Εσωτέρα
θεραπευτική
Κέντρο |
Αδένας |
Φυσικά
Όργανα |
Τύπος
Δυνάμεως |
Σώμα |
Κεφαλή |
Κωνοειδής |
Άνω
εγκέφαλος Δεξ.
Οφθαλμός |
Πνευματική
Θέληση |
Αιτιατό
σώμα |
Αποκρυφιστής,
Μυημένος, Διδάσκαλος. Επικρατεί μετά την 3η
Μύηση.
Κέντρο |
Αδένας |
Φυσικά
Όργανα |
Τύπος
Δυνάμεως |
Σώμα |
Κέντρο
μεταξύ των οφθαλμών |
Υπόφυση |
Κατ.
Εγκέφαλος Αρ. Οφθαλμός μύτη, νευρικό σ |
Ψυχική
δύναμη Αγάπη Μαγνητική |
Βουδδικός
φορ. Αιτιατό σώμα Ανώτερο νοητ. |
Ζηλωτής.
Μαθητής. Μυστικιστής. Επικρατεί μετά την 2η Μύηση.
Κέντρο |
Αδένας |
Φυσικά
Όργανα |
Τύπος
Δυνάμεως |
Σώμα |
Καρδιά |
Θύμος |
Καρδιά,
κυκλοφορ. Σύστημα, αίμα Πνευμονογαστρικό νεύρο |
Ομαδική
συνείδηση |
Ανώτερο
νοητ. Αιτιατό σώμα |
Όλοι
οι τύποι Πνευματικών Ανθρώπων. Επικρατεί μετά
την 1 η Μύηση.
Κέντρο |
Αδένας |
Φυσικά
Όργανα |
Τύπος
Δυνάμεως |
Σώμα |
Κέντρο
λαιμού |
Θυρεοειδής |
Αναπνευστικό
σύσ. Θρεπτικός αγωγός |
Αυτοσυνείδηση
Δημιουργ. ενέργεια |
Νοητικό
σώμα |
Δημιουργικοί
καλλιτέχνες. Η προχωρημένη ανθρωπότης. Οι
Διανοούμενοι.
Κέντρο |
Αδένας |
Φυσικά
Όργανα |
Τύπος
Δυνάμεως |
Σώμα |
Ηλιακό
πλέγμα |
Πάγκρεας |
Στόμαχος
Ηπαρ |
Αστρική
Δύναμη Επιθυμία |
Αστρικό
σώμα |
Μέση
ανθρωπότης. Κοινοί ανθρώπινοι τύποι.
Κέντρο |
Αδένας |
Φυσικά
Όργανα |
Τύπος
Δυνάμεως |
Σώμα |
Κέντρο
των γεννητικών οργ. |
Γεννητικός
αδένας |
Γεννητικά
όργανα |
Ζωτική
Ενέργεια |
Αιθερικό
σώμα |
Χαμηλού
βαθμού ζωώδεις τύποι ανθρώπων.
[σελ.
45 (46)]
Ο
πεντάκτινος αστήρ δεν είναι μόνο το σημείο
και το σύμβολο της μυήσεως και του τελείου
ανθρώπου, αλλά επίσης το βασικό σύμβολο του
αιθερικού σώματος και των πέντε κέντρων που
ελέγχουν τον τέλειο άνθρωπο.
[σελ. 81 (8384)]
Το
κέντρο του λαιμού κυβερνάται από τον Κρόνο
ακριβώς όπως τα δύο κέντρα της κεφαλής
κυβερνούνται αντίστοιχα από τον ουρανό (που
κυβερνά το κέντρο της κεφαλής) και τον Ερμή (που
κυβερνά το κέντρο άζνα). Αυτό συμβαίνει μόνο για
τους μαθητές, η κυριαρχία αλλάζει μετά την τρίτη
μύηση ή πριν από την πρώτη.
[σελ.
151 (155)]
Υπάρχουν
τρία κέντρα στο ανθρώπινο ον που σχετίζονται και
είναι η μεγαλύτερη εκδήλωση της τρίτης ακτίνος ή
όψεως σε ωρισμένα διαφορετικά στάδια αναπτύξεως
επί της Ατραπού;
1.
Το κέντρο των γεννητικών οργάνων για τον μη
ανεπτυγμένο και τον κοινό άνθρωπο.
2.
Το κέντρο του λαιμού για τον ζηλωτή και τον
δόκιμο μαθητή.
3.
Το κέντρο άζνα για μαθητάς και μυημένους.
[σελ. 152 (157)]
α.
Ατραπός της Εξελίξεως
κέντρα κάτω του διαφράγματος
β.
Ατραπός της Μαθητείας
κέντρα άνω του διαφράγματος
γ.
Ατραπός της Μυήσεως
κέντρα
στην κεφαλή
[σελ.
188 (193)]
Σε
τελική ανάλυση, αδελφέ μου, πραγματοποιούμε την
ορθή διανομή δυνάμεως, που οδηγεί σε αρμονικές
σχέσεις όταν επιδιώκουμε να ζούμε χωρίς εγωισμό.
Για τον δόκιμο αυτό σημαίνει μια επιβαλλόμενη
ανιδιοτελή δράση πάνω στο φυσικό πεδίο. Για τον
αποδεδεγμένο μαθητή, συνεπάγεται μια ζωή
απαλλαγμένη από κάθε ιδιοτελή, εγωκεντρική
συγκίνηση, που χαρακτηριστικά τους παραδείγματα
είναι αυτοοικτιρμοί και αυτοδραματοποίηση. Για
τον μυημένο αυτό σημαίνει μια νοητική στάση
απαλλαγμένη από ιδιοτελή σκέψη και ελεύθερη από
διανοητική δραματοποίηση του εγώ.
[σελ.
346 (357)]
Ο
Χριστός επειδή ήταν Μύστης ανωτάτου βαθμού,
εννοούσε, μιλώντας αποκρυφιστικά, ότι "θα
έκαμε απόδοση στην Μονάδα". Οι κοινοί άνθρωποι
και όσοι βρίσκονται κάτω από τον βαθμό του
μυημένου του τρίτου βαθμού "κάμνουν απόδοση
στην ψυχή".
[σελ.
392 (405)]
Έχουμε
τρεις όψεις του Νόμου του Κάρμα, καθ'όσον
επηρεάζει την αρχή της επαναγεννήσεως.
1. Τον Νόμον των Καρμικών Υποχρεώσεων που
διέπει τη ζωή στους τρεις κόσμους της
ανθρώπινης
εξελίξεως και που τελειώνει οριστικά κατά την
τέταρτη μύηση.
2. Τον Νόμο των Καρμικών Αναγκαιοτήτων. Ο
νόμος αυτός διέπει τη ζωή των προχωρημένων
μαθητών και των μυημένων από την εποχή της
δευτέρας μυήσεως έως την εποχή ορισμένης μυήσεως
ανωτέρας της τετάρτης.
3.
