ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
ΒΙΒΛΙΑ
5) Η
ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ, 6)
Η
ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Υπάρχουν,
μολαταύτα, εσωτεριστές που υποστηρίζουν ότι το
να είναι κανείς εσωτεριστής, σημαίνει να στέκει
μακριά από τις υποθέσεις του κόσμου και ότι οι
μαθητές του εσωτερισμού δεν θα έπρεπε να
λαμβάνουν μέρος στις υποθέσεις της ανθρωπότητας
σαν σύνολο. Θα έπρεπε να ενεργούν στον πνευματικό
και νοητικό κόσμο. Αν το φυσικό πεδίο και οι
υποθέσεις του, βρίσκονται έξω από τη σφαίρα
επιρροής της πνευματικής ζωής, τότε υπάρχει κάτι
που είναι βασικά σφαλερό στην ερμηνεία μας για
την αλήθεια. Αν ο σκοπός της πνευματικής
προσπάθειας είναι να εδραιωθεί η Βασιλεία του
Θεού επάνω στη γη, τότε όλα τα γεγονότα του
φυσικού πεδίου περιλαμβάνονται μέσα στο
ενδιαφέρον όλων των πνευματικών ανθρώπων όπου κι
αν βρίσκονται.
(σελ.
300)
Η
ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
Η ροή
της ενέργειας, που διαχύνεται μέσα από το αστρικό
πεδίο και (σε μικρότερο βαθμό) από το κατώτερο
νοητικό πεδίο, έρχεται σε επαφή με σώματα που
στην αρχή δεν ανταποκρίνονται, και αργότερα
ανταποκρίνονται υπερβολικά. Διαχύνεται μέσα στα
εγκεφαλικά κύτταρα τα οποία, επειδή δεν
χρησιμοποιούνται, είναι ασυνήθιστα σε έναν
πανίσχυρο ρυθμό που τους επιβάλλεται. Επίσης, ο
γνωσιολογικός εξοπλισμός της ανθρωπότητας είναι
τόσο φτωχός, που η πλειονότητα δεν έχει αισθανθεί
αρκετά ώστε να προχωρήσει με προσοχή και να
προοδεύσει αργά. Επομένως, πολύ σύντομα
βρίσκονται σε κίνδυνο και δυσκολία.
(σελ.18)
Η
ιστορία του κόσμου της σκέψης δίνει μαρτυρία για
το γεγονός ότι συχνά οι άνθρωποι συγκινούνται
και φωτίζονται και βοηθιούνται από ιδέες και από
την υπόσχεση του αναπτυσσόμενου μέλλοντος. Όταν
όμως ζητηθεί η βοήθεια τους να υλοποιηθεί η ιδέα,
τότε η ελπίδα τους και το ενδιαφέρον τους σβήνουν
πάνω στο νοητικό πεδίο, ή – αν φτάσει στον κόσμο
των συναισθημάτων και της ισχυρής επιθυμίας –
λείπει η θυσία που απαιτείται ώστε να γεννηθεί η
ελπίδα πάνω στο φυσικό πεδίο, ή είναι τόσο
ασθενική ώστε να δημιουργήσει το πολυπόθητο
αποτέλεσμα.
(σελ.37)
Η
εδραίωση πάνω στα εσωτερικά πεδία μιας σχολής
τηλεπάθειας στην οποία μπορεί να γίνει ευαίσθητη
η ανθρωπότητα, έστω και ασυνείδητα, είναι τμήμα
του έργου που έχει αναλάβει ο πρώτος όμιλος, οι
Τηλεπαθητικοί Επικοινωνοί. Είναι οι
θεματοφύλακες του ομαδικού σκοπού και
εργάζονται πάνω στα νοητικά επίπεδα.
Μια
κουλτούρα είναι ουσιαστικά μια έκφραση από τις
διανοητικά και ζωτικά νοητικές σημασίες και το
επίπεδο της συνείδησης των ατόμων της φυλής που
είναι νοητικά πολωμένα, της ιντελιγκέντσια ή
εκείνους που αποτελούν το δεσμό ανάμεσα στον
εσωτερικό κόσμο της ζωής της ψυχής και τον
εξωτερικό κόσμο των χειροπιαστών φαινομένων.
(σελ.48)
Όσον
αφορά την τηλεπαθητική επικοινωνία ανάμεσα στα
Μέλη της Ιεραρχίας: μέσα της, η Ιεραρχία δρα
πρακτικά εξ ολοκλήρου πάνω στο πεδίο του νου…Τα
μέλη της Ιεραρχίας μπορούν στον ουσιαστικό Εαυτό
τους, και όταν το επιλέξουν, να προωθήσουν
ταυτόχρονα δύο διαφορετικές γραμμές
δραστηριότητας – που και οι δύο έχουν πραγματική
σπουδαιότητα. Μπορούν να εκτελούν τις
συνηθισμένες υποχρεώσεις τους πάνω στο φυσικό
πεδίο (αν καθορίζονται από φυσικά σώματα)...Αλλά
μπορούν, επίσης, να εργαστούν πάνω στο νοητικό
πεδίο της τσίτα ή του υλικού του νου, και μπορούν
να το κάνουν την ίδια στιγμή που καθορίζονται και
περιορίζονται από το φυσικό τους μηχανισμό…Η
εστίαση της πόλωσης τους είναι πάνω στο νοητικό
πεδίο και δρουν ως υιοί του νου ή του μάνας. Ο
κανονικός τρόπος της επικοινωνίας τους είναι με
τη μεσολάβηση της τηλεπαθητικής κατανόησης. Αυτή
είναι μια κανονική τεχνική ενός θείου και
ελεύθερου μανασαπούτρα.
(σελ.
53-54)
Αυτή
η ενόραση είναι η συγχώνευση των δύο θείων
ποιοτήτων του βούδι-μάνας, η της ενορατικής
πνευματικής κατανόησης (που περιλαμβάνει
ερμηνεία και ταύτιση) και του ανώτερου
αφηρημένου νου. Ουσιαστικά είναι η δύναμη να
κατανοείται εκείνο που δεν είναι συγκεκριμένο ή
χειροπιαστό, αλλά που είναι, στην πραγματικότητα,
μια εσωτερική αναγνώριση των κατωτέρων όψεων του
θείου Σχεδίου καθώς επηρεάζει τη ζωή στους τρεις
κόσμους.
(σελ.124)
Οι
λέξεις της Δύναμης, τα αρχαία μάντραμ (όπως η
Κυριακή Προσευχή) και η Μεγάλη Επίκληση είναι
αποτελεσματικές μόνον όταν χρησιμοποιούνται
πάνω στο νοητικό πεδίο και με τη δύναμη ενός
ελεγχόμενου νου – που εστιάζεται στην πρόθεση
τους και στη σημασία τους - πίσω από την
προσπάθεια της εκφώνησης. Τότε γίνονται
δυναμικές. Όταν λέγονται με τη δύναμη της ψυχής
καθώς και με την κατευθυνόμενη προσοχή του νου,
γίνονται αυτόματα δυναμικά αποτελεσματικές.
(σελ.
175-176)
Επομένως,
θα μπορούσαμε να σημειώσουμε ότι οι Δυνάμεις του
Φωτός εκφράζονται μέσα από την Ιεραρχία του
Φωτός και το κυριότερο αποτέλεσμα Τους είναι να
φωτιστεί ο νους των ανθρώπων με αγάπη και φως.
Αυτό κατασταλάζει πάνω στο νοητικό πεδίο.
Επομένως η προσωπικότητα ή η όψη της μορφής της
ανθρωπότητας διαπερνιέται και φωτίζεται.
(σελ.195)
Όμως
υπάρχει ένα χάσμα ή κενό πάνω στο νοητικό πεδίο,
γιατί ο νους των ανθρώπων δε λειτουργεί σωστά. Οι
μαθητές και οι ζηλωτές του κόσμου δεν σκέφτονται
με καθαρότητα ούτε εργάζονται με ενότητα.
Αποφεύγουν τα ζητήματα ή σκέφτονται χωριστικά,
εθνικά ή φανατικά. Δεν είναι πεπεισμένοι για τη
δυναμικότητα της επίκλησης ή της προσευχής.
Αποτυγχάνουν να αντιληφθούν ότι είναι δυνατό να
εργαστούν θερμά για εκείνες τις συνθήκες που θα
οδηγήσουν στην ειρήνη, και ταυτόχρονα να
αγωνιστούν έτσι ώστε εκείνες οι συνθήκες να
μπορούν να είναι διαθέσιμες. Αποτυγχάνουν να
αγαπήσουν όλους τους ανθρώπους παντού χωρίς
εξαίρεση, στην επιθυμία τους να δουν τις δικές
τους πίστεις να θριαμβεύουν. Εργάζονται με
αμφιβολία, ελπίζοντας για το καλύτερο, αλλά
πιστεύουν για το χειρότερο. Χρησιμοποιούν τις
μεθόδους της προσευχής και της επίκλησης επειδή
τέτοιες μέθοδοι τους φαίνονται πετυχημένες στο
παρελθόν, και επειδή τους λέγεται ότι η ‘πίστη
μπορεί να μετακινήσει βουνά’. Μέσα τους όμως
νιώθουν εντελώς αβοήθητοι και χωρίς έμπνευση και
δεν είναι σίγουροι τι είναι πραγματικά η πίστη.
Αντιλαμβάνονται ότι ένα ενωμένο μέτωπο και ένα
πνεύμα χαρούμενης φυσικότητας είναι ψυχολογικά
εφόδια μιας σχεδόν ακατανίκητης δυναμικότητας,
αλλά νιώθουν αδύναμοι να εγείρουν μέσα τους τον
παραμικρότερο ενθουσιασμό.
(σελ.267-268)
Την
ίδια στιγμή, οι δυνάμεις του καλού ζητούν να
απομακρύνουν την επιβολή του υλικού εγωισμού και
αυτή τη στιγμή βρίσκονται αντιμέτωπες με το θέμα
που δεν έχει ακόμη αποφασιστεί – εκτός πάνω στο
νοητικό πεδίο. Πρέπει να εργαστούν ακόμη για το
θρίαμβο του καλού πάνω στο φυσικό πεδίο...
Μόνο
όταν η πίστη βρίσκει δραστική έκφραση πάνω στο
φυσικό πεδίο με ορθή συνεργασία και θυσία (ακόμη
και μέχρι το θάνατο) η πόρτα μπορεί να αναγκαστεί
να ανοίξει διάπλατα και να γίνει δυνατή μια θεία
παρέμβαση.
(σελ.
304-305)
Όταν
θα υπάρξει αληθινή σύνθεση του στόχου και του
σκοπού και μια αληθινή ενοποίηση του οράματος
πάνω στο νοητικό πεδίο, ή μια σταθερή ή
αμετάβλητη επιθυμία πάνω στο συναισθηματικό
πεδίο, και μια αφιέρωση για μια πρακτική
προσπάθεια πάνω στο φυσικό πεδίο, τότε θα υπάρξει
ελπίδα πως μπορεί να εμφανιστεί η ενσωμάτωση της
‘επιθυμίας όλων των εθνών’.
(σελ.
308)
Στη
σύνθεση των τριών ενεργειών (της Θέλησης του
Θεού, της Αγάπης του Θεού και της Νοημοσύνης του
Θεού) που εφελκύονται μέσα από την επίκληση και
την ανταπόκριση κάποιων θείων Δυναμικοτήτων,
εσωτερικά δίνεται το όνομα η ΄σωτήρια Δύναμη’.
