mind04 - Νοητικό Σώμα - Μέρος Τέταρτο

ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ - ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

ΒΙΒΛΙΑ

 

14) ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ, 15) ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΠΥΡΟΣ

 

ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ

ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΗΧΟΥ

Προτού συγκεντρώσουμε την προσοχή μας σ΄ αυτόν τον κανόνα, καλόν θα ήταν να θυμηθούμε ορισμένα πράγματα, ώστε ο στοχασμός μας πάνω στον κανόνα να μπορεί να γίνει επωφελώς.

 Πρώτα, ο κανόνας που εξετάζουμε για την ώρα αναφέρε­ται σε έργο πάνω στο νοητικό πεδίο και προτού τέτοιο έργο είναι κατορθωτό έχει σημασία να έχουμε έναν αναπτυγμένο νου, μια καλλιεργημένη νοημοσύνη και επίσης vα έχουμε επιτύχει κάποιο βαθμό νοητικού ελέγχου. Οι κανόνες αυτοί δεν είναι για αρχάριους στις απόκρυφες επιστήμες. Είναι για όσους είναι έτοιμοι για το μαγικό έργο και για το μόχθο του πεδίου του νου. Η αγάπη είναι ο μεγάλος συνενωτής (Unifier), η πρωταρχική ελκτική παρόρμηση, κοσμική και μικροκοσμική, αλλά ο νους είναι ο κύριος δημιουργικός παράγων και ο χειριστής των ενεργειών του σύμπαντος. Η αγάπη έλκει αλλά ο νους έλκει, απωθεί και συντονίζει, έτσι που η ισχύς του είναι ασύλληπτη.  Δεν είναι δυνατό να νοιώσουμε έστω και αμυδρά μια κατάσταση πραγμάτων στις νοητικές περιοχές ανάλογη με κείνη που παρατηρούμε τώρα στις συγκινησιακές; Μπορούμε να δούμε την εικόνα της καταστάσεως του κόσμου όταν η διανόηση θα είναι τόσο ισχυρή και τόσο ακαταμάχητη όσο είναι η συγκινησιακή φύση την εποχή αυτή; Η (ανθρώπινη) φυλή προοδεύει και μπαίνει σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι θα λειτουργούν ως διάνοιες. Οπότε η νοημοσύνη θα είναι δυνατότερη από την επιθυμία, και όταν οι δυνάμεις της σκέψεως θα χρησιμοποιούνται ως μέσον εκκλήσεως και για την καθοδήγηση του κόσμου, όπως τώρα χρησιμοποιούνται μέσα φυσικά και συγκινησιακά. Η σκέψη αυτή αποτελεί μια πολύ αναγκαία παρόρμηση προς την ορθή κατανόηση των νόμων της σκέψεως.

(σελ. 139)

Σ΄ όλα τα μεγάλα κινήματα έχετε κάποια σκέψη ή άθροισμα σκέψεων που ρίχνονται μέσα στις διάνοιες των λεγομένων ιδεαλιστών από τη Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα. Η ιδέα ηχείται και ξαποστέλλεται⁽¹⁾ από Αυτή. Η Αδελφότης εκλέγει κάποιο άνθρωπο ή ομάδα ανθρώπων και ρίχνει μέσα στις διάνοιές τους κάποια ιδέα. Εκεί η ιδέα βλαστάνει και ενσωματώνεται από αυτούς σε άλλες σκέψεις, όχι και τόσο αγνές ή τόσο σοφές, αλλά αναγκαστικά χρωματισμένες από την ατομικότητα του διανοητή. Αυτές οι μορφές-σκέψεις, με τη σειρά τους, συλλαμβάνονται (περισυλλέγονται, picked υρ) από τους διανοητές της συγκεκριμένης σκέψεως μέσα στον κόσμο, οι οποίοι - συλλαμβάνοντας τις γενικές γραμμές της ιδέας - την αποκρυσταλλώνουν και την διαπλάθουν σε πιο καθορισμένο σχήμα, ένα σχήμα που γίνεται αντιληπτό πιο εύκολα από το ευρύ κοινό. Η ιδέα έχει συνεπώς τώρα φθάσει τα κατώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου και γίνεται κατορθωτή μια περαιτέρω ανάπτυξη. Τότε πιάνονται απ' αυτήν, σαν από κάτι το επιθυμητό, όσοι είναι εστιασμένοι (συγκεντρωμένοι) πάνω στο αστρικό πεδίο. Σ΄ αυτούς ασκεί μια συγκινησιακή γοητεία, και γίνεται η κοινή γνώμη. Τώρα είναι ουσιαστικά έτοιμη να πάρει σχήμα πάνω στο φυσικό πεδίο και έτσι έχουμε την πρακτική εφαρμογή ενός ιδεώδους στις ανάγκες της φυσικής ζωής. Η ιδέα έχει μετασχηματισθεί και υποβιβασθεί. Έχει χάσει μεγάλο μέρος από την αρχική ομορφιά της, δεν είναι τόσο αγνή και τόσο ωραία όσο στην πρώτη της σύλληψη και έχει παραμορφωθεί το αρχικό σχήμα της, αλλά είναι, μ΄ όλον τούτο, πιο πολύ προσαρμοσμένη για κοινή χρήση και μπορεί νά χρησιμοποιηθεί σαν ανάβαθρο για ανώτερα πράγματα.

 ^{(1 )} Σ.τ.μ. Ηχείται και εξαποστέλλεται : Η απόδοση του πρωτότυπου, is sounded forth.

(σελ. 145-146)

Το κύριο έργο ενός μαθητού στο νοητικό πεδίο είναι να εκγυμνάσει τον εαυτό του να κάνει τέσσερα πράγματα :

1. Να είναι δεκτικός στο νου του Διδασκάλου.

2. Να καλλιεργήσει μια ορθή ενορατική κατανόηση των σκέψεων που του αποστέλλονται από το Διδάσκαλο.

3.Να ενσωματώνει τις ιδέες που έχουν ληφθεί σε τέτοια  μορφή, που θα είναι κατάλληλη για κείνους που ασχολείται να βοηθήσει.

4.Μέσον του ήχου, του φωτός και του κραδασμού, να κάμνει τη μορφή-σκέψη του ενεργό (ενσωματώνοντας τόσο μέρος της συμπαντικής σκέψεως όσο είναι σκόπι­μο), ώστε άλλες διάνοιες να μπορέσουν να έρθουν σ' επαφή μ' αυτή.

Μ' αυτό τον τρόπο συγκεντρώνονται οι όμιλοι, οργανώνονται διδάσκονται και ανυψώνονται, και μ΄ αυτό τον τρόπο η Ιεραρχία των Μυστών μπορεί να φθάσει μέχρι τον κόσμο.

(σελ. 157)

H δημιουργία με τη σκέψη, μέσον συγκεντρώσεως και διαλογισμού, είναι ένα δυναμικά επικίνδυνο ζήτημα. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούμε ποτέ. Υπάρχουν μορφές σκέψεως που δεν έχουν βαρυνθεί από μεγάλη ποσότητα ύλης της επιθυμίας, και που, επειδή δεν καταφέρνουν να περάσουν προς τα κάτω, δηλητηριάζουν τον άνθρωπο στα νοητικά επίπεδα. Αυτό το κάνουν με δύο τρόπους :

1. Με το να γίνονται τόσο ισχυρές στο νοητικό πεδίο, ώστε ο άνθρωπος να γίνεται θύμα του πράγματος που έχει δημιουργήσει. Αυτό είναι η «έμμονη ιδέα» (1) των ψυχιάτρων 'η μανία που οδηγεί στην παραφροσύνη' η μονολιθική γραμμή σκέψεως που με τον καιρό τρομοκρατεί τον δημιουργό της.

2. Με το να πολλαπλασιάζονται τόσο γοργά ώστε η νοητική αύρα του ανθρώπου να γίνεται όπως ένα βαρύ και πυκνό σύννεφο, μέσ' από το οποίο το φως της ψυχής είναι επόμενο να μην καταφέρνει να περάσει, και μέσα από το οποίο η αγάπη των ανθρώπινων πλασμάτων, οι γοητευτικές και όμορφες και παρηγορητικές δραστηριότητες της φύσεως και της ζωής μέσα στους τρεις κόσμους, να μην καταφέρνουν ούτε αυτές να διαπεράσουν. Ο άνθρωπος πνίγεται και ασφυκτιά εξαιτίας των δικών του μορφών - σκέψεων, και υποκύπτει στο μίασμα που αυτός ο ίδιος έχει δημιουργήσει.

Ή πάλι, υπάρχουν γραμμές σκέψεως που εφελκύουν από το συγκινησιακό σώμα μια αντίδραση φύσεως δηλητηριώδους. Μια ορισμένη γραμμή σκέψεως ακολουθείται κάποτε από ένα ανθρώπινο πλάσμα σε σχέση με τους αδελφούς του. Υποθάλπει το μίσος, τη ζηλοτυπία και το φθόνο, και διανοίγει το δρόμο της προς την εκδήλωση με τέτοιο τρόπο που επιφέρει τις δραστηριότητες εκείνες του φυσικού πεδίου, που προκαλούν το θάνατο του δημιουργού τους. Αυτό μπορεί να είναι με την κυριολεξία, όπως στην περίπτωση φόνου, που είναι σε πολλές περιπτώσεις το αποτέλεσμα αποκρυσταλλωμένης προθέσεως, ή μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα αρρώστια. Η αγνή σκέψη, το ορθό κίνητρο και η επιθυμία που διαπνέεται από αγάπη, είναι τα αληθινά επανορθωτικά της αρρώστιας, και όπου η επιθυμία γι αυτά (που είναι γεγονός ότι εμψυχώνει πολλούς) ανυψωθεί σε εποικοδομητικό τρόπο σκέψεως, θα παρουσιασθεί η βαθμιαία εξάλειψη της αρρώστιας. Μέχρι τη στιγμή, μ' όλον ότι πολλοί επιθυμούν, λίγοι σκέφτονται. "Ας μη ξεχνούμε ποτέ πως τα Μεγάλα Όντα δεν αναζητούν εκεί­νους που μόνο επιθυμούν και έχουν έφεση. Αναζητούν όσους συγχωνεύουν με την επιθυμία τους την αποφασιστικότητα να μάθουν να χρησιμοποιούν τα νοητικά τους σώματα και να γί­νουν δημιουργοί, και που σκοπεύουν να εργαστούν εποικοδομητικά για τους αντικειμενικούς αυτούς σκοπούς.

