ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ - ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ
ΒΙΒΛΙΑ
17)
ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΚΤΙΝΩΝ -ΤΟΜΟΣ ΙΙ
ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ
ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΚΤΙΝΩΝ -ΤΟΜΟΣ ΙΙ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ
ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
ΤΑ ΖΕΥΓΗ
ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ
1. Πάνω στο
φυσικό πεδίο...........................Οι πυκνές και
αιθερικές δυνάμεις.
Αντιμετωπίζονται
πάνω στην Ατραπό της Κάθαρσης.
2. Πάνω στο
αστρικό πεδίο...........................Οι καλώς γνωστές
δυαδικότητες.
Αντιμετωπίζονται
πάνω στην Ατραπό της Μαθητείας.
3. Πάνω στο
νοητικό πεδίο........................Ο Άγγελος της
Παρουσίας και ο Φύλακας στο Κατώφλι.
Αντιμετωπίζονται πάνω στην
Ατραπό της Μύησης.
(σελ.319)
'Όταν
εμπεδωθεί αυτή η συνειδητή πραγμάτωση και η ψυχή
οικειοποιηθεί μια μορφή πάνω στο νοητικό πεδίο
μέσω της θέλησης να υπάρξει, καθώς και μια πάνω
στο αστρικό πεδίο μέσω έφεσης, τότε λαμβάνει χώρα
το τρίτο στάδιο της προσέγγισης πάνω στα
αιθερικά επίπεδα. Η συνείδηση εστιάζεται εκεί, ως
προετοιμασία για την έντονη κρίση του
"εμφανίζεσθαι", και τότε λαμβάνει χώρα αυτό
που θα μπορούσε να θεωρηθεί μια παράταξη ή
συνάθροιση όλων των δυνάμεων της συνείδησης με
σκοπό να εκμαιευτεί το αποτέλεσμα και έτσι η
συνείδηση να προβάλει σε εκδήλωση. Αυτή είναι μια
ζωτική στιγμή μέσα στη συνείδηση. Είναι μια
περίοδος ζωτικής προπαρασκευής για ένα μεγάλο
πνευματικό γεγονός τον ερχομό στην ενσάρκωση
ενός υιού του Θεού.
(σελ.335)
Σ' αυτόν
τον αιώνα της χωριστικής σκέψης και των
χωριστικών στάσεων αυτό που θεωρείται πως έχει
σημασία και πως αποτελεί τον άνθρωπο είναι η
ατομική ζωή του ατομικού ανθρώπου, διαχωρισμένου
στο χρόνο και στο χώρο από όλα όσα προηγήθηκαν
και από όλα όσα τον περιβάλλουν στο παρόν. Τον
άνθρωπο, ως έκφραση ψυχικών διεργασιών, δεν τον
πραγματευόμαστε με κανένα τρόπο.
'Έτσι
έχουμε να διαδέχονται το ένα το άλλο τα στάδια
από την αρχική οικειοποίηση πάνω στο νοητικό
πεδίο μέχρι που ο άνθρωπος, ως συνείδηση, να
διανύσει το δρόμο του προς τα κάτω μέσ' από τα
πεδία και να γυρίσει και πάλι πίσω στο νοητικό
πεδίο, πράγμα που τον φέρνει στο στάδιο του
συντονισμού της προσωπικότητας, και στην ανάδυση
σε πλήρη έκφραση αυτού που ονομάζουμε ακτίνα της
προσωπικότητας. Η μια ζωή διαδέχεται την άλλη
ξανά και ξανά, η ψυχή ενσαρκώνεται και, ως
συνείδηση, περνά μέσ' από τα στάδια που
σκιαγραφήσαμε πιο πάνω. 'Όμως βαθμιαία
εμφανίζεται μια ανώτερη αίσθηση αξιών. Έρχεται
μια περίοδος που η επιθυμία για υλική εμπειρία
και για την ικανοποίηση των φιλοδοξιών της
προσωπικότητας αρχίζει να σβήνει. Πιο
καινούργιες και καλύτερες αξίες και υψηλότερα
κριτήρια σκέψης και επιθυμίας αρχίζουν να
εμφανίζονται αργά.