Πρακτικά δεν ξέρουμε τίποτε για την ακριβή της
φύση και τα προτιθέμενα αποτελέσματα. Δεν
εμφανίστηκε ποτέ πριν σε δράση πάνω στο φυσικό
πεδίο, αν και για κάποιο διάστημα ήταν δραστική
πάνω στο νοητικό πεδίο. Αν και είναι μια
συγχώνευση των τριών ενεργειών που αναφέρθηκαν
πιο πάνω, είναι κυρίως η ενέργεια της θείας
Θέλησης, η οποία θα είναι το κύριο χαρακτηριστικό
της…
Η
θεία και πνευματική Θέληση, που προωθείται πάνω
στην παρόρμηση της ανιδιοτελούς αγάπης, μπορεί
και πρέπει να εφελκυστεί για να καταστρέψει την
εγωιστική και διεφθαρμένη θέληση για δύναμη, που
είναι τώρα διαδεδομένη πάνω στη Γη κάτω από την
κατεύθυνση των εστιασμένων εφτά στη Γερμανία.
(σελ.
327)
Οι
εκπληκτικές εσωτερικές Δυνατότητες μπορούν να
προσεγγίσουν κάποια επίπεδα της ανθρώπινης
δραστηριότητας και επαφής, όπως στο νοητικό
πεδίο, αλλά η παραπέρα πρόοδος προς τα κάτω μέσα
σε εξωτερική έκφραση, δύναμη και εκδήλωση,
εξαρτάται από τη δυναμική, μαγνητική, ελκυόμενη
προς τα μέσα δύναμη του ίδιου του ανθρώπου.
(σελ.
332)
Αν οι
υιοί των ανθρώπων που συνεργάζονται με τις
Δυνάμεις του Φωτός σταθούν με αποφασιστικότητα,
και αν η ‘μαζική πρόθεση’ των ανθρώπων καλής
θέλησης φτάσει από το νοητικό πεδίο (όπου
΄παγώνει’ το μεγαλύτερο μέρος της καλής θέλησης,
της επιθυμίας, της προσευχής και της επίκλησης)
και απομακρυνθεί από την εύκολη εστίαση τους από
τη ζωή της επιθυμίας του ζηλωτή, η καλή θέληση θα
γίνεται μια ενεργός έκφραση και μια χειροπιαστή
πράξη πάνω στο φυσικό πεδίο.
(σελ.
333)
Θείες
Ενσωματώσεις. Αυτοί οι Αβατάρ εμφανίζονται
σπάνια...Έρχονται σε εκδήλωση μέσα από το κέντρο
της Σαμπάλλα. Δεν κατεβαίνουν ποτέ χαμηλότερα
από το νοητικό πεδίο, και η κύρια έμφαση και
προσοχή του έργου Τους κατευθύνεται προς την
Ιεραρχία. Η Ιεραρχία είναι ο παράγοντας
μετάδοσης Τους. Προσεγγίζουν περιστασιακά
εκείνους τους σκεπτόμενους ανθρώπους που
εστιάζονται πάνω στο νοητικό πεδίο, που έχουν
καθαρό όραμα, δυναμική απόφαση, κατευθυνόμενη
θέληση και ανοιχτό νου, μαζί φυσικά, με μια
ουσιαστική αγνότητα της μορφής.
(σελ.
355-356)
Ένα
άλλο μικρότερο Αβατάρ αναμένει επίσης την κλήση
από την ανθρωπότητα. Εσωτερικά σχετίζεται με τον Αβατάρ της Σύνθεσης και
επισκιάζεται από Αυτόν. Αυτό το Αβατάρ μπορεί να
κατέλθει πάνω στο φυσικό πεδίο σε εξωτερική
έκφραση και έτσι μπορεί να υποβιβαστεί και να
μεταδώσει τη διέγερση και την ποιότητα της
δύναμης του μεγαλύτερου Αβατάρ, ο Οποίος δεν
μπορεί να έρθει πλησιέστερα από το νοητικό πεδίο.
Ποιος μπορεί να είναι αυτός ο Ερχόμενος δεν έχει
ακόμη αποκαλυφθεί. Μπορεί να είναι ο Χριστός, αν
Του το επιτρέπει το άλλο Του έργο. Μπορεί να είναι
Ένας επιλεγμένος από Αυτόν για να έρθει, που θα
επισκιάζεται από τον Αβατάρ της Σύνθεσης και θα
κατευθύνεται στις δραστηριότητες του από το
Χριστό, τον Κύριο της Αγάπης.
(σελ.
358)
Μέσα
στον κόσμο της πλάνης – στον κόσμο του νοητικού
πεδίου - εμφανίστηκε ο Χριστός, ο Ίδιος ο Κύριος
της Αγάπης, ο Οποίος ενσωμάτωσε μέσα Του την ισχύ
της ελκτικής θέλησης του Θεού. Ανέλαβε να
διαλύσει την πλάνη έλκοντας στον Εαυτό Του (με τη
δύναμη της αγάπης) τις καρδιές όλων των ανθρώπων
και ισχυρίστηκε αυτή τη δήλωση με τις λέξεις:
«Και αν υψωθώ από τη γη, θα έλξω όλους τους
ανθρώπους σε μένα». (Ιωάν.12:32).
(σελ.
424)
Η
ανθρωπότητα σήμερα (έχοντας προσεγγίσει την
ωριμότητα) μπορεί ΄΄να εισέλθει σε πραγμάτωση΄΄
και να συμμετάσχει συνειδητά στο έργο της
φώτισης και της πνευματικής στοργικής
δραστηριότητας.
Αυτή
η διαδικασία εγκαινιάστηκε πάνω στο αστρικό
πεδίο από το Βούδα, και πάνω στο νοητικό πεδίο από
το Χριστό όταν εκδηλώθηκε πάνω στη γη. Έδειξε ότι
πλησίαζε η ωριμότητα της ανθρωπότητας.
(σελ.
426)
Όταν
η θέληση του Θεού…η Αγάπη του Θεού…και η νοήμων
επιθυμία της ανθρωπότητας, εστιάζεται μέσα από
τους ζηλωτές του κόσμου και τους ανθρώπους καλής
θέλησης, έρθουν σε ευθυγράμμιση - είτε συνειδητά
είτε ασυνείδητα - τότε μπορεί να γίνει ένας
μεγάλος αναπροσανατολισμός.
Το
δεύτερο αποτέλεσμα θα είναι να ακτινοβολήσει το
νοητικό πεδίο, να διασκορπιστεί κάθε περασμένη
πλάνη και να αποκαλυφθούν βαθμιαία οι νέες
αλήθειες, για τις οποίες κάθε περασμένο ιδανικό
και οι αποκαλούμενες διατυπώσεις της αλήθειας
υπήρξαν απλά οι οδοδείκτες...Ο οδοδείκτης δείχνει
το δρόμο που θα πάρουμε. Δεν αποκαλύπτει το στόχο.
Είναι ενδεικτικός και όχι περιεκτικός. Έτσι
συμβαίνει και με κάθε αλήθεια που έχει
παρουσιαστεί μέχρι σήμερα.
(σελ.
427-428)
Εκείνες
οι μορφές σκέψης που θα υλοποιηθούν ως θρησκεία
της Νέας Εποχής υπάρχουν ήδη πάνω στο νοητικό
πεδίο και βρίσκονται στη διαδικασία να
κατασταλάξουν πάνω στο φυσικό πεδίο…
Στη
Δύση, αυτό που ζητούν οι Μεγάλοι να καταστρέψουν
δεν είναι η μορφή της Χριστιανοσύνης, αλλά το
άδραγμα των εκκλησιών πάνω στο νου των μαζών. Οι
παλιές μορφές της σκέψης και της ερμηνείας είναι
τώρα υπερβολικά περιορισμένες στο κράτημα τους
πάνω στη φυλακισμένη και αγωνιζόμενη ψυχή.
(σελ.
589)
Σ΄
αυτές τις φράσεις αναφέρομαι σε μια όψη της
εκπληκτικής προσπάθειας που ξεκινά η Ιεραρχία σ΄
αυτόν τον κύκλο: Την εμφάνιση της, την έκφραση της
και τη δραστηριότητα της πάνω στο φυσικό πεδίο
για πρώτη φορά από τότε που αποσύρθηκε στην
υποκειμενική πλευρά της ζωής και εστιάστηκε στο
νοητικό πεδίο (αντί στο φυσικό) κατά τη διάρκεια
των ημερών της αρχαίας Ατλαντίδας και μετά τον
πόλεμο ανάμεσα στους Κυρίους της Ακτινοβόλας
Έκφρασης και τους Κυρίους της Σκοτεινής Όψης,
όπως τους αποκαλεί η Μυστική Δοξασία. Για
εκατομμύρια χρόνια, ως αποτέλεσμα του θριάμβου
του κακού σ΄ εκείνες τις ημέρες, η Ιεραρχία
παρέμενε σιωπηλή πίσω από τον κόσμο των
παγκόσμιων γεγονότων...
(σελ.
608)
Η
Ιεραρχία εργάζεται σταθερά με το έργο να
αφυπνίσει την όψη συνείδηση σε όλες τις μορφές,
έτσι ώστε να είναι αφυπνισμένη, να επεκτείνεται
και να χρησιμοποιείται με νοημοσύνη.
(σελ.
609)
Για
αιώνες και για αμέτρητους κύκλους, η Ιεραρχία
λειτούργησε αποσυρμένη στη σιωπή πάνω στα
ανώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου και πάνω στα
βουδικά επίπεδα, όπου έπρεπε να έρθουν σε επαφή
με Αυτούς εκείνοι από τους μαθητές που έχουν με
την πειθαρχία, την ανάπτυξη και την υπηρεσία,
προετοιμάσει τον εαυτό τους για να εδραιώσουν
μια νέα σχέση.
(σελ.
614-615)
Τη
στιγμή που θα προσεγγιστεί ένα σημείο
ισορροπίας, τη στιγμή εκείνοι που
αντιπροσωπεύουν τη χωριστικότητα και τον υλισμό, τον
ολοκληρωτισμό ή οποιοδήποτε σύστημα
διακυβέρνησης επιβάλλεται, (και επομένως μια
κακή ενότητα), και εκείνοι οι οποίοι
αντιπροσωπεύουν την ελευθερία της ανθρώπινης
ψυχής, τα δικαιώματα του ατόμου, την αδελφότητα
και τις ορθές ανθρώπινες σχέσεις, θα βρεθούν σε
ίση δύναμη, θέση και επιρροή, τότε οι πόρτες της
ιεραρχίας (συμβολικά μιλώντας) θα ανοίξουν και ο
Χριστός και οι μαθητές του θα έρθουν. Αυτή η
ισορροπία πρέπει να προσεγγίσει ένα σημείο πάνω
στα νοητικά πεδία. Πρέπει να προσεγγιστεί από
εκείνους που μπορούν να σκεφτούν, που μπορούν να
επηρεάσουν, και στα χέρια των οποίων βρίσκεται η
ευθύνη γι αυτά που πιστεύουν και γνωρίζουν οι
μάζες κάτω από το νοητικό πεδίο. Οι ανεκπαίδευτοι
εργάτες, οι αναρίθμητοι άνθρωποι που δεν
σκέφτονται ποτέ, οι οποίοι είναι νέοι στην
εμπειρία της ενσάρκωσης, και ο μεγάλος αριθμός
ατόμων που αποφεύγουν να σκέφτονται αν και
μπορούν, βρίσκονται στα χέρια αυτών των αχανών
ομίλων που δεσπόζουν: τα ολοκληρωτικά καθεστώτα
και οι δημοκρατίες.