Έτσι, θα δούμε το γιατί σ' όλα τα συστήματα της αληθινής αποκρυφιστικής εκγυμνάσεως η έμφαση τοποθετείται στον ορθό τρόπο σκέψεως, στην πλήρη αγάπης επιθυμία και στον αγνό, καθαρό τρόπο ζωής. Μόνο με τον τρόπο αυτό μπορεί το δημιουργικό έργο να διεξαχθεί με ασφάλεια και μόνο με τον τρόπο αυτό μπορεί η μορφή - σκέψη να κατέλθει στην αντικειμενικότητα και να γίνει ένας εποικοδομητικός παράγων στο πεδίο της ανθρώπινης υπάρξεως.

(σελ.179-180)

Θα ήθελα να διασαφηνίσω εντελώς για όλους τους αληθινούς και ένθερμους ζηλωτές ότι, στην εκγύμναση που θα δοθεί στο διάστημα των προσεχών λίγων δεκαετηρίδων, η ανέλιξη της αστρικής οράσεως και ακοής θα αποκλεισθεί εντελώς, ή (αν υπάρχει) θα πρέπει τελικά να ξεπερασθεί. Ο αληθινός μαθητής έχει προσπαθήσει να κάμει επίκεντρό του το νοητικό πεδίο, έχοντας σαν αντικειμενικό σκοπό τη μεταφορά της συνειδήσεώς του ακόμα πιο ψηλά, μέσα στην ευρύτερη και περιεκτική επίγνωση της ψυχής.

Σκοπός του είναι να αγκαλιάσει αυτό που είναι ανώτερο και δεν υπάρχει ανάγκη γι΄ αυτόν στο στάδιο τούτο ν΄ ανακτήσει την αστρική εκείνη ευχέρεια που ήταν κτήμα, καθώς ξέρετε καλά, των χαμηλής εξελίξεως φυλών της γης και πολλών από τα ανώτερα ζώα. Υστερώτερα, όταν ο μαθητής θα έχει φτάσει το βαθμό του μύστη, μπορεί να λειτουργεί πάνω στο αστρικό πεδίο, όταν το επιθυμεί, αλλά πρέπει να θυμόμαστε πως ο Διδάσκαλος εργάζεται με την όψη ψυχή της ανθρωπότητα (και όλων των μορφών) και δεν εργάζεται με τα αστρικά τους σώματα. Αυτό έχει λησμονηθεί συχνά από τους δασκάλους τόσο της Ανατολής όσο και της Δύσεως.

(σελ.183)

Η έμπνευση είναι ανάλογη με την ιδιότητα του μέντιουμ, αλλά είναι ολοκληρωτικά εγωϊκή. Χρησιμοποιεί το νου σαν το μέσον μεταδόσεως προς τον εγκέφαλο αυτού που γνωρίζει η ψυχή. Η ιδιότης του μέντιουμ συνήθως εκφράζει την διαδικασία που ακολουθείται όταν περιορίζεται κανείς ολοκληρωτικά στα αστρικά επίπεδα. Στο εγωϊκό πεδίο αυτό συνε­πάγεται την έμπνευση. Συλλογισθείτε αυτή την εξήγηση, γιατί  εξηγεί πολλά. Η ιδιότητα του μέντιουμ είναι επικίνδυνη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή το νοητικό σώμα δεν παίζει ρόλο και έτσι η ψυχή δεν έχει τον έλεγχο. Το μέντιουμ είναι ένα ασυνείδητο όργανο' δεν είναι αυτό το ίδιο ο ελέγχων παράγων' ελέγχεται. Συχνά, επίσης, οι μη ενσαρκωμένες οντότητες, που μεταχειρίζονται αυτή τη μέθοδο επικοινωνίας, χρησιμοποιώντας το εγκεφαλικό ή φωνητικό σύστημα του μέντιουμ, δεν είναι υψηλής εξελίξεως και είναι εντελώς ανίκανες να χρησιμοποιήσουν μεθόδους του νοητικού πεδίου.

(σελ. 198-199)

Είναι απαραίτητο όλοι οι ζηλωτές να κατανοήσουν κατά βάθος τους τρεις αυτούς παράγοντες και έτσι ν' απαλλάξουν τον εαυτό τους από πολλή νοητική στενοχώρια και σπαταλημένη κίνηση.

1. Ο Διδάσκαλος αναζητά το φως στο κεφάλι.

2. Ερευνά το κάρμα του ζηλωτή.

3. Σημειώνει την υπηρεσία του μέσα στον κόσμο.

Εάν δεν υπάρχει ένδειξη ότι ο άνθρωπος είναι αυτό που αποκαλείται από εσωτέρα άποψη «ανημμένη λυχνία», είναι άσκοπο για το Διδάσκαλο να χάσει τον καιρό Του. Το φως στο κεφάλι, όταν υπάρχει, είναι ενδεικτικό :

α. της λειτουργίας σε μεγάλο ή μικρό βαθμό του αδένος της επιφύσεως, που είναι (όπως είναι αρκετά γνωστό) η έδρα της ψυχής και το όργανο της πνευματικής αντιλήψεως. Σ΄ αυτόν ακριβώς τον αδένα συντελούνται οι πρώτες φυσιολογικές αλλαγές, που συνοδεύουν τη ψυχική επαφή, και η επαφή αυτή γίνεται κατόπιν οριστικού έργου προς την κατεύθυνση του διαλογισμού, του νοητικού ελέγχου και της εισροής πνευματικής δυνάμεως.

β. της ευθυγραμμίσεως του ανθρώπου στο φυσικό πεδίο με το εγώ, την ψυχή ή ανώτερο εαυτό του στο νοητικό πεδίο, και της υποτάξεως της ζωής και φύσεως του υλικού (φυσικού) πεδίου στις επιταγές και τον έλεγχο της ψυχής. Αυτό καλύπτεται επαρκώς στα πρώτα δύο ή τρία κεφάλαια του βιβλίου Επι-στολαί επί του Αποκρυφιστικού Διαλογισμού, τα οποία θα έ­πρεπε να μελετηθούν από τους ζηλωτές.

(σελ. 202-203)

ΕΞΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

 Έχουμε συμπληρώσει τους πρώτους έξη Κανόνες που πραγματεύονται ειδικά την εργασία πάνω στο νοητικό πεδίο και γι΄ αυτό έχουν πρακτική αξία μόνο για εκείνους που αρχίζουν να χρησιμοποιούν τη δύναμη του νου στο μαγικό έργο της δημιουργίας.

Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε σχετικά με το ίδιο θέμα πως, καθώς η ανθρωπότητα μπαίνει μέσα στην νοητική κληρονομιά της, εμφανίζεται ταυτόχρονα μια αυξανόμενη τάση για το μαγικό έργο. Σχολές που επιμαρτυρούν το γεγονός αυτό ξεπηδούν από παντού, και η εξαγγελλόμενη πρόθεσή τους είναι να δημιουργήσουν τις φυσικές εκείνες συνθήκες όπου ένας άνθρωπος να μπορεί να έχει αυτό που θεωρεί άξιο θαυμασμού και σκόπιμο. Βιβλία πάνω στο θέμα του δημιουργικού νου πλημμυρίζουν τις αγορές και οι συζητήσεις πάνω στη δύναμη που βρίσκεται πίσω από τις δημιουργικές τέχνες θεωρούνται ότι παρουσιάζουν ζωτικό ενδιαφέρον. Οι πρωτοπόροι της ανθρώπινης φυλής και όσοι βρίσκονται επί κεφαλής ως στοχαστές και ως δημιουργικοί εργάτες της ανθρωπότητα, δεν είναι παρά οι ευαίσθητοι που ανταποκρίνονται πιο αυθόρμητα στις νοητικές παρορμήσεις. Αποτελούν για την ώρα μειονότητα, και ο περισσότερος κόσμος ανταποκρίνεται στις δυνάμεις και τους κραδασμούς που εκπορεύονται από το πεδίο των συγκινήσεων και της επιθυμίας. Διαρκώς και περισσότεροι, ωστόσο, αφυπνίζονται, και η σημασία των έξη πρώτων Κανόνων της Μαγείας θα γίνεται όλο και περισσότερο φανερή.

ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ: Ο Ηλιακός Άγγελος αυτοπερισυλλέγεται, δε διασκορπίζει τη δύναμη του, αλλά, σε διαλογισμό βαθύ, επικοινωνεί με την αντανάκλαση του.

ΚΑΝΟΝΑΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ: Όταν η σκιά ανταποκριθεί, το έργο προχωρεί μέσα σε βαθύ διαλογισμό. Το κατώτερο φως κατευθύνεται προς τα πάνω, το μεγαλύτερο φως φωτίζει τα τρία και το έργο των τεσσάρων προχωρεί.

ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΡΙΤΟΣ: Η Ενέργεια κυκλοφορεί. Το σημείο του φωτός, το προϊόν του μόχθου των τεσσάρων, αυξάνεται και μεγαλώνει. Οι μυριάδες μαζεύονται γύρω από την φλογερή θερμότητα του ωσότου το φως του υποχωρήσει. Το πυρ του γίνεται αμυδρό. Τότε ο δεύτερος ήχος θα εκπεμφθεί.

ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ: Ήχος, φως, κραδασμός και η μορφή, συγχωνεύονται και σμίγουν και έτσι το έργο είναι ένα. Προχωρεί σύμφωνα με το νόμο και τίποτα δε μπορεί τώρα να εμποδίσει το έργο από του να συνεχιστεί. Ο άνθρωπος αναπνέει βαθειά. Συγκεντρώνει τις δυνάμεις του και διώχνει τη μορφή- σκέψη από κοντά του.

ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΕΜΠΤΟΣ: Τρία πράγματα απασχολούν τον Ηλιακό Άγγελο προτού το περίβλημα που έχει δημιουργηθεί κινηθεί προς τα κάτω, η κατάσταση των υδάτων, η ασφάλεια εκείνου που δημιουργεί μ΄ αυτό τον τρόπο και η σταθερή ενατένιση. Έτσι ακριβώς η καρδία, ο λαιμός και ο οφθαλμός συνδέονται για την τριπλή υπηρεσία.

ΚΑΝΟΝΑΣ ΕΚΤΟΣ: Οι ντέβα των κατώτερων τεσσάρων αισθάνονται τη δύναμη, όταν ο οφθαλμός ανοίξει. Εκδιώκονται και χάνουν τον κύριο τους.

(σελ.243-244)

Στο νοητικό πεδίο η ορθή χρήση της διανοήσεως είναι η κατ' εξοχήν επίτευξη. Χαρακτηρίζεται και αυτό από τρία στάδια:

α. Το στάδιο όπου ο νους είναι δέκτης εντυπώσεων από τον εξωτερικό κόσμο μέσον των πέντε αισθήσεων και του εγκεφάλου. Αυτή είναι μια αρνητική κατάσταση, και, σ΄ αυτή, οι «τροποποιήσεις του στοιχείου της σκέψεως» προκαλούνται μέσον των ερεθισμών του εξωτερικού κόσμου και των αντιδράσεων του αστρικού κόσμου.

β. Το στάδιο όπου ο νους κάμνει έναρξη των δικών του δραστηριοτήτων και όπου η διανόηση είναι ο δεσπόζων παράγων. Αν και εξαναγκάζεται σε δράση από τους παράγοντες που απαριθμήσαμε παραπάνω, η διανόηση παρουσιάζει επίσης ανταπόκριση στα ρεύματα σκέψεως του νοητικού πεδίου και γίνεται εξαιρετικά ενεργός σαν αποτέλεσμα των δύο αυτών επαφών. Σαν αποτέλεσμα αυτών επέρχεται μια τρίτη δραστηριότης όπου το ορθολογιστικό στοιχείο επενεργεί στις πληροφορίες που έχουν αποκτηθεί με τους δύο αυτούς τρόπους, σχηματίζει τα δικά του ρεύματα σκέψεως και δια-τυπώνει τις δικές του μορφές-σκέψεις, παράλληλα με την αποτύπωση των μορφών-σκέψεων άλλων.

γ. Το στάδιο όπου η ψυχή, μέσον συγκεντρώσεως και διαλογισμού, πετυχαίνει vα επιβάλει τις ιδέες και εντυπώσεις της πάνω στο νου, που διατηρείται «σταθερά στο φως», και έτσι επιτρέπει στο νοητικό σώμα ν' ανταποκρίνεται σ΄ εντυπώσεις και επαφές που προέρχονται από τους υποκειμενικούς και πνευματικούς κόσμους.

(σελ. 252)

Ζητάς ένα σαφέστερο ορισμό του «ενδιάμεσου» σημείου. Για τον δόκιμο είναι το συγκινησιακό πεδίο, η κουρουκσέτρα (kurukshetra) ή το πεδίο της πλάνης, όπου γη (φυσική όψη) και ύδωρ (συγκινησιακή φύση) συναντώνται.

Για τον μαθητή είναι το νοητικό πεδίο, όπου μορφή και ψυχή κάνουν επαφή και όπου η μεγάλη μετάβαση γίνεται κατορθωτή. Για τον προχωρημένο μαθητή και τον μυημένο, το ενδιάμεσο σημείο είναι τo αιτιατό σώμα, η καράνα σαρίρα (karatta sarira), το πνευματικό σώμα της ψυχής, που στέκει σαν μεσάζων μεταξύ Πνεύματος και ύλης, Ζωής και μορφής, της Μονάδος και της προσωπικότητος.

(σελ. 274)

Πάνω στο νοητικό πεδίο μια ιδέα παίρνει μορφή. Πάνω στο πεδίο της επιθυμίας αισθαντική ενέργεια διαπερνά αυτή τη μορφή. Σύμφωνα με την εξελικτική διαδικασία, η μορφή «διογκώνεται και μεγαλώνει». Μέσον της ορθής καθοδηγήσεως της μορφής και του προσανατολισμού της στην κατεύθυνση που πρέπει, ο σκοπός του διανοητή εκπληρώνεται.

(σελ. 288)

…για τον τελειωμένο άνθρωπο, καθώς μαθαίνει, μέσον της εμπειρίας, να συγκεντρώνει τις δυνάμεις του στο νοητικό πεδίο και από εκεί να φέρει εις πέρας το σκο­πό του, φέρνοντας σε ύπαρξη και πλάθοντας τις μορφές - σκέψεις εκείνες που διαπλάθουν τις διάνοιες των ανθρώπων και που ενσωματώνουν μέσα τους την όψη εκείνη του Συμπαντικού Νοός, που απαιτείται για την ορθή πραγματοποίηση εκείνου του άμεσης σπουδαιότητος κλάσματος του Σχεδίου που χρειάζεται ο αιώνας και η γενεά του.

Όλες αυτές οι διάφορες εφαρμογές του κανόνα θα μπορούσαν να διευκρινισθούν και να επεκταθούν. Το πρόβλημά μας, ωστόσο, πρέπει να διατηρείται καθαρά στο μυαλό μας. Είμαστε συνειδητές ψυχές, ή είμαστε στη διαδικασία του να γίνουμε συνειδητές. Αρχίζουμε, μέσον του έργου διαλογισμού μας και της προσηλώσεώς μας στη μελέτη, να εργαζόμαστε στα νοητικά επίπεδα. Δημιουργούμε μορφές συνεχώς, εμποτίζοντάς τις με ενέργεια και εξαποστέλλοντάς τις για να εκπληρώσουν το ρόλο τους, ακολουθώντας τη γραμμή του υποκειμενικού μας σκοπού που έχει γίνει αντιληπτός.

Ως τα σήμερα η πλειονότης των ζηλωτών μέσα στον κόσμο εκφράζει τα αποτελέσματα περιορισμένης και ασθενούς σκέψεως, αλλά γρήγορης δράσεως. Ο σκοπός για τους σπουδαστές θα έπρεπε την εποχή αυτή να είναι η γρήγορη, συγκεντρωμένη σκέψη και αργή δράση. Η αργή αυτή δράση, ωστόσο, θα είναι δυναμική σε αποτελέσματα, δεν θα παρατηρείται χαμένη κίνηση, ούτε αργοπορημένες αντιδράσεις και ούτε τάση προς δισταγμό. Επειδή η προσοχή του διανοητή θα είναι......εστιασμένη πάνω στο νοητικό πεδίο, η πρόοδος της εκδηλωμένης σκέψεώς του θα είναι σίγουρη και αναπόφευκτη. Όταν η ιδέα συλληφθεί καθαρά, όταν η προσοχή είναι έντονα εστιασμένη και όταν η ενέργεια ή όψη ζωή εφαρμόζεται σταθερά, το αποτέλεσμα θα είναι ακαταμάχητη εμφάνιση και ισχυρή δράση πάνω στο φυσικό πεδίο.

(σελ. 292-293)

Θα μπορούσε να υποβληθεί η ερώτηση : Τι εννοούμε με το αποκρυφιστικό έργο ;

Το αληθινό αποκρυφιστικό έργο συνεπάγεται :

1. Επαφή με το Σχέδιο.

2. Ορθή επιθυμία συνεργασίας με το Σχέδιο.

3. Το έργο της δομήσεως μορφών - σκέψεων και τον περιορισμό της προσοχής του δημιουργού αυτών των μορφών - σκέψεων στο νοητικό πεδίο. Αυτό είναι κάτι που έχει τόσο ισχυρή φύση ώστε oι μορφές - σκέψεις που δημιουργούνται να έχουν ένα κύκλο ζωής δικό τους και ποτέ να μην αστοχούν στο να εκδηλωθούν και να εκτελέσουν το έργο τους.

4. Την κατεύθυνση της μορφής - σκέψεως από το νοητικό πεδίο και τον περιορισμό της προσοχής στο ειδικό αυτό εγχείρημα, γνωρίζοντας ότι η ορθή σκέψη και ο ορθός προσανατολισμός οδηγούν σε ορθή δράση και στη σίγουρη αποφυγή της αριστερής ατραπού.

(σελ. 295)

Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε πως ακριβώς όπως η Μονάς, παρορμούμενη από την επιθυμία, δημιουργεί εκείνη τη μορφή της ζωής που ονομάζουμε προσωπικότητα, έτσι και η όψη νους, σαν μέρος του σκοπού που πραγματοποιείται μέσον του Παγκόσμιου Νου, πραγματοποιεί με τη σειρά της την εκδήλωση εκείνη που ονομάζουμε Μανασαπούτρα, τον μεγάλο Υιό του Νοός στο νοητικό πεδίο. Και έτσι ακριβώς το στοιχείο του νου μέσα στην ανθρωπότητα φέρνει στην εκδήλωση το εγωϊκό σώμα, τον αιτιατό φορέα, την καράνα σαρίρα, τον δωδεκαπέταλο λωτό. Βέβαια, μιλάμε εδώ ολότελα με όρους της μορφικής όψεως. Ο λόγος γι' αυτό υποκρύπτεται στα κοσμικά πεδία, όπου έχει τη ζωή Του ο πλανητικός Λόγος; Από το κοσμικό αστρικό πεδίο έρχεται η παρόρμηση που επιφέρει την μορφική ύπαρξη και τη συγκεκριμένη έκφραση - γιατί κάθε λήψη μορφής είναι το αποτέλεσμα της επιθυμίας. Από το κο­σμικό νοητικό πεδίο έρχεται η θέληση - προς - το - είναι στον χρόνο και το χώρο, που δημιουργεί τις επτά ομάδες εγωικών ζωών και την τρίτη απόρροια (outpourίng, εκπόρευση).