Τον Νόμο της Καρμικής Μεταμορφώσεως, μια
μυστηριώδη φράση που διέπει τις διαδικασίες που
υφίσταται κανείς πάνω στην Ανώτερη Οδό. Αυτές
επιτρέπουν στον μυημένο να διαφύγει τελείως από
το κοσμικό φυσικό πεδίο, και να δρα πάνω στο
κοσμικό νοητικό πεδίο. Συντελούν στην
απελευθέρωση υπάρξεων, όπως του Σανάτ Κουμάρα
και των Συνεργατών του στο Συμβούλιο της
Αιθούσης της Σαμπάλλα, από την επιβολή της
κοσμικής επιθυμίας που εκδηλώνεται πάνω στο δικό
μας φυσικό πεδίο σαν πνευματική θέληση. Αυτό θα
μπορούσε να είναι για σας μια εντυπωσιακή
αποκάλυψη. Ωστόσο, θα γίνει φανερό ότι πολύ λίγα
μπορώ να πω πάνω σ’αυτό το θέμα, γιατί δεν κατέχω
ακόμη τις απαιτούμενες γνώσεις.
[σελ.
405 (419)]
Υπάρχει
έπειτα ο "δεύτερος θάνατος" για τον οποίο
γίνεται λόγος στη Βίβλο, και ο οποίος στο παρόντα
πλανητικό κύκλο συνδέεται με τον θάνατο κάθε
αστρικού ελέγχου στο ανθρώπινο ον. Στην
πλατύτερη έwοια, ο δεύτερος αυτός θάνατος
συμπληρώνεται κατά την τέταρτη μύηση, όταν
πεθαίνει κι’αυτή ακόμη η πνευματική έφεση γιατί
δεν χρειάζεται πια.
Μεταξύ
της δευτέρας και τρίτης μυήσεως, ο μαθητής πρέπει
να συνεχίσει να μην ανταποκρίνεται στον αστρισμό
και την συγκινητικότητα. Ο δεύτερος θάνατος, στον
οποίον αναφέρομαι εδώ, σχετίζεται με τον θάνατο ή
την εξαφάνιση του αιτιατού σώματος κατά την
στιγμή της τετάρτης μυήσεως.
Ο
τρίτος θάνατος λαμβάνει χώρα, όταν ο μυημένος
εγκαταλείπει οριστικά, και χωρίς καμιά προοπτική
επιστροφής, κάθε σχέση με το κοσμικό φυσικό
πεδίο. Αυτός ο θάνατος βρίσκεται, αναγκαστικά,
μακριά στο μέλλον για όλα τα μέλη της Ιεραρχίας.
[σελ.
406 (419-20)]
Η
αναγνώριση της καταστάσεως των κέντρων καθιστά
ικανό τον μυημένο να γνωρίζει - όταν παρέχει τα
αγαθά της θεραπείας - εάν είναι επιτρεπτή ή όχι η
φυσική θεραπεία του σώματος. Το ίδιο συμβαίνει με
τις μεγάλες διαδικασίες της μυήσεως, οι οποίες
δεν είναι μόνο διαδικασίες διευρύνσεως της
συνειδήσεως, αλλά είναι ριζωμένες στο θάνατο ή τη
διαδικασία της αφαιρέσεως, που οδηγεί στην
ανάσταση και την ανάληψη.
[σελ.
448 (462)]
Την
Καλή θέληση (που είναι η δευτέρα μεγάλη έκφραση
της επαφής της ψυχής και της επιδράσεώς της στη
ζωή του ατόμου και στη ζωή του ανθρώπινου γένους -
ενώ η πρώτη είναι η αίσθηση της ευθύνης).
[σελ. 545 (563)]
Το παν είναι
θέμα ισορροπίας και για την ισορροπία αυτή
πρέπει να αγωνισθεί ο νοήμων άνθρωπος και ο
ζηλωτής.
[σελ. 594 (613)]
Κατά την πρώτη μύηση, και
όλο και περισσότερο σ'όλες τις μυήσεις, η
ενέργεια έρχεται σε μεγαλύτερη σύγκρουση με τις
δυνάμεις. Η ενέργεια της ψυχής διατρέχει το
αιθερικό σώμα και όλα τα κέντρα γίνονται
"περιοχές μάχης". Η έμφαση τοποθετείται
περισσότερο σε ένα κέντρο από τα άλλα. Η φύση της
μάχης δεν είναι πια η φύση μιας αμοιβαίας μάχης
μεταξύ των δυνάμεων, αλλά διεξάγεται τώρα μεταξύ
των ενεργειών και των δυνάμεων, και αυτό
δημιουργεί την αυστηρότητα των δοκιμασιών για
την μύηση. Αυτή προκαλεί τόσες πολλές φυσικές
ασθένειες μεταξύ εκείνων που έλαβαν ή
ετοιμάζονται να λάβουν την πρώτη και δεύτερη
μύηση. Και αυτή εξηγεί τις ασθένειες των αγίων!
[σελ.
595 (614)]
Οι
βασικοί όροι του Νόμου ΙΧ είναι δυνατόν να
εφαρμοσθούν στην πράξη από τον μαθητή και
ιδαιτέρως από τον μαθητή που έλαβε την τρίτη
μύηση. Ας τους εξετάσουμε ένα προς ένα στη σκέψη
μας.
Τέλεια
Ισσοροπία
υποδεικνύει πλήρη έλεγχο του αστρικού σώματος,
σε τρόπον ώστε οι συγκινησιακές διαταραχές
υπερνικούνται ή τουλάχιστον ελαττώνονται
σημαντικά στη ζωή του μαθητού. Δείχνει, επίσης,
σ’ανώτερη στροφή της σπείρας, μια ικανότητα
ελευθέρας λειτουργίας, στα βουδδικά επίπεδα, η
οποία οφείλεται στην απόλυτη ελευθέρωση (και
επακόλουθη ισορροπία) του μαθητού από όλες τις
επιδράσεις και παρορμήσεις που βρίσκουν τα
ελαττήριά τους στους τρεις κόσμους. Αυτός ο τύπος
ή η ιδιότης ισορροπίας υποδηλοί - αν θα σκεφθείτε
βαθειά - μια αφηρημένη κατάσταση νου.
Μπορείτε
να κατανοήσετε βεβαίως ότι, αν είσαστε εξ
ολοκλήρου απαλλαγμένος απ'όλες τις
συγκινησιακές αντιδράσεις, η διαύγεια του νου
σας και η ικανότης σας να σκέπτεται καθαρά θα
έχει αυξηθεί καταπληκτικά μ'όλα όσα αυτό
συνεπάγεται.
Φυσικά,
η τέλεια ισορροπία ενός μυημένου μαθητού και του
μυημένου Διδασκάλου είναι διαφορετικές, γιατί η
μια αφορά το αποτέλεσμα ή την έλλειψη
αποτελέσματος των τριών κόσμων και η άλλη αφορά
προσαρμοστικότητα στο ρυθμό της Πνευματικής
Τριάδος.
Μια
Ολοκληρωμένη Άποψη
- όπως δοκιμάζεται στα επίπεδα της ψυχής -
υποδηλοί την απομάκρυνση όλων των εμποδίων και
την απελευθέρωση του μαθητού από την μεγάλη
αίρεση της χωριστικότητας. Έχει συνεπώς
δημιουργήσει ένα χωρίς εμπόδια αγωγό για την
εισροή αγνής αγάπης.
