ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ - ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
ΒΙΒΛΙΑ
1) ΑΠΟ ΤΗ
ΒΗΘΛΕΕΜ ΣΤΟ ΓΟΛΓΟΘΑ
ΑΠΟ
ΤΗ ΒΗΘΛΕΕΜ ΣΤΟ ΓΟΛΓΟΘΑ
Σαν
φυλή, είμαστε οριστικά στο δρόμο προς κάποια
καινούργια γνώση, κάποιες νέες αναγνωρίσεις και
σε ένα κόσμο βαθύτερων αξιών. Ό,τι συμβαίνει στο
εξωτερικό πεδίο είναι ενδεικτικό παρομοίων
συμβάντων σ’ ένα λεπτότερο κόσμο εννοιών. Γι
αυτόν θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε.
(σελ. 9)
…εφ όσον ο ζηλωτής επέτυχε κάποιο μέτρο ανοχής, καλοσύνης, αφοσιώσεως, συμπαθείας, ιδεαλισμού, υπομονής και καρτερίας συμπλήρωσε τα μεγαλύτερα προαπαιτούμενα. Είναι πράγματι τα πρωταρχικά ουσιαστικά, αλλά στις ιδιότητες αυτές πρέπει να προστεθεί μια νοήμων κατανόηση και μια νοητική ανάπτυξη που θα οδηγήσει σε μια υγιή και νοήμονα συνεργασία με το σχέδιο για την ανθρωπότητα.
Eίvαι η
ισορροπία κεφαλής και καρδιάς που απαιτείται και
η διανόηση πρέπει να βρει το συμπλήρωμά της και
την έκφρασή της στην αγάπη και δια της αγάπης.
(σελ.25)
…η
μύηση φαίνεται τόσο μακριά από τα μέλη των
πλείστων ομίλων που διατείνονται ότι κατέχουν
βαθιά γνώση στις μυητικές διαδικασίες. Είναι
γιατί δεν έδωσαν την απαιτούμενη έμφαση στην
νοητική φώτιση που δια της βίας φωτίζει τον δρόμο
προς την Πύλη που οδηγεί «στον Μυστικό Τόπο του
Υψίστου». Έδωσαν έμφαση στην προσωπική αφοσίωση
στους Διδασκάλους της Σοφίας και στους αρχηγούς
των οργανώσεών τους. Τόνισαν την προσκόλληση
στην αυθεντική διδασκαλία και στους κανόνες της
ζωής και δεν έδωσαν έμφαση πρωταρχικά στην
εμμονή τους στην μικρή ακόμα φωνή της ψυχής.
(σελ. 27)
Το
βάπτισμα του Ιωάννη ήταν ένα βήμα στον δρόμο προς
το κέντρο, και μια γενικότερη εφαρμογή από ό,τι
είναι το βάπτισμα του Ιησού, γιατί λίγοι είναι,
προς το παρόν, έτοιμοι για την δεύτερη μύηση. Eίvαι
προκαταρκτική στο τελικό αυτό βάπτισμα, γιατί ο
εξαγνισμός της συναισθηματικής φύσεως πρέπει να
προηγείται χρονικώς του εξαγνισμού της νοητικής
φύσεως, ακριβώς όπως στην εξέλιξη της φυλής
(όμοια όπως και σ ένα παιδί) το αίσθημα, ο
αισθανόμενος άνθρωπος αναπτύσσεται πρώτον και
έπειτα ο νους αποκτά ενεργό ζωή. Το βάπτισμα που ο
Χριστός δίνει στους οπαδούς Του, αφορά τον
εξαγνισμό του νου δια του πυρός. Το πυρ, κάτω από
τον παγκόσμιο συμβολισμό της θρησκείας, είναι
πάντοτε σύμβολο της νοητικής φύσεως. Το βάπτισμα
αυτό δια του πυρός είναι το βάπτισμα του Αγίου
Πνεύματος.
(σελ.
113-114)
Ένας
καινούργιος παράγων υπεισέρχεται τώρα, η
διακριτική ευχέρεια του νου. Μέσου αυτού, ο
μαθητής μπορεί να θέσει υπό έλεγχο την νοητική
ζωή και να την αφιερώνει στην ζωή του Βασιλείου
του Θεού, που ολοκληρώνεται στην τρίτη μύηση. Με
την ορθή χρήση του νου, ο μαθητής οδηγείται στην
ορθή επιλογή και στην εξισορρόπηση (με σοφία) των
ατέλειωτων ζευγών των αντιθέτων.
(σελ.
114)
ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ ΣΤΗΝ
ΕΝΟΡΑΣΗ
Όσο η
φυλή προοδεύει, ένα άλλο «σώμα», το νοητικό,
αρχίζει να γεννάται και να δρα και βαθμιαία
αναλαμβάνει έναν ενεργητικό φυσικό έλεγχο. Όπως
συμβαίνει με το φυσικό και συγκινησιακό
οργανισμό, ο νοητικός αυτός μηχανισμός αρχικά
είναι τελείως αντικειμενικός στον
προσανατολισμό του και παρασύρεται σε δράση από
τις επιδράσεις που, μέσω των
αισθήσεων, έρχονται από τον εξωτερικό κόσμο. Όσο
γίνεται όλο και περισσότερο θετικός, αργά και
ασφαλώς, αρχίζει να κυριαρχεί στις άλλες
φαινομενικές όψεις του ανθρώπου, έως ότου η
προσωπικότητα, και στις τέσσερις όψεις της
συμπληρωθεί και ενοποιηθεί σαν λειτουργούσα
οντότητα στο φυσικό πεδίο. Όταν γίνει αυτό,
φθάνουμε σε μια κρίση, οπότε νέες ανελίξεις και
αναπτύξεις είναι δυνατές.
(σελ.
54)
Τις
τρεις ερμηνείες των συμβόλων μπορούμε να τις
διατυπώσουμε ως εξής:
1. Η εξωτερική
ερμηνεία ενός συμβόλου, βασίζεται κατά το
πλείστον στην αντικειμενική του χρησιμότητα και
στη φύση της μορφής. Ό,τι είναι εξωτερικό και
ουσιαστικό, χρησιμοποιείται για δύο σκοπούς:
α. Να
δώσει μερικές αμυδρές ενδείξεις, σχετικά με την
ιδέα και το νόημα. Τούτο συνδέει το σύμβολο…με το
νοητικό πεδίο, δεν το αποδεσμεύει όμως από τους τρεις κόσμους της
ανθρώπινης εκτιμήσεως.
β. Να
περιορίσει, περικλείσει και φυλακίσει την ιδέα
κι έτσι να την προσαρμόσει προς το σημείο
εξέλιξης στο οποίο έχει φθάσει ο άνθρωπος
…Οι
παντός είδους μορφές σε όλα τα βασίλεια της φύσης
και τα εκδηλωμένα προβλήματα στην πλατύτερη τους
έννοια και ολότητα, είναι απλά σύμβολα της ζωής.
Το τι όμως μπορεί να είναι αυτή καθ΄ εαυτή η Ζωή
παραμένει ως τώρα μυστήριο.
2. Η υποκειμενική
ερμηνεία ή έννοια, είναι εκείνη που
αποκαλύπτει την ιδέα, που βρίσκεται πίσω από την
αντικειμενική εκδήλωση. Η ιδέα αυτή , ασώματη
καθ΄εαυτή, γίνεται συγκεκριμένη πάνω στο πεδίο
της αντικειμενικότητας…
3 Η
πνευματική σημασία, είναι εκείνη που βρίσκεται
πίσω από την υποκειμενική αίσθηση και που
καλύπτεται από την ιδέα ή τη σκέψη, ακριβώς όπως η
ιδέα καλύπτεται από τη μορφή που προσλαμβάνει
όταν βρίσκεται σε εξωτερική εκδήλωση. Αυτό
μπορεί να θεωρηθεί σαν ο σκοπός που υπoκίνησε την ιδέα και
οδήγησε την εκπόρευσή της στον κόσμο των μορφών…
(σελ.
100-102)
Η
κατώτερη ψυχική φύση με τον τρόπο αυτό της
αποσύρσεως ή αφαιρέσεως, ελέγχεται και το
νοητικό πεδίο γίνεται το πεδίο δραστηριότητος
του ανθρώπου. Η μέθοδος αυτή ακολουθεί τα εξής
στάδια:
Την
απόσυρση της φυσικής συνείδησης ή της αντίληψης,
δια μέσου της ακοής, αφής, όρασης γεύσης και
όσφρησης. Οι τρόποι αυτοί αντίληψης, περιπίπτουν
προσωρινά σε λανθάνουσα κατάσταση. Η αντίληψη
του ανθρώπου γίνεται απλώς νοητική και μόνο η
συνείδηση του εγκεφάλου βρίσκεται σε δράση στο
φυσικό πεδίο…
(σελ.
183)
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
Στην
εσωτερική φιλοσοφία διδασκόμαστε, όπως καλά
γνωρίζετε, ότι στο νοητικό πεδίο υπάρχουν τρεις
όψεις του νου, ή αυτού του νοήμονος πλάσματος που
αποκαλούμε άνθρωπο. Αυτές οι τρεις όψεις
αποτελούν το πιο σημαντικό μέρος της φύσης του:
1. Ο
κατώτερος συγκεκριμένος νους, το συλλογιστικό
στοιχείο. Μ΄ αυτή την όψη του
ανθρώπου…επαγγέλλονται πως θα ασχοληθούν οι
εκπαιδευτικές μας διαδικασίες.
2.
Εκείνος ο Υιός του Νου, που αποκαλούμε Εγώ ή Ψυχή.
