμίζει όλους εκείνους μέσα στην Ιεραρχία που ο αφηρημένος νους τους είναι εξαιρετικά αναπτυγμένος. Δεν είναι πλήρως αναπτυγμένος στην περίπτωση πολλών μαθητών μέσα στο Άσραμ, και γι' αυτό μόνο ορισμένα Μέλη της Ιεραρχίας (οι Διδάσκαλοι, οι Μύστες και οι μυημένοι του τρίτου βαθμού) επιτρέπεται να ξέρουν τις λεπτομέρειες του Σχεδίου.

[σελ. 70 (75)]

Ο μέσος υποψήφιος δεν έχει ιδέα ποιά είναι η φύση της επιγvώσεως ή των αντιδράσεων προς την επαφή, Εκείνων οι Οποίοι έχουν περάσει περ'από την τρίτη μύηση. Οι περιορισμοί αυτοί του μέσου σπουδαστή πρέπει να διατηρούνται διαρκώς στο μυαλό σας.     

[σελ. 71 (76)]

Οι τέσσερις απαιτήσεις που χρειάζονται για να βοηθήσουν τον μαθητή ν'αντιμετωπίσει τις ανάγκες της μυητικής διαδικασίας είναι η "ικανότητα να εντυπώνεται, η ιδιότητα ν'αποτυπώνει με ακρίβεια την εντύπωση, η δύναμη να αναγράφει αυτό που έχει δοθεί, και να του δίνει κατόπιν λεξικές μορφές μέσα στην νοητική συνείδηση".     

[σελ. 85-86 (92)]

Στον μαθητή δεν επιτρέπεται να εξασκήσει την τέχνη του εντυπώνειν προτού ο ίδιος είναι μεταξύ εκείνων που δέχονται Τριαδική εντύπωση και επομένως εντύπωση από τη Σαμπάλλα, μέσα στην προστατευτική περιοχή ή αύρα του  Άσραμ του οποίου αποτελεί μέλος. Πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτή η Επιστήμη της Εντυπώσεως είναι στην πραγματικότητα η επιστήμη της δημιουργίας μορφών σκέψεων, της ζωογονήσεως μορφών-σκέψεων και της κατευθύνσεως μορφών-σκέψεων. Και ότι μόνοσ'ένα μαθητή που έχει περάσει μεσ'από τις διεργασίες της Μεταμορφώσεως και δεν είναι πια θύματης ίδιας του της προσωπικότητας, μπορεί να εμπιστευθεί κανείς ένα τόσο επικίνδυνο κύκλο (σύστημα) δυνάμεων.      

[σελ. 87 (93)]

Ο μαθητής μαθαίνει πως όλη η αλήθεια που έχει αναγραφεί είναι επιδεκτική πολλών ερμηνειών, και πως οι ερμηνείες αυτές ανελίσσονται με αυξανόμενη διαύγεια καθώς παίρνει τη μια μύηση μετά την άλλη, και καθώς αναπτύσσει ενσυνείδητη ανταποκριτικότητα.

Σε καμιά περίπτωση το αξίωμα του μανθάνειν μέσω ενός συστήματος δοκιμής και λάθους δεν αποδεικνύεται πιο σωστό παρ'ό,τι στη ζωή και την εμπειρία του αποδεχόμενου μαθητού. Όταν ο μαθητής είναι αποδεδεγμένος, τα λάθη ελαττώνονται αριθμητικά, μ'όλον ότι οι δοκιμασίες (ή η πειραματική χρήση των πολλών και ποικίλων ενεργειών) γίνονται πιο εκτεταμένες και, συνεπώς, καλύπτουν μια πολύ πλατύτερη ακτίνα δραστηριοτήτων.         

[σελ. 100-01 (108)]

Η διαδικασία της ευθυγραμμίσεως θα πρέπει ν'αρχίσει ν'αναπτύσσεται πάνω στη Δοκιμαστική Ατραπό και να οδηγηθεί σ'ένα σχετικά υψηλό στάδιο αποδοτικότητας κατά τα πρώτα στάδια της Ατραπού της Μαθητείας. Αργότερα, καθώς ο μαθητής δημιουργεί συνειδητά την ανταχκάρανα και γίνεται ένα δρων μέρος του  Άσραμ, μαθαίνει (καθώς εξασκεί την ευθυγράμμιση) να παρακάμπτει - αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τέτοια λέξη - τις δύο όψεις του εαυτού του που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαν κεντρική σημασία: τον αστρικό φορέα και το ψυχικό ή αιτιατό σώμα. Το αστρικό σώμα παρακάμπτεται έτσι πριν από την τετάρτη μύηση, και το ψυχικό σώμα πριν από την πέμπτη.

[σελ. 107 (115)]

Ο μυημένος είναι ουσιαστικά μια συγχώνευση επιστημονικής και θρησκευτικής εκγυμνάσεως. Έχει αναπροσανατολισθεί σε ορισμένες φάσεις της θείας υπάρξεως που δεν έχουν αναγνωρισθεί από το μέσου τύπου ανθρώπινο ον.            

[σελ. 128 (136)]

Το κέντρο του λαιμού της ολοκληρωμένης προσωπικότητας μέσου τύπου, διέπεται από την τρίτη ακτίνα και ενεργοποιείται έντονα από τις ενέργειες της τρίτης ακτίνας (και πάλι επτά τον αριθμό), ενώ το κέντρο του λαιμού του πνευματικού υποψηφίου, των μαθητών και των μυημένων κάτω της τρίτης μυήσεως, ανταποκρίνεται πριν απ' όλα στην επίδραση της 7ης ακτίνας, κι αυτό συμβαίνει μ'ένα τρόπο ιδιότυπο τώρα επειδή η 7η ακτίνα βρίσκεται σε ενσάρκωση.   