(σελ.
758-759)
Η
ενέργεια του νοητικού πεδίου. Αυτή
έρχεται γοργά σε μια μοναδική δυναμικότητα και
οι επιδράσεις της προσεγγίζουν σήμερα τα βάθη
της ανθρωπότητας, φέρνοντας έτσι στην επιφάνεια
τη νοητική ικανότητα που λανθάνει μέχρι τώρα και
δεν χρησιμοποιείται από τις μάζες των ανθρώπων
παντού. Μπορεί να περιγραφεί ότι διαχύνεται μέσα
στην ανθρώπινη συνείδηση, χρησιμοποιώντας τις
τέσσερις διαιρέσεις της νοητικής ενέργειας:
Α. Την
ενέργεια της ιδεολογικής σκέψης.
Β. Την
ενέργεια των θρησκευτικών διατυπώσεων. Αυτές
βρίσκονται στη διαδικασία της δημιουργίας
μεγάλων αλλαγών στο νου των ανθρώπων, που
σχετίζονται με τα θρησκευτικά θέματα του κόσμου
και τις νέες πνευματικές αξίες.
Γ. Την
ενέργεια που σήμερα δημιουργεί την πάλη για
ελευθερία και απελευθέρωση από τις συνθήκες του
περιβάλλοντος...
Αυτή
η ‘ενέργεια της απελευθέρωσης’ έγινε αισθητή,
καταγράφηκε και εκφωνήθηκε για την ανθρωπότητα
από τον Φραγκλίνο Ντ. Ρούσβελτ στις Τέσσερις
Ελευθερίες, που τόσο πολύ συζητήθηκαν από τους
ανθρώπους σήμερα. Μ΄ αυτόν τον τρόπο έβαλε τα
θεμέλια για το νέο πολιτισμό και τη νέα παγκόσμια
κουλτούρα.
Δ. Την
ενέργεια της πνευματικής Ιεραρχίας του πλανήτη
όπως εφαρμόζεται σήμερα από την Ιεραρχία στη
μετουσίωση του θλιβερού και λυπηρού παρελθόντος
της ανθρωπότητας στην ένδοξη προσδοκία της Νέας
Εποχής.
(σελ.
763-764)
Έχοντας
ανακαλύψει τέτοιους ανθρώπους, (ζηλωτές και
εκείνους σε όλες τις χώρες οι οποίοι βρίσκονται
πολύ κοντά στο να αποδεχτούν τη μαθητεία) το
επόμενο βήμα της Ιεραρχίας είναι να τους
υποβάλει σε μια διαδικασία εκπαίδευσης στην
τηλεπαθητική δεκτικότητα, έτσι ώστε να είναι
ευαίσθητοι στην ιεραρχική εντύπωση.
...όλοι
αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να αναζητηθούν πάνω στα
νοητικά επίπεδα. Η κατοχή του αφηρημένου νου δεν
επαρκεί. Είναι χρήσιμος γιατί εγγυάται την
ικανότητα του ζηλωτή να δομήσει την αντακάρανα.
Παρόλα αυτά, είναι σχεδόν δυνατό να κατέχει μια
πολύ καλά αναπτυγμένη αφηρημένη συνείδηση, και
όμως την ίδια στιγμή να του διαφεύγει κάθε
ενορατική αντίληψη.
Η
ενόραση είναι ουσιαστικά το όργανο της ομαδικής
αντίληψης και εκείνη που ανυψώνει τελικά την
προσωπικότητα στη σωστή της θέση, ως τον
παράγοντα της Ψυχής στον όμιλο.
(σελ.
807)
Η
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ
Μολονότι
ο κοινός άνθρωπος δεν μπορεί να το αντιληφθεί, οι
μεγάλοι στοχαστές, όπως ο Edison,
οδηγήθηκαν στην επίλυση των προβλημάτων τους
ακολουθώντας τον διαλογισμό. Με επωαστική
συγκέντρωση, με αδιάκοπη περισυλλογή και με
ισχυρή προσήλωση στην ιδιαίτερη γραμμή σκέψης
που τους ενδιέφερε, επέφεραν αποτελέσματα,
άντλησαν απ τις ενδότερες δεξαμενές έμπνευσης
και δύναμης, και προσέλκυσαν απ΄ τα ανώτερα
επίπεδα του νοητικού πεδίου ευεργετικά
επακόλουθα για την ομάδα.
(σελ.
108)
Πολύ
λίγα ανθρώπινα όντα μπορούν να λειτουργούν στο
νοητικό πεδίο, με συνείδηση σε πλήρη εγρήγορση,
και ακόμη λιγότερο στο πνευματικό πεδίο. Το
αντικείμενο της εξέλιξης είναι να
λειτουργήσουμε συνειδητά, με πλήρη συνέχεια στην
αντίληψη, πάνω στο φυσικό, το συγκινησιακό και το
νοητικό πεδίο. Αυτό συνιστά τη μεγάλη επίτευξη
που κάποια μέρα θα κατακτήσουμε.
(σελ.
123)
Μερικοί
ελέγχουμε συνειδητά τα συναισθήματα μας αλλά
ελάχιστοι μπορούμε να ελέγξουμε το νου μας. Στην
πλειονότητα μας ελεγχόμαστε από τις επιθυμίες
και τις σκέψεις μας. Αλλά φτάνει ο καιρός που θα
ελέγχουμε συνειδητά την τριπλή κατώτερη φύση
μας. Για μας τότε δεν θα υπάρχει πια καθόλου ο
χρόνος. Θα διαθέτουμε τότε εκείνη τη συνέχεια της
συνείδησης πάνω στα τρία πεδία ύπαρξης – το
φυσικό, το συγκινησιακό και το νοητικό.
(σελ.
132)
Η
ΤΗΛΕΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΙΘΕΡΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ
Η
εισροή των καινούργιων ιδεών από τα βουδδικά
πεδία, η οποία με τον τρόπο αυτό ξυπνά την
ενορατική όψη του μαθητού, δείχνει ότι η ψυχή του
αρχίζει να ολοκληρώνεται ενσυνείδητα και
οριστικά με την Πνευματική Τριάδα, και επομένως
να ταυτίζει τον εαυτό της όλο και πιο λίγο με την
κατώτερη αντανάκλαση, την προσωπικότητα. Αυτή η
νοητική ευαισθησία και επικοινωνία μεταξύ ψυχής
και νου μένει για πολύ καιρό σχετικά
ασχημάτιστη στο νοητικό πεδίο. Εκείνο που
γίνεται αισθητό παραμένει πάρα πολύ ακαθόριστο
και αφηρημένο για να διατυπωθεί. Είναι το στάδιο
του μυστικιστικού οράματος και της
μυστικιστικής αναπτύξεως.
(σελ.
23)
Τι
είναι η λεγομένη «κοινή γνώμη», παρά αόριστες
νοητικές αντιδράσεις της μάζας των ανθρώπων που
αρχίζουν ψηλαφητά το δρόμο τους στο νοητικό
πεδίο, στη δραστηριότητα και στην επαφή πιο
δραστήριων και πιο δυνατών διανοιών; Ο γραπτός
και ο προφορικός λόγος δεν είναι αυτός καθ αυτόν
αρκετός για να εξηγήσει την εκδήλωση τής
σύγχρονης γνώμης, όπως τη ξέρουμε σήμερα.
(σελ.
26)
To
τηλεπαθητικό έργο, λοιπόν, ασχολείται με τρεις
τύπους ενεργείας, που εκδηλώνονται σαν δυνάμεις
με την ικανότητα να κινητοποιούν :
Τη
δύναμη της αγάπης με την αρνητική της ιδιότητα,
πού:
α)
Προσελκύει το αναγκαίο υλικό, με το οποίο θα
ντυθεί η ιδέα, η σκέψη ή η έννοια που πρόκειται να
μεταδοθεί. Είναι επίσης ο ελκτικός παράγων που
χρησιμοποιείται από το δέκτη. Ώστε, πομπός και
δέκτης εργάζονται κι οι δυο με τον ίδιο
παράγοντα, μόνο ο πομπός χρησιμοποιεί την
ενέργεια τής αγάπης του μεγαλυτέρου συνόλου, ενώ
ο δέκτης συγκεντρώνει, πάνω στον πομπό, την
ενέργεια αγάπης της δικής του φύσεως. Αν αυτό
αληθεύει, μπορείτε να καταλάβετε γιατί δίνω
έμφαση στην ανάγκη για αγάπη και στην αποχή από
την επίκριση.
β)
Αποτελεί τη συναφή ιδιότητα που συνενώνει τον
πομπό με τον δέκτη, ως που συνάμα επιφέρει την
συνοχή αυτού που μεταδίδεται.
Η
αγάπη (όχι το συναίσθημα) είναι το κλειδί της
επιτυχούς τηλεπαθητικής εργασίας. Αγαπάτε,
λοιπόν, ο ένας τον άλλο μ ένα καινούργιο
ενθουσιασμό και αφοσίωση. Ζητάτε να εκφράζετε
αυτή την αγάπη με κάθε δυνατό τρόπο - πάνω στο
φυσικό πεδίο, πάνω στα επίπεδα της συγκινήσεως,
και μέσον της ορθής σκέψεως. Αφήστε την αγάπη της
ψυχής να συμπαρασύρει τα πάντα σα μια
αναγεννητική δύναμη.
2.
Τη δύναμη του νου. Αυτή είναι η φωτιστική
ενέργεια που «φωτίζει το δρόμο» μιας ιδέας ή
μορφής που πρόκειται να μεταδοθεί και να ληφθεί.
Μη ξεχνάτε ότι το φως είναι λεπτεπίλεπτη ουσία.
Πάνω σε μια αχτίδα φωτός μπορεί η ενέργεια του
νου να υλοποιηθεί. Αυτή είναι μια από τις πιο
σημαντικές δηλώσεις που γίνονται σχετικά με την
επιστήμη της τηλεπάθειας.
3.
Την ενέργεια του πράνα, ή την αιθερική δύναμη του
ζωτικού σώματος. Η ενέργεια αυτή, μέσον
εφαρμογής της θελήσεως και κάτω από την πίεση της
μαγνητικής δυνάμεως της αγάπης, ανταποκρίνεται
στις διφυείς (διττές) ενέργειες που αναφέραμε πιο
πάνω, ή είναι δεκτική προς αυτές. Η ιδέα
μορφή-σκέψη ή νοητική εντύπωση, που πρέπει να
αναγραφεί στην εγκεφαλική συνείδηση του δέκτη
διανοίγει ένα δρόμο μέσα στα πρανικά ρευστά κι
έτσι ελέγχει τη δράση τους (που είναι τόσο
ασταμάτητη όσο οι ροπές του τσίττα (chitta) στη
δημιουργία μορφών - σκέψεων) ώστε ο εγκέφαλος να
γίνεται ικανός εις το ανταποκρίνεσθαι με δυο
τρόπους:
α)
Γίνεται παθητικός από την κρούση των τριών τύπων
ενεργείας, που σμίγουν και συγχωνεύονται σε ένα
ρεύμα δυνάμεως.