Αυτό είναι το νοήμων στοιχείο και έχει πολλά
ονόματα στην εσωτερική φιλολογία, όπως Ηλιακός
Άγγελος, Αγκνισβάττας, Χριστικό στοιχείο κλπ. Μ΄
αυτό επαγγέλθηκε πως θα ασχοληθεί, στο παρελθόν,
η θρησκεία.
3. Ο
ανώτερος αφηρημένος νους, ο θεματοφύλακας των
ιδεών και ο μεταδότης της φώτισης στον κατώτερο
νου, απ΄ τη στιγμή που αυτός ο κατώτερος νους
βρίσκεται σε επικοινωνία με την ψυχή. Μ΄ αυτόν
τον κόσμο των ιδεών επαγγέλθηκε πως θα ασχοληθεί
η φιλοσοφία.
Θα
μπορούσαμε να ονομάσουμε τις τρεις αυτές όψεις:
Ο
δεκτικός νους, ο νους με τον οποίο ασχολούνται οι
ψυχολόγοι.
Ο
ατομικοποιημένος νους, ο Υιός του Νου.
Ο
διαφωτιστικός νους, ο ανώτερος νους.
(σελ.5-6)
Ο οραματισμός θα μπορούσε
να θεωρηθεί ότι ασχολείται με τα ανώτερα επίπεδα
του νοητικού πεδίου, όπου η ιδέα γίνεται αισθητή
και ορατή. Το γράψιμο έχει μια πιο σαφή σχέση με
τα συγκεκριμένα επίπεδα του νοητικού πεδίου και
με την ικανότητα του ανθρώπου να μεταφέρει και να
εκφράζει, με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο, αυτές
τις ιδέες που οραματίστηκε.
(σελ.18-19)
Μέσον
αυτού του νήματος (της ανταχκάρανα), ο άνθρωπος
αποκτά επίγνωση της συναισθηματικής του ζωής,
στις πολλές μορφές της και μέσον αυτού αποκτά
επίγνωση του κόσμου της σκέψης. Μαθαίνει να
σκέφτεται και αρχίζει να λειτουργεί συνειδητά
στο νοητικό πεδίο, στο οποίο οι στοχαστές της
φυλής – ένας σταθερά αυξανόμενος αριθμός - ζουν
και κινούνται και υπάρχουν. Με αυξανόμενο ρυθμό
μαθαίνει να βαδίζει αυτή την ατραπό της
συνείδησης κι έτσι, παύει να ταυτίζεται με την
ζωώδη εξωτερική μορφή και μαθαίνει να ταυτίζεται
με τις εσωτερικές ποιότητες και ιδιότητες. Ζει
αρχικά, τη ζωή των ονείρων και μετά, τη ζωή της
σκέψης. Κατόπιν, έρχεται ο καιρός που αυτή η
κατώτερη όψη της αντακάρανα συμπληρώνεται και η
πρώτη μεγάλη συνειδητή ενότητα κορυφώνεται.
(σελ.
34)
Οι
διανοητικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν τη σουτράτμα
καθώς διέρχεται από τα κατώτερα επίπεδα του
νοητικού πεδίου και κατέρχεται μέσον του
αστρικού προς το φυσικό, στα δύο του τμήματα. Οι
δραστηριότητες τους ενεργοποιούνται από το νου
και όχι από την επιθυμία, όπως στους κατώτερους
και μέσους ανθρώπους.
Οι
ζηλωτές στο φυσικό πεδίο χρησιμοποιούν τη
σουτράτμα καθώς διέρχεται από τα δύο κατώτερα
υποπεδία των αφηρημένων επιπέδων του νοητικού
πεδίου και αρχίζουν βαθμιαία να δομούν την
αντακάρανα, ή τη γέφυρα ανάμεσα στην Τριάδα και
την Προσωπικότητα. Η δύναμη του Εγώ μπορεί να
αρχίσει να γίνεται αισθητή.
Οι
υποψήφιοι για μύηση και
οι μυημένοι, μέχρι την Τρίτη μύηση, χρησιμοποιούν
και τη σουτράτμα και την ανταχκάρανα και τις
μεταχειρίζονται σαν μια μονάδα…
(σελ.37)
…σας
παρακαλώ, να μην αποφεύγετε την τεχνική
διατύπωση της αλήθειας, γιατί αν η εκπαίδευση
σημαίνει κάτι, κι αν πρόκειται να μελετήσουμε
τους τρόπους με τους οποίους η εκπαίδευση θα
πρέπει να εφαρμοστεί για να επιφέρει αυτή τη
γεφύρωση και τη σύνθεση, είναι ουσιώδες να
αποφύγουμε εκείνη τη νοητική οκνηρία και τη
μυστικιστική αδράνεια που είναι χαρακτηριστική
τόσων πολλών μυστικιστών και αποτελεί τη γραμμή
της ελάχιστης αντίστασης για πολλούς υποψήφιους
μαθητές.
(σελ.41)
Η
νέα εκπαίδευση θα συμπεριλάβει επίσης, την
εκγύμναση του ανθρώπινου μηχανισμού για να
ανταποκρίνεται στις κρούσεις της ζωής και στην
ψυχή. Αυτή η ψυχή είναι ουσιαστικά νοημοσύνη, που
χρησιμοποιείται ζωτικά σε κάθε πεδίο. Λειτουργεί
σαν διακριτικός νους στο νοητικό πεδίο, σαν
ευαίσθητη συνείδηση στο συγκινησιακό πεδίο και
σαν ενεργός συμμέτοχος στη φυσική ζωή. Αυτή η
νοήμων δραστηριότητα χρησιμοποιείται πάντοτε
από την άποψη της σοφίας.
(σελ.43)
Επειδή
τα τρία πέταλα της γνώσης του ανθρώπινου εγωικού
λωτού έχουν τώρα, φυλετικά, ξεδιπλωθεί (κι όταν
χρησιμοποιώ τη λέξη «φυλετικά», εννοώ την
ανθρώπινη οικογένεια και όχι την Αρία φυλή),
είναι πλέον δυνατό για τα πέταλα της αγάπης να
ξεδιπλωθούν.
(σελ
64)
Το
πρώτο από τα τρία πέταλα της γνώσης, άνοιξε στους
χρόνους των Λεμουρίων κι έφερε ένα μέτρο φωτός
στο φυσικό πεδίο συνείδησης της ανθρωπότητας. Το
δεύτερο άνοιξε στους χρόνους της Ατλαντίδας κι
έφερε φως στο αστρικό πεδίο. Και στη δική μας
φυλή, την Άρια, άνοιξε το τρίτο πέταλο κι έφερε το
φως της νοητικής γνώσης στον άνθρωπο. Έτσι,
συμπληρώθηκε (στις τρεις φυλές) το δυσχερές έργο
της ζωογόνησης του τριπλού εκδηλωμένου κόσμου
(φυσικού, αστρικού, νοητικού) και η ενέργεια της
νοημοσύνης έγινε ένας πανίσχυρος δεσπόζων
παράγοντας.
(σελ.65)
Η
Επιστήμη της Αντακάρανα είναι η νέα και αληθινή
επιστήμη του νου, που θα χρησιμοποιεί νοητική
ουσία για τη δόμηση της γέφυρας μεταξύ
προσωπικότητας και ψυχής και έπειτα, μεταξύ της
ψυχής και της πνευματικής τριάδας. Αυτό αποτελεί
δραστήρια εργασία με ουσία λεπτοφυέστερη από την
ουσία των τριών κόσμων της συνηθισμένης
ανθρώπινης εξέλιξης. Αφορά την ουσία των τριών
ανώτερων επιπέδων του νοητικού πεδίου.
(σελ.115)
Καθώς
η σύνδεση της ψυχής και της προσωπικότητας
προχωρεί και καθώς η γνώση του σχεδίου και το φως
της ψυχής διαχύνονται μέσα στην εγκεφαλική
συνείδηση, το κανονικό αποτέλεσμα είναι η
υποταγή του κατώτερου στο ανώτερου. Η ταύτιση με
τους σκοπούς και τα σχέδια της ομάδας αποτελεί τη
φυσιολογική ιδιότητα της ψυχής. Καθώς η ταύτιση
αυτή προωθείται στα επίπεδα του νου και της
ψυχής, παράγει μια αντίστοιχη δραστηριότητα στην
προσωπική ζωή και τη δραστηριότητα αυτή την
ονομάζουμε υπηρεσία. Η υπηρεσία είναι η αληθινή
επιστήμη της δημιουργίας και είναι μια
επιστημονική μέθοδος εδραίωσης της συνέχειας.
(σελ.117)
Αλλά
το ανθρώπινο πλάσμα, με τη σειρά του, πρέπει
επίσης να γίνει δημιουργικό με τη νοητική έννοια
του όρου…μέσον του νήματος της ζωής, η ψυχή
δημιουργεί και αναπαράγει μια προσωπικότητα,
μέσον της οποίας θα λειτουργεί. Έπειτα, μέσον της
δόμησης της αντακάρανα η ψυχή, αναπτύσσει πρώτα
από όλα προς τα κάτω μια αισθαντικότητα στο
φυσικό πεδίο κι αργότερα, γεφυρώνει το χάσμα -
μέσον διαλογισμού και υπηρεσίας - μεταξύ των
τριών νοητικών όψεων. Έτσι συμπληρώνει τη
δημιουργία της ατραπού της επιστροφής προς το
Κέντρο, η οποία πρέπει να είναι παράλληλη με την
ατραπό της αναχώρησης.