[σελ. 137 (146)]

Οι αρχάριοι, όπως είναι οι πιο πολλοί υποψήφιοι (πάντως όχι όλοι), συνήθως είναι απορροφημένοι στο γεγονός του' Άσραμ. Οι εκγυμνασμένοι μαθηταί είναι απορροφημένοι στο έργο που πρέπει να γίνει, το δε  Άσραμ - ως , Άσραμ - μικρό ρόλο παίζει μέσα στη σκέψη τους. Είναι τόσο απασχολημένοι με το έργο που βρίσκεται μπροστά τους και με την ανάγκη της ανθρωπότητας και εκείνων που πρόκειται να υπηρετηθούν, ώστε σπάνια σκέφτονται το 'Άσραμ ή τον Διδάσκαλο που είναι στο κέντρο του.      

[σελ. 195 (208)]

 

Πραγματεία επί της Λευκής Μαγείας

Τα αρχικά στάδια της εφέσεως ενός ανθρώπου, στα πρώτα του βήματα κατά μήκος της Ατραπού της Μαθητείας και στις πρώτες δύο μυήσεις, καλύπτεται από τη λέξη "υπηρεσία".

[σελ. 93 (105)]

Μια παρόμοια κατάσταση πραγμάτων υπάρχει στα πρώτα στάδια της ατραπού της μαθητείας, και στα τελευταία στάδια της δοκιμαστικής ατραπού. Ο μαθητής αποκτά επίγνωση ικανοτήτων και δυνάμεων που δεν βρίσκονται ακόμα κάτω από τον συνετό του έλεγχο. Δοκιμάζει εκλάμψεις διαισθήσεως και γνώσεως που φαίνονται ανεξήγητες και χωρίς άμεση αξία. Έρχεται σ'επαφή με κραδασμούς και με τα φαινόμενα άλλων περιοχών, αλλά δεν έχει ακόμη επίγνωση της διαδικασίας μέσω της οποίας το έχει καταφέρει αυτό και είναι ανίκανος τόσο να επαναλάβει όσο και ν'ανακαλέσει την εμπειρία αυτή.   

[σελ. 165 (182)]

Υπάρχει πολλή παρανόηση στις διάνοιες των ανθρώπων σχετικά με το πώς ένας Διδάσκαλος κάμνει ένα αποδεδεγμένο μαθητή ν'αποκτήσει επίγνωση πως έγινε αποδεκτός.

Από μια μελέτη του εαυτού του και των σχετικών απαιτήσεων φτάνει στο συμπέρασμα πως ίσως έχει φτάσει τη θέση του αποδεδεγμένου μαθητού. Επομένως, ενεργεί με βάση αυτή την υπόθεση και παρακολουθεί με προσοχή τις πράξεις του, προσέχει τα λόγια του και ελέγχει τις σκέψεις του, έτσι ώστε καμιά πασίδηλη πράξη, περιττή λέξη ή σκληρή σκέψη να μη σπάσει τον ρυθμό που πιστεύει πως έχει εδραιωθεί. Συνεχίζει το έργο του αλλά εντείνει το διαλογισμό του. Ερευνά τα ελατήριά του. Ξαφνικά μια μέρα, βλέπει Εκείνον ο Οποίος για τόσο καιρό τον έβλεπε.

[σελ. 169-70 (187)]

1. Το στάδιο του "Μικρού Βαθμού του Τσέλα".

2. Το στάδιο που ονομάζεται "ο Τσέλα μέσα στο Φως".

3. Το στάδιο του Αποδεδεγμένου Μαθητού.

4. Το στάδιο του "τσέλα πάνω στο Νήμα ή Σουτράτμα".

5. Το στάδιο ''Εκείνου που είναι μέσα στην αύρα".

6. Το στάδιο "Αυτού που βρίσκεται μέσα στην καρδιά του Διδασκάλου".

[σελ. 173 (191)]

Τι είναι αυτή η εκλογή; Για τον ζηλωτή είναι η εκλογή μεταξύ της γοργής και της αργής προόδου. Για τον μαθητή, που είναι αποδεδεγμένος και νομιμόφρων, είναι η εκλογή μεταξύ μεθόδων υπηρεσίας. Για τον μυημένο συχνά βρίσκεται μεταξύ της πνευματικής προόδου και του επίμοχθου έργου της παραμονής με την ομάδα και της εκπληρώσεως του σχεδίου. Για τον Διδάσκαλο είναι η εκλογή μεταξύ των επτά Ατραπών, και συνεπώς είναι φανερό πόσο περισσότερο σκληρό και δύσκολο είναι το πρόβλημά του.

Πρώτα, είναι ο τσακισμένος και βαρυεστισμένος με τον κόσμο ζηλωτής που έχει ν'αγωνισθεί με την επιθυμία, με τη θυμική αυταπάτη με τη φιλοδοξία και με το ευαίσθητο συγκινησιακό του σώμα. Του φαίνεται πως η μάχη είναι τρομερή, αλλά από την ευρύτερη σκοπιά είναι σχετικά μικρή - κι όμως το ανώτατο που μπορεί να ανθέξει.