Η όψη
συνείδηση τότε, περνά μέσα από όλα τα στάδια που
θίξαμε αλλά με αντίστροφη τάξη, και αυτή τη φορά
πάνω στο ανερχόμενο τόξο, που αντιστοιχεί με το
εξελικτικό στάδιο στο μεγάλο κύκλο των φυσικών
διεργασιών, που αφορούν τη μορφική ζωή.
Διευρύνεται αργά από τη συνείδηση της φιλοδοξίας
δια μέσου της δραστηριότητας και των επόμενων
ανελίξεων, και φτάνει στο στάδιο της προσέγγισης
της θείας πραγματικότητας πάνω στο νοητικό
πεδίο...
(σελ.
337)
'Όταν η
συνείδηση της ψυχής, ενσαρκωμένης σε μια
ανθρώπινη μορφή, φτάνει στη συνειδητοποίηση της
ματαιότητας της υλικής φιλοδοξίας, αυτό
σημαδεύει ένα ψηλό στάδιο ολοκλήρωσης της
προσωπικότητας και προηγείται μιας περιόδου
αλλαγής ή μετατόπισης της δραστηριότητας. Στη
διάρκεια του δευτέρου αυτού σταδίου πάνω στην
Ατραπό της Επιστροφής, η μετατόπιση της
συνείδησης είναι μακριά από το φυσικό σώμα
ολωσδιόλου, και προς το αιθερικό ή ζωτικό σώμα
και από εδώ στο αστρικό σώμα. Εκεί γίνεται
αισθητή η δυαδικότητα και λαμβάνει χώρα η μάχη
των ζευγών των αντιθέτων. Ο μαθητής κάνει την
εμφάνιση του ως Αρτζούνα. Μόνο μετά τη μάχη και
μόνο όταν ο Αρτζούνα έχει πάρει τις
κοσμοϊστορικές αποφάσεις του, είναι δυνατό να
πραγματοποιήσει την προσέγγισή του πάνω στο
νοητικό πεδίο στην ψυχή. Αυτό το κάνει:
1. Με το αν
συνειδητοποιήσει ότι ο εαυτός του είναι ψυχή και
όχι η μορφή. Αυτό συνεπάγεται τη διαδικασία της
λεγόμενης "θείας αντανάκλασης", που
πραγματοποιείται με δύο τρόπους. Η ψυχή αρχίζει
τώρα οριστικά να απορρίπτει την μορφή, και ο
άνθρωπος, μέσω του οποίου η ψυχή κερδίζει
εμπειρία και εκφράζεται, απορρίπτεται ο ίδιος
από τον κόσμο στον οποίο ζει.
2. Με την
ανακάλυψη του ομίλου στον οποίο ανήκει, που του
κλείνει τον δρόμο της προσέγγισης μέχρι να
ανακαλύψει το δρόμο της προσέγγισης με την
υπηρεσία.
3. Με την
ταύτιση του εαυτού του με τον όμιλο του πάνω στην
ακτίνα του, κερδίζοντας μ' αυτόν τον τρόπο το
δικαίωμα να πραγματοποιήσει την προσέγγισή του,
επειδή έχει μάθει το μάθημα ότι "δεν ταξιδεύει
μόνος".
Τότε ακολουθεί το ιδιάζον
εκείνο στάδιο της υπερβατικής έφεσης, όπου η
επιθυμία για ατομική εμπειρία χάνεται και
απομένει μόνο ο πόθος να λειτουργεί ως συνειδητό
μέρος του ευρύτερου Συνόλου.
(σελ.