(σελ. 397)

1. Ικανότης να (δι)αισθανόμαστε το όραμα. Αυτό συνεπάγεται μια ικανότητα σε πολύ μικρό βαθμό ν' αντιλαμβανόμαστε το αρχέτυπο βάσει του οποίου η Στοά προσπαθεί να διαμορφώσει τη φυλή. Συνεπάγεται συνεργασία με το έργο του Μανού και την ανάπτυξη της αφηρημένης όσο και της συνθετικής σκέψεως, το σπινθηροβόλημα της ενοράσεως. Η ενόραση αποσπά από τους υψηλούς τόπους ένα ίχνος του ιδεώδους σχεδίου όπως βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στο νου του Λόγου. Καθώς oι άνθρωποι θα αναπτύσσουν αυτή την ικανότητα, θα εγγίζουν πηγές δυνάμεως που δεν είναι στα νοητικά πεδία καθόλου αλλά που απαρτίζουν εκείνα τα πεδία από τα οποία και αυτό το νοητικό αντλεί τη συντήρησή του.

2. Κατόπιν, έχοντας διαισθανθεί το όραμα και ρίξει μια φευγαλέα ματιά σ' ένα κλάσμα της ομορφιάς (πόσο λίγο βλέπουν οι άνθρωποι είναι εκπληκτικό!), στα χέρια σας έπειτα βρίσκεται η ευκαιρία να φέρετε προς τα κάτω στο νοητικό πεδίο τόσο από το σχέδιο όσο μπορείτε να επιτύχετε. Νεφελώδης και αμυδρή θα είναι στην αρχή η από μέρους σας σύλληψη τον σχεδίου, κι όμως θ' αρχίσει να υλοποιείται. Σπάνια στην αρχή θα βρίσκετε πως μπορείτε vα έρθετε σ επαφή μ' αυτό, γιατί το όραμα έρχεται μέσον του αιτιατού σώματος, και λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν να κρατήσουν την υψηλή αυτή συνειδητότητα για πολύ χρόνο. Αλλά ο αγώνας για να μπορέσουμε να διακρίνουμε θα οδηγήσει σε αποτελέσματα και λίγο - λίγο η ιδέα θα κατασταλάξει στα συγκεκριμένα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Τότε γίνεται συγκεκριμένη σκέψη, κάτι που μπορούμε οριστικά να το οραματισθούμε και να το οικειοποιηθούμε σαν υπόβαθρο για σκέψη.

3. Μια και το επιτύχουμε αυτό, τι έρχεται κατόπιν; Μια περίοδος κυοφορίας, μια περίοδος στην οποία δομείτε τη μορφή - σκέψη σας τόσου μέρους από το όραμα όσο μπορείτε να συλλάβετε και νά μεταφέρετε στη συνείδησή σας. Αυτό πρέπει να γίνει αργά, γιατί μας χρειάζεται ένας σταθερός κραδασμός και μια καλά δομημένη μορφή. Οι βιαστικές δουλειές δεν οδηγούν πουθενά.

4. Ευτυχής είναι ο μαθητής που μπορεί να φέρει το όραμα ακόμα πιο κοντά στην ανθρωπότητα και να το επεξεργασθεί ώστε να το φέρει σε ύπαρξη στο φυσικό πεδίο. Να θυμόσαστε τούτο, ότι η υλοποίηση οποιασδήποτε όψεως του οράματος στο φυσικό πεδίο ποτέ δεν είναι έργο ενός ανθρώπου. Μόνο όταν γίνει αισθητή από τούς πολλούς, μόνο όταν δουλέψουν επάνω στην υλική της μορφή oι πολλοί μπορούν οι συνδυασμένες προσπάθειες τους να την ελκύσουν σ' εξωτερική εκδήλωση. Έτσι, βλέπετε την αξία της μορφώσεως της κοινής γνώμης: φέρνει τούς πολλούς βοηθούς, για να γίνουν αρωγοί των λίγων οραματιστών. Πάντα ο Νόμος ισχύει : Στην κάθοδο, η διαφοροποίηση. Οι δύο ή τρεις διαισθάνονται το σχέδιο ενορατικά. Τότε ο ρυθμός πού εδραιώνουν με τη σκέψη τους παρασύρει την ύλη του νοητικού πεδίου σε δραστηριότητα και στοχαστές αδράχνουν την ιδέα. Αυτό είναι πράγμα δύσκολο να το μάθει κανείς και δύσκολο να το εκτελέσει, αλλά η ανταμοιβή είναι μεγάλη…

(σελ. 403-404)

Πρέπει να θυμόμαστε πως, όπως ακριβώς το πεδίο μάχης (η κουρουξέτρα) για τον ζηλωτή ή δόκιμο είναι το αστρικό πεδίο, έτσι και το πεδίο μάχης για τον μαθητή είναι το νοητικό πεδίο. Εκεί είναι η δική του κουρουξέτρα. Ο ζηλωτής έχει να μάθει να ελέγχει τη συγκινησιακή ψυχική του φύση με τον ορθό έλεγχο του νου, και αυτό ο Κρίσνα επιζητεί να το τονίσει καθώς εκγυμνάζει τον Αρτζούνα να πραγματοποιήσει το επόμενο βήμα προς το ορθό όραμα. Ο μαθητής οφείλει να προωθήσει τη νοητική αυτή προσήλωση, και, με την ορθή χρήση του νου, να επιτύχει μια ανώτερη πραγμάτωση και να φέρει σε ενεργό χρήση ένα ακόμα ανώτερο παράγοντα - τον παράγοντα της ενοράσεως.

(σελ. 413-414)

Ας απλοποιήσουμε τα πράγματα, αν το μπορούμε, με τρεις σαφείς δηλώσεις. Σ' αυτές θα συνοψίσουμε το έργο που επιτελεί ο μαθητής, καθώς αγωνίζεται και κυριαρχεί πάνω στις ενέργειες του νοητικού κόσμου.

1. Το έργο πάνω στο νοητικό πεδίο δημιουργεί την αντίληψη της δυαδικότητας. Ο μαθητής επιζητεί vα συγχωνεύσει και να σμίξει τη ψυχή με τον φορέα της και να το κάνει αυτοσυνείδητα. Επιζητεί να τα συγχωνεύσει σε μια ενότητα. Αποσκοπεί στην αντίληψη (επίγνωση) πως εδώ κάτω και όχι αλλού αποτελούν ΕΝΑ. Η ενοποίηση του εαυτού και του μη εαυτού είναι ο αντικειμενικός σκοπός του. Το πρώτο βήμα σ΄ αυτή την κατεύθυνση πραγματοποιείται όταν ο μαθητής αρχίζει να μη ταυτίζεται πια με τη μορφή, και αναγνωρίζει (στο διάστημα της μεταβατικής αυτής περιόδου) πως είναι μια δυαδικότητας.

2. Ο νους, όταν χρησιμοποιείται ορθά, γίνεται συνεπώς αυτός που αναγράφει δύο τύπους ενεργείας ή δύο όψεις της εκδηλώσεως της Ενιαίας Ζωής. Αναγράφει και ερμηνεύει τον κόσμο των φαινομένων. Αναγράφει και ερμηνεύει τον κόσμο των ψυχών. Παρουσιάζει ευαισθησία στους τρεις κόσμους της ανθρώπινης εξελίξεως. Γίνεται στον ίδιο βαθμό ευαίσθητος στο βασίλειο της ψυχής. Είναι το σημαντικό μεσάζον στοιχείο, σ' αυτό το ενδιάμεσο διάστημα της δυαδικής αναγνωρίσεως.

3. Υστερώτερα, η ψυχή και το όργανό της, γίνονται τόσο ενοποιημένα και σε τέτοιο βαθμό αποτελούν ένα, που η  δυαδικότητας εξαφανίζεται και η ψυχή γνωρίζει τον εαυτό της σαν όλα όσα υπάρχουν, όλα όσα υπήρξαν και όλα όσα θα υπάρξουν.

(σελ. 423)

1. Οι κατώτατοι τύποι ντέβα ή οικοδόμων πάνω στην εξελικτική Ατραπό είναι ιόχροοι ντέβα, έπειτα έρχονται οι πράσινοι ντέβα και τελευταίοι απ' όλους οι λευκοί. Όλοι αυτοί δεσπόζονται από μια τέταρτη και ειδική ομάδα. Αυτοί οι ντέβα ελέγχουν τις εξώτερες διεργασίες του φυσικού πεδίου.

2. Δεν πρέπει να ξεχνούμε, ωστόσο, πως σ' ένα κατώτερο βάθρο της εξελικτικής κλίμακος, υπάρχουν άλλες ομάδες ζωών, που εσφαλμένα τιτλοφορούνται ντέβα, που εργάζονται συμμορφούμενοι με τον νόμο και που ελέγχονται από τις ανώτερες οντότητες. Υπάρχουν λόγου χάρη οι πυκνότερες μορφές της αερώδους ζωής, που αποκαλούνται συχνά σαλαμάνδρες, τα στοιχειακά του πυρός. Αυτές είναι απ' ευθείας κάτω από τον έλεγχο του Κυρίου Άγκνι, Κυρίου του νοητικού πεδίου, και σ΄ αυτή τη νοητική εποχή έχουμε το στοιχείο του πυρός να παίζει ρόλο στον μηχανισμό της ζωής όσο ποτέ προηγουμένως. Αποκλείσετε τα προϊόντα που ελέγχονται από τη θερμότητα και θα προκαλέσετε το σταμάτημα του πολιτισμού μας, θα σταματήσετε όλα τα μέσα συγκοινωνίας και όλους τους τρόπους φωτισμού, θα ρίξετε όλα τα εργοστάσια στον σωρό των απορριμμάτων. Βασικά και πάλι αυτές οι πύρινες ζωές συναντώνται στο κάθε τι που καίγεται και στη θερμότητα που συγκρατεί κάθε σχηματισμό ζωής πάνω στη γη και επιφέρει την άνθιση (ακμή) όλων των ζωντανών πραγμάτων.