Αργότερα, είναι ο έμπειρος δόκιμος μαθητής που παλαίει μέσα στην κοιλάδα της πλάνης και που δεν αντιμετωπίζει μόνο τη δική του φύση μα και τις δυνάμεις της κοιλάδας αυτής επίσης, αναγνωρίζοντας τη δυαδική της φύση. Έπειτα, ο μαθητής εμφανίζεται στη μάχη και αντιμετωπίζει με θάρρος (και συχνά με καθαρό οραματισμό) τις δυνάμεις που είναι παρατεταγμένες εναντίον του. Οι τελευταίες δεν συνεπάγονται μόνο τις δυνάμεις της δικής του φύσεως και των όψεων εκείνων του αστρικού πεδίου στις οποίες αντιδρά με τρόπο φυσικό, αλλά συνεπάγονται επίσης τις δυνάμεις της πλάνης, που είναι παρατεταγμένες εναντίον του ομίλου των μαθητών στον οποίο ανήκει. Ας το σημειώσουν αυτό όλοι οι μαθηταί και ας το έχουν στο μυαλό τους σ'αυτές τις δύσκολες και κουραστικές μέρες. Οι τέτοιοι μαθηταί βρίσκονται σε συνειδητή επαφή μερικές φορές με τις δυνάμεις της ψυχής τους και γι αυτούς δεν υπάρχει ήττα ούτε οπισθοχώρηση. Είναι οι δοκιμασμένοι πολεμιστές, τρομαγμένοι και κουρασμένοι, που όμως ξέρουν πως ο θρίαμβος της νίκης βρίσκεται στο μέλλον, γιατί η ψυχή είναι παντοδύναμη. Οι αποδεδεγμένοι μαθηταί που πολεμούν όλους τους παράγοντες που απαριθμήσαμε παραπάνω, και επί πλέον τις μαύρες δυνάμεις που είναι παρατεταγμένες εναντίον των Πρεσβυτέρων Αδελφών, μπορούν να επικαλεσθούν τις πνευματικές ενέργειες του ομίλου τους και σε σπάνιες στιγμές, που τους έχουν υποδειχθεί, τον Διδάσκαλο κάτω από τον οποίο εργάζονται.      

[σελ. 230-31 (255-57)]

'Εχει αξία να γνωρίζει ο σπουδαστής πού στέκει και ποιό είναι το ιδιαίτερό του πρόβλημα. Ο μέσος άνθρωπος μαθαίνει τον έλεγχο του φυσικού σώματος και την οργάνωση της ζωής του στο φυσικό πεδίο. Ο σπουδαστής της δοκιμαστικής ατραπού μαθαίνει ένα παρόμοιο μάθημα σχετικά με το αστρικό του σώμα, με την εστίασή του, με τις επιθυμίες του και με το έργο του. Ο σπουδαστής της ατραπού της αποδεδεγμένης μαθητείας οφείλει να επιδείξει αυτό τον έλεγχο και να αρχίσει να πειθαρχεί τη νοητική φύση και έτσι να δρα συνειδητά στο νοητικό σώμα. Το έργο του μυημένου και του μύστη προκύπτει από αυτές τις επιτεύξεις και δεν είναι ανάγκη να το πραγματευθούμε εδώ.

            [σελ. 237-38 (263-64)]

Αυτή η μορφή-σκέψη (που οι ίδιοι έχουμε δομήσει) αυξάνεται σε δύναμη όσο της δίνουμε προσοχή, γιατί "η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη", ωσότου κυριαρχηθούμε απ'αυτή. Οι άνθρωποι της δεύτερης ακτίνος είναι κατά τρόπο ιδιόρρυθμο θύματά της. Για τους πιο πολλούς απ'αυτούς τους ανθρώπους συνιστά τον 'Ένοικούντα εις το κατώφλιον", ακριβώς όπως η φιλοδοξία και η αγάπη για τη δύναμη, που υποστηρίζονται από έξαλλο πόθο και από ασυνειδησία, αποτελούν τον "Ενοικούντα" για τους τύπους της πρώτης ακτίνος. Η αποκρυσταλλωμένη μορφή-σκέψη της διανοητικής επιτεύξεως για εγωϊστικούς σκοπούς και επιδιώξεις της προσωπικότητος, στέκουν μπροστά στην πύλη της ατραπού στην περίπτωση του προσώπου της τρίτης ακτίνος, και εάν αυτή η μορφή-σκέψη δεν διαλυθεί και καταστραφεί, θα το κυριαρχήσει και θα το μετατρέψει σε μαύρο μάγο.   

[σελ 239 (265)]

Ο ζηλωτής της πρώτης ακτίνος, που δεν καταφέρνει να καταβάλει τον Ενοικούντα του, μπορεί να γίνει "καταστροφεύς ψυχών", όπως ονομάζεται, και να καταδικασθεί (ωσότου μάθει το μάθημά του) να εργάζεται με τις δυνάμεις της ύλης και με τις μορφές που κρατούν όλες τις ψυχές φυλακισμένες. Αυτή είναι η αποκρυφιστική σημασία των παρεξηγημένων λέξεων, θάνατος και καταστροφή. Το μεγάλο πρότυπο αυτού του τύπου είναι ο Διάβολος.

Ο ζηλωτής της δεύτερης ακτίνος που δομεί τον Ενοικούντα του και επιτρέπει το σταθερό και αυξανόμενο έλεγχό του, γίνεται ένας "παραπλανητής ψυχών". Είναι ο αληθινός Αντίχριστος, και μέσω ψευδούς διδασκαλίας και εκτελέσεως δήθεν θαυμάτων, μέσω του υπνωτισμού και της μαζικής υποβολής, τραβά ένα πέπλο πάνω από τον κόσμο και εξαναγκάζει τους ανθρώπους να περπατούν στην μεγάλη πλάνη. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως το έργο του Διαβόλου, του φυλακιστή των ψυχών, αρχίζει να χάνει τη δύναμή του, γιατί η φυλή είναι στα πρόθυρα της κατανοήσεως πως ο πραγματικός θάνατος είναι η καταβύθιση στη μορφή και πως η ύλη δεν είναι παρά ένα μέρος του θείου όλου. Η μορφή-σκέψη αυτού του 'Ένοικούντος εις το Κατώφλιον", που έχει δομήσει η ανθρωπότης επί εκατομμύρια χρόνια, βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής. Αλλά το έργο του Αντίχριστου μόλις τώρα ανεβαίνει στο κορύφωμά του, και η παραίσθηση του πλούτου, των αποκτημάτων, της ψευδούς διδασκαλίας, θα κυριαρχούν όλο και περισσότερο, αλλά η διορία της παραισθήσεως θα είναι συντομότερη από την διορία της καταστροφής, γιατί όλοι αυτοί οι παράγοντες λειτουργούν σύμφωνα με τους δικούς τους κύκλους και έχουν τη δική τους άμπωτη και πλημμυρίδα.