[σελ.
672-73 (695-96)]
Αυτή
η διάκριση, η σχετική με την διαδικασία της
υπακοής, είναι ενδιαφέρουσα επειδή η διαδικασία της
μαθήσεως δια της ακοής είναι πάντοτε βραδεία
και είναι μια από τις ιδιότητες ή τις όψεις του
σταδίου του προσανατολισμού. Η μάθηση δια της
οράσεως συνδέεται οριστικά με την Ατραπό της
Μαθητείας, και οποιοσδήποτε επιθυμεί να γίνει
ένας συνετός και αληθινός εργάτης πρέπει να
μάθει να διακρίνει μεταξύ εκείνων που ακούουν
και εκείνων που βλέπουν.
[σελ.
681 (703)]
Πραγματεία
επί του Κοσμικού Πυρός
Η
πλήρης γνώση του μυστηρίου των κύκλων είναι
κτήμα μονάχα του τελειωθέντος μύστη.
[σελ.
7 (7)]
Τσόχαν
(Θιβετανικά). Κύριος ή Διδάσκαλος. Ένας ανώτερος
Μύστης. Ένας μυημένος που έλαβε περισσότερες
Μυήσεις απ'τις πέντε κύριες Μυήσεις που
καθιστούν τον άνθρωπο "Διδάσκαλο της
Σοφίας".
[σελ.
68 (66)]
Με
την πάροδο του χρόνου ανάμεσα στην πρώτη και την
τέταρτη Μύηση, ο τριπλός αγωγός της σπονδυλικής
στήλης και ολόκληρο το αιθερικό σώμα
καθαρίζονται προοδευτικά και εξαγνίζονται με τη
δράση του πυρός ωσότου όλη η "σκωρία" (όπως
την εκφράζει ο Χριστιανός) κατακαεί και τίποτα
δεν απομένει που να εμποδίζει την πρόοδο της
φλόγας.
[σελ. 124 (113-14)]
Μαχατσόχαν.
Ο λειτουργός της πλανητικής μας Ιεραρχίας που
προΐσταται στις δραστηριότητες των τεσσάρων
δευτερευόντων ακτίνων και της συνθετικής τους
τρίτης ακτίνας. Ασχολείται με τον πολιτισμό, με
την διανοητική κουλτούρα των φυλών και με την
νοήμονα ενέργεια. Είναι ο αρχηγός όλων των
Μυστών.
Βοδισάττβα. Ο
εκπρόσωπος της δεύτερης ακτινικής δύναμης, ο
Εκπαιδευτής των Μυστών, των ανθρώπων και των
Αγγέλων. Το αξίωμα αυτό κατείχε αρχικά ο Βούδας,
αλλά τη θέση Του (μετά τη Φώτισή Του) την πήρε ο
Χριστός. Το έργο του Βοδισάττβα σχετίζεται με τις
θρησκείες του κόσμου και με την πνευματική Ουσία
του Ανθρώπου.
Μανού.
Αυτός που προΐσταται στην εξέλιξη των φυλών.
Είναι ο ιδεώδης άνθρωπος. Οφείλει να εργαστεί με
τις μορφές δια μέσου των οποίων πρέπει να
εκδηλωθεί το Πνεύμα. Καταστρέφει και
ανοικοδομεί. Τα τρία αυτά Άτομα προεδρεύουν στα
τρία Τμήματα στα οποία διαιρείται η Ιεραρχία και
εκπροσωπούν συνεπώς, στην ιδιαίτερη σφαίρα τους,
τις τρεις Όψεις της θείας εκδήλωσης.
[σελ.
133 (125-26)]
Προκειμένου
να εξετάσουμε τη ζωή του Προσκυνητή μπορούμε να
τη διαιρέσουμε σε τρεις κύριες περιόδους:
1.
Εκείνη την περίοδο όπου βρίσκεται κάτω απ'την
επιρροή της Ακτίνας της Προσωπικότητας.
2.
Εκείνη όπου περιέρχεται υπό την Ακτίνα του Εγώ.
3.
Εκείνη όπου κυριαρχεί η Μοναδική Ακτίνα.
[σελ.
174 (163)]
Η
δεύτερη περίοδος κατά την οποία κυριαρχεί η
εγωϊκή ακτίνα, συγκριτικά δεν είναι τόσο
μακροχρόνια. Ο άνθρωπος συντάσσει τις δυνάμεις
του στο πλευρό της εξέλιξης, πειθαρχεί τη ζωή του,
πορεύεται στην Ατραπό της Δοκιμασίας και προχωρά
μέχρι την τρίτη Μύηση.
[σελ.
175 (164)]
Μετά την τρίτη
Μύηση κάθε ανθρώπινο ον εντάσσεται στην μοναδική
του ακτίνα, κάποια απ'τις τρεις κύριες ακτίνες.
[σελ 176 (165)]
Τη
στιγμή που λαμβάνεται η μύηση, όλα τα κέντρα
είναι ενεργά και τα κατώτερα τέσσερα (που
αντιστοιχούν στην Προσωπικότητα) αρχίζουν τη
διαδικασία μετάθεσης του πυρός στα τρία ανώτερα.
[σελ 207 (189)]
Η
Μυητική Ράβδος που είναι γνωστή σαν το
"Φλεγόμενο Διαμάντι" και χρησιμοποιείται
απ'τον Σανάτ Κουμάρα, τον Ένα Μυσταγωγό, που
αποκαλείται στη Βίβλο ο Αρχαίος των Ημερών. Η
Ράβδος αυτή είναι κρυμμένη "στην Ανατολή"
και διατηρεί το λανθάνον πυρ που καταυγάζει τη
θρησκεία της Σοφίας. Τη Ράβδο αυτή την προσκόμισε
ο Κύριος του Κόσμου όταν έλαβε μορφή και ήλθε
στον πλανήτη μας πριν από δεκαοκτώ εκατομμύρια
χρόνια.
[σελ.
211 (192)]
Οι
Μυήσεις που αναφέρονται σ'αυτή την Πραγματεία,
είναι οι κύριες Μυήσεις που επιφέρουν εκείνες
τις διευρύνσεις συνείδησης οι οποίες οδηγούν
στην απελευθέρωση. Αυτές λαμβάνονται στο αιτιατό
σώμα κι από κει αντανακλούνται στο φυσικό. Ο
Μυημένος ποτέ δεν διακηρύσσει τη μύησή του.
[σελ
213 (197)]
Ο
Άνθρωπος εκπορεύεται απ'το εναδικό επίπεδο,
έχει το κύριο εστιακό του σημείο στο πέμπτο
επίπεδο, το νοητικό, αλλά επιζητά πλήρη συνειδητή
ανάπτυξη στα τρία κατώτερα πεδία, το νοητικό, το
αστρικό, και το φυσικό.