3. Σύμφωνα με τον Νόμο των Αντιστοιχιών το νοητικό πεδίο έχει μια αναλογία με το τρίτο υποπεδίο τον φυσικού πεδίου, το πεδίο στο οποίο μπαίνει τώρα η επιστήμη. Ο νους έχει, σαν κύρια εκδήλωσή του στον υλικό κόσμο, αυτό που ονομάζουμε επιστημονικό μας πολιτισμό.

4. Ο Άγκνι κυβερνά στο νοητικό πεδίο, και έχει επίσης κυριαρχία πάνω στο τρίτο υποπεδίο των αιθερικών πεδίων. Είναι ο Κύριος του πέμπτου ή του νοητικού πεδίου, μετρώντας από τα πάνω προς τα κάτω, αν πρέπει κανείς να χρησιμο­ποιήσει αυτούς τους όρους χάρη του συμβολισμού. Γι΄ αυτό τον παγκόσμιο κύκλο, ο Άγκνι είναι η δεσπόζουσα επίδραση.

(σελ. 427)

Αφού σημείωσαν και παρακολούθησαν αυτή τη ροπή των πραγμάτων για ακόμα εκατό χρόνια, οι Πρεσβύτεροι Αδελφοί της φυλής συγκάλεσαν μια σύνοδο όλων των τμημάτων (τους) γύρω στο έτος 1500 μ.Χ. Αντικειμενικός τους σκοπός ήταν να εξακριβώσουν με ποιο τρόπο η παρόρμηση προς ολοκλήρωση, που είναι ουσιαστικά ο βασικός τόνος της συμπαντικής μας τάξεως, θα μπορούσε να επισπευτεί και ποια μέτρα θα μπορούσαν να ληφθούν για να επιφέρουν εκείνη τη σύνθεση και την ενοποίηση του κόσμου της σκέψεως, που θα καθιστούσε δυνατή την εκδήλωση του σκοπού της θείας Ζωής που είχε φέρει τα πάντα σε ύπαρξη. Όταν ο κόσμος της σκέψεως ενοποιηθεί, τότε ο εξωτερικός κόσμος θα περιέλθει σε μια συνθετική τάξη.

(σελ. 441)

Τους φάνηκε την εποχή εκείνη πως θα ήταν αναγκαίο να κάνουν δύο πράγματα, προτού να μπορέσουν οι επερχόμενες δυνάμεις της Υδροχοϊκής εποχής να χρησιμοποιηθούν επωφελώς. Πριν απ’ όλα η Ανθρωπότης θα έπρεπε να φροντίσει ώστε η συνείδησή της ν' ανυψωθεί στο νοητικό πεδίο. Θα έπρεπε να τη διευρύνει ώστε να περιλαμβάνει όχι μόνο τον κόσμο της συγκινήσεως και του συναισθήματος, αλλά και τον κόσμο της διανοήσεως (διάνοιας, πνεύματος, ίntellect). Οι διάνοιες των ανθρώπων θα έπρεπε να γίνουν με τρόπο ευρύ και γενικό δραστικές και ολόκληρο το επίπεδο της ανθρώπινης νοημοσύνης θα έπρεπε ν' ανυψωθεί. Ήταν αναγκαίο, δεύτερο, να γίνει κάτι για να συντριβούν οι φραγμοί της χωριστότητος, της απομονώσεως και της προκαταλήψεως που κρατούσαν τους ανθρώπους χωριστά τον ένα από τον άλλο, και που προείδαν (οι Εξυπηρετητές) ότι θα τους κρατούσαν όλο και περισσότερο, Κύκλο με τον κύκλο, οι άνθρωποι άρχισαν να απορροφούνται ολοένα και πιο πολύ μέσα στον δικό τους εαυτό - στην ικανοποίηση και την αποκλειστικότητα, καθώς και στην φυλετική υπερηφάνεια. Το αποτέλεσμα αυτού θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε μεγάλες διαιρέσεις και στην ανέγερση παγκόσμιων φραγμών μεταξύ ενός έθνους και άλλου και μεταξύ της μιας φυλής και της άλλης.

(σελ. 444-445)

Ωστόσο, όσο ακόμα ο άνθρωπος κινείται από εγωισμό και από μίσος, τούτο είναι κάτι το ευεργετικό. Ευτυχώς για την ανθρώπινη φυλή, λίγοι άνθρωποι για την ώρα εργάζονται με νοητική ύλη. Οι περισσότεροι εργάζονται με την αστρική ή θυμική ύλη, και οι μορφές αυτού του είδους είναι ρευστές και ευμετάβολες και αποκτούν δύναμη μόνο με την ικανότητα της εμμονής. Υπάρχει αποκρυφιστική βάση στη διακήρυξη ότι, αν ένας επιθυμήσει κάτι για μια αρκετά μακρόχρονη περίοδο θα το αποκτήσει. Τέτοιος είναι ο νόμος που διέπει την επιστροφή σε ενσάρκωση του μέσου ανθρώπινου όντος. Επειδή στερούνται της αποκλειστικής προσηλώσεως προς το σκοπό που χαρακτηρίζει την ύλη του νοητικού πεδίου όταν επηρεάζεται από ένα συγκεντρωμένο νου, οι θυμικές αυτές μορφές δεν καταφέρνουν να προξενήσουν τη βλάβη που θα μπορούσαν διαφορετικά να προξενήσουν. Το αποτέλεσμά τους γίνεται αισθητό σε μεγάλο βαθμό στο δημιουργό αυτών των καμα-μανασικών μορφών και όχι στους συντρόφους του περιβάλλοντός του. Τη στιγμή που ο νοητικός παράγων υπεισέρχεται και γίνεται δεσπόζων, την ίδια στιγμή ο άνθρωπος γίνεται επικίνδυνος ή χρήσιμος, ανάλογα με την περίπτωση - επικίνδυνος όχι μονάχα στον εαυτό του αλλά και σ' αυτούς που τον περιστοιχίζουν, ή χρήσιμος στην πραγματοποίηση του σχεδίου της εξελίξεως. Τότε μπορεί vα δημιουργεί μορφές - σκέψεις πού είναι ικανές να επιφέρουν έκδηλα εξωτερικά αποτελέσματα και χειροπιαστές επιδράσεις. Μια και υπάρχει έφεση, ωστόσο, και πνευματική παρόρμηση, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει αληθινός αποκρυφιστής και να επιφέρει οργανωμένα αποτελέσματα δημιουργώντας δρώντες οργανισμούς πάνω στο φυσικό πεδίο. Χρησιμοποιώ τη λέξη «οργανισμούς» σκόπιμα, γιατί θα συντείνει στο να δώσει την ιδέα ότι μια οποιαδήποτε μορφή-σκέψη θεωρείται από εμάς σα μια υποκειμενική και υπάρχουσα οντότης, περιβεβλημένη με λεπτεπίλεπτη ύλη και ικανή να εκδηλωθεί. Αυτό ονομάζεται κοινώς μερικές φορές «προώθηση μιας ιδέας», ή «διεκπεραίωση ενός σχεδίου». Ονομάζεται άλλες φορές «ανακάλυψη» ή «εφεύρεση», ή κάτι παρόμοιο. Όλη την ώρα ο άνθρωπος, χωρίς καθόλου να το καταλαβαίνει, μιλά με αποκρυφιστικούς όρους και φανερώνει μια εσωτερική αντίληψη των μεθόδων με τις οποίες κάθε τι που υπήρξε αντικείμενο σκέψεως (από το Θεό ή τον άνθρωπο) παίρνει υπόσταση.

(σελ. 489-490)

Ο Πατάντζαλι μιλά κάπου για το «νέφος των επιστητών πραγμάτων», που η ψυχή έχει συνειδητή επίγνωσή τους. Ο ζηλωτής, βαρυεστισμένος με τον αιώνιο κύκλο των δικών του άκαρπων και χωρίς σημασία σκέψεων, επιζητεί να ψαύσει το απόθεμα αυτού του «νέφους» κι έτσι να δώσει διέξοδο πάνω στο φυσικό πεδίο σε μερικές από τις σκέψεις του Θεού. Επιζητεί να εργασθεί ώστε να προωθήσει την εκδήλωση των ιδεών του Δημιουργού του. Για να το καταφέρει αυτό πρέπει να εκπληρώσει ορισμένες προκαταρκτικές απαιτήσεις, που θα μπορούσαν σύντομα να συνοψισθούν ως εξής :

1. Να γνωρίσει την αληθινή σημασία του διαλογισμού.

2. Να ευθυγραμμίζει με ευκολία τη ψυχή, τον νου και τον εγκέφαλο.