(σελ.178)
ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΕΠΙ ΤΟΥ
ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ
Επιθυμώ
να σας υποδείξω κάποιο ενδιαφέρον σημείο: όσο η
πόλωση είναι καθαρά φυσική ή καθαρά
συναισθηματική, ουδέποτε γίνεται αισθητή η
ανάγκη του διαλογισμού. Ακόμη και όταν το νοητικό
σώμα βρίσκεται σε δράση, καμιά παρόρμηση δεν
εμφανίζεται, μέχρι τη στιγμή στην οποία ο
άνθρωπος θα έχει περάσει από πολλές μεταβολές
και πολλές ζωές, θα έχει δοκιμάσει το ποτήρι της
ηδονής και του πόνου μέσα από πολλές ενσαρκώσεις,
θα έχει βυθομετρήσει τη ζωή που έζησε
αποκλειστικά για χάρη του κατώτερου εαυτού και
δεν τη βρήκε ικανοποιητική. Αρχίζει τότε να
στρέφει τη σκέψη του προς άλλα πράγματα…
(σελ.
26)
Ο
άνθρωπος φθάνει στο σημείο της επίτευξης της
προσωπικότητας στον τωρινό κύκλο, όταν θα έχει
την ικανότητα να κραδαίνεται και να κινείται
συνειδητά στο τέταρτο υποπεδίο. Θα μπορούσαμε να
ονομάσουμε το τέταρτο υποπεδίο του φυσικού, του
συναισθηματικού και του νοητικού (όταν
κυριαρχηθούν και λειτουργούν ταυτόχρονα στην
ίδια ενσάρκωση), ως το πεδίο της τελειωμένης
προσωπικότητας, με τη συγκεκριμένη έννοια της
λέξης και από κατώτερη οπτική γωνία
(σελ.
27-28)
Το
αιτιατό σώμα είναι συλλογή τριών συνολικά
μονίμων ατόμων, τα οποία είναι εγκλεισμένα μέσα
σε ένα περίβλημα από νοητική ύλη.
(σελ.
48)
Έχουμε,
συνεπώς, στη στιγμή της ατομικοποίησης, όρου που
χρησιμοποιείται για να δηλώσει την ώρα της
επαφής, στο τρίτο υπό-πεδίο του νοητικού πεδίου,
μια εστία φωτός, που περικλείει τρία άτομα και
αυτή η ίδια είναι εγκλεισμένη μέσα σε ένα
περίβλημα από νοητική ύλη.
(σελ.
49)
...δεδομένου
ότι το έργο της ανάπτυξης του σώματος του εγώ
εξαρτάται από την πρόοδο που έχει συντελεστεί
στην τριπλή προσωπικότητα, το Εγώ, κατά συνέπεια,
βοηθείται στα κατώτερα επίπεδα από δύο
διαφορετικούς μαθητές, ο ένας από τους οποίους
εργάζεται στο επίπεδο του συναισθηματικού
κόσμου και αναφέρει σε άλλο μαθητή που εργάζεται
επάνω στο νοητικό φορέα. Αυτός έπειτα αναφέρει
προς τον μαθητή, που κατέχει τη συνείδηση του εγώ
και αυτός πάλι αναφέρει στο Διδάσκαλο.
(σελ.
53-54)
Επάνω
στο τρίτο υπό-πεδίο του νοητικού πεδίου τα εγώ
βρίσκονται χωρισμένα σε ομάδες – ατομικός
αποχωρισμός δεν υφίσταται, αλλά ο αποχωρισμός
των ομάδων μπορεί να γίνει αισθητός και
οφείλεται στην ακτίνα και το σημείο εξέλιξης.
Επί
του δευτέρου υποπεδίου οι ομάδες ενώνονται και
συγχωνεύονται και από τις 49 ομάδες σχηματίζονται
42.
(σελ.
57)
Ο
άνθρωπος που διαλογίζεται, αποβλέπει σε δύο
πράγματα:
Α)
Στο σχηματισμό σκέψεων, στην καταβίβαση στα
συγκεκριμένα επίπεδα του νοητικού πεδίου των
αφηρημένων ιδεών και των διαισθήσεων. Αυτό είναι
ό,τι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως Διαλογισμός
μετά σπέρματος.
Β) Στην ευθυγράμμιση του εγώ
και στη δημιουργία εκείνου του κενού, που έχει
σαν αποτέλεσμα τη θεία κένωση, και κατά συνέπεια,
στη συντριβή των μορφών και στην απολύτρωση που
επακολουθεί. Αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί
ως Διαλογισμός άνευ
σπέρματος.
(σελ.
78-79)
Με τη
μελέτη της Λέξης στα νοητικά επίπεδα και του
αποτελέσματός της στη δημιουργία των μορφών, θα
ανακαλυφθεί το κλειδί για την ανέγερση του ναού
του Σολομώντα και ο μαθητής θα αναπτύξει τις ιδιότητες του αιτιατού
σώματος και τελικά θα λυτρωθεί από τους τρεις
κόσμους.
(σελ.
80)
Mόνο
ό,τι εμείς γνωρίζουμε ατομικά, γίνεται συμφυής
ιδιότητα. Αυτές οι δηλώσεις ενός εκπαιδευτή,
άσχετα του πόσο βαθιά είναι η σοφία που κατέχει,
αποτελούν απλά νοητικές ιδέες, μέχρι τη στιγμή
που θα αποτελέσουν μέρος της ζωής του ανθρώπου,
μέσα από τον πειραματισμό. Γι αυτό, μπορώ απλά να
δείξω το δρόμο, μπορώ να δώσω μόνο μερικούς
υπαινιγμούς και τα υπόλοιπα οφείλει να τα
συγκομίσει ο ίδιος ο σπουδαστής με το διαλογισμό.
(σελ.
81)
Κατά
τη δευτέρα μύηση τα κέντρα του σώματος των
συγκινήσεων αφυπνίζονται, κατά δε την τρίτη
μύηση θίγονται τα κέντρα του νοητικού πεδίου.
(σελ.
97)
Δεν
είναι επιθυμητό να συγκεντρώνουν οι υποψήφιοι τη
σκέψη τους πάνω σε οποιοδήποτε κέντρο...
...Με
τον αδέξιο χειρισμό υπάρχει κίνδυνος
παραφροσύνης και τρομερών ασθενειών. Αν ο
υποψήφιος επιδιώκει μόνο την πνευματική
ανάπτυξη, αν αποβλέπει μόνο σε σκοπούς
ειλικρινείς και σε συμπονετικό αλτρουισμό, αν με
ήρεμη φροντίδα αφοσιώνεται στην καθυπόταξη του
σώματος των συγκινήσεων και τη διεύρυνση του
νοητικού του και καλλιεργεί τη συνήθεια της
αφηρημένης σκέψης, τα ποθητά αποτελέσματα θα
προκύψουν αναγκαστικά και ο κίνδυνος θα
αποτραπεί.
(σελ.
97-98)
Τα
κέντρα έχουν τις νοητικές τους αντιστοιχίες και,
με την αφύπνισή τους, όπως ειπώθηκε προηγουμένως,
με τη μεγέθυνση και την ανάπτυξή τους, επέρχεται
η τελική ζωογόνηση και σα συνέπεια η απολύτρωση.
(σελ.
100)
Το
κέντρο του λαιμού λειτουργεί με τρόπο ακτινοβόλο
όταν η πόλωση ανυψωθεί από το φυσικό άτομο στο
νοητικό μόνιμο άτομο…που γίνεται το κέντρο του
καθαρού λόγου ή της αφηρημένης σκέψης. Έρχεται
ύστερα η εποχή στην ανάπτυξη της συνείδησης στη
διάρκεια της οποίας η δύναμη των συγκινήσεων, που
κυριαρχεί πάνω σε τόσους πολλούς, παρακάμπτεται
και υποσκελίζεται από τη δύναμη της ανώτερης
διάνοιας. Συχνά αυτό είναι το σημείο μιας
περιόδου στη διάρκεια της οποίας ο άνθρωπος
εξωθείται καθαρά από τη λογική και τα
συναισθήματά του δεν έχουν καμιά κυριαρχία επάνω
του. Αυτό ενδέχεται να εκδηλωθεί στην προσωπική
ζωή σα διανοητική σκληρότητα.
(σελ.
106)
Αρχίζω
από το νοητικό σώμα, επειδή για το μελετητή του
διαλογισμού είναι εκείνο που αποτελεί το κέντρο
της προσπάθειάς του και εκείνο που ελέγχει τα δύο
κατώτερα σώματα. Ο πραγματικός μαθητής επιδιώκει
να αποσύρει τη συνείδησή του από το φυσικό σώμα
και από το σώμα των συγκινήσεων και να την
εστιάσει στο βασίλειο της σκέψης ή στο κατώτερο
νοητικό σώμα. Αφού το πετύχει σε ένα βαθμό
ικανοποιητικό, προσπαθεί έπειτα να υπερβεί αυτόν
τον κατώτερο νου και να εστιαστεί στο αιτιατό
σώμα, χρησιμοποιώντας την αντακάρανα σαν αγωγό
επικοινωνίας μεταξύ του ανώτερου και του
κατώτερου, ενώ τότε ο φυσικός εγκέφαλος αποτελεί
απλά τον ήρεμο δέκτη των όσων μεταβιβάζονται από
το Εγώ ή τον Ανώτερο Εαυτό και έπειτα από το
Τριπλό Πνεύμα, την Τριάδα.
(σελ.
117)
Οι
κίνδυνοι για το νοητικό σώμα είναι πάρα πολύ
πραγματικοί και είναι ανάγκη ο άνθρωπος να
προφυλαχτεί από αυτούς. Δύο είναι κυρίως αυτοί οι
κίνδυνοι και θα ήταν δυνατόν να χαρακτηριστούν
ως κίνδυνοι της καταστολής και κίνδυνοι που
προέρχονται από την ατροφία του σώματος.