338)
Θα δείτε
συνεπώς πως αρχίζουμε και τελειώνουμε με μια
διεύρυνση της συνείδησης. Η πρώτη οδήγησε στο να
συμπεριληφθεί ο υλικός κόσμος και η δεύτερη
συμπεριλαμβάνει ή οικειοποιείται, συνειδητά και
με νοημοσύνη, τον πνευματικό κόσμο. Βλέπουμε τη
συνείδηση της επιθυμίας να μετουσιώνεται σε
έφεση για τις πνευματικές πραγματικότητες και τη
συγκεντρωμένη, ζωτική προσέγγιση στη βασιλεία
του Θεού. Βλέπουμε την εμφάνιση πάνω στο φυσικό
πεδίο της εγκλωβισμένης συνείδησης, που
περιορίζεται και περιστέλλεται για σκοπούς
καθορισμένης, νοήμονος ανάπτυξης, μέσα σε μια
εξελισσόμενη μορφή και την τελική εμφάνιση πάνω
στο νοητικό πεδίο της εμπλουτισμένης,
αποδεσμευμένης συνείδησης στην πλήρη ελευθερία
του Νοός του Θεού. Βλέπουμε τη δραστηριότητα του
συνειδητού νου του ανθρώπου να διευρύνεται και
να εντείνεται αργά, μέχρι που να γίνει η
δραστηριότητα του φωτισμένου νου, που αντανακλά
τη θεία συνείδηση της ψυχής. Βλέπουμε τη
φιλοδοξία του συνειδητού ανθρώπου να
μεταμορφώνεται αρχικά στην πνευματική φιλοδοξία
του δεσμευμένου μαθητή και τελικά στην έκφραση
της Θέλησης του Θεού ή της Μονάδας στον μυημένο.
(σελ.
339)
1. Ο
κατώτερος ψυχικός άνθρωπος - ο φυσικός και ο
αστρικός πρέπει να δέχονται ένα ισορροπημένο
ποσοστό δύναμης.
2. Ο νους
πρέπει να παίρνει το μερίδιο του από τη φωτίζουσα
ενέργεια.
3. 'Ένα
τρίτο μέρος αυτής της ψυχικής ενέργειας πρέπει
να διατηρείται μέσα στην περιφέρεια της ψυχικής
φύσης για να ισορροπεί έτσι τις άλλες δύο.
Αυτή είναι
μια ακριβής επανάληψη της εμπειρίας της Μονάδας
όταν έρχεται σε εκδήλωση, γιατί η μονάδα διατηρεί
ένα ποσοστό ενέργειας μέσα στον εαυτό της και
εκτοξεύει ενέργεια που αγκιστρώνεται στο κέντρο
εκείνο της ενέργειας που ονομάζουμε Ψυχή.
Επιπλέον ενέργεια εκπέμπεται επίσης, μέσω της
ψυχής, για τη δημιουργία ενός ανθρώπινου όντος -
μιας έκφρασης της ψυχής πάνω στο φυσικό πεδίο,
ακριβώς όπως η ψυχή είναι η έκφραση της μονάδας
πάνω στο νοητικό πεδίο, και τα δύο αυτά είναι
επίσης έκφραση αυτής της μιας μονάδας.
(σελ.
377-378)
Νοητικά
προβλήματα
Αυτό
ακριβώς το θέμα θα πραγματευτούμε τώρα κατά
πρώτιστο λόγο. Η νοητική διέγερση είναι
συγκριτικά σπάνια, αν ληφθεί υπόψη ο ολικός
πληθυσμός του πλανήτη. Μολοταύτα συναντάται
συχνά ανάμεσα στους λαούς του δυτικού μας
πολιτισμού και ανάμεσα στην αφρόκρεμα του
ανατολικού πολιτισμού. Τα συγκεκριμένα αυτά
προβλήματα μπορούν, χάριν σαφήνειας, να
υποδιαιρεθούν σε τρεις ομάδες ή κατηγορίες:
1. Τα
προβλήματα εκείνα που προκύπτουν από έντονη
νοητική δραστηριότητα, και που επιφέρουν
υπερβολική νοητική επικέντρωση και έμφαση,
μονομερή διανοητική προσέγγιση και
κρυσταλλοποίηση.
2. Τα
προβλήματα εκείνα που προκύπτουν από τις
διεργασίες του διαλογισμού, οι οποίες έχουν
επιφέρει φώτιση επιτυχώς. Αυτό, με τη σειρά του
στην κατάλληλη στιγμή, δημιουργεί ορισμένα
προβλήματα, όπως:
α.