3. Να ενατενίζει, ή να δρα όπως η ψυχή πάνω στο δικό της πεδίο. Τότε γίνεται κατορθωτό για τη ψυχή να δρα σαν ο μεσάζων μεταξύ του πεδίου των θείων ιδεών και του νοητικού πεδίου. Βλέπετε πως αυτό το ζήτημα της συμμετοχής στη θεία δημιουργική διαδικασία κατασταλάζει τελικά σαv ο αντικειμενικός σκοπός κάθε αληθινού διαλογισμού;

(σελ. 499)

Υπάρχει μια αληθινά αποκρυφιστική σημασία στις λέξεις «ρίχνω φως» σ΄ ένα πρόβλημα, μια κατάσταση ή περίπτωση. Στην ουσιαστική σημασία της η έκφραση υποδηλώνει την αποκάλυψη της παρουσιαζόμενης ιδέας, της αρχής που υποκρύπτεται στην εξωτερική εκδήλωση. Η αναγνώριση της εσωτερικής και πνευματικής πραγματικότητος είναι αυτό που δημιουργεί την εξωτερική και ορατή μορφή. Αυτό είναι το κλειδί κάθε έργου που έχει να κάμει με συμβολισμό. Το έργο της εξακριβώσεως των «φόρμουλων», της καταστρώσεως των υποκειμενικών χαρτών ή σχεδίων της ενορατικής εντυπώσεως, και της έντονης δραστηριότητος πάνω στο νοητικό πεδίο είναι το μοναδικό έργο της οργανωμένης πλανητικής ιεραρχίας. Η δεύτερη φάση του έργου διεξάγεται από τους εργάτες εκείνους που, σε συνειδητή συνεργασία με την ιεραρχία, παρουσιάζουν την πραγματικότητα αυτού του έργου στους τρεις κόσμους της ανθρώπινης εξελίξεως. Φέρνουν το σπέρμα της ιδέας και την εμβρυακή έννοια σε εξωτερική και ολοκληρωμένη ύπαρξη μέσον της διεργασίας της ορθής σκέψεως, της αφυπνίσεως της επιθυμίας και της γαλουχήσεως της ορθής κοινής γνώμης. Έτσι προκαλούν την απαιτούμενη φυσική δραστηριότητα.

(σελ. 503-504)

Όλα όσα έχουν γνωστοποιηθεί μέχρι σήμερα σχετικά με τις λέξεις που χρησιμοποιούνται στο δημιουργικό έργο είναι η επταπλή ιερή λέξη, AUΜ. Αυτή, όταν χρησιμοποιείται ορθά από τη ψυχή πάνω στο νοητικό πεδίο ζωογονεί και επιταχύνει τη δημιουργία όλων των μορφών - σκέψεων, κι' έτσι αποφέρει επιτυχία στο εγχείρημα.

(σελ. 523)

Ο ήχος των πολλών υδάτων (που είναι ένας συμβολικός τρόπος εκφράσεως της επιδράσεως του ΤΑU) θα καταπαύσει και θα φτάσει ο καιρός που, όπως μας δίνεται η διαβεβαίωση στη Χριστιανική Βίβλο, «δεν θα υπάρχει πια θάλασσα»⁽¹⁾. Τότε ο ήχος του AUM που περιγράφεται συμβολικά σαν ο «βρυχηθμός μιας φωτιάς που μαίνεται»⁽²⁾ και που είναι ο ήχος του νοητικού πεδίου, θα πάρει τη θέση του. Η λέξη της Ψυχής δε μπορεί να δοθεί παρά μόνο στο μυστικό τόπο της μυήσεως. Έχει το δικό της ιδιάζοντα κραδασμό και τόνο, αλλά οι τελευταίοι αυτοί δε μπορούν να μεταδοθούν προτού έρθει ο καιρός πού το AUM θα χρησιμοποιείται σωστά. Ακριβώς όπως το TAU, μεταφέροντας τον τόνο της επιθυμίας και της παρορμήσεως του έχειν και του είναι, είχε χρησιμοποιηθεί κακώς και οδήγησε τον πολιτισμό του στην καταστροφή, έτσι και το AUM μπορεί κι' αυτό να χρησιμοποιηθεί κακώς και να ωθήσει τους πολιτισμούς του μέσα στο πυρ. Αυτή είναι στην πραγματικότητα η αλήθεια που υποκρύπτεται στην παρεξηγημένη Χριστιανική διδασκαλία αναφορικά με το πυρ της κολάσεως και τη λίμνη του πυρός⁽³⁾. Τα τελευταία απεικονίζουν συμβολικά τη συντέλεια του αιώνος, οπόταν οι πολιτισμοί του νοητικού πεδίου θα φτάσουν σ' ένα κατακλυσμικό τέλος, σχετικά με ό,τι αφορά τη μορφική όψη, ακριβώς όπως οι προγενέστεροι πολιτισμοί βρήκαν μια υδάτινη συντέλεια.

Θα δώσω εδώ ένα υπαινιγμό, ένα υπαινιγμό που συχνά υπεισέρχεται παραγνωρίζεται. Πάνω στο νοητικό πεδίο, χρόνος δεν υπάρχει. Συνεπώς η εξίσωση του χρόνου δεν υπεισέρχεται στην ιδέα ενός απώτατου τέλους δια του πυρός. Δεν υπάρχει έννοια καθορισμού κάποιου χρόνου για ένα όλεθρο ή μία καταστροφή. Το ολοκληρωμένο αποτέλεσμα θα πραγματοποιηθεί στην περιοχή του νοός - και μήπως δε θα μπορούσε να λεχθεί ότι ακόμα και τώρα το πυρ της αγχώσεως⁽⁴⁾, των κακών προμηνυμάτων, της ανησυχίας και του φόβου, κατακαίει τις σκέψεις μας και απορροφά τη νοητική μας προσοχή ; Έργο του είναι να εξαγνίσει και να καθαρίσει, έτσι, ας αφήσουμε το AUM να κάμει τη δουλειά του, και όλοι όσοι μπορούν από σας ας το χρησιμοποιούν συχνά και με ορθή σκέψη, ώστε το έργο τού εξαγνισμού να επιταχυνθεί. Πολλά που φράζουν το δρόμο απ' όπου πρόκειται να προβάλουν οι νέες αρχέτυπες μορφές, πρέπει να κατακαούν και να αναλωθούν, Αυτές με τον καιρό θα επικρατήσουν στη νέα εποχή και θα επιτρέψουν στη λέξη της ψυχής ν' αντηχήσει και ν' ακουστεί με εξώτερη έννοια.

 ⁽¹⁾ Στμ. Αναφορά στο «και η θάλασσα ουκ έστιν έτι», 'Αποκ. 'Ιω. 21, Ι.

 ⁽²⁾ «roaring of α blazing fire».

 ⁽⁴⁾ Στμ, anxiety, (ψυχολ.)

 ⁽³⁾ Στμ. Μεταξύ άλλων : Δευτ. 32, 22.-'Ιακ. 3, 6,= Αποκ. 19, 20' 20, 14   2l, 8.

(σελ. 524-525)

 Τα εσωτερικά γεγονότα της αποκρυφιστικής ζωής και όσα έχουν την απαρχή τους στο νοητικό πεδίο δεν είναι και τόσο δύσκολο ν΄ αποκρυβούν. Δεν έρχονται να σας συναντήσουν εκτός όταν οι κραδασμοί σας χορδιστούν αρκετά ψηλά για να τους το επιτρέψουν, και κατά κανόνα, όταν συμβαίνει αυτό, πρέπει να συμβαδίζει μ' ένα χαρακτήρα που να έχει αρκετή σταθερότητα και φρόνηση. Αλλά δε συμβαίνει το ίδιο μ' ένα γεγονός του φυσικού πεδίου. Τι πρέπει να κάνουμε; Οι άλλες σκέψεις κατέρχονται από τα πάνω, οι τελευταίες όμως προχωρούν προς τα πάνω από το φυσικό πεδίο και αυξάνουν τη ζωτικότητά τους με τη γνώση των πολλών, συχνά των ασύνετων πολλών. Το ένα είδος αρχίζει ασαφώς πάνω στο νοητικό πεδίο, και μόνο ο ανώτερος τύπος νου μπορεί να το διατυπώσει και να το ντύσει με ύλη με γεωμετρική ακρίβεια, κι ο τέτοιος νους συνήθως διαθέτει τη σύνεση εκείνη που αρνείται να το ντύσει με ύλη του αστρικού πεδίου. Δε συμβαίνει το ίδιο και με ένα γεγονός του φυσικού πεδίου. Αυτό είναι μια ζωτική οντότης, περιβεβλημένη με ύλη του αστρικού πεδίου και του νοητικού πεδίου, όταν για πρώτη φορά τη συναντήσετε και κάμετε επαφή μ' αυτή. Θα την ζωογονήσετε μήπως ή θα την σταματήσετε ; Σταματήστε την μ' ένα ρεύμα κι ένα κύμα αγάπης, που να στρέφεται στη μερίδα των ανθρώπων που σχετίζονται μ' αυτή, που θα περιβάλουν τη μορφή - σκέψη και θα τη στείλουν πίσω στον δημιουργό της πάνω στα φτερά ενός ρεύματος ύλης του αστρικού πεδίου, αρκετά δυνατού για να πραγματοποιήσει τη στροφή και να διασχίσει την απόσταση προς τα πίσω, ίσως διαλύοντάς την αλλά σιγουρότατα επιστρέφοντάς την αβλαβώς στον αποστολέα. Ίσως να πρόκειται για μια πληροφορία κακού τύπου, για ένα ψέμα ή για κάποια κακολογία. Στερήσετέ τους τη ζωτικότητα με την αγάπη, τεμαχίσετέ τα με τη δύναμη μιας αντίθετης μορφής - σκέψεως γεμάτης γαλήνη και αρμονία.