β)
Γίνεται ενεργώς ευαίσθητος στην ιδέα, εντύπωση,
μορφή-σκέψη, σύμβολο, λέξεις κλπ, που
παρασύρονται μέσα στην περιοχή της συνειδητής
δραστηριότητός του.
Ας
προσπαθήσω να μετατρέψω τις πιο πάνω γνώσεις σε
κάτι το πρακτικό και απλό, δείχνοντας έτσι πως οι
τρεις αυτοί τύποι ενεργείας μπορούν να
χρησιμοποιηθούν σε πρακτικό έργο:
1. Με
τη χρήση της ενέργειας της αγάπης κατά τρεις
τρόπους:
α)
Εξαποστέλλοντας αγάπη (όχι συναίσθημα) στους
αδελφούς σας κατά τη στιγμή της μεταδόσεως ή της
λήψεως.
β)
Υπολογίζοντας πάνω στην έμφυτη δύναμη της αγάπης
στο να έλκει την ύλη ή ουσία, κι έτσι να «ντύνει»
με την αποκρυφιστική έννοια αυτό που
εξαποστέλλετε.
γ)
Εκπέμποντας τη «ντυμένη» ιδέα, εντύπωση, κλπ.,
πάνω σ΄ένα ρεύμα αγάπης την οποία (αγάπη) ο
αδελφός σας - άγρυπνος, δεκτικός και εν αναμονή -
θα ελκύσει προς τον εαυτό του μέσον της
συνειδητής αγάπης του για σας.
2.
Με τη χρήση νοητικής ενεργείας μέσον της
προσπάθειας να κατευθύνετε τον εαυτό σας πάνω
στα νοητικά πεδία συνειδήσεως. Με μια θετική
εφαρμογή της θελήσεως ανυψώνετε τη συνείδησή σας
πάνω στο νοητικό πεδίο και την διατηρείτε εκεί.
Αυτή η πράξη είναι μια αντανάκλαση πάνω σ΄ ένα
κατώτερο πεδίο, και στην εγκεφαλική συνείδηση, της
ικανότητος του νου να κρατείται στο φως. Η
επιτυχία κάθε τηλεπαθητικής εργασίας που κάνετε,
σαν όμιλος ή σαν άτομα, θα εξαρτηθεί από την
ικανότητά σας να «διατηρείτε τους εαυτούς σας
σταθερά μέσα στο φως», νοητικά. Η διαφορά είναι
πως τη φορά αυτή το κάνετε για τους σκοπούς του
σχεδιασμένου έργου, και προσπαθείτε να
διατηρήσετε το νου σταθερά μέσα στο φως της
ομάδος, ή μέσα στο φως ο ένας του άλλου, και όχι
τόσο ειδικά στο φως της δικής σας ψυχής.
3. Με
τη συνειδητή οργανωμένη χρήση της ενεργείας του
αιθερικού κέντρου άτζνα, και κάποτε του κέντρου
της κεφαλής, όταν δέχεσθε, και του κέντρου του
λαιμού, όταν εκπέμπετε.
(σελ.
27-28-29-30)
Η αύξηση της
τηλεπαθητικής επικοινωνίας θα φέρει μια εποχή
καθολικότητας και συνθέσεως, με τις ιδιότητές
της των αναγνωρισμένων σχέσεων και της
ανταποκριτικότητας. Αυτό
θα είναι, κατ εξοχήν, η δόξα του Αιώνος του
Υδροχόου.
Καθώς
η (ανθρώπινη) φυλή πετυχαίνει όλο και περισσότερο
τη νοητική πόλωση μέσον της αναπτυσσόμενης
ελκτικής δυνάμεως του νοητικού στοιχείου, η
χρήση της γλώσσας για τη μεταβίβαση των σκέψεων
μεταξύ ίσων ή για την επικοινωνία με ανωτέρους θα
περιπέσει σε αχρηστία. Θα εξακολουθεί να
χρησιμοποιείται η γλώσσα για την προσέγγιση των
μαζών και εκείνων που δε δρουν πάνω στο νοητικό
πεδίον. Ήδη η νοερή προσευχή, η έφεση και η
λατρεία θεωρούνται ότι έχουν ανώτερη αξία από
τις παρακλήσεις και εκδηλώσεις της έναρθρης
εκφράσεως. Για το στάδιο ακριβώς αυτό της
αναπτύξεως της φυλής πρέπει να γίνει
προετοιμασία, οι δε νόμοι, η τεχνική και η
διαδικασία της τηλεπαθητικής επικοινωνίας,
πρέπει να εκτεθούν απλά, ώστε να είναι δυνατό να
κατανοηθούν με νοημοσύνη σαν θεωρία.
Οι μαθητές πρέπει
να απασχολούνται όλο και περισσότερο με την ορθή
κατανόηση, τον ορθό χαρακτηρισμό και τον ορθό
ορισμό της καινούργιας επιστήμης της
τηλεπάθειας. Η νοητική κατανόηση και η νοητική
συμπάθεια θα καταστήσει δυνατή την αληθινή
αλληλεπίδραση, κι αυτό θα είναι ένα γεφύρωμα
μεταξύ του παλιού τρόπου της κατανοήσεως της
σκέψεως μέσον του προφορικού ή του γραπτού λόγου
(που ενσωματώνει τη σκέψη αυτή καθώς ο στοχαστής
σαν άτομο ζητά να την μεταβιβάσει) και του
μελλοντικού σταδίου της άμεσης ανταποκρίσεως
προς τη σκέψη, χωρίς τον περιορισμό της ομιλίας ή
άλλου μέσου εκφράσεως.
(σελ.
35)
Θα
αντιληφθείτε, έτσι, το λόγο που οι Γνώστες του
κόσμου πάντα έχουν αναφερθεί στη διπλή
δραστηριότητα του νου, αφού είναι ευαίσθητος
στις ανώτερες εντυπώσεις και ενεργός στη νοητική
δημιουργία των αναγκαίων μορφών-σκέψεων. Ο νους,
όταν εκγυμναστεί ορθά, θα αδράξει τη φευγαλέα
εντύπωση, θα την υποβάλει στη διαδικασία
συγκεκριμενοποιήσεως της νοητικής
δραστηριότητος, θα δημιουργήσει την αναγκαία
μορφή και η τελευταία αυτή, όταν έχει
δημιουργηθεί και προσανατολισθεί ορθά, θα
οδηγήσει τελικά στην εξωτερίκευση της
εντυπώσεως που έχει αποτυπωθεί, υπό τη μορφή που
της έχει δώσει η ενόραση και τη θέση που έχει
πάρει τελικά πάνω στο νοητικό πεδίο. Θα δείτε
συνάμα γιατί οι μαθητές και οι παγκόσμιοι
εργάτες οφείλουν να δρουν σαν ΔΙΑΝΟΙΕΣ, σαν
δεκτικοί και οξυδερκείς παράγοντες και
δημιουργοί σε νοητική ύλη. Η όλη υπόθεση
σχετίζεται με την Επιστήμη αυτή της Εντυπώσεως
την οποία έχουμε πραγματευθεί.
(σελ.
52)
Βήμα
προς βήμα, οι μορφές της ζωής του φυσικού πεδίου,
στο διάστημα των αιώνων, ανέπτυξαν τη μια αίσθηση
μετά την άλλη. Η μια μορφή ευαίσθητης
ανταποκρίσεως μετά την άλλη γίνεται δυνατή καθώς
ο σχετικός μηχανισμός δημιουργείται, ωσότου το
ανθρώπινο ον μπορεί να παίρνει εντυπώσεις από το
φυσικό πεδίο και να τις ερμηνεύει ορθά, ωσότου
μπορεί ν' ανταποκρίνεται στις συγκινησιακές
επαφές του αστρικού πεδίου και να ενδίδει σ΄
αυτές ή να τις υπερνικά και ωσότου μπορεί να
γίνει τηλεπαθητικός προς τον κόσμο του νοητικού
πεδίου, συμμεριζόμενος έτσι - φυσικά,
συγκινησιακά και νοητικά - τη ζωή και τις επαφές
των τριών κόσμων που συνιστούν το περιβάλλον του,
στο οποίο είναι βυθισμένος όσο καιρό βρίσκεται
σε ενσάρκωση.
(σελ.57)
Τα μηνύματα από την ίδια τη
ψυχή του μαθητού είναι ενδιάμεσα μεταξύ των
μεντιουμιστικών αυτών εκδηλώσεων και εκείνων
που είναι οριστικά φύσεως νοητικής.
Με
τον τελευταίο αυτό τύπο επικοινωνίας που
ανέφερα, θα βρούμε ανάκατα ορισμένα μηνύματα ή
εντυπώσεις από το Άσραμ, τα οποία ο μαθητής έχει
την τάση να συγχέει με την ομαδική
τηλεπάθεια, με την επικοινωνία με τη ψυχή και την
απ΄ ευθείας σχέση με το Διδάσκαλο - μια σχέση που
στο στάδιο αυτό είναι ανύπαρκτη. Αυτό δεν
πολυπειράζει, γιατί όταν ο μαθητής αρχίζει να
αντιλαμβάνεται ορισμένες διαφορές, ένας νέος
τύπος αποτυπώσεως θα ξυπνήσει και θα καθοδηγεί
τη συνείδησή του.
Το
στάδιο αυτό, που περιλαμβάνει το δεύτερο τύπο
εντυπώσεως στις εντελώς αρχικές μορφές του,
μπορεί να είναι αρκετά μακροχρόνιο, γιατί
καλύπτει μια πολύ συγκεκριμένη περίοδο
μεταβάσεως από το αστρικό πεδίο στο νοητικό
πεδίο. Η εξίσωση του χρόνου ποικίλλει ανάλογα
με την ακτίνα και την ηλικία της ψυχής. Οι
άνθρωποι της έκτης ακτίνας, για παράδειγμα, είναι
πολύ βραδείς στην πραγματοποίηση αυτής της
μεταβάσεως, ένεκα του έκδηλου παράγοντος της
θυμικής αυταπάτης, ενώ οι άνθρωποι της πρώτης και
της δεύτερης Αρκτίνος είναι σχετικά ταχείς. Οι
άνθρωποι της τρίτης ακτίνας είναι επίσης
βραδείς, αφού είναι χαμένοι μέσα στα νήματα των
ίδιων τους παραισθητικών παρασκευασμάτων και
του διεστραμμένου τρόπου τους του σκέπτεσθαι,
και με δυσκολία ξέρουν να πουν που αρχίζει η
αλήθεια και που τελειώνει η παραίσθηση. Η πλάνη,
που είναι το πρόβλημα των νοητικών τύπων σ΄ όλες
τις ακτίνες, είναι απείρως πιο προσωρινή στα
αποτελέσματά της απ΄ ό,τι είναι η παραίσθηση.
(σελ.
95)
Αυτή η μαγνητική αύρα
αρχίζει να σχηματίζεται από την πρώτη στιγμή που
κάνει επαφή με τη ψυχή του. Βαθαίνει και
αναπτύσσεται καθώς οι επαφές αυτές (Στμ: με τη
ψυχή) αυξάνονται σε συχνότητα και γίνονται με τον
καιρό μια συνήθης κατάσταση συνειδήσεως. Τότε,
κατά βούληση και σε κάθε στιγμή, βρίσκεται σε
επικοινωνία με τη ψυχή του, τη δεύτερη θεία όψη.