Το πρόσωπο της τρίτης ακτίνος, που επίσης δεν καταφέρνει να συντρίψει τον 'Ένοικούντα" του, γίνεται αυτό που ονομάζεται "διαφθορεύς ψυχών" και χρησιμοποιεί τον νου για να καταστρέφει το πραγματικό και για να βάζει ένα πέπλο μεταξύ του ανθρώπου και της πραγματικότητος.

Η πρώτη ομάδα εργάζεται μέσω κυβερνήσεων, μέσω της πολιτικής και μέσω της αλληλεπιδράσεως μεταξύ εθνών, και είναι σχετικά ολιγάριθμη. Η ομάδα της δεύτερης ακτίνος, που παραπλανεί και εξαπατά, εργάζεται μέσω θρησκευτικών παραγόντων, μέσω της μαζικής ψυχολογίας και μέσω της καταχρήσεως και κακής εφαρμογής και αφοσιώσεως και των τεχνών. Η ομάδα αυτή αριθμεί τα πιο πολλά μέλη. Η τρίτη ομάδα εργάζεται πρωτίστως μέσω των εμπορικών σχέσεων στον κόσμο της επιχειρήσεως και μέσω της χρήσεως του χρήματος, της συγκεκριμενοποιήσεως του πράνα ή της συμπαντικής ενέργειας και του εξωτερικού συμβόλου της συμπαντικής παλιρροιακής κινήσεως.

[σελ. 240-41 (266-67)]

Ζητάς ένα σαφέστερο ορισμό του "ενδιάμεσου" σημείου. Για τον δόκιμο είναι το συγκινησιακό πεδίο, η κουρουκσέτρα ή το πεδίο της πλάνης, όπου γη (φυσική όψη) και ύδωρ (συγκινησιακή φύση) συναντώνται.

Για τον μαθητή είναι το νοητικό πεδίο, όπου μορφή και ψυχή κάνουν επαφή και όπου η μεγάλη μετάβαση γίνεται κατορθωτή. Για τον προχωρημένο μαθητή και τον μυημένο, το ενδιάμεσο σημείο είναι το αιτιατό σώμα, η καράνα σαρίρα, το πνευματικό σώμα της ψυχής, που στέκει σαν μεσάζων μεταξύ Πνεύματος και ύλης, Ζωής και μορφής, της Μονάδος και της προσωπικότητος. Ο καθαρός μύστης έχει τη συνείδησή του συγκεντρωμένη στην κορυφή της κεφαλής, σχεδόν ολοκληρωτικά στο αιθερικό σώμα. Ο προχωρημένος άνθρωπος του κόσμου βρίσκεται συγκεντρωμένος στην περιοχή της υποφύσεως. Όταν, μέσω αποκρυφιστικής ανελίξεως και εσωτέρας γνώσεως, η σχέση μεταξύ της προσωπικότητος και της ψυχής αποκατασταθεί, υπάρχει ένα ενδιάμεσο σημείο στο κέντρο της κεφαλής, στο μαγνητικό πεδίο που ονομάζεται "φως στο κεφάλι", και εδώ ακριβώς ο ζηλωτής στηρίζει τα πόδια του. Δεν είναι γη ή φυσικό, ούτε ύδωρ ή συγκινησιακό.

Ο αήρ είναι το σύμβολο του βουδδικού φορέως.

[σελ. 247 (274)]

Κάθε έργο και όλες οι δημιουργούμενες μορφές-σκέψεις (είτε υλοποιούνται σα μια οργάνωση, μια θρησκεία μια σχολή σκέψεως, ένα βιβλίο, ή σαν οποιοδήποτε έργο μιας ζωής) οι οποίες εκφράζουν πνευματικά ιδεώδη και τοποθετούν την έμφαση πάνω στην όψη ζωή, υπάγονται στην κατηγορία της λευκής μαγείας. Απαρτίζουν τότε μέρος του ρεύματος της ζωής που αποκαλούμε δεξιά Ατραπό, επειδή οδηγεί την ανθρωπότητα έξω από τη μορφή και μέσα στη ζωή, και μακριά από την ύλη και μέσα στη συνείδηση.     

[σελ. 269 (296)]

Πίσω από αυτούς στέκουν όσοι είναι ακόμα πιο προχωρημένοι - οι ζηλωτές, οι δόκιμοι και οι μαθηταί του κόσμου. Εργάζονται μεμονωμένα ή ανά δύο ή τρεις, και ουδέποτε σε ομάδες που ξεπερνούν τους εννιά - η αποκρυφιστική σημασία αυτών των αριθμών είναι αναγκαία για την επιτυχία του έργου τους. Μεγάλοι λευκοί και χρυσού χρώματος ντέβα παρακολουθούν τον μόχθο τους.   

[σελ. 354 (388)]

Ακόμα και όσοι από εμάς είναι μυημένοι δεν ξέρουν ουσιαστικά τίποτε για τα κοσμικά πεδία πέρα από το κοσμικό φυσικό.           

[σελ. 364 (400)]

Είναι χάσιμο καιρού, μ'όλο τούτο, να στοχαζόμαστε για το κοσμικό αστρικό πεδίο, για παράδειγμα, όταν ακόμα και αυτό το πεδίο του εγώ (το πέμπτο υποπεδίο του κοσμικού φυσικού πεδίου, μετρώντας από τα πάνω προς τα κάτω) είναι απρόσιτο για την ώρα στον μέσο άνθρωπο και είναι το τέρμα όλης της εφέσεως και του διαλογισμού του.