(σελ. 532-533)

Έχουμε πραγματευθεί με τη σωτηρία από τους κινδύνους που συνοδεύουν τη δημιουργία μορφών - σκέψεων από ένα ανθρώπινο ον που έμαθε, ή που μαθαίνει, να δημιουργεί πάνω στο νοητικό πεδίο. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν από τη σκοπιά της ανικανότητας των πιο πολλών σπουδαστών να σκεφθούν με διαύγεια. Η διαυγής σκέψη προϋποθέτει την ιδιότητα ν' αποχωρίζουμε τον εαυτό μας, προσωρινά τουλάχιστο, απ' όλες τις αντιδράσεις και τις δραστηριότητες της συγκινησιακής φύσεως, Όσο το αστρικό σώμα είναι σε κατάσταση ασταμάτητης κινήσεως και οι διαθέσεις και τα συναισθήματά του, οι επιθυμίες και οι συγκινήσεις του είναι αρκετά δυνατές για να προσελκύουν την προσοχή, οι θετικές και αγνές λειτουργίες της σκέψεως δεν είναι δυνατές. Προτού έρθει ο καιρός πoυ θα υπάρξει μια πιο γενική εκτίμηση της αξίας της συγκεντρώσεως και του διαλογισμού και ωσότου η φύση του νου και οι τροποποιήσεις του γίνουν κατανοητές σε πιο παγκόσμια κλίμακα, οποιαδήποτε επιπρόσθετη διδασκαλία πάνω στο θέμα θα ήταν άσκοπη.

(σελ. 539)

Ας θυμόμαστε πως ο πραγματικός μαύρος μάγος (δεν αναφέρομαι εδώ σε κάποιο πρόσωπο με τάση για τη μαύρη μαγεία) είναι μια οντότητα χωρίς ψυχή. Είναι ένα ον στο οποίο το Εγώ - όπως αντιλαμβανόμαστε σήμερα τον όρο είναι ανύπαρκτο. Συχνά παραβλέπεται και σπάνια κατανοείται ή λέγεται το γεγονός ότι οι μαύροι μάγοι, κατά συνέπεια, δεν υπάρχουν σε φυσικά σώματα. Ο κόσμος τους είναι πάντα ο κόσμος της πλάνης. Εργάζονται, από το κατώτερο νοητικό πεδίο, πάνω στη θυμική ύλη και πάνω στα αισθαντικά θυμικά σώματα εκείνων των ανθρώπων του φυσικού πεδίου που παρα­σύρονται από την αυταπάτη και είναι δέσμιοι ενός άκρου εγωισμού και εγωκεντρισμού. Αυτό που ο αδαής αποκαλεί μαύρο μάγο πάνω στο φυσικό πεδίο είναι απλώς κάποιος άνδρας ή γυναίκα που είναι ευαίσθητοι ή σ' επικοινωνία μ' ένα πραγματικό μαύρο μάγο στο αστρικό πεδίο. Αυτή η σχέση τότε μόνο είναι δυνατή όταν έχουν προηγηθεί πολλές ζωές εγωισμού, χαμηλής επιθυμίας, διεστραμμένης νοητικής εφέσεως και αγάπης του κατώτερου ψυχισμού, και τούτο μόνο όταν ο άνθρωπος υπήρξε δέσμιος αυτών των καταστάσεων θεληματικά. Τέτοιοι άνδρες και γυναίκες είναι λίγοι και σπάνια συναντώνται, γιατί ο αμιγής εγωισμός είναι αληθινά κάτι το σπάνιο. Εκεί όπου συναντάται είναι εξαιρετικά ισχυρός, όπως είναι όλες οι τάσεις πού χαρακτηρίζονται από μια έμμονη προσήλωση.

(σελ. 597)

Οι σπουδαστές του αποκρυφισμού καλά θα έκαμναν να σκεφθούν προσεκτικά το θέμα αυτό. Μπορεί να προσεγγισθεί με δύο τρόπους. Έχουμε, πρώτα - πρώτα, τη μελέτη του αντικειμενικού κόσμου στον οποίο ο ζηλωτής βρίσκεται σαν άτομο. Θα χρειαστεί να εξετάσει το γεγονός ότι το σώμα εκδηλώσεώς του είναι μια καταστάλαξη, ότι είναι αποτέλεσμα της ισχυρής σκέψεως και επιθυμίας του, καθώς και της από μέρους του «αναγνωρίσεως» των τεσσάρων αιθέρων. Θα χρειασθεί να καταλάβει πώς αυτή η μορφή που έχει δημιουργήσει θα διαρκεί ακριβώς τόσο καιρό όσο η δυναμική ισχύς της σκέψεώς του την κρατά σε συγκρότηση, και πως θα διαλυθεί όταν ο ίδιος (αποκρυφιστικά μιλώντας) «αποσύρει το βλέμμα του». Θα χρειαστεί να εξετάσει επίσης το ότι το περιβάλλον του είναι αποτέλεσμα του έργου ενός συνόλου ομαδικών διανοητών μιας ομάδος στην οποία ανήκει ο ίδιος. Μπορούμε ν' ανατρέξουμε αυτή την έννοια σ΄ όλη την έκτασή της, από την ομάδα μιας οικογένειας στην ομάδα των εγώ πού, σε στενή αμοιβαία σύνδεση, σχηματίζουν ομάδα στο ανώτερο επίπεδο του νοητικού πεδίου, μέχρι και τους επτά βασικούς διανοητές του σύμπαντος, τους Κυρίους των επτά ακτίνων. Οι επτά αυτοί, με τη σειρά τους, παρασύρονται σε δραστηριότητα από τους τρεις υπέρτατους εργάτες της μαγείας, την εκδηλωμένη Τριάδα. Αυτοί οι Τρεις, στην κατάλληλη στιγμή, θ' αναγνωρισθεί ότι ανταποκρίνονται στη σκέψη του Ενός Δημιουργού, του Ανεκδήλωτου Λόγου.

(σελ. 608)

Το αιχμηρό, δίκοπο ξίφος είναι η ιδιότητα της διακρίσεως που φτάνει μέχρι τις ρίζες του είναι του τσέλα και διαχωρίζει το πραγματικό και το αληθινό από το ψεύτικο και το μη μόνιμο. Το χειρίζεται το εγώ από το νοητικό πεδίο και αναφέρεται ως το «ξίφος από ψυχρό γαλάζιο ατσάλι».

(σελ. 632)

Οι (σχετικοί) κανόνες συνεπώς τελειώνουν με τη δήλωση ότι ο μάγος ψάλλει τις λέξεις που «σμίγουν το πυρ και το ύδωρ» - όμως αυτοί είναι κανόνες για το ζηλωτή. Οι κανόνες ενός ανάλογου τύπου για τους μυημένους τελειώνουν με τις λέξεις: «Ο μυημένος ας ηχήσει τον τόνο πού ενοποιεί τα πυρά». Αυτό έχει σημασία και αποτελεί μεγάλη ενθάρρυνση για τον αρχάριο στο μαγικό έργο. Ο τελευταίος εργάζεται ακόμα αναγκαστικά πάνω στο αστρικό πεδίο και δεν είναι δυνατό ν' αποφύγει να το κάμει για αρκετό καιρό. Το σημάδι της αναπτύξεως γι' αυτόν είναι το σταθερό αποτράβηγμα της συνειδήσεώς του από το πεδίο αυτό και η από μέρους του επίτευξη της νοητικής ευστάθειας και της νοητικής επιγνώσεως, πού ν' ακολουθείται από δημιουργικό έργο πάνω στο νοητικό πεδίο.

(σελ. 673)

 ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΠΥΡΟΣ

Ηλιακό Πυρ, το κοσμικό νοητικό πυρ. Αυτό είναι εκείνο το κλάσμα του κοσμικού νοητικού πεδίου που προορίζεται για τη ζωογόνηση του νοητικού σώματος του Λόγου. Το πυρ αυτό μπορεί να θεωρηθεί σαν το σύνολο των σπινθήρων του νου, των πυρών των νοητικών σωμάτων και της αρχής που εμψυχώνει τις εξελισσόμενες μονάδες της ανθρώπινης φυλής στους τρεις κόσμους.

(σελ. 38)

 Υπάρχει, κατόπιν, το Πυρ ή ο Σπινθήρας του Νου, που αποτελεί την αντιστοιχία του ηλιακού πυρός στον άνθρωπο. Αυτό συνιστά τη σκεπτόμενη αυτοσυνείδητη μονάδα ή την ψυχή. Αυτό το πυρ του νου διέπεται απ' το Νόμο της Έλξης, καθόσον αποτελεί τη μεγαλύτερη αντιστοιχία του. Αργότερα, θα επεκταθούμε σ' αυτό. Αυτός ο σπινθήρας του νου στον άνθρωπο, που εκδηλώνεται σαν σπειροειδής κυκλική δραστηριότητα, είναι εκείνος που οδηγεί σε διεύρυνση και στην τελική επιστροφή του ανθρώπου στο κέντρο του συστήματός του, τη Μονάδα - την αφετηρία και το στόχο του μετενσαρκούμενου Τζίβα (Jiva) ή ανθρώπινου όντος. Το πυρ αυτό εκδηλώνεται επίσης, όπως και στο μακρόκοσμο, μ' ένα διπλό τρόπο.

Παρουσιάζεται σαν εκείνη η νοήμων θέληση που συνδέει τη Μονάδα ή πνεύμα με το κατώτατο σημείο επαφής της, την προσωπικότητα, καθώς λειτουργεί μέσο ενός φυσικού φορέα.

Εκδηλώνεται παρόμοια, μολονότι ατελώς, συν ο ζωοποιός συντελεστής των σκεπτομορφών που κατεργάζεται ο στοχαστής. Μπορεί να ειπωθεί πως, συγκριτικά, λίγες μόνο σκεπτομορφές δομούνται προς το παρόν απ' το κέντρο της συνείδησης, το στοχαστή, το Εγώ. Λίγοι άνθρωποι, προς το παρόν, βρίσκονται σε τόσο στενή επαφή  με τον ανώτερο εαυτό τους ή Εγώ ώστε να   μπορούν να οικοδομήσουν την ύλη του νοητικού πεδίου σε κάποια μορφή για την οποία να μπορεί να λεχθεί αληθινά πως αποτελεί  μια έκφραση των σκέψεων, του σκοπού ή της επιθυμίας του Εγώ τους, καθώς λειτουργεί μέσο του φυσικού εγκεφάλου.