Η
αύρα αυτή ακριβώς εiναι στην πραγματικότητα το
απόθεμα της ουσίας της σκέψεως, πάνω στο οποίο ο
μαθητής μπορεί πνευματικά να βασισθεί. Αυτό το
σημείο εστιάσεως είναι πάνω στο νοητικό πεδίο. Ο
μαθητής δεν διευθύνεται πια από την αστρική φύση,
δομεί με επιτυχία την ανταχκάρανα, κατά μήκος της
οποίας οι ανώτερες εντυπώσεις μπορούν να
κυλήσουν. Μαθαίνει να μη διασκορπίζει αυτή την
εισροή, αλλά να συσσωρεύει μέσα στην αύρα (με την
οποία έχει περιβάλει τον εαυτό του) τη γνώση και
τη σοφία που αντιλαμβάνεται πως η υπηρεσία του
προς τους συνανθρώπους του χρειάζεται. Ένας
μαθητής είναι ένα μαγνητικό κέντρο φωτός και
γνώσεως ακριβώς ως το σημείο που η μαγνητική αύρα
του διατηρείται απ΄ αυτόν σε κατάσταση
δεκτικότητας. Τότε είναι (Στμ: η αύρα) συνεχώς
επικλητική της ανώτερης σειράς των εντυπώσεων.
Μπορεί να γεννηθεί, η ανταπόκρισή της και να
τεθεί σε «διανεμητική δραστηριότητα», από αυτό
που είναι κατώτερο και που ζητά βοήθεια. Ο
μαθητής, συνεπώς, στην κατάλληλη ώρα, γίνεται μια
απειροελάχιστη ή παραμικρή αντιστοιχία της
Ιεραρχίας - αντιστοιχία επικλητική, καθώς είναι,
της Σαμπάλλα και εύκολα εφελκυστική από την
ανθρώπινη ζήτηση.
(σελ.103)
Η
νοητική αύρα είναι στις περισσότερες
περιπτώσεις σχετικά μικρή, αλλά
αναπτύσσεται γοργά από τη στιγμή που ο
μαθητής παίρνει την προσωπική του ανάπτυξη ενσυνείδητα
στο χέρι, ή από τη στιγμή που η πόλωση της
προσωπικότητας είναι πάνω στο νοητικό πεδίο. Θα
έρθει τελικά ο καιρός που η νοητική αύρα θα
απαλείψει (αν μπορώ να μεταχειριστώ ένα τόσο
ανεπαρκή όρο) τη συγκινησιακή ή αστρική αύρα, και
τότε η ψυχική ιδιότητα της αγάπης θα
δημιουργήσει ένα αναπληρωτή, ώστε η απαιτουμένη
ευαισθησία να μη εξαφανισθεί ολότελα αλλά να
είναι φύσεως ανώτερης και απείρως πιο ευπαθούς.
(σελ.
105)
Το πρόβλημα του
υποψηφίου καθώς «δημιουργεί» τη μαγνητική του
αύρα είναι το να αποσύρεται ο ίδιος, κι έτσι να
ελαττώνει την έκταση και τη δύναμη της αστρικής
αύρας, και να επεκτείνει και να αυξάνει την ισχύ
της νοητικής αύρας. Θα έπρεπε να θυμόμαστε πως η
μεγάλη πλειοψηφία των υποψηφίων είναι οριστικά
πολωμένοι στην αστρική φύση, και πως γι΄ αυτό, το
πρόβλημά τους είναι να επιτύχουν μια διαφορετική
πόλωση και να πραγματοποιήσουν την εστίασή τους
πάνω στο νοητικό πεδίο. Αυτό παίρνει καιρό και
ατέλειωτη προσπάθεια. Τελικά - καθώς αναφέρεται
πιο πάνω - η ακτινοβολία της ψυχής αντικαθιστά τη
μέχρι τη στιγμή εκείνη παρατηρούμενη
συγκινησιακή δραστηριότητα του υποψηφίου. Αυτή η
εκπόρευση είναι, στην πραγματικότητα, μια
ακτινοβολία από τα πέταλα αγάπης του εγωικού
λωτού.
(σελ.
106)
Το γεγονός της
αποτυπώσεως δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο. Οι
ευαίσθητοι άνθρωποι διαρκώς εντυπώνονται από το
ένα ή το άλλο επίπεδο συνειδήσεως, και είναι
δεκτικοί σ΄ αυτές τις εντυπώσεις ανάλογα με το
επίπεδο της συνειδήσεως πάνω στο οποίο κανονικά
δρουν. Τα μέντιουμ, για παράδειγμα, εiναι
εξαιρετικά επιρρεπή στο να δέχονται εντυπώσεις
από τα αιθερικά ή τα αστρικά επίπεδα, ακριβώς
όπως και η τεράστια πλειονότης των αστρικών
ψυχικών τύπων - και το όνομά τους είναι λεγεών.
Εντυπώσεις από τα νοητικά επίπεδα
(συγκεκριμένες, αφηρημένες ή φύσεως πιο
εξυψωμένης) αφήνουν τη σφραγίδα τους πάνω στις
διάνοιες εκείνων που έχουν φτάσει ένα πραγματικό
βαθμό εστιάσεως πάνω στο νοητικό πεδίο. Οι
επιστήμονες, οι μυστικιστές, οι μαθηματικοί, οι
σπουδαστές του αποκρυφισμού, οι υποψήφιοι και οι
μαθηταί, οι εκπαιδευτικοί και οι ανθρωπιστές και
όσοι αγαπούν τους συνανθρώπους τους, όλοι αυτοί
είναι υποκείμενοι σε τέτοια εντύπωση, και μια από
τις πρώτιστες ανάγκες του μαθητού είναι να
αναπτύξει αρκετή ευαισθησία στην ασραμική
εντύπωση κι επαφή. Τότε μετοικεί από τον όμιλο
των νοητικών ευαίσθητων τύπων που έχω
απαριθμήσει πιο πάνω.
(σελ.
111-112)
Νοητική τηλεπάθεια. Η
τηλεπάθεια αυτή συνεπάγεται φυσικά δύο ή πολλές
διάνοιες, και η διαδικασία πραγματοποιείται μέσα
στην ουσία του νοητικού πεδίου. Είναι ο παράγων
που κάνει δυνατή τη δραστηριότητα που ονομάζουμε
«εντύπωση». Η εντύπωση αυτή έρχεται σ΄ ένα μεγάλο
μέρος της από ορισμένες όψεις του νοητικού
πεδίου, όπως είναι :
α. Η
ψυχή του τηλεπαθητικού ατόμου, που χρησιμοποιεί
τα πέταλα της γνώσεως του εγωικού λωτού - πράγμα
που είναι μια ανώτερη μορφή νοητικής αναπτύξεως.
β. Ο
αφηρημένος νους, καθώς αποκαλείται. Η όψη αυτή
της νοητικής ουσίας χρησιμοποιείται σε μεγάλο
βαθμό από την Ιεραρχία με σκοπό να προσεγγισθούν
οι διάνοιες των μαθητών. Είναι μονάχα στους
τελευταίους λίγους αιώνες που η Ιεραρχία έχει
μετατοπίσει την εστία της ζωηρής προσοχής της
πάνω στο βουδδικό πεδίο και μακριά από το νοητικό
πεδίο. Αυτό έχει καταστεί δυνατό επειδή οι
υποψήφιοι του κόσμου είναι τώρα ευαίσθητοι σ΄
επαφές που έχουν σαν βάση την αστρική-βουδδική
συνείδηση, αλλά που πραγματοποιούνται αυστηρά
μέσα σε νοητική ουσία. Αυτό κατ΄ ανάγκη
προϋποθέτει τις τρεις όψεις του νου, που
συναντούνται μέσα εκεί: τον συγκεκριμένο νου, τον
Υιό τού Νοός, και την αφηρημένη ευαισθησία...
(σελ.
119)
Θα
ήταν ίσως καλό να αντιληφθείτε πως ο σκοπός εκπορεύεται
από το κοσμικό νοητικό πεδίο και είναι το
εμπεριεκτικό των πάντων, συνθετικό, κινητήριο
στοιχείο, που εκφράζεται σα θεία θέληση πάνω στο
κοσμικό φυσικό πεδίο - τα επτά πεδία της
πλανητικής μας Ζωής. Αυτή η δυναμική ενέργεια
εστιάζεται μέσω των Ζωών ή Υπάρξεων οι
Οποίες ελέγχουν και κυριαρχούν μέσα στη
Σαμπάλλα. Ωσότου ο θείος σκοπός επιτευχθεί, ο
πλανητικός Λόγος κρατεί τα πάντα σε εκδήλωση
μέσω της ισχύος της Θελήσεώς Του, και ζωπυρεί (animates) όλες
τις μορφές με ηλεκτρικό πυρ. Γνώση αυτής της
Θελήσεως και του Σκοπού έρχεται στο σπουδαστή
που δομεί την ανταχκάρανα και που αρχίζει,
συνεπώς, να έρχεται κάτω από τον έλεγχο της
Πνευματικής Τριάδος, της τριπλής εκφράσεως της
Μονάδος.
(σελ.
138)
Η
δυναμική ηλεκτρική ενέργεια εισχώρησε στην
πλανητική μας σφαίρα από εξωπλανητικές πηγές και
από ένα σημείο συγκεκριμένης εστιάσεως πάνω στο
κοσμικό νοητικό πεδίο. Την ενέργεια αυτή
συνόδευσε παράλληλα μια δευτερεύουσα ενέργεια
από τον ήλιο Σείριο, πράγμα που εξηγεί τον δυϊσμό
της εκδηλώσεως.
(σελ.
140)
Όλα
θεωρούνται ότι ανήκουν στον κόσμο των μορφών,
όσα βρίσκονται στο φυσικό πεδίο, το αστρικό πεδίο
και στα επίπεδα του κατώτερου νου. Αυτό το
κατώτερο νοητικό πεδίον, που μόλις έχουμε
αναφέρει, περιλαμβάνει το επίπεδο όπου βρίσκεται
το αιτιατό σώμα - το πεδίον πάνω στο οποίο «ο
λωτός της αγάπης επιπλέει», όπως το διατυπώνει το
Αρχαίον Σχόλιον. Όλα όσα βρίσκονται πάνω απ
αυτό στα νοητικά επίπεδα, και απ εκεί προς τα πάνω
μέχρι τα ανώτατα των κοσμικών φυσικών πεδίων,
είναι άμορφα. Οι διακρίσεις αυτές πρέπει να
λαμβάνονται υπόψη με τη μεγαλύτερη προσοχή.
(σελ.
168)
Eπί
του παρόντος το αιθερικό σώμα παρουσιάζει
ανταπόκριση στις ενέργειες που προέρχονται από:
1.Το
φυσικό κόσμο. Αυτές οι
ενέργειες δεν είναι αρχές, αλλά είναι οι
τροφοδότες και ρυθμιστές των ζωωδών ορέξεων.
2.Τον
αστρικό κόσμο,
καθορίζοντας (Στμ: οι ενέργειες) τις επιθυμίες,
συγκινήσεις και εφέσεις, τις οποίες ο άνθρωπος
συνήθως εκφράζει και ακολουθεί πάνω στο φυσικό
πεδίο.