Ο
Ουράνιος Άνθρωπος
έχει την πηγή Του έξω απ'το ηλιακό σύστημα (όπως
κι ο άνθρωπος έξω απ'τους τρεις κόσμους του
μόχθου του), το κύριο εστιακό σημείο Του
βρίσκεται στο δεύτερο πεδίο του συστήματος, το
εναδικό, και ζητά ν'αποκτήσει συνείδηση στα πεδία
της Τριάδας - το τελευταίο αναφορικά μ'όλα τα
κύτταρα του σώματός Του. Ανέπτυξε συνείδηση στα
τρία κατώτερα πεδία των τριών κόσμων διαρκούντος
του πρώτου ηλιακού συστήματος, και πάλι
αναφορικά με τα κύτταρα του σώματός Του. Ο
άνθρωπος επαναλαμβάνει αυτή την προσπάθεια
μέχρι την πέμπτη Μύηση, η οποία θα τον οδηγήσει
σ'ένα στάδιο συνείδησης που κατακτήθηκε απ'τον
Ουράνιο Άνθρωπο σε μια πολύ προγενέστερη
μαχαμανβαντάρα. Αυτό θα πρέπει να το λάβετε
προσεκτικά υπόψη σας σε σχέση με τις μυήσεις.
Ο
ηλιακός Λόγος
κατάγεται από ένα ακόμη υψηλότερο κοσμικό
επίπεδο, έχει το κύριο εστιακό Του σημείο στο
κοσμικό νοητικό πεδίο αλλά εκφράζεται μέσω των
τριών κατωτέρων κοσμικών πεδίων.
[σελ.
271-72 (248)]
Επιστολαί
επί του Αποκρυφιστικού Διαλογισμού
Ενόσω
η πόλωσις είναι καθαρώς φυσική ή καθαρώς
συναισθηματική, ουδέποτε γίνεται αισθητή η
ανάγκη του Διαλογισμού.
[σελ.
10 (26)]
Το
πρώτο τμήμα της προόδου μπορεί να θεωρηθεί ότι
αρχίζει να υπολογίζεται από την στιγμή κατά την
οποία ο άνθρωπος-ζώο έγινε σκεπτόμενο ον. Κατά
την περίοδο αυτή, η πόλωσις του ανθρώπου
ευρίσκεται εις το φυσικό του σώμα και μαθαίνει να
διέπεται από το σώμα των επιθυμιών του, το σώμα
των αισθημάτων ή των συγκινήσεων. Δεν έχει άλλες
ανώτερες επιθυμίες, εκτός απ' εκείνες που εξωθούν
το σώμα προς τις ηδονές. Ζει δια την σωματική του
φύση και δεν σκέπτεται τίποτε ανώτερον. Η
περίοδος αυτή μπορεί να παραλληλισθεί με την
παιδική ηλικία από του πρώτου έως του έβδομου
έτους. Κατ 'αυτήν την εποχή οι εφορεύοντες
Διδάσκαλοι της φυλής βλέπουν την ενοικούσα Φλόγα
ως λεπτοτάτη αιχμή καρφίδος και το μόνιμον
άτομον του φυσικού πεδίου αποτελεί την βάσιν της
πολώσεως.
Η
δευτέρα περίοδος
καλύπτει τον βαθμό αναπτύξεως κατά τον οποίο η
πόλωσις ευρίσκεται κυρίως στο σώμα των
συγκινήσεων και κατά το οποίον η επιθυμία του
κατωτέρου νου αναπτύσσεται. Η μεταγενέστερη
εποχή των Ατλάντων κρατεί κρυμμένη την αναλογία.
Ο άνθρωπος έχει συνείδηση αορίστων επιθυμιών που
δεν συνδέονται με το φυσικό του σώμα. Είναι
ικανός να αισθάνεται βαθειά αγάπη δια τους
διδασκάλους του και οδηγούς που είναι σοφότεροι
του, ασυγκράτητον και αλόγιστον αφοσίωσιν προς
τους συντρόφους, που ευρίσκονται γύρω του, και εξ
ίσου πρωτόγονον και αλόγιστον μίσος. Πάσχει από
ακρότητες. Η πόλωσις τώρα βρίσκεται στο
συναισθηματικό μόνιμον άτομο. Η περίοδος αυτή
κατέχει θέση ανάλογο προς την ηλικία μεταξύ των
επτά και των δεκατεσσάρων ετών εις τη ζωή του
παιδιού, ή την περίοδο κατά την οποία διέρχεται
την εφηβική ηλικία, και το παιδί ωριμάζει Δια
τους εποπτεύοντας Οδηγούς της Φυλής, η Φλόγα που
καίει εντός, μπορεί να γίνει ορατή, αυξημένη
κάπως περισσότερο, αλλά είναι ακόμη τόσο μικρή,
ώστε να θεωρείται ασήμαντος.
Με
την είσοδο τώρα στην τρίτη περίοδο, η
πολουμένη ζωή μετακινείται στη νοητική μονάδα. Η
περίοδος αυτή αντιστοιχεί προς το διάστημα
μεταξύ των δεκατεσσάρων και των είκοσι οκτώ ετών.
Ο άνθρωπος έχει τον έλεγχο του φυσικού σώματος
και σε κάθε ζωή κατασκευάζει ένα καλύτερο. Έχει
ένα σώμα επιθυμιών με περισσότερο
εξευγενισμένας απαιτήσεις, κατανοεί τας χαράς
της διάνοιας και μοχθεί διαρκώς για να αποκτήσει
ένα νοητικό σώμα περισσότερο κατάλληλο και
επαρκές. Οι επιθυμίες του στρέφονται προς τα άνω,
αντί προς τα κάτω, και μεταμορφώνονται εις
εφέσεις -κατ'αρχάς μεν εφέσεις για τα πράγματα
του νου, και κατόπιν δι'ό,τι είναι περισσότερο
αφηρημένο και συνθετικό. Ο φυσικός εγκέφαλος της
Προσωπικότητας δεν έχει ακόμα επίγνωση της
διαφοράς μεταξύ της συμφυούς νοητικής
ικανότητας και της υπό κατεύθυνση λειτουργούσης
εντυπώσεως εκ μέρους του ενοικούντος Εγώ.
Η
τετάρτη περίοδος
είναι εκείνη κατά την οποία η ισοβάθμισις της
προσωπικότητας συμπληρούται και κατά την οποία ο
άνθρωπος συνέρχεται εις εαυτόν (όπως έκανε ο
άσωτος εις την μακρυνήν χώρα), και λέγει
"εγερθείς, πορεύσομαι προς τον Πατέρα μου".
Αυτό είναι το αποτέλεσμα του πρώτου διαλογισμού.