(σελ.
117)
Πως
είναι δυνατό να επιτευχθεί η ηρέμηση του νου,
χωρίς τη χρήση της θέλησης στην καταστολή της;.
Αφού
ο μαθητής αποσύρει τη συνείδησή του στο νοητικό
πεδίο σε ορισμένο κέντρο μέσα στον εγκέφαλο, ας
εκφωνήσει την Ιερή Λέξη τρεις φορές χαμηλόφωνα.
Ας φανταστεί ότι βλέπει την αναπνοή να
εκπέμπεται σαν καθαρτήρια εξαγνιστική δύναμη,
που στην πορεία της προς τα εμπρός διώχνει τις
μορφές–σκέψεις που κυκλοφορούν μέσα στο νοητικό
ωοειδές. Τελειώνοντας την εκφώνηση, ας
εξακριβώσει έπειτα αν το νοητικό σώμα είναι
καθαρό και απαλλαγμένο από μορφές-σκέψεις.
Εφόσον
θα είναι σε θέση να διατηρεί τη συνείδησή του
ψηλά (υψηλότερα από το νοητικό σώμα, στο αιτιατό)
και εφόσον θα διατηρεί έναν κραδασμό που θα είναι
κραδασμός του Εγώ στο δικό του πεδίο, το νοητικό
σώμα θα διατηρείται σε κατάσταση ισορροπίας. Η
δύναμη του Εγώ θα κυκλοφορεί σε όλο το νοητικό
ωοειδές και θα αποτρέπει τις εξωτερικές
γεωμετρικές μονάδες να εισέρχονται μέσα του και
οι κίνδυνοι της καταστολής θα εξουδετερώνονται.
Αλλά θα γίνει και κάτι περισσότερο: με το πέρασμα
του χρόνου, η νοητική ύλη θα συντονιστεί τόσο
πολύ με τον ανώτερο κραδασμό, ώστε, στον
κατάλληλο χρόνο, αυτός ο κραδασμός θα
σταθεροποιηθεί και θα αποβάλλει αυτόματα κάθε τι
κατώτερο και ανεπιθύμητο.
(σελ.
118-119)
Τι
εννοώ μιλώντας για κινδύνους ατροφίας; Απλά αυτό:
μερικές φύσεις εστιάζονται στο νοητικό πεδίο με
τέτοιο τρόπο, ώστε διατρέχουν τον κίνδυνο να
διακόψουν τη συνοχή τους με τους δύο κατώτερους
φορείς…αν η ενοικούσα συνείδηση δεν κατέρχεται
χαμηλότερα από το νοητικό πεδίο και παραμελεί το
σώμα των συγκινήσεων και το στερεό φυσικό σώμα,
δύο πράγματα θα προκύψουν: οι κατώτεροι φορείς θα
παραμεληθούν και θα αχρηστευτούν και θα
αποτύχουν στο σκοπό τους, παθαίνοντας ατροφία
και πεθαίνοντας από την πλευρά του Εγώ, ενώ αυτό
το ίδιο το αιτιατό σώμα δεν θα διαπλαστεί με τον
επιθυμητό τρόπο κι έτσι θα επέλθει απώλεια
χρόνου. Το νοητικό σώμα επίσης, θα αχρηστευτεί
και θα καταντήσει ένα πράγμα με εγωιστικό
περιεχόμενο, άχρηστο για τον κόσμο και μικρής
αξίας.
(σελ.
119-120)
Όταν
ο άνθρωπος αντιληφθεί ότι είναι εστιασμένος στο
νοητικό πεδίο παραπάνω από όσο πρέπει, θα έπρεπε
να επιδιώκει οριστικά να μεταβάλλει ολόκληρη τη
νοητική του πείρα, τις ανώτερες του εφέσεις και
τις προσπάθειες του σε πραγματικά γεγονότα επάνω στο φυσικό
πεδίο και να θέσει τους δύο κατώτερους φορείς
κάτω από τον έλεγχο του νοητικού και να τους
καταστήσει όργανα των νοητικών του δημιουργιών
και δράσεων.
(σελ.
120)
…τo
σώμα των συγκινήσεων είναι αυτή την εποχή το
σπουδαιότερο σώμα της προσωπικότητας. Αποτελεί
πλήρη μονάδα, σε αντίθεση με το φυσικό και το
νοητικό σώμα. Είναι το σώμα της πόλωσης για την
πλειονότητα της ανθρώπινης οικογένειας.
(σελ.
120)
Πριν
το πνεύμα μπορέσει να εργαστεί με μορφές του 5ου
ή νοητικού βασιλείου, ο κραδασμός της επιθυμίας
πρέπει να εξαλειφθεί και η εγωιστική τάση να
μετουσιωθεί σε πνευματική έφεση.
(σελ.
121)
Στη
διάρκεια του διαλογισμού το σώμα των συγκινήσεων
θα έπρεπε να ελέγχεται από το νοητικό πεδίο και
όταν η πόλωση μεταφερθεί στο νοητικό σώμα, με τη
βοήθεια τυπικών διαλογισμού και με έντονα
επιδιωκόμενο σκοπό και θέληση, τότε το σώμα των
συγκινήσεων ηρεμεί και καθίσταται δεκτικό.
Η
αρνητική κατάσταση δεν είναι επιθυμητή για
κανένα από τα σώματα και αυτήν ακριβώς την
αρνητικότητα πετυχαίνουν πολύ συχνά οι
πρωτόπειροι στο διαλογισμό κι έτσι εκτίθενται σε
κινδύνους. Ο σκοπός τους θα έπρεπε να είναι το να
καταστήσουν το ωοειδές των συγκινήσεων θετικό ως
προς κάθε τι το κατώτερο και προς το περιβάλλον
του και δεκτικό μόνο προς το Πνεύμα, διαμέσου του
αιτιατού.
(σελ.
121)
Αν η
ευθυγράμμιση (με το νοητικό και το αιτιατό) είναι
ατελής (όπως συμβαίνει πολύ συχνά), προκαλεί
ανακρίβεια στην πρόσληψη από τα ανώτερα πεδία,
διαστροφή των αληθειών που ξαποστέλλονται προς
τα κάτω διαμέσου του Εγώ, και μια άκρως
επικίνδυνη δύναμη σε ανεπιθύμητα κέντρα. Η
έλλειψη αυτή ευθυγράμμισης είναι η αιτία της
συχνής παρεκτροπής από τη σεξουαλική αγνότητα
πολλών προσώπων με έκδηλες πνευματικές κλίσεις.
(σελ.
122)
Πολλά
από τα ψυχολογικά φαινόμενα της γης βρίσκονται -
όπως θα αντιληφθείτε αν το σκεφθείτε προσεκτικά
– κάτω από τον έλεγχο του Αρχάγγελου Άγκνι, του
μεγάλου πρωταρχικού Κυρίου του Πυρός, του
Άρχοντος του νοητικού πεδίου. Το παγκόσμιο πυρ
αποτελεί το θεμέλιο της εξέλιξής μας. Το πυρ του
νοητικού πεδίου, ο ενδότερος έλεγχός και
κυριάρχησή του και τα εξαγνιστικά του
αποτελέσματα, αποτελούν το σκοπό της εξέλιξης
της τριπλής ζωής μας. Όταν το εσωτερικό πυρ του
νοητικού πεδίου και το λανθάνον πυρ στους
κατώτερους φορείς συγχωνευτούν με το ιερό πυρ
της Τριάδας, το έργο συμπληρώνεται και ο άνθρωπος
γίνεται μύστης. Η ενοποίηση συντελείται και το
έργο των αιώνων τελειώνει. Όλα αυτά επέρχονται με
τη συνεργασία του Άρχοντος Άγκνι και των
ανώτερων Ντέβα του νοητικού πεδίου, που
εργάζονται με τον Άρχοντα αυτού του πεδίου και με
τον Προϊστάμενο Κύριο του 2ου πεδίου.
(σελ.
123)
Στη
διάρκεια του διαλογισμού ο σπουδαστής επιδιώκει
να έρθει σε επαφή με τη θεία φλόγα που είναι ο
Ανώτερός του Εαυτός και να συνδεθεί επίσης με το
πυρ του νοητικού πεδίου. Όταν ο διαλογισμός
γίνεται με πίεση ή διεξάγεται με πάρα πολύ
βιαιότητα, πριν ακόμη συμπληρωθεί η ευθυγράμμιση
μεταξύ των ανωτέρων και κατωτέρων σωμάτων,
διαμέσου του σώματος των συγκινήσεων, το πυρ αυτό
μπορεί να επιδράσει επάνω στο πυρ που ηρεμεί στη
βάση της σπονδυλικής στήλης (στο πυρ που
ονομάζεται Κουνταλίνι), και μπορεί να το
αναγκάσει να κυκλοφορήσει πρόωρα. Αυτό, αντί να
ζωογονήσει και να διεγείρει τα ανώτερα κέντρα, θα
προκαλέσει διάρρηξη και καταστροφή...
Η
κυκλοφορία του πυρός θα έπρεπε να γίνει μόνο κάτω
από τις άμεσες οδηγίες του Διδασκάλου και να
κατανέμεται συνειδητά από τον ίδιο το σπουδαστή,
σύμφωνα με τις ειδικές προφορικές οδηγίες του
Διδασκάλου.
(σελ.
126)
Επομένως
το έργο που οφείλει να εκτελέσει ο σπουδαστής
είναι διπλό:
Α)
Οφείλει να αποσύρει τη συνείδησή του από τα
κέντρα αυτά (τα κέντρα των γεννητικών οργάνων).
Αυτό δεν είναι τόσο εύκολο εγχείρημα, διότι
σημαίνει το να ενεργήσουμε αντίθετα προς τα
αποτελέσματα της προαιώνιας ανάπτυξης.