[σελ. 365 (400)]

Ευτυχής είναι ο μαθητής που μπορεί να φέρει το όραμα ακόμα πιο κοντά στην ανθρωπότητα και να το επεξεργασθεί ώστε να το φέρει σε ύπαρξη στο φυσικό πεδίο. Να θυμόσαστε τούτο, ότι η υλοποίηση οποιασδήποτε όψεως του οράματος στο φυσικό πεδίο ποτέ δεν είναι έργο ενός ανθρώπου.

 [σελ. 368 (404)]

Γαλήνη ήταν ο αντικειμενικός σκοπός του Ατλάντειου ζηλωτή. Η πραγμάτωση είναι ο αντικειμενικός σκοπός του Αρείου μαθητού. Δεν μπορεί ποτέ να είναι στατικός. Ποτέ δεν μπορεί να ησυχάσει.

[σελ. 374 (411)]

Πρέπει να θυμόμαστε πως, όπως ακριβώς το πεδίο μάχης (η κουρουξέστρα) για τον ζηλωτή ή δόκιμο είναι το αστρικό πεδίο, έτσι και το πεδίο της μάχης για τον μαθητή είναι το νοητικό πεδίο. Εκεί είναι η δική του κουρουξέστρα. Ο ζηλωτής έχει μάθει να ελέγχει τη συγκινησιακή ψυχική του φύση με τον ορθό έλεγχο του νου. Ο μαθητής οφείλει να προωθήσει τη νοητική αυτή προσήλωση, και, με την ορθή χρήση του νου, να επιτύχει μια ανώτερη πραγμάτωση και να φέρει σε ενεργό χρήση ένα ακόμα ανώτερο παράγοντα - τον παράγοντα της ενοράσεως.

[σελ. 376 (413-14)]

Έχετε συνεπώς στην αλληλοδιάδοχη ανάπτυξη της ανθρωπότητος τα ακόλουθα στάδια:

1. Τη ζωώδη συνείδηση.

2. Το συγκινησιακά πολωμένο (συγκεντρωμένο) άτομο, εγωϊστικό και κυβερνώμενο από την επιθυμία.

3. Τα παραπάνω δύο στάδια, και κοντά σ’αυτά μια αυξανόμενη διανοητική αντίληψη των γύρω συνθηκών.

4. Το στάδιο της ευθύνης απέναντι της οικογένειας και των φίλων.

5. Το στάδιο της φιλοδοξίας και της λαχτάρας για επιρροή και δύναμη σε κάποιο τομέα της ανθρώπινης εκφράσεως. Αυτό οδηγεί σε ανανεωμένη προσπάθεια.

6. Το συντονισμό του εξοπλισμού της προσωπικότητος κάτω από την πιο πάνω παρόρμηση.

7. Το στάδιο της επιρροής, που χρησιμοποιείται εγωϊστικά και που συχνά είναι καταστρεπτική, επειδή οι ανώτερες εκβάσεις δεν αναγνωρίζονται ακόμα.

8. Το στάδιο μιας σταθερά αυξανόμενης ομαδικής επιγνώσεως.

Αυτό κοιτάζεται

α) Σαν ένας τομέας ευκαιρίας.

β) Σα μια σφαίρα υπηρεσίας.

γ) Σαν ένας τόπος όπου η θυσία για το καλό όλων γίνεται θαυμαστά κατορθωτή.

Το τελευταίο αυτό στάδιο τοποθετεί τον άνθρωπο πάνω στην ατραπό της μαθητείας, που περιλαμβάνει, περιττό να ειπωθεί, το στάδιο της αρχικής φάσεως της ατραπού, δηλ. τη δοκιμασία ή "εξέταση".       

[σελ. 396-97 (435)]

Τα χαρακτηριστικά τους (του Ν.Ο.Ε.Κ) είναι η σύνθεση, η περιεκτικότης, η διανοητικότης (πνευματικότης) και η εξαιρετική νοητική ανάπτυξη. Δεν παραδέχονται κανένα δόγμα, εκτός από το δόγμα της Αδελφοσύνης, που βασίζεται πάνω στην ενιαία Ζωή. Δεν αναγνωρίζουν καμιά αυθεντία, εκτός από την αυθεντία των δικών τους ψυχών, και κανένα Διδάσκαλο εκτός από την ομάδα που ζητούν να υπηρετήσουν και την ανθρωπότητα που αγαπούν βαθειά. Δεν έχουν υψώσει φραγμούς γύρω από τον εαυτό τους, αλλά διέπονται από μια πλατειά ανεκτικότητα και από μια υγιή νοοτροπία και αίσθηση αναλογίας. Κοιτάζουν με ορθάνοικτα μάτια τον κόσμο των ανθρώπων και αναγνωρίζουν εκείνους που μπορούν να σηκώσουν και που κοντά τους μπορούν να σταθούν όπως στέκουν τα Μεγάλα Όντα - ανυψώνοντας, διδάσκοντας και βοηθώντας. Αναγνωρίζουν τους ομότιμους και ίσους μ’αυτούς και ξέρουν ο ένας τον άλλο όταν συναντιούνται και συμπαραστέκουν στους συνεργάτες τους στο έργο της σωτηρίας της ανθρωπότητος. Δεν ενδιαφέρει αν οι ορολογίες τους διαφέρουν, αν οι από μέρους τους ερμηνείες των συμβόλων και των γραφών ποικίλουν, ή αν οι λέξεις τους είναι λίγες ή πολλές. Βλέπουν τα μέλη της ομάδος τους, σ'όλους τους τομείς - πολιτικό, επιστημονικό, θρησκευτικό και οικονομικό - και τους δίνουν σημεία αναγνωρίσεως και τους τείνουν αδελφικά το χέρι. Αναγνωρίζουν συνάμα Εκείνους που προχώρησαν περισσότερο από τους ίδιους πάνω στην κλίμακα της εξελίξεως και τους ανακηρύττουν Δασκάλους και φροντίζουν να διδαχθούν απ' Αυτούς εκείνο που είναι τόσο πρόθυμοι να μεταδώσουν.  