Ευρίσκεται ή πλησιάζει εις την Ατραπό της
Μαθητείας ή της Δοκιμασίας. Αρχίζει το έργο της
μετουσιώσεως. Με φιλοπονία, με μόχθους και με
προσοχή, αναγκάζει την συνείδησή του να ανέλθει
υψηλότερα και να διευρύνεται κατά βούληση. Αντί
πάσης θυσίας, αποφασίζει να κυριαρχήσει και να
κυκλοφορεί και δρα εν πλήρει ελευθερία εις τα
τρία κατώτερα πεδία. Επισύρει την προσοχή των
Διδασκάλων. Πώς το επιτυγχάνει; Το αιτιατό σώμα
αρχίζει να ακτινοβολεί το εντός του κατοικούν
Φως. Η φάσις αυτή σημειώνει την περίοδο μεταξύ
του εικοστού ογδόου και του τριακοστού πέμπτου
έτους εις την ζωή του νέου. Είναι η περίοδος κατά
την οποία ο άνθρωπος ευρίσκει τον εαυτό του,
ανακαλύπτει ποιά πιθανώς είναι η γραμμή της
δράσεώς του, τι είναι σε θέση να επιτελέσει και,
από εγκοσμίου απόψεως, εισέρχεται εις την
κληρονομίαν του.
Κατά
την πέμπτην περίοδον, η Φλόγα ολίγον
κατ’ολίγον διασπά την περιφέρεια του Αιτιατού
Σώματος και η ''Ατραπός του δικαίου λάμπει ολονέν
περισσότερον μέχρι της τελείας ημέρας". Ο
διαλογισμός αρχίζει κατά την τετάρτη περίοδο -
περίοδο, εις τον αποκρυφιστικό εκείνο διαλογισμό
που επιφέρει αποτελέσματα, διότι είναι σύμφωνος
με τον νόμο και συνεπώς, ακολουθεί την γραμμή της
ακτίνος. Η πόλωσις μετατοπίζεται κατά την πέμπτη
περίοδο (την περίοδο της Ατραπού της Μυήσεως),
ολοσχερώς από την Προσωπικότητα εις το Εγώ,
μέχρις ότου, κατά το τέλος της περιόδου, η
απολύτρωσις συμπληρούται και ο άνθρωπος
καθίσταται ελεύθερος. Γίνεται αντιληπτό ότι και
αυτό ακόμη το αιτιατό σώμα αποτελεί περιορισμό
και η χειραφέτησις συμπληρούται. Η πόλωσις τότε
μετατοπίζεται υψηλότερα εντός της Τριάδος - και η
μετατόπισις αυτή αρχίζει κατά την τρίτη Μύηση. Το
φυσικό μόνιμο άτομο απέρχεται και η πόλωσις
γίνεται εις το ανώτερο νοητικό. Το θυμικό μόνιμο
άτομο απέρχεται και η πόλωσις γίνεται
διαισθητική. Το νοητικό άτομο απέρχεται και η
πόλωσις γίνεται πνευματική. Τότε ο άνθρωπος
καθίσταται Διδάσκαλος της Σοφίας και έχει
συμβολικώς την ηλικία των τεσσαράκοντα δύο ετών,
το όριο της τελειωθείσης ωριμότητος εις το
ηλιακό σύστημα.
Μια
ακόμη μεταγενεστέρα περίοδος ακολουθεί, η οποία
αντιστοιχεί εις τας ηλικίας μεταξύ των
τεσσαράκοντα δύο και τεσσαράκοντα εννέα ετών,
κατά την οποία είναι δυνατή η λήψη της έκτης και
της έβδομης Μυήσεως.
[σελ.
24-29 (41-47)]
Το
περιεχόμενο του αιτιατού σώματος αποτελείται
από την βραδείας και βαθμιαίας εργασίας
συσσώρευση του καλού εκάστης ζωής. Η κατασκευή εν
αρχή προχωρεί βραδέως, αλλά περί το τέλος της
ενσαρκώσεως - επί της Ατραπού της Δοκιμασίας και
της Ατραπού της Μυήσεως – η εργασία προχωρεί
γοργά.
[σελ.
32 (50)]
Καθώς
μας έχουν είπει σχετικά, εξήντα δισεκατομμύρια
μονάδες συνειδήσεως ή ατομικά πνεύματα
περιλαμβάνει η εξελισσόμενη Ανθρώπινη Ιεραρχία.
Οι μονάδες αυτές ευρίσκονται εις τα επίπεδα του
αιτιατού πεδίου.
[σελ.
34 (52)]
Επί
του τρίτου υπο-πεδίου του νοητικού πεδίου τα εγώ
ευρίσκονται χωρισμένα σε ομάδες ατομικός
αποχωρισμός δεν υφίσταται, αλλ ’ο αποχωρισμός
των ομάδων μπορεί να γίνει αισθητός, οφειλόμενος
εις την ακτίνα και το σημείο εξελίξεως.
Επί
του δευτέρου υποπεδίου οι ομάδες ενούνται και
συγχωνεύονται και από τις τεσσαράκοντα εwέα
ομάδες των σχηματίζονται (λόγω της συγχωνεύσεως)
τεσσαράκοντα δύο. Η διαδικασία της συνθέσεως θα
ήταν δυνατόν να διατυπωθεί ως εξής:
Νοητικό
πεδίο
1ο
υποπεδίο
35 ομάδες
7Χ5
2ο
"
42
"
7χ6
3ο
"
49
"
7χ7
Βοuδδικό
πεδίο 3ο "
28
"
4χ7
2ο
"
1ο "
21
"
7χ3
Ατομικό
πεδίο
Ατομικό
uποπεδίο
14
"
7χ2
Μοναδικό
πεδίο
..............
7 μεγάλες ομάδες
[σελ.
38 (57)]
Περίοδος
V. Σημειώνει την εφαρμογή του πυρός επί των
κέντρων της κεφαλής και την πλήρη των αφύπνιση.
Προ
της μυήσεως πάντα τα κέντρα θα περιστρέφονται
κατά τάξιν τετραδιαστασιακή, αλλά μετά την μύηση
μεταβάλλονται εις φλογοβόλους τροχούς, και - αν
τα ίδωμεν δια της διοράσεως παρουσιάζουν σπανίαν
ωραιότητα. Το πυρ της Κουνταλίνης τότε
αφυπνίζεται και προχωρεί κατά την αναγκαία
σπειροειδή τάξη.
[σελ.
75 (96-97)]
Κατά
την δευτέρα μύηση τα κέντρα του σώματος των
συγκινήσεων ωσαύτως αφυπνίζονται, κατά δε την
τρίτη μύηση θίγονται τα κέντρα του νοητικού
πεδίου.
[σελ.
75 (97)]
Κάθε
κέντρο είναι ανάγκη έπειτα να αφυπνισθεί εκ νέου
δια του Ιερού Πυρός, μέχρις ότου οι ακτινοβολίες,
η ταχύτης και τα χρώματα συντονισθούν προς τον
φθόγγο του Εγώ. Αυτό αποτελεί μέρος του έργου της
Μυήσεως.
[σελ.