Β)
Οφείλει να στρέψει την προσοχή της δημιουργικής
παρόρμησης προς το νοητικό πεδίο. Ενεργώντας
έτσι (αν πετύχει), θα κατευθύνει τη δράση του
θείου πυρός προς το κέντρο του λαιμού και προς το
αντίστοιχο κέντρο της κεφαλής, αντί των
κατώτερων γεννητικών οργάνων.
(σελ.
129)
Στη
διάρκεια της Τέταρτης Ρίζας-Φυλής, κατεβλήθη
προσπάθεια να διευκολυνθεί η επίτευξη, διαμέσου
του αστρικού υποπεδίου, από το πεδίο των
συγκινήσεων στο πεδίο της διαίσθησης,
αποκλειομένου ουσιαστικά του νοητικού.
Ακολουθούσε (ο διαλογισμός) τη γραμμή των
συγκινήσεων και επέφερε ορισμένο αποτέλεσμα στο
σώμα των συγκινήσεων. Άνοιγε το δρόμο προς τα
επάνω, από τα επίπεδα του συναισθηματικού, αντί
να ενεργεί – όπως συμβαίνει τώρα - στα νοητικά
επίπεδα και από τα επίπεδα αυτά να καταβάλλεται η
προσπάθεια ελέγχου των δύο κατωτέρων. Στη
διάρκεια της Άριας Ρίζας-Φυλής, καταβάλλεται
προσπάθεια να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ του
ανωτέρου και του κατωτέρου και, με την εντόπιση
της συνείδησης στον κατώτερο νου και αργότερα
στο αιτιατό, να δοθεί διέξοδος στο ανώτερο,
μέχρις ότου η ροή από αυτό το ανώτερο να γίνει
συνεχής.
(σελ.
134-135)
Ο
άνθρωπος της Δύσης είναι πρακτικός, θετικός,
δυναμικός, γρήγορος στη δράση, δούλος της
οργάνωσης, (η οποία σε τελευταία ανάλυση αποτελεί
απλά μια άλλη μορφή τελετουργικού),
παρορμούμενος από πολύ συγκεκριμένο νου, φίλος
των αποκτημάτων, επικριτικός και μέσα στο
στοιχείο του όταν οι υποθέσεις προχωρούν γρήγορα
και απαιτείται γρήγορη διανοητική απόφαση.
Αποστρέφεται την αφηρημένη σκέψη, όμως την
εκτιμά, όσες φορές την κατανοεί και όταν μπορεί
να μεταβάλλει αυτή τη σκέψη σε γεγονότα του
φυσικού πεδίου. Χρησιμοποιεί το κέντρο του
κεφαλιού του περισσότερο από το κέντρο της
καρδιάς, το δε κέντρο του λαιμού του είναι
πρόσφορο για ζωογόνηση.
(σελ.
136)
Ο
άνθρωπος της Δύσης στην αρχή αποβλέπει στο να
αποσύρει τη συνείδησή του στην καρδιά, διότι με
τα κέντρα του κεφαλιού εργάζεται ήδη πάρα πολύ...
…Με
αυτό εξηγείται η σπουδαιότητα που αποδίδεται στη
Δύση στο διαλογισμό επάνω στην καρδιά και στην
επακολουθούσα ζωή υπηρεσίας.
(σελ.
137)
Μια
κατάσταση άγνοιας ή παρατολμίας, η οποία κατά την
απόπειρα χρήσης μερικών τύπων και μάντραμς,
χωρίς την άδεια του Εκπαιδευτή, εμπλέκει το
σπουδαστή με ορισμένους τύπους Ντέβα και τον
θέτει σε επαφή με τους Ντέβα του πεδίου των
συγκινήσεων ή του νοητικού πεδίου και επομένως (λόγω της αγνοίας του), τον
καθιστά στόχο των επιθέσεων τους και παιχνίδι
για τα καταστρεπτικά τους ένστικτα.
(σελ.
145)
…ο
σπουδαστής κάνει το σφάλμα να καταστήσει δεκτική
ολόκληρη την κατώτερή του προσωπικότητα. Αντί να
την κάνει σταθερά θετική απέναντι στους
συντελεστές του περιβάλλοντός του και όλων των
κατωτέρων επαφών και αντί να επιτρέψει μόνο στην «κορυφή του νου» (αν μπορώ
να χρησιμοποιήσω μια τόσο ασυνήθιστη έκφραση) να
γίνει δεκτική και να ανοιχτεί σε διαβιβάσεις που
προέρχονται από τα αιτιατά και αφηρημένα επίπεδα
και μάλιστα από το επίπεδο της διαίσθησης, ο
σπουδαστής επιτρέπει την πρόσληψη από όλες τις
πλευρές. Μόνο ένα σημείο μέσα στον εγκέφαλο θα
έπρεπε να είναι δεκτικό, ενώ ολόκληρη η υπόλοιπη
συνείδηση θα έπρεπε να είναι πολωμένη με τέτοιο
τρόπο, ώστε η εξωτερική παρείσφρηση να είναι αδύνατη. Αυτό αφορά
το σώμα των συγκινήσεων και το νοητικό σώμα, αν
και για την πλειονότητα αυτή την εποχή, αφορά
αποκλειστικά το σώμα των συγκινήσεων.
(σελ.
146-147)
Παραφροσύνη
μπορεί να υφίσταται και στα τρία σώματα και η
λιγότερο επιβλαβής είναι αυτή του φυσικού
σώματος, ενώ η πιο επίμονη και δυσθεράπευτη είναι
αυτή του νοητικού. Η παραφροσύνη του νοητικού
σώματος είναι η βαριά μοίρα που πλήττει εκείνους
που επί πολλές ενσαρκώσεις ακολούθησαν την
ατραπό της εγωιστικής σκληρότητας,
χρησιμοποιώντας τη νοημοσύνη σα μέσο
εξυπηρέτησης ιδιοτελών σκοπών και το έκαναν αυτό
με τη θέλησή τους, αν και γνώριζαν ότι ήταν κακό. Η
παραφροσύνη όμως αυτού του τύπου αποτελεί μέσο
με το οποίο μερικές φορές το Εγώ αναχαιτίζει την
πρόοδο του ανθρώπου προς την ατραπό της
αριστεράς. Με αυτή την έννοια αποτελεί
μεταμφιεσμένη ευλογία.
(σελ.
148)
Η
νοητική κατάληψη αποτελεί πιο σπάνια περίπτωση.
Στο μέλλον, όσο το νοητικό σώμα θα αναπτύσσεται,
πρέπει να περιμένουμε να συναντούμε
περισσότερες τέτοιες περιπτώσεις. Η διανοητική
κατάληψη συνεπάγεται την εκτόπιση, που συμβαίνει
στα επίπεδα του νοητικού - γι αυτό και είναι
σπάνια. Το φυσικό σώμα και το σώμα των
συγκινήσεων παραμένουν ενωμένα, αλλά ο Διανοητής
εγκαταλείπεται στο νοητικό του σώμα, ενώ η
καταλαμβάνουσα οντότητα (περιβεβλημένη με
νοητική ύλη), εισέρχεται στους δυο κατώτερους
φορείς. Στην περίπτωση της καταλήψεως του
σώματος των συγκινήσεων, ο Διανοητής απομένει με
το σώμα των συγκινήσεων και το νοητικό σώμα του,
αλλά χωρίς φυσικό σώμα. Το αίτιο
βρίσκεται στην υπέρμετρη ανάπτυξη του νοητικού
και στη σχετική αδυναμία του σώματος των
συγκινήσεων και του φυσικού. Ο Διανοητής είναι
ισχυρός σε σχέση με τα άλλα του σώματα
περισσότερο από όσο πρέπει και απαξιοί να τα
χρησιμοποιήσει. Δείχνει πάρα πολύ μεγάλο
ενδιαφέρον να εργάζεται στα νοητικά επίπεδα και,
με αυτό τον τρόπο, δίνει ευκαιρία στις οντότητες
που επενεργούν την κατάληψη, να αναλάβουν τον
έλεγχο.
(σελ.
149-150)
H
ενίσχυση του αιθερικού ιστού θα υποβοηθείται με
τη χρήση του ιώδους φωτός, με τον ήχο που θα
αντιστοιχεί σε αυτό, που θα παρέχεται σε γαλήνια
σανατόρια. Με τη θεραπεία αυτή θα συμπίπτει η
απόπειρα ενίσχυσης του νοητικού σώματος.
(σελ.
152)
Η
διανοητική κατάληψη πρέπει να περιμένει την
απόκτηση περισσοτέρων γνώσεων, αν και θα έπρεπε
να επιχειρούνται πειραματισμοί ευθύς εξ αρχής.
Το έργο θα χρειαστεί να γίνεται, ως επί το
πλείστον, από το νοητικό πεδίο, από εκείνους που
μπορούν να εργάζονται ελεύθερα σε αυτό και να
έρχονται σε επαφή με το Διανοητή στο νοητικό του
σώμα. Τότε η συνεργασία του Διανοητή πρέπει να
εξασφαλίζεται και συγχρόνως να γίνεται ορισμένη
επίθεση στα κατειλημμένα σώματα, το φυσικό και το
σώμα των συγκινήσεων...
..., ο
Διανοητής θα χρειασθεί επίσης να επανακτήσει το
φυσικό και το σώμα των συγκινήσεων, εξ ου και το
εξαιρετικό της δυσκολίας. Σε αυτές τις
περιπτώσεις συχνά επέρχεται θάνατος.
(σελ.