Υπερβολική δραστηριότητα του νου, ο οποίος
συλλαμβάνει και βλέπει πάρα πολλά.
β.
Αποκάλυψη της θυμικής αυταπάτης και της πλάνης.
Αυτό οδηγεί σε ένα σάστισμα και στην ανάπτυξη του
κατώτερου ψυχισμού.
γ.
Υπερβολική ευαισθησία στα φαινόμενα του
εσωτερικού φωτός, που αποτυπώνονται στο αιθερικό
σώμα.
3. Τα
προβλήματα που προκύπτουν από τις ανώτερες
ψυχικές ανελίξεις, με επακόλουθη ευαισθησία:
α. Στην
καθοδήγηση.
β. Στη
συνεργασία με το Σχέδιο.
γ. Στην
ψυχική επαφή.
Οι
τελευταίες τρεις ομάδες προβλημάτων που
υπάγονται στην ευαισθησία είναι απολύτως σαφείς
και πραγματικές στην εμπειρία των μαθητών.
Η πρώτη
ομάδα προβλημάτων (αυτών που προκύπτουν από
έντονη νοητική δραστηριότητα) είναι τα
προβλήματα του έντονα διανοητικού τύπου και
κυμαίνονται σε όλη την έκταση από ένα στενό
απολιθωμένο δογματισμό μέχρι το ψυχολογικό
εκείνο φαινόμενο που ονομάζεται "έμμονη
ιδέα". Είναι σε μεγάλο βαθμό τα προβλήματα
δημιουργίας μορφών-σκέψεων και μέσω αυτών ο
άνθρωπος γίνεται θύμα αυτού που έχει ο ίδιος
δομήσει' ο άνθρωπος είναι το πλάσμα ενός
Φρανκεστάιν δικής του δημιουργίας. Μπορούμε να
δούμε αυτή την τάση να βρίσκει την εκδήλωσή της
σε όλες τις σχολές σκέψης και σε όλες τις
κουλτούρες, και πρωτίστως εφαρμόζεται για τον
άνθρωπο που είναι ο τύπος του ηγέτη και για τον
άνθρωπο που είναι ανεξάρτητος ως προς τη ζωή της
σκέψης του και, κατά συνέπεια, είναι ικανός για
διαυγή σκέψη και για την ελεύθερη κίνηση της
τσίτα ή ύλης του νου. Κατά συνέπεια, είναι ανάγκη
στο διάστημα που ακολουθεί να αντιμετωπιστεί το
συγκεκριμένο αυτό πρόβλημα, γιατί πρόκειται να
συναντάμε διάνοιες με αυξανόμενη συχνότητα.
Καθώς το ανθρώπινο γένος προ-χωρεί σε μια νοητική
επικέντρωση, από την οποία αναδύεται, θα
διαπιστωθεί ότι όλο και περισσότερο θα
παρουσιάζεται η ανάγκη να εκπαιδευτεί το
ανθρώπινο γένος ως προς:
1. Τη φύση
της νοητικής ουσίας.
2. Τον
τριπλό σκοπό του νου:
α. Ως μέσο έκφρασης ιδεών,
μέσα από τη δόμηση των αναγκαίων μορφών-σκέψεων
που θα ενσωματώνουν αυτές τις ιδέες.
β. Ως παράγοντα ελέγχου στη
ζωή της προσωπικότητας μέσα από τη σωστή χρήση
της δημιουργικής δύναμης της σκέψης.
γ. Ως ανακλαστήρα των
ανώτερων κόσμων της αντιληπτικής και ενορατικής
επίγνωσης.
Η
δημιουργική σκέψη δεν είναι το ίδιο όπως το
δημιουργικό συναίσθημα, και η διαίρεση αυτή
συχνά δεν κατανοείται σε βάθος. Όλα όσα θα
δημιουργούνται στο μέλλον θα βασίζονται στην
έκφραση των ιδεών. Αυτό θα πραγματοποιηθεί, πρώτα
απ' όλα, μέσω σύλληψης της σκέψης, κατόπιν μέσω
συγκεκριμενοποίησης της σκέψης και τέλος μέσω
ζωογόνησης της σκέψης. Και μόνο υστερότερα η
δημιουργημένη μορφή-σκέψη θα κατέρχεται στον
κόσμο του συναισθήματος και εκεί θα παίρνει την
αναγκαία αισθησιακή ιδιότητα που θα προσθέτει
χρώμα και ομορφιά στην ήδη δομημένη μορφή-σκέψη.