83 (104)]
Ο
αδελφός του σκότους επιβάλλει την θέλησή του επί
των ανθρωπίνων όντων (εφ'όσον υφίσταται ανάλογος
κραδασμός) και επί των εν ελίξει ευρισκομένων
στοιχειακών βασιλείων. Οι Αδελφοί του Φωτός
συνηγορούν, όπως συνηγόρει ο Άνθρωπος των
θλίψεων, υπέρ της εν πλάνη ευρισκομένης
ανθρωπότητος, όπως ανυψωθεί προς το φως. Ο
αδελφός του σκότους επιβραδύνει την πρόοδο και
διαμορφώνει τα πάντα αναλόγως με τους σκοπούς
του. Ο αδελφός του φωτός καταβάλλει κάθε
προσπάθεια για να επιταχύνει την εξέλιξη και -
εγκαταλείπων ό,τιδήποτε το οποίο θα μπορούσε να
του ανήκει ως τίμημα της επιτεύξεως - ίσταται
μέσα στις ομίχλες, την σύγκρουση, την κακία και το
μίσος των καιρών, εφ'όσον, με το να πράττει έτσι,
μπορεί όπωσδήποτε να βοηθήσει μερικούς, και
(υψώνων αυτούς επάνω από τα σκότη της γης) να τους
κάμει να βαδίσουν επί του Βουνού, και να
μπορέσουν να υπερβούν τον Σταυρόν.
[σελ.
136-37 (163)]
Ο
άνθρωπος που αρχίζει την αποκρυφιστική ανάπτυξη
και οι πόθοι του στρέφονται προς το ανώτερο, έχει
περάσει το στάδιο του μέσου ανθρώπου - του
ανθρώπου που βλέπει τον εαυτό του από την καθαρώς
απομονωμένη σκοπιά και που εργάζεται διότι είναι
καλό δι'αυτόν. Ο υποψήφιος αποβλέπει σε κάτι
διάφορο. Ζητεί να συγχωνευθεί με το ανώτερο
Εαυτού του και με όλα όσα η χρήσις του όρου αυτού
εξυπακούει. Πέραν της φάσεως αυτής, τα στάδια με
όλας τας περιπλοκάς των, αποτελούν τα απόρρητα
της Μυήσεως και με αυτά δεν πρόκειται
ν'ασχοληθούμε.
Η
έφεσις προς το Εγώ και η επίτευξις της ανωτέρας
συνειδήσεως, με την επακολουθούσα ανάπτυξη της
συνειδήσεως της ομάδος, ενδιαφέρουν αμεσώτατα
όλους όσοι θ'αναγνώσουν αυτές τις επιστολές. Αυτό
είναι το επόμενο βήμα προς τα εμπρός δι' όσους
ευρίσκονται εις την Ατραπό της Δοκιμασίας.
[σελ.
144 (171)]
Προ
της μυήσεως, η ατραπός του μυστικιστού θα ήτο
δυνατόν να χαρακτηρισθεί δια του όρου, Ατραπός
της Δοκιμασίας.
[σελ.
148 (175)]
Η
μόνη μορφή την οποία μπορεί να λεχθεί ότι
χρησιμοποιεί ο μυστικιστής, θα ήταν μια κλίμακα
πυρός ή ένας πύρινος σταυρός, δια του οποίου
ανυψώνει την συνείδησή του εις το επιθυμητό
σημείο. Συγκεντρούται επί αφηρημένων πραγμάτων,
επί ιδιοτήτων μάλλον παρά επί όψεων, και
περισσότερο επί της πλευράς ζωή παρά επί του
συγκεκριμένου. Ποθεί διακαώς, φλέγεται,
εναρμονίζει, αγαπά και εργάζεται δια της
ευλάβειας. Διαλογίζεται, προσπαθεί να εξαλείψει
εντελώς τον συγκεκριμένο νου και διακαώς
επιθυμεί να πηδήσει από το πεδίο των συγκινήσεων
εις το πεδίο της διαισθήσεως.
Έχει
τα μειονεκτήματα του τύπου του - είναι
φαντασιοκόπος, ονειροπόλος, στερημένος
πρακτικότητος, είναι συναισθηματικός και του
λείπει η ιδιότης εκείνη του νου, που ονομάζουμε
διάκριση. Είναι διαισθητικός, και ρέπει προς το
μαρτύριο και την αυτοθυσία. Πριν μπορέσει να
επιτύχει και πριν μπορέσει να λάβει την μύηση
υποχρεούται να κάμει τρία πράγματα:
Πρώτον,
δια του διαλογισμού να υποτάξει ολόκληρο την
φύση του εις τον κανόνα και να μάθει να
σχηματίζει τις μορφές και έτσι να μάθει την αξία
των.
Δεύτερον,
ν'αναπτύξει την εκτίμηση του συγκεκριμένου και
να μάθει ποιά είναι η ακριβής θέσις εις το σχέδιο
των πραγμάτων των διαφόρων προβλημάτων.
Τρίτον,
να μάθει, με την νοήμονα μελέτη του μlκρόκοσμου,
του μικρού πνευματικο-υλικού του συστήματος, την
διπλή αξία του μακρόκοσμου.
[σελ.
150 (177)]
Με
την επέλευση της έβδομης Ακτίνος, της Ακτίνος της
Μορφής ή του Τελετουργικού, η εύρεσις της
αποκρυφιστικής ατραπού και η αφοσίωσις της
αποκρυφιστικής γνώσεως, μεγάλως διευκολύνεται. Ο
αποκρυφιστής εν αρχή ασχολείται περισσότερο
με την μορφή, δια της οποίας εκδηλούται η θεότης,
παρά με αυτή ταύτην την θεότητα, και εδώ ακριβώς
γίνεται κατ'αρχάς έκδηλος η θεμελειώδης διαφορά
μεταξύ των δύο τύπων. Ο μυστικιστής εξαλείφει ή
προσπαθεί να υπερβεί τον νου κατά την εργασία της
ευρέσεως του Εαυτού. Ο αποκρυφιστής, με το νοήμον
ενδιαφέρον του δια τας μορφάς, που αποκρύπτουν το
Εαυτού και με την χρήση του στοιχείου νου
εις αμφότερα τα επίπεδά του, καταλήγει εις το
ίδιο αποτέλεσμα.
Όπως
και ο μυστικιστής, έχει και αυτός τρία πράγματα
να κάνει:
1.
Οφείλει να μάθει τον νόμο και να εφαρμόζει τον
νόμο αυτό επί του εαυτού του. Μέθοδός
του, είναι η αυστηρά αυτοπειθαρχία, και αυτό
κατ'ανάγκη, διότι οι κίνδυνοι που απειλούν τον
αποκρυφιστή, δεν είναι οι κίνδυνοι του
μυστικιστού. Υπερηφάνεια, εγωϊσμός και χειρισμός
του Νόμου εκ λόγων περιεργείας ή πόθου της
δυνάμεως, πρέπει να εξαλειφθούν ολοσχερώς
απ'αυτού, πρωτού τα μυστικά της Ατραπού γίνει
δυνατόν να καταπιστευθούν με ασφάλεια εις την
φροντίδα του.
2.
Κατά τον διαλογισμό οφείλει, με την
σχηματισθείσα μορφή, να συγκεντρώνεται επί της
ενοικούσης ζωής.
3.
Δια της επιστημονικής μελέτης του μακρόκοσμου
"του εξωτερικού βασιλείου του θεού", οφείλει
να φθάσει εις σημείο, κατά το οποίο τοποθετεί και
αυτό ακόμη το βασίλειο εντός του.