153)
Σας
κάμνω εδώ μια υπόδειξη. Στη διάρκεια του
διαλογισμού, είναι κυριολεκτικά δυνατό να παίζει
κανείς με το πυρ. Οι Ντέβας των νοητικών επιπέδων
χειρίζονται τα λανθάνοντα πυρά του συστήματος
και με αυτόν τον τρόπο ενδέχεται να χειριστούν
και τα λανθάνοντα πυρά του εσωτερικού ανθρώπου.
Είναι δυνατό να γίνει κανείς το οικτρό παίγνιο
των προσπαθειών τους και να απολεστεί στα χέρια
τους. Σας λέγω μια αλήθεια και δεν απηχώ τις
περίεργες χίμαιρες εξημμένων φαντασιών.
Προσέχετε όταν παίζετε με το πυρ...
Ο
κατάλληλος τύπος σώματος, για να αναλάβουμε και
να χειρισθούμε τις απόκρυφες δυνάμεις, δεν
διαπλάστηκε ακόμη και εν τω μεταξύ τα σώματα που
χρησιμοποιούνται σήμερα κίνδυνο μόνο αποτελούν
για το φιλόδοξο μαθητή.
(σελ.
155)
…μόνο
το πολύ ισχυρό, εκλεπτυσμένο φυσικό σώμα, το
πειθαρχημένο, σταθερό και ομοιομερώς
ανεπτυγμένο σώμα των συγκινήσεων και το
κατάλληλα αυλακωτό νοητικό σώμα, μπορούν να
εισέλθουν στα λεπτότερα πεδία και στην
κυριολεξία να εργαστούν με το Φοχάτ, διότι αυτό
ακριβώς κάνει ο αποκρυφιστής.
(σελ.
156)
Μία
άλλη από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται είναι
η Γοητεία ή μαγική απάτη ή η ρίψη επάνω στο μαθητή
νέφους συναισθηματικής ή νοητικής ύλης, αρκετής
για να κρύψει το πραγματικό και να συσκοτίσει
προσωρινά το αληθινό…
...Η γοητεία μπορεί να είναι
είτε στα συναισθηματικά είτε στα νοητικά
επίπεδα, συνήθως όμως είναι στα πρώτα εξ αυτών.
Μια από τις χρησιμοποιούμενες μορφές γοητείας
είναι το να ρίπτονται επάνω στο μαθητή οι σκιές
της σκέψεως της αδυναμίας ή της αποθάρρυνσης ή
της επίκρισης, στις οποίες μπορεί να υποκύψει
μερικές φορές.
(σελ.
157)
Μια
άλλη μορφή απάτης συνίσταται στο να ρίπτονται
στη νοητική του αύρα υποδείξεις και ιδέες, που
προέρχονται δήθεν από το Διδάσκαλό του, οι οποίες
όμως είναι πονηρές υποδείξεις, που παρεμποδίζουν
και δεν βοηθούν. Ο συνετός μαθητής χρειάζεται να
κάνει διάκριση μεταξύ της φωνής του πραγματικού
Διδασκάλου και των απατηλών ψιθύρων εκείνου που
μεταμφιέζεται σε τέτοιο, και ανώτεροι μυημένοι
μάλιστα έχουν πέσει προσωρινά θύματα τέτοιας
απάτης.
(σελ.
158)
Οιοσδήποτε
υπερεκτιμά τη συγκεκριμένη διάνοια και της
επιτρέπει να αποκλείει συνεχώς την ανώτερη,
κινδυνεύει να αποπλανηθεί από προς την ατραπό
της αριστεράς. Πολλοί παραπλανούνται με αυτόν
τον τρόπο...
(σελ.
160)
Πολύ
λίγες από τις φυλές (από σχετική άποψη) έχουν
μέχρι σήμερα δημιουργήσει τον ανώτερο κραδασμό,
που ανταποκρίνεται προς την κλείδα της
Αδελφότητας του Φωτός, τα μέλη της οποίας
κυκλοφορούν σχεδόν αποκλειστικά στα δύο ανώτερα
επίπεδα (ή τα ατομικά και τα υποατομικά υποπεδία)
του νοητικού, του συναισθηματικού και του
φυσικού πεδίου. Όταν κανείς κυκλοφορεί σε αυτά τα
υποπεδία, οι επιθέσεις των στοιχειακών στα
κατώτερα πεδία ενδέχεται να γίνονται αισθητές,
όμως δεν προξενούν βλάβη, από όπου και προέρχεται
η ανάγκη αγνής ζωής και πειθαρχημένων, αγνών
συγκινήσεων και σκέψεων ανωτέρας ποιότητας.
Θα
σημειώσετε ότι είπα, ότι η δύναμη της αδελφότητας
του σκότους προφανώς κυριαρχεί στο φυσικό και στο πεδίο των συγκινήσεων.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο στο νοητικό, στο οποίο
εργάζονται οι Αδελφοί του Φωτός. Μαύροι μάγοι
ισχυροί, μπορεί να είναι εγκατεστημένοι στα
κατώτερα επίπεδα του νοητικού, στα ανώτερα
επίπεδα όμως η Λευκή Στοά κυριαρχεί, τα δε τρία
ανώτερα υποπεδία είναι εκείνα προς τα οποία
Αυτοί ζητούν να αποβλέπουν. Αυτή είναι η περιοχή
τους, την οποία όλοι πρέπει να ποθούν και στην
οποία πρέπει να μοχθούν για να φθάσουν.
(σελ.
162-163)
Η
θύρα από την οποία επιτυγχάνεται η είσοδος
πρέπει να ανοιχθεί από τον ίδιο τον άνθρωπο. Το
άνοιγμα μέσα από το οποίο μπορεί να εισχωρήσει η
κακοποιός δύναμη, πρέπει να δημιουργηθεί από τον
κάτοχο των φορέων. Από εδώ πηγάζει η ανάγκη της
λεπτολόγου καθαρότητας του φυσικού σώματος, της
επιτρεπομένης αγνής και σταθερής συγκίνησης στο
σώμα των συγκινήσεων και της αγνότητας της
σκέψης στο νοητικό σώμα.
(σελ.
163)
Οι
μορφές που κατασκευάζει ο άνθρωπος που η σκέψη
του ακολουθεί αποκρυφιστικές τάσεις και ο οποίος
διέπεται περισσότερο από το νου, θα είναι
γεωμετρικού τύπου. Τα διαγράμματά τους θα είναι
καθαρά και θα τείνουν προς την ακαμψία. Η μορφή
κατασκευάζεται με περισσότερο κόπο και ο
άνθρωπος, στο διάστημα του διαλογισμού, θα
προχωρεί με μεγαλύτερη προσοχή και ακρίβεια. Θα
αισθάνεται (αν μπορώ να εκφραστώ με αυτόν τον
τρόπο), υπερηφάνεια να χειρίζεται το υλικό, που
χρησιμεύει για την κατασκευή της μορφής. Ύλη εκ
του νοητικού πεδίου θα είναι περισσότερο
καταφανής και - αν και μερικά νέφη
συναισθηματικής ύλης προστίθενται ίσως στο
σύνολο - η ύλη από το πεδίο των συγκινήσεων θα
έχει δευτερεύουσα σπουδαιότητα.
(σελ.180)
Μορφές
για νοητική θεραπεία. Οι μορφές αυτές, για τους
περισσότερους από σας, θα είναι πολύ περισσότερο
δυσνόητοι, και πραγματικά, η νοητική ανωμαλία
είναι πολύ δυσκολότερο να θεραπευτεί, παρά
οιαδήποτε από τις άλλες δύο. Αυτό οφείλεται σε
δυο αιτίες, η μία από τις οποίες είναι ότι η
πόλωσή μας ως φυλή δεν είναι ακόμη στο νοητικό
σώμα. Είναι πάντοτε πολύ ευκολότερο να έρχεται
κανείς σε επαφή και να χειρίζεται ένα σώμα, όταν
αυτό είναι η έδρα του κέντρου της συνείδησης. Το
σώμα των συγκινήσεων επίσης, λόγω του ότι είναι
περισσότερο ρευστό, υπόκειται ευκολότερα στις
εντυπώσεις. Δεν μπορώ σήμερα να επεκταθώ σχετικά
με τις ανωμαλίες του νοητικού σώματος, εκτός από
το να υποδείξω ότι αυτές οι αιτίες μπορεί να
πηγάζουν μέσα από το ίδιο το νοητικό σώμα, ως
καρμική κληρονομιά ή δυνατόν να προέρχονται από
το πεδίο των συγκινήσεων και να κατευθύνονται
προς το νοητικό σώμα...
...Το
θεμελιώδες γεγονός που πρέπει να αντιληφθούμε
εδώ, είναι ότι, μόνο όταν ο μαθητής έχει νοήμονα
εκτίμηση της ανωμαλίας ή των
ανωμαλιών, από τις οποίες πάσχει, μόνο
όταν έχει την ικανότητα να ακολουθεί ευσυνείδητα
τους τύπους που του ανακοινώθηκαν, και μόνο όταν
οι σκοποί του είναι ανιδιοτελείς, θα του
εμπιστευτούν αυτούς τους τύπους.
(σελ.189)
…η
πρόοδος στη νέα Ιατρική Σχολή – η οποία
βασίζεται στη σκέψη –
μπορεί να αναμένεται. Οι μορφές του διαλογισμού
δεν είναι παρά μορφές νοητικής ύλης, έτσι ώστε θα
εννοήσετε ότι μια γενική αρχή έχει γίνει.