[σελ. 400 (439-40)]

Οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί αντιμετώπιζαν, αναφορικά με τους ζηλωτές αυτούς, δύο προβλήματα:

1. Είχαν ν’αντιμετωπίσουν την από μέρους και των πιο προχωρημένων μαθητών ακόμη αποτυχία να διατηρήσουν τη συνέχεια της συνειδήσεως, μια αποτυχία που και τώρα εκδηλώνεται, ακόμα και στους μυημένους.

2. Οι Διδάσκαλοι βρήκαν τις διάνοιες και τους εγκεφάλους των τσέλα κατά περίεργο τρόπο αμβλείς στις ανώτερες επαφές, και τούτο πάλι είναι μια κατάσταση που ακόμη επικρατεί. Οι τσέλα, τότε όπως και τώρα, διέθεταν έφεση, επιθυμία να υπηρετήσουν την ανθρωπότητα, αφοσίωση και κάποτε ένα υποφερτό νοητικό εξοπλισμό, αλλά εκείνη η τηλεπαθητική ευαισθησία, εκείνη η ενστικτώδης ανταπόκριση στον ιεραρχικό κραδασμό και εκείνη η απαλλαγή από τον κατώτερο ψυχισμό, που είναι οι αναγκαίες προϋποθέσεις για μια εντατική και νοήμονα εργασία, έλειπαν κατά τρόπο παράξενο. Όσο γι αυτό, λείπουν ακόμα κατά τρόπο απελπιστικό. Η τηλεπαθητική ευαισθησία βρίσκεται ορισμένως σε αύξηση σαν αποτέλεσμα των παγκοσμίων συνθηκών και της κατευθύνσεως της εξελίξεως, και τούτο είναι (για τους εργάτες του εσωτερικού πεδίου) ένα εξαιρετικά ενθαρρυντικό σημείο, αλλά η αγάπη των ψυχικών φαινομένων και η έλλειψη διακρίσεως μεταξύ των κραδασμών των διαφόρων βαθμών των ιεραρχικών εργατών παρεμποδίζει ακόμα σε μεγάλο βαθμό το έργο.

[σελ. 402-03 (442)]

Μη νομίζετε πως μπορώ να σας μιλήσω για το σχέδιο όπως πραγματικά είναι Δεν είναι δυνατό για κανένα άνθρωπο, κάτω από το βαθμό του μυημένου του τρίτου βαθμού, να το διακρίνει έστω αμυδρά και πολύ λιγότερο να το καταλάβει.

Με την εξαίρεση των δοκίμων μαθητών, που δεν είναι ακόμα αρκετά σταθερή η προσπάθειά τους, όλοι μπορούν συνεπώς να μοχθήσουν προς την επίτευξη της συνέχειας της συνειδήσεως και την αφύπνιση του εσωτερικού εκείνου φωτός που, όταν γίνει ορατό και χρησιμοποιηθεί με νοημοσύνη, θα συντείνει στο ν'ανακαλύψει άλλες όψεις του Σχεδίου και ιδιαίτερα την όψη εκείνη, που ο φωτισμένος γνώστης μπορεί ν'ανταποκριθεί σ'αυτήν και να την υπηρετήσει χρήσιμα.

 [σελ. 404 (443)]

Το ωροσκόπιο του τετάρτου βασιλείου της φύσεως, της ανθρωπότητος, θα καταστρωθεί κάποτε, αλλά θα γίνει από μυημένους, και μυημένοι αστρολόγοl που εργάζονται την εποχή αυτή στο φυσικό πεδίο δεν υπάρχουν. Εδώ ρίχνω έναν υπαινιγμό.

 [σελ. 440 (483)]

Μάθετε να μελετάτε τις αντιδράσεις πάνω στους άλλους, της οποιασδήποτε ενέργειας που αυτοί, μέσω της προσωπικότητός τους, μπορεί να εκφράζουν, ή που, αν είναι μυημένοι και, συνεπώς, συνειδητοί εργάτες του Σχεδίου, πιθανό να είναι προνόμιό τους να χρησιμοποιούν ή να εκπέμπουν. Μέσω μιας προσεκτικής μελέτης της προσωπικής τους "επιδράσεως" πάνω στους συνανθρώπους τους, καθώς ζουν μεταξύ τους, και καθώς σκέφτονται, μιλούν, και δρουν, μαθαίνουν τη φύση εκείνης της μορφής δυνάμεως που πιθανό να ρέει μέσον τους. Μπορούν, συνεπώς, να φτάσουν στην κατανόηση του τύπου της, της ιδιότητός της, της δυνάμεως της και της ταχύτητος της. Αυτές οι τέσσερις λέξεις απαιτούν εξέταση και διασάφιση.

Σε ποιά γραμμή ενέργειας και σε ποιά ακτίνα συναντάται αυτή η δύναμη; Μια προσεκτική επαγρύπνηση πάνω σ'αυτή την όψη του έργου σύντομα θα φανερώσει:

1. πάνω σε ποιο πεδίο αυτός ο ίδιος (ο ζηλωτής) πιθανό να εργάζεται,

2. τη φύση της ακτίνος του, της εγωϊκής και της ακτίνος της προσωπικότητος. Μόνο ο μυημένος του τρίτου βαθμού μπορεί να εξακριβώσει την ακτίνα της μονάδος του.