Στο σημείο
ακριβώς αυτό παρουσιάζεται κίνδυνος για το
μαθητή. Ας θεωρήσουμε ότι η μορφή-σκέψη μιας
ιδέας έχει δομηθεί δυναμικά. Έχει προσλάβει
επίσης χρώμα και ομορφιά. Κατά συνέπεια, έχει τη
δύναμη να επηρεάζει τον άνθρωπο και νοητικά και
συγκινησιακά. Αν ο άνθρωπος δεν έχει αίσθηση
ισορροπίας, ούτε αίσθηση αναλογίας, ούτε και
αίσθηση χιούμορ, η μορφή-σκέψη μπορεί να γίνει
τόσο ισχυρή ώστε θα διαπιστώσει πως είναι ένας
δηλωμένος τύπος αφοσιωμένου, ανίκανος να
υποχωρήσει από την τοποθέτησή του. Δεν μπορεί να
δει τίποτα, ούτε να πιστέψει τίποτα, ούτε να
δουλέψει για τίποτα εκτός από την ενσωματωμένη
εκείνη ιδέα που τον κρατά δέσμιο με τόση δύναμη.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι βίαιοι θιασώτες μέσα
σε μια δεδομένη ομάδα, εκκλησία, τάγμα ή
κυβέρνηση. Συχνά έχουν σαδιστική ιδιοσυγκρασία
και είναι προσκολλημένοι σε τελετουργίες και
επιστήμες. Είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν ή να
βλάψουν οποιονδήποτε τους φαίνεται εχθρικός
στην έμμονη ιδέα τους για το τι είναι ορθό και
αληθινό. Οι άνθρωποι που μηχανεύτηκαν την
ισπανική Ιερά Εξέταση και όσοι ευθύνονται για
τις αχρειότητες της εποχής των Οπαδών της
Ομολογίας της Πίστεως (Cοvenanters)
είναι δείγμα-τα των χειρότερων μορφών αυτής της
νοοτροπίας και τροπής των πραγμάτων.
Οι
άνθρωποι που πάσχουν από αυτή την ψυχολογική
διαταραχή της τυφλής προσκόλλησης στις ιδέες και
της αφοσίωσης της προσωπικότητας συναντιούνται
σε κάθε οργάνωση, κάθε εκκλησία, σε πολιτικά και
επιστημονικά σώματα και επίσης σε κάθε εσωτερική
και αποκρυφιστική οργάνωση. Ψυχολογικά δεν είναι
υγιείς και η διαταραχή από την οποία υποφέρουν
είναι ουσιαστικά μεταδοτική. Αποτελούν απειλή,
ακριβώς όπως η ευλογιά αποτελεί απειλή. Αυτός ο
τύπος του προβλήματος δε θεωρείται συχνά ότι
αποτελεί ψυχολογικό πρόβλημα, μέχρι τη στιγμή
που ο άνθρωπος θα έχει προσβληθεί σε τέτοιο βαθμό
που να αποτελεί πρόβλημα για τον όμιλο, ή να
θεωρείται ιδιόρρυθμος ή ανισόρροπος. Μολαταύτα,
πρόκειται σαφώς για μια ψυχολογική ανωμαλία ενός
απόλυτα συγκεκριμένου τύπου, που απαιτεί
προσεκτικό χειρισμό. Είναι ταυτόχρονα μια
ιδιαίτερα δύσκολη περίπτωση ως προς το χειρισμό
της εφόσον τα πρώτα στάδια είναι φαινομενικά
υγιή και έχουν γερή βάση. Η εργασία με κάποιον
όμιλο ή με κάποιο δάσκαλο θεωρείται συχνά συγκεκριμένος
τρόπος ψυχολογικής σωτηρίας, αφού αυτό τείνει να
κάνει το μυστικιστή εξωστρεφή και έτσι να δώσει
σωστή αποδέσμευση στην αναγνωριζόμενη εισρέουσα
ενέργεια. Ενόσω γίνεται αυτό το τελευταίο και όχι
τίποτε άλλο, δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος,
αλλά από τη στιγμή που το όραμα του ανθρώπου για
άλλες και μεγαλύτερες δυνατότητες γίνεται
αμυδρό και αρχίζει να σβήνει, από τη στιγμή που
ένα σώμα δοξασιών ή μια σχολή σκέψης ή ο
εκπρόσωπος οποιασδήποτε θεωρίας απορροφούν
ολόκληρη την προσοχή του προς αποκλεισμό όλων
των άλλων απόψεων ή δυνατοτήτων, απ' αυτή τη
στιγμή, μπορούν να σημειωθούν σαφώς τα σπέρματα
της ψυχολογικής διαταραχής, και ο άνθρωπος
βρίσκεται σε κίνδυνο.