(σελ.190)
Η
αντιστοιχία προς το πυρ του νοητικού πεδίου
αποδεικνύεται εύκολα. Διότι το έργο των Κυρίων
της Φλογός, με την εμφύτευση του σπινθήρα της
διανοίας αναπτύχθηκε και μεγάλωσε τόσο πολύ, ώστε τώρα το πυρ της
διάνοιας μπορεί να το δει κανείς να καίει σε
όλους τους πολιτισμένους λαούς. Όλες οι
ενέργειες στρέφονται προς την τροφοδότηση αυτού
του σπινθήρα, με τέτοιο τρόπο ώστε να αποδώσει
την μεγαλύτερη ωφέλεια.
(σελ.214-215)
Μάντραμς,
που ενεργούν πάνω στην ύλη
του νοητικού πεδίου, στη μια ή στην άλλη από τις
δύο κύριες υποδιαιρέσεις του – την αφηρημένη και
τη συγκεκριμένη - και τα οποία ενεργούν επάνω
τους με δύο τρόπους, προκαλούν επαύξηση της
ικανότητας σκέψης, χειρισμού ή χρήσης της
νοητικής ύλης και καθώς ενεργούν σα διεγερτικό
του αιτιατού σώματος, το μεταβάλλουν ταχύτερα σε
φορέα συνείδησης και το προετοιμάζουν για την
τελική αποσύνθεση, που διενεργείται με το πυρ.
(σελ.
216)
Υπάρχουν
επτά μεγάλα μάντραμς, ένα για κάθε ακτίνα, που
(όταν χρησιμοποιούνται από το Διδάσκαλο ή από
μέλος της Ιεραρχίας) συνδυάζουν και τα τρία
αποτελέσματα. Διεγείρουν την κουνταλίνι,
επενεργούν στον αιτιατό φορέα στο αιτιατό πεδίο
και προκαλούν κραδασμό στην Τριάδα και επιφέρουν
έτσι ενοποίηση του κατώτερου του ανώτερου και
του πέμπτου στοιχείου.
(σελ.
216-217)
Το
πρώτο βήμα για την απόκτηση αυτών των μάντραμς
είναι η απόκτηση της ικανότητας για
αποκρυφιστικό διαλογισμό, διότι η εκφώνηση των
λέξεων από μόνη της, δεν είναι εκείνη που
επιφέρει το ποθητό αποτέλεσμα, αλλά η νοητική
συγκέντρωση η οποία οραματίζεται τα
αποτελέσματα, που πρέπει να επιτευχθούν…Οι
μαντρικοί αυτοί τύποι είναι επικίνδυνοι και
άχρηστοι, αν δεν συνοδεύονται από την
συγκεντρωμένη νοητική
ισορροπία του ανθρώπου και από τη δύναμή του να
ελέγχει και να ζωογονεί.
(σελ.
219)
Μόνο
ό,τι γίνεται νοητό και συλλαμβάνεται ως γεγονός
πείρας από την εσωτερική συνείδηση, έχει κάποια
χρησιμότητα στην τραχεία ατραπό της
αποκρυφιστικής ανάπτυξης. Οι θεωρίες και οι
νοητικές αντιλήψεις είναι ανωφελείς. Επαυξάνουν
απλά τις ευθύνες. Μόνο όταν αυτές οι θεωρίες δοκιμαστούν και
γίνουν συνεπώς γνωστές ως γεγονότα της φύσης, και
μόνο όταν οι νοητικές αντιλήψεις καταβιβαστούν
και αποδειχθούν με την πρακτική πείρα επάνω στο
φυσικό πεδίο, μπορεί ο μαθητής να γίνει ικανός να
δείξει το δρόμο στους άλλους ερευνητές και να
τείνει χείρα βοηθείας προς εκείνους που μας
ακολουθούν.
(σελ.
220)
Το
έργο Των (Νιρμανακάγιας) έχει τώρα το εστιακό του
κέντρο στο νοητικό πεδίο και εν μέρει στο πεδίο
των συγκινήσεων. Όταν το μυστικό της
ευθυγράμμισης με το αιτιατό θα γίνει καλύτερα
αντιληπτό και όταν ομάδες ανθρώπων, σε φυσική
ενσάρκωση, θα μπορούν να συνεργάζονται
πραγματικά (πράγμα που προς το παρόν είναι
αδύνατο, διότι η προσωπικότητα
κατέχει ακόμη την κυρίαρχη θέση), τότε οι
Νιρμανακάγιας θα είναι σε θέση να έρχονται σε
άμεση επαφή με το φυσικό πεδίο και με αυτόν τον
τρόπο να επενεργούν ισχυρά στις εξελίξεις που βρίσκονται επάνω σε αυτό.
(σελ.
230)
Κανένα
Πανεπιστήμιο ή σχολή δεν θα αρχίζει την περίοδο
των μαθημάτων της, χωρίς την τελετή
ευθυγράμμισης, εν προκειμένω δε την εστιακή
γραμμή πληροφορίας, από το τμήμα που ελέγχει τη
δράση της διανοίας θα αποτελεί ο διδάσκαλος. Με
αυτόν τον τρόπο, η διέγερση των νοητικών σωμάτων
των σπουδαστών και η ενίσχυση του αγωγού μεταξύ
του ανωτέρου και κατωτέρου νου θα βοηθείται πάρα
πολύ.
(σελ.
233)
Η
σκέψη μεταδίδει πολλή ύλη για εξέταση και
θεωρητική μελέτη και χρησιμεύει πάρα πολύ στο
συνετό σπουδαστή. Ό,τι διευρύνει τον ορίζοντά του
και αυξάνει την ακτίνα του οραματισμού του, είναι
ευπρόσδεκτο, έστω και αν η αντίληψή του για τα
γεγονότα αυτά ενδέχεται να είναι εσφαλμένη και η
ικανότητά του για αφομοίωση να παρουσιάζει
πολλές ελλείψεις.
(σελ.
233)
Για
τα χρώματα του ανώτερου και κατώτερου νου,
μερικές φορές μιλούμε με όρους του πεδίου και όχι
με όρους της ακτίνας με την οποία σχετίζεται.
(σελ.
238)
Το
πορτοκαλόχρουν, που είναι συμπληρωματικό του
κυανού, έχει άμεση σχέση με τον άνθρωπο, ως
διανόηση. Είναι ο φύλακας του πέμπτου στοιχείου
του μάνας, στη σχέση του με την ολότητα της
προσωπικότητας.
(σελ.239)
Είναι,
επομένως, φανερό για σας
γιατί τόσο συχνά υπογραμμίζεται ότι, όταν
ασχολούμαστε με θέματα εσωτερισμού, ο κατώτερος
νους δεν εξυπηρετεί. Μόνο εκείνος που έχει την
ανώτερη όραση στο στάδιο της ανάπτυξης, μπορεί να
ελπίσει ότι θα φθάσει σε κάποιο βαθμό ακριβούς
διάκρισης. Όπως ακριβώς, το πράσινο της δράσης
της Φύσης αποτελεί τη βάση της όψης της αγάπης ή
τον κραδασμό του ινδικού του σημερινού
συστήματος της αγάπης, το ίδιο θα δούμε να
γίνεται επάνω στο νοητικό πεδίο. Περισσότερα δεν
θα ήταν δυνατόν να ειπωθούν, υπάρχει όμως εδώ
τροφή για σκέψη. Το πορτοκαλόχρουν περικλείει
επίσης το μυστικό το σχετικό με τους Υιούς της
Διανοίας και με την μελέτη της φλογός (η οποία και
από εσωτερικής ακόμη άποψης συγχωνεύει όλα τα
χρώματα), επέρχεται φώτιση.
(σελ.
239)
Είναι
ορισμένες αποχρώσεις, όπως το καστανό, το
τεφρόχρουν, το αποκρουστικό πορφυρό και τα
ζοφερά πρασινωπά, που συναντούμε στα σκοτεινά
σημεία της γης, στο πεδίο των συγκινήσεων και στο
κατώτερο νοητικό πεδίο. Αυτά είναι
αρνήσεις…Είναι από εσωτερική έννοια, το
παράγωγο της νυκτός. Είναι, η βάση της γοητείας,
της απελπισίας και της διαφθοράς…
…Στους
τρεις όμως κόσμους της ανθρώπινης εξέλιξης το
πορτοκαλόχρουν της φλογός ακτινοβολεί τα πάντα.
Το πορτοκαλόχρουν αυτό πηγάζει από το πέμπτο
πεδίο, βρίσκεται κάτω από το πέμπτο στοιχείο και
είναι το αποτέλεσμα που παράγεται από την
εσωτερική εκφώνηση των απόκρυφων λέξεων «Ο Θεός
ημών είναι αναλίσκον Πυρ». Τα λόγια αυτά
εφαρμόζονται στο μανασικό στοιχείο, το πυρ
εκείνο της νοημοσύνης ή λογικής, που μετέδωσαν οι
Κύριοι της Φλογός και που διεγείρει και
καθοδηγεί τη ζωή της ενεργού προσωπικότητας.
Είναι, ακριβώς, το φως της λογικής, που οδηγεί τον
άνθρωπο μέσα από την Αίθουσα της Μάθησης, προς
την Αίθουσα της Σοφίας.
(σελ.
241)
Πορτοκαλόχρουν.
Το χρώμα αυτό είναι, για το σκοπό μας, το χρώμα του
νοητικού πεδίου, το χρώμα που μαρτυρεί καύση.
Είναι το σύμβολο της φλόγας και κατά τρόπο αρκετά
περίεργο, το χρώμα που συνοψίζει το χωρισμό. Θα
ήθελα όμως να σημειώσετε ότι το πορτοκαλόχρουν
του αποκρυφισμού δεν είναι ακριβώς το χρώμα που
εσείς εννοείτε σαν τέτοιο. Το εξωτερικό
πορτοκαλόχρουν είναι μίγμα του κίτρινου και του
ερυθρού. Το εσωτερικό πορτοκαλόχρουν είναι ένα
καθαρότερο κίτρινο και το ερυθρό μόλις είναι
ορατό.