[σελ.
151-52 (178-79)]
Γραμμή
του Μανού
Γραμμή του Βοδισάττβα
Γραμμή του Μαχατσόχαν
Δύναμη,
Ισχύς, Εξουσία Διοικήσεως Μαγνητισμός, Έλξις,
θεραπεία
Ηλεκτρισμός, Σύνθεσις, Οργάνωσις
Επιδιώκω
εδώ να δείξω, ότι τ'αποτελέσματα του διαλογισμού
εις την ζωή του μαθητού, εις μία από τις τρεις
αυτές γραμμές, θα είναι όπως ανωτέρω εκτίθενται,
αν και όλα εννοείται χρωματίζονται και
τροποποιούνται από την ακτίνα της
προσωπικότητος και από το σημείο εις το οποίο
έχει φθάσει.
[σελ.
170 (198)]
Τα
εσωτερικά χρώματα του εξωτερικού ερυθρού,
πρασίνου και προτοκαλόχροου δεν είναι ακόμα
δυνατόν να ανακοινωθούν εις το ευρύτερο κοινό αν
και οι σπουδασταί και οι αποδεδεγμένοι μαθηταί,
εις των οποίων την κρίση μπορεί να έχει κανείς
εμπιστοσύνη, μπορούν, με την προσπάθεια, να
φθάσουν εις την αναγκαία γνώση.
[σελ.
225 (255)]
Όταν
ο άνθρωπος πράττει τούτο συνειδητά, όταν
εκουσίως και με πλήρη αντίληψη του τι πρόκειται
να κάμει, προσπαθεί να απελευθερώσει την
ενοικούσα ζωή από τους πέπλους που την
αποκρύπτουν και από τα περιβλήματα που την
φυλακίζουν, ανακαλύπτει ότι η μέθοδος, με την
οποίαν πραγματοποιείται τούτο, συνίσταται εις
την υποκειμενική ζωή του αποκρυφιστικού
διαλογισμού και την αντικειμενική ζωή της
υπηρεσίας.
[σελ.
240 (271)]
Η
μύησις είναι ζήτημα τεχνικόν και μπορεί να
διατυπωθεί δι όρων της εσωτερικής επιστήμης. Ο
άνθρωπος μπορεί να λάβει την μύησιν και να μην
είναι "Υιός του Διδασκάλου". Η Μαθητεία
είναι σχέσις προσωπική, που διέπεται από
προϋποθέσεις κάρμα και προσεταιρισμού και δεν
εξαρτάται από την θέση του ανθρώπου εις την Στοά.
[σελ.
272 (303)]
Εκείνο
το οποίο προτίθεται να κάνει ο Διδάσκαλος με τον
μαθητή είναι:
Οφείλει
να εξοικειώσει τον μαθητή να αναβιβάζει την
συχνότητα του κραδασμού του, έως ότου κατορθώσει
να ανεχθεί ένα υψηλό κραδασμό και τότε να τον
βοηθήσει, μέχρις ότου ο υψηλός αυτός κραδασμός
αποβεί το σταθερό μέτρο των σωμάτων του μαθητού.
Οφείλει
να βοηθήσει τον μαθητή να μεταβιβάσει την πόλωσή
του από τα τρία κατώτερα άτομα της
Προσωπικότητας εις τα ανώτερα τοιαύτα της
Πνευματικής Τριάδος.
Οφείλει
να επιβλέψει επί του έργου που εκτελεί ο μαθητής,
καθ’ον χρόνον σχηματίζει τον αγωγό μεταξύ του
ανωτέρου και κατωτέρου νου, καθ'όσον
κατασκευάζει και χρησιμοποιεί τον αγωγό τούτο
(την ανταχκάρανα).
Βοηθεί
οριστικά στην ζωογόνηση των διαφόρων κέντρων και
την ορθή των αφύπνιση και αργότερα βοηθεί τον
μαθητή να εργάζεται συνειδητά δια των κέντρων
αυτών, και να κάμει ώστε το πυρ να κυκλοφορήσει
κατά την ορθή γεωμετρική πρόοδο, από την βάση της
σπονδυλικής στήλης εις το κέντρο της κεφαλής.
Επιβλέπει
το έργο του μαθητού στα διάφορα πεδία.
Διευρύνει
κατά διαφόρους τρόπους την συνείδηση του μαθητού
και αναπτύσσει την ικανότητά του να εμπερικλύει
και να έρχεται σε επαφή με άλλης συχνότητας
κραδασμούς.
Αναπτύσσει
την ικανότητα του μαθητού να εργάζεται
καθ’ομάδας.
[σελ. 274 (305-06)]
Οι
σπουδασταί του διαλογισμού θα κατεπλήσσοντο και
ίσως θ'απεθαρύνοντο, αν μπορούσαν ν'αντιληφθούν
πόσο σπανίως παρέχουν δια του διαλογισμού τις
κατάλληλες συνθήκες, που θα επιτρέψουν εις τον
εποπτεύοντα Διδάσκαλο να επιφέρει ωρισμένα
αποτελέσματα.
[σελ. 277 (308)]
Όπως
γνωρίζετε, ο Διδάσκαλος κατασκευάζει μια μικρά
εικόνα του δοκίμου, η οποία εναποτίθεται εις
κάποια υπόγεια κέντρα στα Ιμαλάϊα. Η εικόνα
συνδέεται μαγνητικώς με τον δόκιμον και
παρουσιάζει όλας τας διακυμάνσεις της φύσεώς
του. Λόγω του ότι είναι κατασκευασμένη από ύλη
του σώματος των συγκινήσεων και του νοητικού,
πάλλεται εις κάθε κραδασμό αυτών των σωμάτων.
Δεικνύει τας επικρατούσας αποχρώσεις των και από
την μελέτη της ο Διδάσκαλος μπορεί ταχέως να
υπολογίζει την γενομένη πρόοδο και να κρίνει
πότε ο δόκιμος είναι δυνατόν να γίνει δεκτός εις
στενότερες σχέσεις. Ο Διδάσκαλος εξετάζει την
εικόνα καθ'ωρισμένα διαστήματα, αραιά κατ' αρχάς,
εφ' όσον η σημειουμένη πρόοδος δεν είναι ταχεία,
αλλά με διαρκώς αύξουσα συχνότητα, καθ'όσον ο
μελετητής του διαλογισμού αντιλαμβάνεται με
περισσοτέραν ευκολία και συνεργάζεται
περισσότερον συνειδητώς. Όταν επιθεωρεί τας
εικόνας, εργάζεται με αυτές και, μέσω αυτών,
επιφέρει μερικά αποτελέσματα. Ακριβώς όπως
αργότερα η Ράβδος της Μυήσεως εφαρμόζεται εις τα
σώματα και τα κέντρα του μυημένου, ούτω πως εις
ωριμένας εποχάς ο Διδάσκαλος εφαρμόζει
ωρισμένας επαφάς εις τας εικόνας και δι'αυτών
προκαλεί διέγερση εις τα σώματα του μαθητή.