 [σελ. 573 (627)]

1. Το αιχμηρό, δίκοπο ξίφος είναι η ιδιότης της διακρίσεως που φθάνει μέχρι τις ρίζες του είναι του τσέλα και διαχωρίζει το πραγματικό και το αληθινό από το ψεύτικο και το μη μόνιμο. Το χειρίζεται το εγώ από το νοητικό πεδίο και αναφέρεται ως το "Ξίφος από ψυχρό γαλάζιο ατσάλι".

2. Το ξίφος της απαρνήσεως, ή ο διπλούς πέλεκυς που ο τσέλα χρησιμοποιεί σε οτιδήποτε που θεωρεί ότι μπορεί να τον καθυστερήσει από το σκοπό Του. Ισχύει πριν απ' όλα για τα πράγματα του φυσικού πεδίου.

3. Το ξίφος του Πνεύματος είναι εκείνο το όπλο που στα χέρια του μαθητού θερίζει μπροστά στα μάτια του ομίλου που αυτό υπηρετεί τα εμπόδια που στέκουν στον δρόμο της ομαδικής προόδου. Το χειρίζονται με ασφάλεια μόνο όσοι έχουν εξασκήσει τα χέρια τους στο χειρισμό των άλλων ξιφών, και στα χέρια του μυημένου είναι ένας εξαιρετικά ισχυρός παράγων.     

[σελ. 577-78 (632-33)]

Όλοι οι μυημένοι πρέπει να είναι θεραπευτές. Η αληθινή θεραπευτική δύναμη μπορεί να περάσει μόνο μέσα από εκείνους που σε κάποιο βαθμό, είτε άμεσα είτε έμεσα συνδέονται με την Ιεραρχία.   

[σελ. 578 (633)]

Μόνο τα χέρια εκείνα μπορούν να χειρισθούν το κλειδί της πόρτας της μυήσεως, που έμαθαν την τέχνη των κέντρων, τη σημασία των χεριών στην υπηρεσία, το χειρισμό των ξιφών και τις τέσσερις θέσεις στις οποίες τοποθετούμε τα χέρια στην ομαδική υπηρεσία.        

[σελ. 579 (634)]

Να θυμόσαστε πως κανένας άνθρωπος δεν είναι μαθητής, με την έννοια που ένας Διδάσκαλος αποδίδει σ'αυτή τη λέξη, ο οποίος δεν είναι πρωτοπόρος.          

[σελ. 582 (638)]

 Η μαθητεία αποτελεί μια σύνθεση σκληρής εργασίας, διανοητικής αναπτύξεως, σταθερής εφέσεως και πνευματικού προσανατολισμού, και επιπρόσθετα των σπάνιων αρετών της θετικής αβλάβειας και του οφθαλμού που έχει ανοιχθεί και που βλέπει κατά βούληση μέσα στον κόσμο της πραγματικότητος.

Για να γίνει μύστης είναι ανάγκη ο μαθητής να:

1. Ζητά να πληροφορηθεί για τον Δρόμο.

2. Υπακούει στις ενδόμυχες παρορμήσεις της ψυχής.

3. Μη δίνει προσοχή σε καμιά εγκόσμια σκέψη.

4. Ζει μια ζωή που να είναι παράδειγμα για τους άλλους.

1. Να ζητά να πληροφορηθεί για το Δρόμο. Ένας από τους Διδασκάλους μας λέει ότι ολάκερη γενεά μπορεί ν'αναδείξει μόνο ένα μύστη. Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό; Για δύο λόγους:

Πρώτο, ο αληθινός ερευνητής (του Δρόμου) είναι κάποιος που επωφελείται της σοφίας της γενεάς του, που είναι το καλύτερο προϊόν της δικής του εποχής και που όμως παραμένει ανικανοποίητος και έχει τον εσωτερικό πόθο για τη σοφία άσβηστο. Γι'αυτόν φαίνεται να υπάρχει κάτι σπουδαιότερο από τη γνώση και κάτι με μεγαλύτερη σημασία από τη συσσωρευμένη πείρα της δικής του εποχής και του δικού του καιρού. Αναγνωρίζει κάποιο βήμα με σκοπό να κερδίσει κάτι που να το προσθέσει στο μερίδιο που έχουν κιόλας κερδίσει οι ισότιμοί του. Τίποτα δεν τον ικανοποιεί μέχρι που να βρει το Δρόμο, και τίποτα δεν σβήνει την επιθυμία που είναι το κέντρο του είναι του, εκτός ό,τι βρίσκεται στον οίκο του Πατρός του. Είναι αυτό που είναι επειδή έχει δοκιμάσει όλους τους μικρότερους δρόμους και τους βρήκε ελλιπείς, κι έχει ακολουθήσει πολλούς οδηγούς για να τους βρει στο τέλος "τυφλούς οδηγούς τυφλών". Τίποτα δεν του απομένει παρά να γίνει ο οδηγός του εαυτού του και να βρει το δρόμο στο σπίτι μόνος. Στη μόνωση, που είναι η μοίρα κάθε αληθινού μαθητού, γεννώνται εκείνη η αυτογνωσία κι εκείνη η αυτοπεποίθηση που θα τον εξοπλίσουν με τη σειρά τους να γίνει ένας Διδάσκαλος. Η μόνωση αυτή δεν οφείλεται καθόλου σε πνεύμα χωριστικότητος, αλλά στις συνθήκες του ίδιου του Δρόμου. Οι ζηλωτές πρέπει να διατηρούν στο μυαλό τους προσεκτικά αυτή τη διάκριση.        