(σελ.
247)
…πρέπει
να θυμόσαστε ότι η πέμπτη αυτή ακτίνα (όπως και το
πέμπτο πεδίο και το πέμπτο στοιχείο), συνδέεται
στενά με την παγκόσμια ακτίνα της νοημοσύνης ή με
την όψη της δράσης που απέκτησε την μεγαλύτερη
έκφραση στο πρώτο ηλιακό σύστημα. Η συνθετική
ακτίνα εκείνης της εποχής
ή
ήταν η πράσινη ακτίνα και βρήκε μια από τις
στενότερες της συγγένειες στην πορτοκαλόχρουν
ακτίνα
την
ακτίνα του νου ή της νοημοσύνης, που εκδηλώνεται
μέσα από τη μορφή.
(σελ.
248)
…το
πορτοκαλόχρουν αυτό εισέρχεται ως κραδασμός, που
προκλήθηκε από την προγενέστερη ακτίνα της
δράσης στο προηγούμενο ηλιακό σύστημα. Η δύναμη
του πορτοκαλόχρου (που είναι η επιστημονική
αντίληψη της νοημοσύνης), εισέρχεται για να
τελειοποιήσει το δεσμό μεταξύ πνεύματος και
μορφής, μεταξύ της ζωής και των φορέων, μέσα από
τους οποίους επιδιώκει να εκφραστεί.
(σελ.
249)
Στη
διατύπωση υψηλών νοητικών συλλήψεων και στην
έκφρασή τους στο φυσικό πεδίο, έγκειται η
ανάπτυξη του νοητικού σώματος, που επιτρέπει μια
ολοένα μεγαλύτερη εισροή της ζωής από επάνω. Με
τη σταθεροποίηση των συγκινήσεων και της
μετουσίωσης της επιθυμίας από το πεδίο εκείνο
στο βουδδικό, επέρχεται η ικανότητα του να
πραγματοποιήσουμε εκείνο που ο εσωτερικός
άνθρωπος γνωρίζει.
(σελ.
254)
Πρωταρχικός
σκοπός της ομάδας των θεραπευτών θα είναι να
ανακαλύψει το αρχικό αίτιο της ανωμαλίας και,
αφού εντοπιστεί το αίτιο αυτό είτε στο σώμα των
συγκινήσεων, είτε στο νοητικό σώμα, τα μέλη της
ομάδας θα προχωρούν κατόπιν και θα ασχολούνται
με το αποτέλεσμα, όπως εμφανίζεται στο φυσικό ή
το αιθερικό.
(σελ.
273)
…η
μέθοδος που εφαρμόζεται στη θεραπευτική, με τη
χρήση του χρώματος και του ήχου, προάγει την
πνευματική ανάπτυξη, στις δε εξωτερικές
κατασκευές στο φυσικό πεδίο, θα βασίζεται στους
νόμους που διέπουν το νοητικό σώμα και θα είναι
τύποι διαλογισμού. Μόνο όσο η φυλή θα αναπτύσσει
τις δυναμικές ενέργειες και τις ιδιότητες της
σκέψης – που είναι ενέργειες, είναι το προϊόν του
διαλογισμού που εφαρμόζεται ορθά – θα γίνει
αντικειμενικά δυνατή η δυνατότητα της χρήσης των
νόμων του κραδασμού.
(σελ.
281-282)
Το
δεύτερο πράγμα που υποτίθεται ότι αναπτύσσει ο
μαθητής στην ατραπό της Δοκιμασίας, είναι η
ικανότητα της αφηρημένης σκέψης ή της δύναμης να
συνδέεται με τον ανώτερο νου, μέσα από το αιτιατό
σώμα. Οφείλει να μάθει να έρχεται σε επαφή με τον
κατώτερο νου σα να επρόκειτο απλά για όργανο, με
το οποίο μπορεί να φθάσει στον ανώτερο και με
αυτόν τον τρόπο να τον υπερβεί, μέχρις ότου
πολωθεί στο αιτιατό σώμα. Τότε, μέσα από το
αιτιατό σώμα, συνδέεται με τα αφηρημένα επίπεδα.
(σελ.
298)
Το
τρίτο πράγμα που οφείλει να κάνει ο δόκιμος,
είναι το να καταρτισθεί συναισθηματικά και
νοητικά και να αντιληφθεί και να αποδείξει ότι
έχει κάτι να μεταδώσει στην ομάδα με την οποία
βρίσκεται συνδεδεμένος εσωτερικά.
(σελ.
300)
Η ζωή
αυτή του να αποκτά κανείς με σκοπό να δίνει,
πρέπει να έχει σαν ελατήριο τα ιδεώδη, με τα οποία
ήλθε σε επαφή στη διάρκεια του διαλογισμού και
σαν έμπνευση τις καταιονήσεις από τα ανώτερα
νοητικά και βουδδικά
επίπεδα, οι οποίες είναι τα αποτελέσματα του
διαλογισμού.
(σελ.
300-301)
...είναι
δε ακτίνα (η τρίτη) μεγάλης ενέργειας, με συχνή
μετατόπιση και με πολλή ενεργή νοητική έκφραση
στους κατώτερους κόσμους.
Μόνο
όταν ο σπουδαστής, που προοδεύει μέσα από
διανοητική εφαρμογή, θα έχει μάθει το απόρρητο
του πέμπτου πεδίου, θα ζει τη ζωή της
καθαγιασμένης υπηρεσίας και έτσι θα συγχωνεύει
τις τρεις Ακτίνες. Πάντοτε πρέπει να αποκτάται η
σύνθεση, πάντοτε όμως παραμένει ο θεμελιώδης
χρωματισμός ή τόνος. Ο επόμενος ή πέμπτος γύρος
θα παρουσιάσει τη μέγιστη έκθεση αυτής της
μεθόδου. Θα είναι ο γύρος της μέγιστης
πνευματικής ανάπτυξης και θα φέρει τις
εξελισσόμενες Μονάδες του σε ύψη, τα οποία τώρα
ούτε καν σαν όνειρο δεν μπορούμε να τα
συλλάβουμε.
Ο
παρών γύρος σημειώνει το κορύφωμα της δεύτερης
μεθόδου μέσα από την αγάπη σοφία. Είναι ο
τέταρτος γύρος, εκείνος στη διάρκεια του οποίου
το συναισθηματικό φθάνει σε υψηλό σημείο
κραδασμού…
(σελ.
318-319)
...θα
σας δώσω κάτι, που αφορά την προπαρασκευαστική
εσωτερική σχολή, όμως έχει λίγη σχέση με την
ανώτερη. Το τέταρτο αυτό θέμα αφορά τους βαθμούς
και τις τάξεις...
Ο
νους
Α) Η
Μελέτη του νοητικού πεδίου.
Β)…
(σελ.
357-362)
Όσο
προχωρεί η εξέλιξη, η πόλωση της φυλής
μεταβάλλεται. Τώρα οι άνθρωποι είναι πολωμένοι
κυρίως στο σώμα των συγκινήσεων – τα αισθήματα,
οι επιθυμίες και τα ζητήματα της προσωπικότητας,
τους εξωθούν. Το επίκεντρο της προσωπικότητας
είναι το σώμα των συγκινήσεων.
Έπειτα,
όσο η πρόοδος συντελείται, η σκηνή μετατοπίζεται
υψηλότερα και το νοητικό σώμα γίνεται το
επίκεντρο. Αργότερα, το αιτιατό σώμα γίνεται το
σημαντικό στοιχείο και ακόμη αργότερα έρχεται η
τελική θυσία και αυτού ακόμη, μέχρις ότου ο
άνθρωπος βρεθεί απαλλαγμένος από κάθε τι που
κραδαίνεται στους τρεις κόσμους και όλα
τερματίζονται όσον αφορά την προσωπική ζωή.
(σελ.
366)
Η
εκλέπτυνση του νοητικού σώματος
Αυτό
είναι αποτέλεσμα σκληρής εργασίας και διάκρισης.
Χρειάζονται τρία πράγματα προτού το πεδίο του
νοητικού στοιχείου κατακτηθεί και προτού φθάσει
κανείς στη συνείδηση του αιτιατού σώματος (στην
πλήρη συνείδηση του ανώτερου Εαυτού).
1.Σκέψη
Διαυγής, όχι ακριβώς μόνο επί θεμάτων που
προκαλούν το ενδιαφέρον, αλλά για όλα τα
ζητήματα, που έχουν επίδραση στη φυλή. Αυτό
συνεπάγεται τη διαμόρφωση της ύλης της σκέψης
και την ικανότητα του καθορισμού. Σημαίνει την
ικανότητα σχηματισμού σκεπτομορφών από νοητική
ύλη και τη χρήση των σκεπτομορφών για τη βοήθεια
του κοινού...
2.Η
ικανότητα ηρέμησης του νοητικού σώματος.
3.Ορισμένη
εργασία, που εκτελεί ο Διδάσκαλος με τη
συγκατάθεση του μαθητή, η οποία συγχωνεύει σε
μόνιμο σχήμα τις επίμονες προσπάθειες που
διεξήχθησαν και τα αποτελέσματα πολλών ετών.
Δύο
πράγματα πρέπει να τονιστούν, προ παντός άλλου:
Η
σταθερή ακλόνητη επιμονή, που δεν λαμβάνει υπ΄
όψη ούτε το χρόνο, ούτε τα εμπόδια, αλλά
συνεχίζεται...
Η
πρόοδος που γίνεται χωρίς άσκοπη αυτοανάλυση...
(σελ. 373-374)