Για τις πλείστες των σκεπτομορφών που κυκλοφορούν τώρα, μπορεί να ειπωθεί πως είναι συσσωματώσεις ύλης, που μορφοποιήθηκαν με τη βοήθεια του καμα-μάνας (δηλαδή, επιθυμίας με μια αμυδρή χροιά νου, παραγόμενης έτσι μιας σύμμειξης αστρικής και νοητικής ύλης, κυρίως αστρικής) και που οφείλονται κυρίως σε αντανακλαστική στοιχειακή δράση.

(σελ. 43)

Το δεύτερο πυρ, το πυρ του κοσμικού νοητικού πεδίου, ασχολείται με:

α. Την έκφραση της εξέλιξης του νου ή μάνας.

β. Τη ζωτικότητα της ψυχής.

γ. Την εξελικτική έκφραση της ψυχής καθώς παρουσιάζεται με τη μορφή εκείνου του φευγαλέου κάτι που επιφέρει τη σύνθεση της ύλης. Καθώς τα δύο σμίγουν μέσο αυτού του δραστικού ενεργοποιού παράγοντα, εμφανίζεται εκείνο που αποκαλείται συνείδηση. Καθώς προχωρεί η συγχώνευση και τα πυρά συνθέτονται συνεχώς και περισσότερο, η ολότητα εκείνη της εκδήλωσης, που τη θεωρούμε σαν συνειδητή ύπαρξη, τελειοποιείται όλo και πιο πολύ.

δ. Τη λειτουργία αυτού του πυρός σύμφωνα με το Νόμο της Έλξης.

ε. Το επακόλουθο αποτέλεσμα της σπειροειδούς κυκλικής κίνησης που ονομάζεται, μέσα στο σύστημα, ηλιακή εξέλιξη, αλλά που αποτελεί (απ' τη σκοπιά ενός κόσμου) την προσέγγιση του συστήματός μας στο κεντρικό σημείο του. Αυτό πρέπει να εξεταστεί απ' την άποψη του χρόνου.

(σελ. 45)

Ένας ακόμη συνειρμός ιδεών μπορεί ν' ακολουθήσει με την υπενθύμιση ότι ο τέταρτος αιθέρας μελετάται ακόμη και τώρα και ερμηνεύεται απ' το μέσο επιστήμονα και έχει κατά κάποιο τρόπο τιθασευτεί ήδη στην υπηρεσία του ανθρώπου. Ότι το τέταρτο υποπεδίο του αστρικού πεδίου είναι ο φυσικός χώρος λειτουργίας του μέσου ανθρώπου και ότι στο γύρο αυτό επιτυγχάνεται η απόδραση από τον αιθερικό φορέα. Ότι το τέταρτο υποπεδίο του νοητικού πεδίου αποτελεί τον τωρινό στόχο της προσπάθειας του ενός τετάρτου της ανθρώπινης οικογένειας. Ότι η τέταρτη μανβαντάρα θα δει τον ηλιακό αξεπέραστο δακτύλιο να προσφέρει λεωφόρους διαφυγής για εκείνους που έχουν φτάσει στο αναγκαίο σημείο - ότι οι τέσσερις πλανητικοί Λόγοι θα ολοκληρώσουν την απόδρασή Τους απ' το πλανητικό Τους περιβάλλον και θα λειτουργήσουν με μεγαλύτερη άνεση στο κοσμικό αστρικό πεδίο, παραλληλίζοντας σε κοσμικά επίπεδα την επίτευξη των ανθρώπινων μονάδων που συνιστούν τα κύτταρα των σωμάτων Τους.

(σελ. 106)

Το τέταρτο αιθερικό πεδίο κρατά το κλειδί για την κυριαρχία της ύλης και μπορεί να δηλωθεί ότι:

Στον τέταρτο φυσικό αιθέρα ο άνθρωπος αρχίζει να συντονίζει το αστρικό ή συγκινησιακό του σώμα και να διαφεύγει, κατά συχνότερα διαλείμματα, σ΄ αυτό το φορέα. Η συνέχεια της συνείδησης επιτυγχάνεται όταν ο άνθρωπος κυριαρχήσει τους τέσσερις αιθέρες. Στο τέταρτο υποπεδίο του νοητικού πεδίου, ο άνθρωπος αρχίζει να ελέγχει το αιτιατό ή εγωικό του σώμα και να πολώνει τη συνείδησή του εκεί, ωσότου η πόλωση ολοκληρωθεί. Μόνο όταν έχει κυριαρχήσει τις αντιστοιχίες των αιθέρων στο νοητικό πεδίο, λειτουργεί πλέον συνειδητά σ΄ αυτό.

(σελ. 110)

Καθώς το πυρ της κουνταλίνι και η πράνα συνεχίζουν το έργο τους και ο αγωγός καθαρίζεται όλο και περισσότερο, τα κέντρα δραστηριοποιούνται και το σώμα εξαγνίζεται, η φλόγα του πνεύματος ή το πυρ απ' το Εγώ κατέρχεται δραστικότερα ωσότου μια φλόγα πραγματικής λαμπρότητας ξεπηδήσει απ' την κορυφή της κεφαλής. Η φλόγα αυτή εφορμά προς τα πάνω, μέσο των σωμάτων, προς την πηγή της, το αιτιατό σώμα.

Ταυτόχρονα με τη δραστηριότητα αυτών των πυρών της ύλης και του Πνεύματος, τα πυρά του νου, ή του μάνας, καίουν με μεγαλύτερη ένταση. Αυτά είναι τα πυρά που δόθηκαν κατά την ατομικοποίηση. Τρέφονται συνεχώς απ' το πυρ της ύλης κι η θερμότητά τους αυξάνει απ' το ηλιακό εκπορευτικό πυρ, που εκπηγάζει απ' τα κοσμικά επίπεδα του νου. Αυτή είναι η όψη του μανασικού πυρός που αναπτύσσεται υπό μορφή ενστίκτου, ζωώδους μνήμης και συνειρμικής ανάμνησης, οι οποίες είναι τόσο έκδηλες στον υπανάπτυκτο άνθρωπο. Με την πρόοδο του χρόνου, το πυρ του νου καίει λαμπρότερα κι έτσι φτάνει σ' ένα σημείο όπου αρχίζει να κατακαίει τον αιθερικό ιστό - εκείνο το τμήμα του ιστού που προφυλάσσει το κέντρο στην καθαυτή κορυφή της κεφαλής - και να επιτρέπει την είσοδο στην καθοδική ροή απ' το Πνεύμα. Κατόπιν τούτου πραγματοποιούνται ορισμένα πράγματα.

Το πυρ της κουνταλίνι κατευθύνεται συνειδητά και ελέγχεται απ' το νου ή την όψη της θέλησης απ' το νοητικό πεδίο. Τα δύο πυρά της ύλης, με τη δύναμη του νου του ανθρώπου, αναμειγνύονται πρώτα μεταξύ τους και έπειτα με το πυρ του νου.

Το συνδυασμένο αποτέλεσμα αυτής της ανάμειξης είναι η καταστροφή (κανονική και μεθοδική) του αιθερικού πλέγματος και η επακόλουθη δημιουργία συνεχείας στη συνείδηση καθώς και η εισδοχή στην προσωπική ζωή του ανθρώπου μιας «Ζωής περισσής» ή του τρίτου πυρός του Πνεύματος.

Η κάθοδος του Πνεύματος και η ανύψωση των εσωτερικών πυρών της ύλης (που ελέγχονται και κατευθύνονται απ' τη συνειδητή δράση του πυρός του νου) δημιουργούν αντίστοιχα αποτελέσματα στα ίδια επίπεδα του αστρικού και νοητικού πεδίου, έτσι ώστε να πραγματοποιείται μια παράλληλη επαφή και το μεγάλο έργο της απελευθέρωσης να προχωρεί κατά ένα τακτό τρόπο.

(σελ. 114)

Αυτό συμβαίνει κατά την περίοδο όπου η ανθρώπινη μονάδα ανατείνει συνειδητά και εντάσσει τη θέληση της στη μεριά της εξέλιξης, κάνοντας έτσι εποικοδομητική τη ζωή της.

Το άλλο πυρ της ύλης (το διπλό πυρ) έλκεται προς τα πάνω και ενώνεται με το πυρ του νου μέσο μιας σύνδεσης που πραγματοποιείται στο κέντρο άλτα μάγιορ. Το κέντρο αυτό βρίσκεται στη βάση του κρανίου και εκεί υπάρχει ένα μικρό χάσμα ανάμεσα σ' αυτό και στο σημείο όπου τα πυρά της ύλης εκβάλλουν απ' τον αγωγό της σπονδυλικής στήλης. Ένα μέρος της εργασίας που πρέπει να εκτελέσει ο άνθρωπος που αναπτύσσει τη δύναμη της σκέψης, είναι να δομήσει έναν προσωρι­νό αγωγό, σε αιθερική ύλη, για να γεφυρώσει το χάσμα. O αγωγός αυτός αποτελεί αντανάκλαση σε φυσική ύλη της αντασκάρανα (antaskarana) την οποία πρέπει να δομήσει το Εγώ για να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ του κατώτερου και του ανώτερου νοητικού, μεταξύ του αιτιατού φορέα στο τρίτο υποπεδίο του νοητικού πεδίου και του μανασικού μόνιμου ατόμου στο πρώτο υποπεδίο. Αυτό είναι το έργο που κάνουν σήμερα ασυνείδητα όλοι οι προχωρημένοι στοχαστές. Όταν το χάσμα γεφυρωθεί τελείως, το σώμα του ανθρώπου συντονίζεται με το νοητικό σώμα και τα πυρά του νου και της ύλης αναμειγνύονται. Περατώνεται η τελείωση της ζωής, της προσωπικότητας και, όπως είπαμε προηγουμένως, αυτή η τελείωση οδηγεί τον άνθρωπο στην πύλη της μύησης...

(σελ.129-130)