3.Το
κατώτερο νοητικό πεδίο, τον
κατώτερο νου, αναπτύσσοντας αυτοβούληση,
εγωισμό, χωριστικότητα και την κατεύθυνση και
τάση της ζωής πάνω στο φυσικό πεδίο. Είναι το
κατευθυντήριο στα ανώτερα ζητήματα, τελικά
ανοίγει αυτό ένστικτο που, όταν στραφεί τις
πόρτες προς τις ανώτερες κοσμικές αιθερικές
ενέργειες.
4.Την
ψυχή, το στοιχείο (αρχή) του ατομικισμού, την
αντανάκλαση μέσα στον μικρόκοσμο της θείας
προθέσεως και -μιλώντας συμβολικά- αυτό που είναι
προς την όλη έκφραση της μονάδος εκείνο που
«στέκει στο ενδιάμεσο σημείο», το όργανο της
αληθινής ευαισθησίας, της ικανότητος του
ανταποκρίνεσθαι...
(σελ.
169)
Μη
ξεχνάτε πως το αιθερικό σώμα είναι υλικό και
ουσιαστικό σώμα και είναι επομένως ακέραιο μέρος
του φυσικού πεδίου. Μη ξεχνάτε πως προορίζεται
πριν από όλα, να μεταφέρει τις ενέργειες του
θυμικού και του νοητικού πεδίου στο μη συνειδητό
πειραματικό στάδιο της ενσαρκώσεως, πως
προορίζεται επίσης να μεταφέρει τις
τρισυπόστατες ενέργειες της ψυχής στο στάδιο της
συνειδητής απoκτήσεως
εμπειρίας και πως επίσης, καθώς δομείται η
ανταχκάρανα, προορίζεται να μεταφέρει τις
ενέργειες της Μονάδος στο στάδιο της συνειδητά
εκφραζόμενης θεότητος. Βλέπετε, λοιπόν, την
ομορφιά της πνευματικής διαδικασίας και την
προσχεδιασμένη βοήθεια που δίνεται στους υιούς
των ανθρώπων σ΄ όλα τα στάδια της επιστροφής στο κέντρο από όπου ήρθαν;
(σελ.
188)
Ο
Νέος Όμιλος Εξυπηρετητών του Κόσμου έχει μέσα
του μονάδες ενεργείας που μπορoύv να εργασθούν
τόσο με ύλη όσο και με ουσία.
Υπάρχει εδώ μια
εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διάκριση, μια διάκριση
που σπάνια κατανοείται κατά βάθος. Μιλώντας από
εσωτέρα σκοπιά, η λέξη «ύλη» ή υλικός δίδεται σ΄
όλες τις μορφές των τριών κόσμων. Και μ΄ όλον ότι
το μέσου τύπου ανθρώπινο ον το βρίσκει δύσκολο να
καταλάβει πως το μέσον στο οποίο
πραγματοποιούνται οι νοητικές διεργασίες και το
μέσον από τo οπoio είναι καμωμένες όλες οι μορφές,
είναι η ύλη από πνευματική σκοπιά, όμως έτσι
είναι. Η ουσία -μιλώντας τεχνικά και νοώντας την
από εσωτέρα σκοπιά- είναι στην πραγματικότητα
Κοσμική αιθερική ύλη, ή η ύλη εκείνη από την οποία
τα τέσσερα ανώτερα πεδία των δικών μας επτά
πεδίων απαρτίζονται. Από ανθρώπινη σκοπιά, η
ικανότης να εργάζεται κανείς με την Κοσμική
αιθερική ουσία και μέσα σ΄ αυτή εμφανίζεται πριν
απ όλα όταν ο αφηρημένος νους αφυπνισθεί και
αρχίσει να εντυπώνει τον συγκεκριμένο νου. Μια
ενορατική αντίληψη είναι μια ιδέα ντυμένη σε
αιθερική ύλη, και τη στιγμή που ένας άνθρωπος
αποκτά την ικανότητα να ανταποκρίνεται στις
ιδέες αυτές, μπορεί να αρχίσει να γίνεται κύριος
της τεχνικής του αιθερικού ελέγχου. Όλα αυτά στην
πραγματικότητα είναι μια όψη της μεγάλης
δημιουργικής διαδικασίας: ιδέες, εκπορευόμενες
από τα βουδδικά επίπεδα του είναι (από τον πρώτο ή
κατώτατο Κοσμικό αιθέρα) πρέπει να ντυθούν σε ύλη
των αφηρημένων επιπέδων του νοητικού πεδίου.
Κατόπιν πρέπει να ντυθούν με ύλη του
συγκεκριμένου νοητικού πεδίου, υστερότερα με ύλη
επιθυμίας, και τελικά (αν ζήσουν τόσο πολύ)
παίρνουν φυσική μορφή. Μια ιδέα που προέρχεται
από τα ενορατικά επίπεδα της θείας συνειδήσεως
είναι μια ιδέα αληθινή. Η ιδέα αυτή σημειώνεται ή
γίνεται αντιληπτή από τον άνθρωπο που έχει, μέσα
στov εξοπλισμό του, ουσία της ιδίας ποιότητος -
γιατί είναι η μαγνητική σχέση μεταξύ του
ανθρώπου και της ιδέας που έχει κάνει δυνατή την
αντίληψή της. Μέσα στη μεγάλη δημιουργική
διαδικασία πρέπει ο άνθρωπος να δίδει μορφή στην
ιδέα, αν μπορεί να το κάμνει, και έτσι ο
δημιουργός καλλιτέχνης ή ο δημιουργός
ανθρωπιστής παίρνει υπόσταση και η θεία
δημιουργική πρόθεση με τον τρόπο αυτό βοηθείται.
Οι ιδέες μπορούν, ωστόσο, να είναι θνησιγενείς
και εκτρωματικές, κι έτσι να μη κατορθώσουν νά
φθάσουν στην εκδήλωση.
(σελ.
202-203)
Η
ΨΥΧΗ ΚΑΙ Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ
Η
ψυχολογία της Ανατολής πραγματεύεται εκείνο που
θεωρεί ότι βρίσκεται πίσω από τη μορφή. Είναι
πνευματική και υπερβατική. Δέχεται την ύπαρξη
της Ψυχής και του πνεύματος και όλα τα
συμπεράσματά της στηρίζονται σ΄ αυτή την
παραδοχή. Αποδέχεται τελείως τη μορφή και τη
δομή, αλλά θέτει την έμφαση σ΄ εκείνο που
χρησιμοποιεί τη μορφή, καθώς και στην ενέργεια
που την καθοδηγεί. Πρόκειται για την ψυχολογία
της ζωής και της ενέργειας.
Από
αμνημόνευτα χρόνια η σκέψη της Ανατολής είχε
έναν τέτοιο χαρακτήρα, κάτι που φαίνεται σαφώς
στο ιερό κείμενο της Ινδίας, την « Μπαγκαβάτ
Γκίτα»:
«Λένε
ότι οι αισθητήριες δυνάμεις είναι ανώτερες από
τα αντικείμενα, και ότι απ΄ αυτές ανώτερο είναι
το συναίσθημα, ενώ από το συναίσθημα ανώτερη
είναι η κατανόηση και από την τελευταία ανώτερος
είναι Αυτός. ΙΙΙ:42».
Έτσι,
η Ανατολική ψυχολογία ασχολείται με την αιτία,
τον δημιουργό, τον εαυτό, είτε πρόκειται για τον
ανθρώπινο θείο εαυτό, που λειτουργεί στο δικό του
μικρό κόσμο της νοητικής, συναισθηματικής και
φυσικής δραστηριότητας, είτε για το μεγάλο Εαυτό,
μέσα στον οποίο όλοι οι άλλοι ζουν και κινούνται
και υπάρχουν.
(σελ.
24-25)
Δόκτωρ
Cobb μας
λέει:
«...Μόνο
0,2 γραμμάρια της θυρεοειδούς έκκρισης χωρίζουν
την εξυπνάδα από την ηλιθιότητα. Είναι μια φρικτή
σκέψη να συνειδητοποιήσει κανείς πως η απουσία
ενός χημικού συστατικού μπορεί να καταλήξει στην
αποτυχία ανάπτυξης του νου και του σώματος ενός
ατόμου»
(
Cobb, LG., M.D, The Glands of Destiny, σελ.
5)
Ο
Δόκτωρ Cobb μας
λέει ακόμη στην Εισαγωγή του ότι:
«Η
δράση των αδένων στον καθορισμό της σωματικής
δομής είναι αναμφισβήτητη. Αλλά και η διανοητική
όψη του ατόμου, - «τα συμπλέγματα της
συμπεριφοράς του» - εμφανίζεται να εξαρτάται από
τη φυσική υγεία. Αναμφίβολα, η φυσική υγεία
εξαρτάται από την πετυχημένη δράση και
αλληλεπίδραση των διάφορων αδενικών εκκρίσεων...
»Μολονότι
βρισκόμαστε ακόμη στις απαρχές του θέματος,
έχουμε προχωρήσει αρκετά ώστε να κατανοούμε ότι,
όπως ορισμένα πρότυπα έχουν σχηματιστεί στο σώμα
από κάποια ιδιαίτερη διευθέτηση των ενδοκρινών
αδένων, έτσι και ο νους δέχεται μια ανάλογη
επίδραση από την ίδια πηγή»
Ο καθηγητής J.S.Huxley,
σε μια πρόσφατη διάλεξη, είπε: «Φαίνεται σαφώς
ότι η ιδιοσυγκρασία, που είναι σημαντικότερη από
την καθαρή νόηση για την επιτυχία, είναι κυρίως
μια υπόθεση ισορροπίας των διάφορων αδένων
εσωτερικής έκκρισης - θυρεοειδής, υπόφυση κ.α.
Έτσι, είναι πολύ πιθανό ότι η εφαρμοσμένη
φυσιολογία του μέλλοντος θα ανακαλύψει πώς να
τροποποιεί την ιδιοσυγκρασία».
(σελ.
30-31)
…η
ανεπαρκής ανάπτυξη της υπόφυσης προκαλεί ή
τουλάχιστον συνοδεύει τη φανερή ηθική και
διανοητική κατωτερότητα και την έλλειψη
αυτοέλεγχου. Αλλά η καλή ανάπτυξη της υπόφυσης
δηλώνει επίσης διανοητική δραστηριότητα και
αντοχή. Φαίνεται να έχει πολύ στενή σχέση με τις
συναισθηματικές και διανοητικές μας ιδιότητες.
Η
έκκριση της εμπρόσθιας υπόφυσης είναι άγνωστη.
«Η
εμπρόσθια υπόφυση έχει απεικονιστεί σαν ο αδένας
της διανοητικότητας... Με τη διανοητικότητα
εννοούμε την ικανότητα του νου να ελέγχει το
περιβάλλον του με συλλήψεις και αφηρημένες
ιδέες».
Ο
Δόκτωρ Berman
προσθέτει επίσης: «Η νοητική δραστηριότητα
συνοδεύεται από αυξημένη λειτουργία της
μπροστινής υπόφυσης αν είναι διανοητική, ή της
πίσω υπόφυσης αν είναι συναισθηματική».