Έρχεται
εποχή, κατά την οποία ο Διδάσκαλος βλέπει, από την
εξέταση της εικόνος, ότι το μέτρο του κραδασμού
μπορεί να διατηρηθεί, ότι οι απαιτούμενες
εξαλείψεις έγιναν, και ωρισμένη βαθύτης χρώματος
επετεύχθη. Μπορεί τότε να αναλάβει τον κίνδυνο
(διότι πρόκειται περί κινδύνου) και να δεχθεί τον
δόκιμο εντός της περιφερείας της αύρας Του.
Γίνεται τότε αποδεδεγμένος μαθητής.
Κατά
την περίοδο κατά την οποία ο άνθρωπος είναι
αποδεδεγμένος μαθητής, ο μαθητής κατατάσσεται
εις ειδικάς τάξεις, που διευθύνονται από
περισσότερον προκεχωρημένους μαθητάς.
[σελ.
278 (309-10)]
Τόσοι
πολλοί από τους σοβαρώτερους εργάτες μας κατ'
αυτό το ιδιαίτερο ήμισυ του αιώνος εργάζονται
δια να απαλλαγούν από το κακό των κάρμα με την
κατοχή ακαταλλήλων σωμάτων. Δια της επιμελείας,
της επιδόσεως, της εντόνου προσπαθείας και της
μακράς και υπομονετικής συμμορφώσεως προς τους
τεθειμένους κανόνες, έρχεται εποχή καθ'ην ο
σπουδαστής αποκτά αιφνιδίως συνείδηση
απ'ευθείας εντός του φυσικού εγκεφάλου ωρισμένων
απροσδοκήτων περιστατικών, μιας φωτίσεως ή θέας,
αγνώστου προηγουμένως. Είναι κάτι το τόσο
πραγματικό, αλλά προς στιγμή τόσο εκπληκτικό,
ώστε όσαι δήποτε μεταγενέστερες φαινομενικές
διαψεύσεις και αν επέλθουν, αδυνατούν να του
αφαιρέσουν την γνώσιν του ότι είδε, έψαυσε,
αισθάνθηκε. Εξήντα δισεκατομμύρια ψυχές εν
εξελίξει, εκάστη από τις οποίες ακολουθεί
ωρισμένους κύκλους ζωών, εντελώς διαφόρους
απ'εκείνους, που ακολουθούν άλλες, προσφέρουν
ευρύ πεδίο εκλογής και καμιά εμπειρία δεν
ομοιάζει ακριβώς με την άλλη.
[σελ.
288-89 (320)]
Κάθε
Διδάσκαλος έχει τον ιδικόν Του κραδασμό, ο οποίος
αποτυπούται κατ' ειδικό τρόπο επί των μαθητών
Του. Η μέθοδος αυτή επαφής συχνά συνοδεύεται από
κάποιο άρωμα. Εν καιρώ ο μαθητής μαθαίνει πώς να
υψώνει τους κραδασμούς του σε ωρισμένη κλίμακα.
Αφού το κατορθώσει, διατηρεί τον κραδασμό
σταθερώς, μέχρις ότου αισθανθεί την ανταπόκρισι
του κραδασμού του Διδασκάλου ή το άρωμα. Τότε
προσπαθεί να συγχωνεύσει όσο του είναι δυνατόν
την συνείδησή του με την συνείδηση του
Διδασκάλου.
[σελ.
291 (323)]
Η
πρώτη σχολή εις την Αίγυπτο θα είναι δι'εκείνους
που λαμβάνουν μυήσεις επί της πρώτης ακτίνος εις
την Δύση.
[σελ.
307 (340)]
Όσοι
λαμβάνουν μυήσεις κατά την γραμμή του
Μαχατσόχαν, ή επί της τρίτης Ακτίνος, θα την
λαμβάνουν εις την προκεχωρημένη αποκρυφιστική
σχολή της lταλίας.
[σελ
308 (240)]
Η
προκεχωρημένη σχολή προπαρασκευάζει οριστικώς
δια την μύηση και σχετίζεται με την απόκρυφο
διδασκαλία, δια της ανακοινώσεως της παγκοσμίου
αληθείας, με την, υπό αφηρημένη έποψιν, ανάπτυξη
του μαθητού και με την εργασία επί των αιτιατών
επιπέδων.
[σελ.
312 (344)]
Στην
προπαρασκευαστική σχολή αποκρυφισμού ο Ηγέτης
της σχολής θα είναι αποδεδεγμένος μαθητής.
[σελ.
314 (347)]
Έχετε,
συνεπώς, (στην προπαρασκευαστική σχολή) δέκα
εποπτεύοντας διδασκάλους, αποτελούμενους από
επτά άνδρες και τρεις γυναίκες,
συμπεριλαμβανομένου και ενός Ηγέτου, ο οποίος
είναι αποδεδεγμένος μαθητής.
[σελ.
317 (350)]
Το
θέμα του προσωπικού της προκεχωρημένης σχολής:
Εάν είναι πρώτης Ακτίνος σχολή, το προσωπικό και
οι μαθηταί θα είναι της πρώτης, τρίτης και
έβδομης Ακτίνος, πάλι δε θα έχουν, μεταξύ των
άλλων, ένα πέμπτης Ακτίνος διδάσκαλο.
Υπό
τον μυημένο Αρχηγό θα υπάγωνται δύο άλλοι
διδάσκαλοι, οι οποίοι θα είναι αποδεδεγμένοι
μαθηταί, και κάθε μαθητής υπ'αυτούς θα πρέπει να
έχει διέλθει από την προπαρασκευαστική σχολή και
να έχει αποφοιτήσει από όλους τους κατώτερους
βαθμούς.
[σελ.
317-18 (350-51)]
Οι
εκπαιδευτές θα βοηθούν τους μαθητές εις την
διάπλαση του βουδδικού φορέος, ο οποίος πρέπει να
ευρίσκεται εις εμβρυώδη κατάσταση όταν
λαμβάνεται η πρώτη μύηση.
[σελ.
319 (352)]
Η
κάθε μύησις είναι σημείον ότι ορισμένη αναλογία
ατομικής ύλης εισήχθει εις την σύνθεσην των
σωμάτων.
Η
διαίσθησις (ή το Βούδδι), επειδή αποτελεί
στοιχείον ενοποιήσεως και τοιουτροτόπως συνέχει
τα πάντα, κατά την τετάρτη μύηση συντελεί ώστε,
όλοι οι κατώτεροι φορείς να απέρχωνται και ο
μύστης ίσταται εντός του διαισθητικού του
σώματος και διαπλάσσει έκτοτε το σώμα της
εκδηλώσεώς του.
[σελ.
339 (372)]
Σε
κάθε μύηση η εφαρμοζομένη ηλεκτρική ή μαγνητική
δύναμις, επιφέρει κάποιο σταθεροποιητικό
αποτέλεσμα. Μονιμοποιεί τα αποτελέσματα τα οποία
επέτυχε ο μαθητής. Η μύησις σημειώνει μια μόνιμο
επίτευξη και έναρξη ενός νέου κύκλου
προσπαθειών.
[σελ.
340 (373)]
