Κανόνας 1
Ο δρόμος διανύεται στο πλήρες φως της μέρας, που εξακοντίζεται στην Ατραπό από εκείνους που γνωρίζουν και οδηγούν. Τίποτα τότε δεν μπορεί να κρυφτεί και ο άνθρωπος, σε κάθε καμπή του Δρόμου, πρέπει να αντικρίζει τον εαυτό του.
Κανόνας 2
Πάνω στο Δρόμο το κρυμμένο αποκαλύπτεται. Ο καθένας βλέπει και ξέρει τη φαυλότητα του άλλου. Κι όμως, με τη μεγάλη αυτή αποκάλυψη, δεν προκαλείται οπισθοδρόμηση, ούτε αμοιβαία περιφρόνηση ούτε και αμφιταλάντευση πάνω στο Δρόμο. Ο Δρόμος απλώνεται μέσα στη μέρα.
Κανόνας 3
Πάνω σ’αυτό το Δρόμο κανείς δεν περιπλανιέται μόνος. Δεν υπάρχει βία, ούτε βιασύνη. Κι όμως δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Κάθε προσκυνητής που το γνωρίζει αυτό, επιταχύνει τα βήματά του και βρίσκεται περιτριγυρισμένος απ’τους συνανθρώπους του. Κάποιοι βρίσκονται μπροστά. τους ακολουθεί. Κάποιοι άλλοι βρίσκονται πίσω. Προσαρμόζει το βάδισμά του.
Κανόνας 4
Τρία πράγματα πρέπει να αποφύγει ο Προσκυνητής. Να φορά κουκούλα - το κάλυμμα που κρύβει το πρόσωπό του απ’τους άλλους. Να κουβαλά μια στάμνα που θα περιέχει νερό μόνο για τις ανάγκες του. Να κρατά ένα ραβδί δίχως κύρτωμα στην άκρη.
Κανόνας 5
Κάθε Προσκυνητής πάνω στο Δρόμο πρέπει να κουβαλά ό,τι χρειάζεται: ένα μαγκάλι για να θερμαίνει τους συνανθρώπους του. Μια λυχνία για να ρίχνει τις ακτίνες στην καρδιά του και να δείχνει στους συνανθρώπους του τη φύση της κρυμμένης ζωής του. Ένα πουγκί χρυσάφι που δεν το σκορπά πάνω στο Δρόμο αλλά το μοιράζεται με τους άλλους. Ένα σφραγισμένο βάζο που θα μεταφέρει όλη του την έφεση για να την αποθέσει στα πόδια Εκείνου που θα περιμένει να τον χαιρετήσει στην πύλη - ένα σφραγισμένο βάζο.
Κανόνας 6
Ο Προσκυνητής, καθώς βαδίζει πάνω στο Δρόμο, πρέπει να διαθέτει το ανοιχτό αυτί, το χέρι που δίνει, τη γλώσσα που σιωπά, την εξευγενισμένη καρδιά, τη χρυσή φωνή, το γοργό πόδι και το ανοιχτό μάτι που βλέπει το φως. Ξέρει πως δεν ταξιδεύει μόνος.