Μελετώντας
αυτά τα σχόλια, γίνεται φανερό ότι οι ποιότητες
της προσωπικότητας -συναισθήματα, είτε εννοούμε
μητρικά ένστικτα κοινά με όλα τα ζώα, αγάπη για
τον σύντροφο, είτε αγάπη για τον Θεό- θεωρούνται
ότι εξαρτώνται πλατιά από την κατάσταση της
υπόφυσης καθώς και την ικανότητα για διανόηση.
Πλησιάζοντας
το πρόβλημα από διαφορετική σκοπιά, ο μελετητής
της Ανατολικής σοφίας αποδείχνει τη σχετική
ορθότητα αυτών των συμπερασμάτων.
(σελ.
37)
Με
την εργασία που έγινε με υποκανονικά άτομα, με
ανεπαρκή και ηλίθιους, οι ερευνητές κατέληξαν
στα λόγια του Δόκτορα Berman:
«Χωρίς
τον θυρεοειδή δεν μπορεί να υπάρξει περίπλοκη
σκέψη, μάθηση, μόρφωση, σχηματισμοί
συνηθειών, ανταποκριτική ενέργεια στις
καταστάσεις, καθώς και καμιά ανάπτυξη ικανότητας
και λειτουργίας και αναπαραγωγής του είδους,
κανένα σημάδι εφηβείας στην αναμενόμενη ηλικία
και κατά συνέπεια καμιά ένδειξη γενετήσιων
τάσεων».
Μας
λένε επίσης ότι:
«Μια
άλλη ποιότητα του θυρεοειδή είναι η ευαισθησία,
δηλαδή η ικανότητα να διακρίνουμε ανάμεσα στους
βαθμούς αίσθησης ή οξύτητα της αντίληψης. Καθώς
με το πλεόνασμα του θυρεοειδή είναι πιο
ενεργητική, έτσι είναι και πιο ευαίσθητη.
Αισθάνεται περισσότερο, πονά πιο εύκολα επειδή
φτάνει πιο γρήγορα στο στάδιο που η διέγερση
βλάπτει το νευρικό του μηχανισμό».
Ο
θυρεοειδής όπως και η υπόφυση έχει επίσης στενή
σχέση με τη μνήμη.
«...η
υπόφυση φαίνεται ότι σχετίζεται με τη διατήρηση
του αποθέματος της μνήμης... Η θυρεοειδική μνήμη
εφαρμόζεται ειδικά στην αντίληψη και τις
εντολές, η της υπόφυσης στις έννοιες (διάβασμα,
μελέτη, σκέψη) και τις ιδέες».
(σελ.
38-39)
Οι
τρεις καταστάσεις της ανθρώπινης φύσης, που
αναφέρθηκαν προηγουμένως σ΄ αυτό το κεφάλαιο -
φυσική, συναισθηματική και νοητική - απαρτίζουν
μια συντονισμένη ενότητα που λειτουργεί για
πρώτη φορά στην ιστορία της φυλής. Συνεπώς ο
κατευθυντήριος εαυτός μπορεί να αναλάβει πλέον
τον έλεγχο και, μέσα από το νου, να δρα στο ζωτικό
ή αιθερικό σώμα και έχοντας το σημείο επαφής στον
εγκέφαλο, να οδηγεί το όργανό του σε πλήρως
ελεγχόμενη έκφραση και σε επακόλουθη
δημιουργική δραστηριότητα. Έτσι, θα αναδυθεί
αυτό που o Kayserling το ονομάζει το «βαθύτερο Είναι».
(σελ.
55)
Η
δυνατότητα να λειτουργεί ο άνθρωπος σαν ψυχή, σαν
σύνθεση του μηχανισμού, της ζωής και σκοπού,
πιστεύω ότι θα επιταχυνθεί υπερβολικά, όταν η
Ανατολική και η Δυτική ψυχολογία αναμιχτούν και
μελετηθούν και κατανοηθούν οι σχέσεις ανάμεσα
στους Αδένες και το ζωτικό σώμα, με τα κέντρα
δύναμης. Αναφορικά μ΄ αυτό, ο Hocking
φτάνει στο εξής συμπέρασμα:
«Φαίνεται
λογικό να ελπίζω σε ένα καλύτερο φυσικό μέλλον
της φυλής, με τη βοήθεια μιας ολοκληρωμένης
νοητικής υγιεινής. Αφού πέρασε η εποχή των
τσαρλατάνων και, σε ένα μέτρο με τη βοήθειά τους,
εμφανίζεται μια δυνατότητα σταθερά
επεκτεινόμενης αυτοκυριαρχίας, καθώς η
πνευματική αίσθηση τέτοιας πειθαρχίας, όπως η
Γιόγκα, συνδέεται με τα σοβαρά στοιχεία της
Δυτικής ψυχολογίας και με ένα ισορροπημένο
σύστημα ηθικής. Κανένα απ΄ αυτά δεν αξίζει πολλά
δίχως το άλλο».
(σελ.56)
Στη
Κίνα ο Lao Tse
δίδαξε ότι η πνευματική ψυχή είναι ενωμένη με την
ημιυλική ζωτική ψυχή και μεταξύ τους ζωογονούν
το φυσικό σώμα. Οι Έλληνες, με τη σειρά τους,
θεωρούσαν ότι η ψυχή (με όλες τις διανοητικές
ικανότητες) ήταν ξεχωριστή από το σώμα, ενώ οι
Ρωμαίοι θεωρούσαν την ψυχή σαν μια τριπλότητα
-μια πνευματική ψυχή, μια διανοητική ψυχή ή νου
και ένα ζωτικό σώμα.
(σελ.
59)
Η Πράνα
είναι αυτή που εκδηλώνεται σαν κίνηση, σαν
βαρύτητα και σαν μαγνητισμός. Η Πράνα είναι αυτή
που εκδηλώνεται σαν σωματική δράση, σαν νευρικό
ρευστό και σαν δύναμη σκέψης. Από τη σκέψη μέχρι
και την κατώτερη φυσική δύναμη, τα πάντα
αποτελούν εκδήλωση της Πράνα. Το σύνολο των
δυνάμεων του σύμπαντος, νοητικών είτε φυσικών,
καλείται Πράνα, όταν επαναδιαλύεται στην
πρωταρχική του κατάσταση....».
(σελ.
75)
Ολόκληρο
το σύστημα και η τεχνική της Ανατολικής
διδασκαλίας για τα κέντρα του ανθρώπου, έχουν ως
βασική επιδίωξη την αυξανόμενη εκδήλωση της
πράνα ή της ζωικής ψυχικής ενέργειας.
Κατανοώντας αυτό το πράγμα, ο άνθρωπος μπορεί να
επιδείξει (με τον αυτοματισμό του φυσικού
σώματος) εκείνες τις ψυχικές δυνάμεις και τις
πνευματικές ποιότητες που αποτελούν την
κληρονομιά του πνευματικού ανθρώπου, της Ψυχής.
Επομένως,
ο αντικειμενικός στόχος κάθε μεθόδου και
πρακτικής είναι να επιφέρει συνειδητή ένωση με
την ψυχή και να υποτάξει τις δύο χαμηλότερες
ενέργειες, της ύλης και της αισθαντικής νοητικής
φύσης, στην υψηλότερη από τις τρεις, την
πνευματική ζωή. Όταν αυτό εκπληρωθεί, τότε η αρχή
της πνευματικής ζωής ζωογονεί μια ψυχή που δε
γνωρίζει φραγμούς ούτε περιορισμούς, επειδή
οδήγησε το μηχανισμό της στο ανώτερο στάδιο
τελειότητας. Η ύλη ανυψώθηκε στους ουρανούς, από
όπου και η Ινδική διδασκαλία ότι το πυρ της
Κουνταλίνη, η ενέργεια της ύλης (που ονομάζεται
μερικές φορές μητέρα) πρέπει τελικά να υψωθεί από
τη θέση της, που είναι η βάση της σπονδυλικής
στήλης, μέχρι το κεφάλι. Αυτό αποτελεί μια
αντιστοιχία της Ρωμαιοκαθολικής διδασκαλίας για
την Ανάληψη της Παρθένας-Μητέρας στον Ουρανό,
ώστε να πάρει τη θέση της στο πλευρό του Υιού της,
του Χριστού, της Ψυχής. Αυτό πρέπει να γίνει
συνειδητά από την ψυχή ή εαυτό, που εδράζεται στο
νου και στην εγκεφαλική συνείδηση, από όπου και
θα αναλάβει τον έλεγχο των ενεργειών ολόκληρου
του φυσικού ανθρώπου. Αυτός είναι ο Γιόγκα ή η
ένωση, που δεν πρόκειται μόνο για μυστικιστική
εμπειρία, αλλά για ένα ζωτικό ή φυσικό γεγονός.
Επίσης, αυτή είναι η ενοποίηση του Χριστιανού.
Είναι μια ολοκλήρωση όλου του ανθρώπου, φυσική,
συναισθηματική και νοητική και, στη συνέχεια, μια
συνειδητή ενοποίηση με τη συμπαντική ψυχή.
(σελ.
81)
Συνειδητότητα καθαυτή
είναι ο Άτμαν. Τόσο ο νους όσο και το σώμα, που
μέρος του αποτελεί ο εγκέφαλος, είναι ατελείς ή
συγκαλυμμένες εκφράσεις της Συνείδησης, που στην
περίπτωση του σώματος είναι τόσο συγκαλυμμένες,
ώστε έχουν την εμφάνιση της μη συνείδησης. Ο
ζωντανός εγκέφαλος αποτελείται από πυκνή
αισθητήρια ύλη (Μαχαμπούτα), εμποτισμένη με
Πράνα. Το υλικό του έχει υποστεί τέτοια
επεξεργασία, ώστε να αποτελεί κατάλληλο φορέα
για την έκφραση της συνείδησης στη μορφή του νου
(Αντακάρανα). Καθώς η συνείδηση δεν είναι
ιδιότητα του σώματος, έτσι δεν είναι και μια απλή
λειτουργία του εγκεφάλου. Το γεγονός ότι η
νοητική συνείδηση επηρεάζεται ή εξαφανίζεται με
διάφορες εγκεφαλικές ασθένειες, αποδείχνει την
αναγκαιότητα που έχει η ύλη να εκφράσει μια τέτοια συνείδηση και όχι
ότι η συνείδηση είναι έμφυτη στον εγκέφαλο ή ότι
αποτελεί ιδιότητά του.
(σελ.
88-89)
Προς
το παρόν, σε πολύ λίγους είναι δραστήριο το
κέντρο της κεφαλής. Μιλώντας γενικά, στους
άγριους και στους λίγο εξελιγμένους, τα τρία
κέντρα κάτω από το διάφραγμα -το κέντρο στη βάση
της σπονδυλικής στήλης, το ιερό κέντρο και το
κέντρο του ηλιακού πλέγματος- είναι ζωτικά και
κυρίαρχα, ενώ τα κέντρα πάνω από το διάφραγμα
βρίσκονται « σε ύπνο ». Στη μέση
ανθρωπότητα, το κέντρο του λαιμού αρχίζει να
γίνεται αισθητό, ενώ τα κέντρα της κεφαλής και
της καρδιάς κοιμούνται ακόμη. Στο εξελιγμένο
άτομο, τον αρχηγό της φυλής, τον ενορατικό
φιλόσοφο, τον επιστήμονα και στους μεγάλους
αγίους, τα κέντρα της κεφαλής και της καρδιάς
κάνουν αισθητούς τους κραδασμούς τους, ενώ η
προτεραιότητα ανάμεσα στην κεφαλή και την καρδιά
καθορίζεται από τον τύπο και την ποιότητα της
συναισθηματικής και νοητικής συνείδησης.