[σελ. 583-84 (639-40)]

Δεν είναι καθόλου εύκολο ούτε κολακευτικό έργο να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να διαπιστώσουμε πως ίσως κι η υπηρεσία ακόμα που προσφέραμε κι ο πόθος μας για μελέτη και εργασία να είχε βασικά εγωϊστική προέλευση και να στηριζόταν στην επιθυμία για απολύτρωση ή σε αντιπάθεια για τα πληκτικά καθημερινά καθήκοντα. Όποιος ζητά να υπακούσει στις παρορμήσεις της ψυχής οφείλει να καλλιεργήσει μια ακρίβεια εκτιμήσεως και μια φιλαλήθεια με τον εαυτό του που τις μέρες αυτές είναι κάτι σπάνιο στ'αλήθεια. Ας πει μέσα του, "Πρέπει στο δικό μου Εαυτό να είμαι φιλαλήθης", και στις ιδιωτικές στιγμές της ζωής του και στη μυστικότητα του δικού του διαλογισμού ας μη συγκαλύψει ούτε ένα λάθος, ούτε να βρίσκει δικαιολογίες στον εαυτό του σε οποιοδήποτε σημείο.

Μόνο με τον τρόπο αυτό ας εκγυμνάσει τον εαυτό του στην πνευματική διάκριση και θα μάθει ν'αναγνωρίζει την αλήθεια μέσα σ'όλα τα πράγματα.     

[σελ. 585 (641)]

Ασήμαντες λεπτομέρειες δεν υπάρχουν στη ζωή του μαθητού, και μια λέξη που δεν έχει ειπωθεί ή μια πράξη που δεν έχει πραγματοποιηθεί μπορεί ν'αποβεί ο παράγων που κρατά ένα άνθρωπο μακριά από τη μύηση.

[σελ. 586 (642)]

Οι άνθρωποι δεν τα καταφέρνουν να κάμουν το καλό εκεί που βρίσκονται επειδή βρίσκουν κάποιο λόγο που τους κάνει να νομίζουν πως έπρεπε να ήταν κάπου αλλού. Οι άνθρωποι τρέχουν να φύγουν, σχεδόν χωρίς να το αντιλαμβάνονται, από τις δυσκολίες, από τις δυσαρμονικές συνθήκες, από τους τόπους που έχουν προβλήματα και από τις περιστάσεις που απαιτούν δράση υψηλής τάξεως και που είναι με τέτοιο τρόπο διευθετημένες ώστε να εφελκύσουν ό,τι καλύτερο υπάρχει σ'ένα άνθρωπο, νοουμένου ότι θα μείνει μέσα σ'αυτές.

Ο μύστης δεν λέει καμιά λέξη που να μπορεί να πληγώσει, να προκαλέσει βλάβη ή να τραυματίσει. Συνεπώς οφείλει να μάθει τη σημασία της ομιλίας στο μέσο της αναστατώσεως της ζωής.

[σελ. 586-87 (643)]

Μόνο ένας στους χίλιους ζηλωτές βρίσκεται στο στάδιο όπου πρέπει ν'αρχίσει να εργάζεται με την ενέργεια που είναι στα κέντρα του, και ίσως αυτός ο υπολογισμός να είναι υπερβολικά αισιόδοξος. Είναι απείρως προτιμότερο ο ζηλωτής να υπηρετεί, ν'αγαπά, να εργάζεται και να πειθαρχεί τον εαυτό του, αφήνοντας τα κέντρα του ν'αναπτυχθούν και ν'ανελιχθούν πιο αργά και συνεπώς πιο ασφαλισμένα. Το ότι θ'ανελιχθούν είναι αναπόφευκτο, και η πιο αργή και πιο ασφαλισμένη μέθοδος είναι η πιο γρήγορη.            

[σελ. 590 (647)]

Ο κάθε εργάτης είναι υπεύθυνος μόνο για τον εαυτό του και για την υπηρεσία του, και για κανένα άλλο. Είναι φρόνιμο να εκτιμούμε και να υπολογίζουμε κατά προσέγγιση, τον εξελικτικό βαθμό των ατόμων, όχι επί τη βάσει των αξιώσεών τους, αλλά επί τη βάσει του έργου που έχουν επιτελέσει και της αγάπης και της σοφίας που έχουν δείξει.  

[σελ. 603 (659)]

Όσοι αρχίζουν να εργάζονται σε συνεργασία με το σχέδιο και μαθαίνουν τη σημασία της υπηρεσίας είναι υποκείμενοι να φοβούνται πως αυτό που κάνουν θα επικριθεί και θα παρερμηνευθεί, ή πέφτουν θύμα της αντίθετης ιδέας, πως αυτό που κάνουν δεν θα αρέσει αρκετά, δεν θα εκτιμηθεί και δεν θα γίνει κατανοητό. Ζητούν ν'αρέσουν και να επαινεθούν. Εκτιμούν την επιτυχία από τους αριθμούς και από την ανταπόκριση. Δυσαρεστούνται να τους αμφισβητούν και να τους παρερμηνεύουν τα ελατήρια, και σπεύδουν να δίνουν έντονες εξηγήσεις.

Αν αυτό που κάνουν δε στέκει στο επίπεδο, ή δε συμμορφώνεται με την τεχνική του ομίλου διανοιών που τους περιστοιχίζει και δεν τους αρέσει πιο πολύ από κάθε τι άλλο, νοιώθουν δυστυχείς και κατά συνέπεια αλλάζουν συχνά τα σχέδιά τους, μεταβάλλουν την άποψή τους και χαμηλώνουν το επίπεδο αξιών τους ωσότου συμμορφωθεί με τη μαζική ψυχολογία του άμεσου κύκλου τους ή με τους εκλεγμένους συμβούλους τους.

Ο αληθινός μαθητής βλέπει το όραμα. Κατόπιν επιδιώκει να βρίσκεται σε τόσο στενή επαφή με την ψυχή του, που να μπορεί να στέκει με σταθερότητα καθώς προσπαθεί να κάμει αυτό το όραμα πραγματικότητα επιδιώκει να καταφέρει αυτό που, από τη σκοπιά του κόσμου, φαίνεται ακατόρθωτο.

 [σελ. 630 (689)]