Ανάλογα
λοιπόν με την ανάπτυξη του ανθρώπου, αυτά τα
κέντρα δύναμης ζωντανεύουν και κυριαρχούν, και
ανάλογα με τους διάφορους τύπους της ζωντάνιας
τους, κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Τα κέντρα
κάτω από το διάφραγμα κυβερνούν τη φυσική ζωή της
υλικής μορφής και τη ζωώδη ψυχική
ζωή, που τη συναντάμε τόσο στον άνθρωπο όσο και
στο ζώο. Τα κέντρα πάνω από το διάφραγμα αφορούν
την πνευματική και διανοητική ζωή και επιφέρουν
εκείνες τις δραστηριότητες με τις οποίες ο
άνθρωπος αποδείχνει ότι η θέση του είναι
διαφορετική και υψηλότερη απ' αυτή του ζώου,
καθώς και ότι ανεβαίνει την κλίμακα της
εξέλιξης.
Αυτή
είναι, σε συντομία, η διδασκαλία της Ανατολής
αναφορικά με τα εφτά κέντρα δύναμης ή τσάκρα.
(σελ.
90)
Εκείνοι
που μέχρι τώρα αναζήτησαν να εξακριβώσουν το
γεγονός της ύπαρξης της ψυχής και του μηχανισμού
που ζωογονεί, μπορούν να διαιρεθούν σε δύο
ομάδες. Υπάρχουν οι μυστικιστές που
μεταχειρίστηκαν την έφεση και το συναίσθημα,
καθώς και τα φυσικά μέσα, και υπάρχουν εκείνοι
που είναι καθαρά διανοητικοί τύποι και
χρησιμοποίησαν τη διάνοια και το νου να φτάσουν
στην πνευματική γνώση. Αυτή η μεγάλη σειρά
εκείνων που γνωρίζουν το Θεό, χρησιμοποίησαν
διαφορετικές ορολογίες, είναι όμως ασήμαντο για
το σκοπό μας αν αποκαλούν την ψυχή, ο εαυτός, ο
Πολυαγαπημένος, ο Ένας ή ο Θεός ή ο Χριστός. Ο
μυστικιστής μαστίγωσε και κακομεταχειρίστηκε το
σώμα του μέσα από τη νηστεία και την πειθαρχία. Μ΄
αυτόν τον τρόπο μείωσε τις απαιτήσεις των
σαρκικών ορέξεων. Σ΄ αυτό πρόσθεσε μια έντονη
αφοσίωση για τον Πολυαγαπημένο και ένα πόθο για
το Όραμα. Τελικά, μετά από χρόνια εντατικής
άσκησης ανακάλυψε ό,τι έψαχνε και ενώθηκε μ΄
αυτόν τον Πολυαγαπημένο. Η δεύτερη ομάδα
χρησιμοποίησε τη λογική και άσκησε τον έλεγχο
του νου, επιπλέον τον αυστηρό συγκινησιακό και
φυσικό έλεγχο. Μέσα από την ολοκληρωτική
προσήλωση στην έρευνά τους, αυτοί επίσης, βρήκαν
την πραγματικότητα και έφτασαν σε μια πλατιά
συνειδητοποίηση του αιώνιου σχεδίου, φτάνοντας
στην ένωση με την Παγκόσμια Ψυχή.
Και
οι δύο ομάδες έχουν μαρτυρίες για την αλήθεια της
ύπαρξης της Ψυχής, αλλά καθώς περιορίζονται από
την ιδιαίτερή τους κλίση και μέθοδο, η μαρτυρία
τους είναι μονόπλευρη. Η μια είναι υπερβολικά
οραματιστική, μυστικιστική και συναισθηματική. H άλλη
είναι υπερβολικά ακαδημαϊκή, διανοητική και
στηρίζεται στη μορφή. Τώρα, μέσα από τη μεγάλη
διάδοση της ανθρώπινης γνώσης και της στενής
επικοινωνίας που υπάρχει ανάμεσα στις διάνοιες,
μέσα από τη φιλολογία, το λόγο και τα ταξίδια,
έφτασε o
καιρός που είναι γενικά δυνατή μια συγχώνευση,
για πρώτη φορά. Από τα προηγούμενα συμπεράσματα
των φιλοσόφων και των αγίων και των δύο
ημισφαιρίων, θα μπορέσουμε να καταλήξουμε σε ένα
σύστημα και μια μέθοδο που θα είναι για την εποχή
και την γενιά μας ο τρόπος της πνευματικής
επίτευξης.
Συνεπώς
είναι πρακτικό να γίνουν μερικά αρχικά βήματα
που μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
(α)
Μια υγιής μεταχείριση του φυσικού σώματος,
χρησιμοποιώντας τη γνώση της Δύσης, ειδικά όσον
αφορά την προληπτική ιατρική και τη γενική
υγιεινή του ενδοκρινικού συστήματος.
(β)
Μια διανοητική αντίληψη και εφαρμογή των βασικών
γεγονότων της σύγχρονης ψυχολογίας και μια υγιής
ψυχανάλυση, φτάνοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο σε μια
γνώση του μηχανισμού, νοητικού, συγκινησιακού
και φυσικού, μέσα από τον οποίο ζητά να εκφραστεί
η ψυχή.
(γ)
Μια αναγνώριση του γεγονότος ότι, όπως το φυσικό
σώμα είναι ένα αυτόματο, που ανταποκρίνεται και
ελέγχεται από τις επιθυμίες και τη
συναισθηματική φύση, έτσι αυτές οι
συναισθηματικές καταστάσεις της συνείδησης (που
εκτείνονται από την αγάπη
για την τροφή, ως την αγάπη για το Θεό) μπορούν να
ελεγχθούν από το λογικό νου.
(σελ.
98-99)
Είναι
επίσης ενδιαφέρον να σημειώσουμε έναν άλλο
ισχυρισμό που έγινε από τους μαθητές της Αιώνιας
Σοφίας. Όταν ο άνθρωπος φτάσει σε ένα αρκετά
υψηλό σημείο εξέλιξης, το κέντρο του λαιμού
αρχίζει να παίρνει τη θέση του στο έργο του
κόσμου. Έχει ένα καθορισμένο αποτέλεσμα σε
κάποιο πεδίο της δραστηριότητας του κόσμου. Τότε
η προσωπικότητά του μπορεί να θεωρηθεί
οργανωμένη και μπορούμε να πούμε ότι έφτασε στην
ωριμότητά του. Οι ψυχολόγοι μας λένε ότι η
υπόφυση είναι η έδρα των συγκινησιακών και
νοητικών χαρακτηριστικών. Στον ένα λοβό έχει την
έδρα του ο λογικός νους, ενώ ο άλλος ευθύνεται για
τις συναισθηματικές ικανότητες και τη δύναμη του
οραματισμού. Στον άνθρωπο με δημιουργική δύναμη
και συνεπώς με αναπτυγμένη προσωπικότητα, οι δύο
λοβοί της υπόφυσης λειτουργούν εξίσου και απ΄
αυτούς μπορούμε να συμπεράνουμε τη κατάσταση της
υλικής όψης, το μηχανισμό μέσα από τον οποίο η
ψυχή κινείται και αυτοεκφράζεται. Αυτός ο αδένας
σχετίζεται με το κέντρο ανάμεσα στα φρύδια.
(σελ.
105)
Τα
πρόσφατα θεαματικά πειράματα στη φύση της
τηλεπάθειας τείνουν στη σωστή κατεύθυνση, αλλά η
τεχνική της τηλεπάθειας είναι ακόμη στα
σπάργανα. Πολλά θα αποκαλυφτούν όταν θα υπάρξει
διάκριση ανάμεσα στην επικοινωνία από νου σε νου,
που είναι νοητική τηλεπάθεια, και αυτή την πιο
σπάνια μορφή επικοινωνίας ανάμεσα σε ψυχή και
ψυχή και ανάμεσα σε ψυχή και εγκέφαλο. Αυτή η
τελευταία μορφή ονομάστηκε έμπνευση και έφερε σε
ύπαρξη τις Γραφές και τα αποκαλούμενα
«εμπνευσμένα» γραπτά του κόσμου και καθοδήγησε
τις νοητικές προόδους των μεγάλων εφευρετών και
επιστημόνων, ποιητών και καλλιτεχνών.
Η
τηλεπάθεια και η έμπνευση εξαρτώνται τόσο από το
ατομικό ανθρώπινο αιθερικό σώμα και τη σχέση του
με το παγκόσμιο αιθερικό, όσο και το ίδιο το φως, ή
το ράδιο. Αυτά βεβαιώνουν το λεπτότερο κόσμο του
πνεύματος και της ψυχής.
(σελ.
110)
Είναι
ενδιαφέρον να σημειωθεί η εξάπλωση του
υπερθυρεοειδισμού αυτή την εποχή, καθώς και οι
διάφορες δυσχέρειες που συνδέονται με το
θυρεοειδή αδένα. Δεν μπορούν αυτές οι συνθήκες να
τεκμηριώνουν την Ανατολική θεωρία; Πολλοί
άνθρωποι από τις περιστάσεις και τις κακές
οικονομικές συνθήκες, οδηγούνται σε μια ανώμαλη
σεξουαλική ζωή, και είναι άγαμοι. Άλλοι, από μια
λανθασμένη, ιδέα για τις πνευματικές απαιτήσεις,
απορρίπτουν την κανονική συζυγική ζωή και
αφιερώνονται σε μια ζωή αγαμίας. Εξαιτίας αυτών
των συνθηκών η δύναμη ανυψώνεται στο κέντρο που
είναι ο στόχος της και φτάνει στο λαιμό. Επειδή η
όλη κατάσταση είναι ανώμαλη και ο άνδρας ή η
γυναίκα είναι ακόμη συναισθηματικά πολωμένοι ο
νοητικός εξοπλισμός (που είναι τόσο απαραίτητος
στην αληθινή δημιουργική εργασία) είναι σχετικά
μέτριος, δεν υπάρχει δυνατότητα να
χρησιμοποιηθεί αυτή η δημιουργική δύναμη και
έτσι επακολουθεί, μια υπερδιέγερση του θυρεοειδή
αδένα. Πολλές τέτοιες καταστάσεις έχουν
σημειωθεί και φαίνεται να τεκμηριώνουν αυτή τη
θέση. Αυτή είναι μια κατεύθυνση στην οποία θα
μπορούσε να εφαρμοστεί η έρευνα και χρήση της
επιστημονικής μεθόδου των συσσωρευτικών
μαρτυριών για να αποδείξει ή να απορρίψει μια
υπόθεση. Από το σύνολο των υποθέσεων και των
μαρτυριών σ΄ αυτό το θέμα μπορεί να φανεί φως.
Όταν η μεταβίβαση είναι κανονική και όχι πρόωρη,
το αποτέλεσμα βρίσκεται πάνω στη γραμμή της
αναγνωρισμένης δημιουργικής εργασίας, της
λογοτεχνίας, του δράματος, της μουσικής και
γενικά των τεχνών.
(σελ. 116)