Επίσης από
τη στιγμή που ολάκερες οι νοητικές δυνάμεις που
διαθέτει ένας άνθρωπος χρησιμοποιούνται μόνο σε
μια κατεύθυνση, όπως, λόγου χάρη, για την επιτυχία
επιχειρήσεων ή για οικονομική επικράτηση, από τη
στιγμή αυτή ο άνθρωπος γίνεται ψυχολογικό
πρόβλημα.
Αυτό είναι
με ιδιόμορφο τρόπο ένα από τα προβλήματα της
ολοκλήρωσης, αφού οφείλεται στη διέγερση του νου,
καθώς επιχειρεί να αναλάβει τον έλεγχο της
προσωπικότητας. Παρουσιάζεται μια αίσθηση
δύναμης. Η επιτυχία τροφοδοτεί τη διέγερση, έστω
κι αν είναι απλώς η αμφίβολη επιτυχία της
προσέλκυσης κάποιου δασκάλου που εξιδανικεύεται
ή λατρεύεται, ή η επιδίωξη κάποιας δοσοληψίας στη
χρηματαγορά, που διεκπεραιώνεται επιτυχώς.
Θα φτάσει
ο καιρός που το όλο πρόβλημα της προσωπικότητας
θα είναι κατανοητό πολύ περισσότερο και, όταν
συμβεί αυτό, κάθε υπερβολική έμφαση πάνω στο
επάγγελμα, στην αποστολή, στην ιδεολογία ή στη
σκέψη, θα θεωρείται ανεπιθύμητο σύμπτωμα, -και
τότε θα καταβάλλεται προσπάθεια να επιτευχθούν
δυο πράγματα: μια ολοκληρωμένη ανέλιξη και μια
συνειδητή συγχώνευση με την ψυχή και με τον
όμιλο.
(σελ.
463-464-465-466)
Πρωτίστως
ασχολούμαστε με τα προβλήματα εκείνα που
προκύπτουν από τη νοητική φύση του ανθρώπου και
από τη δύναμη του να πλάθει με νοητική ουσία.
Υπάρχει μια πλευρά αυτής της ανωμαλίας που δεν
την έχω ακόμα αναφέρει, και που είναι η δύναμη της
σκέψης σε μια τέτοια περίπτωση και η δυναμική
διέγερση του νου, που εξετάζουμε, στο να προκαλεί
ανταπόκριση από το επιθυμητικό σώμα και έτσι να
παρασύρει ολόκληρη την κατώτερη φύση σε ταύτιση
με την αναγνωριζόμενη νοητική παρόρμηση και, την
κυριαρχούσα νοητική απαίτηση. Αυτό, όταν έχει την
απαιτούμενη δύναμη, μπορεί να βρει διέξοδο στο
φυσικό πεδίο σαν δυναμική δράση, ακόμα και βίαιη
δράση, και μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε
πολλούς μπελάδες, σε διαμάχη με την οργανωμένη
κοινωνία, κάνοντάς τον έτσι αντικοινωνικό και
φέρνοντάς τον σε αντίθεση με τις δυνάμεις του
νόμου και της τάξης.
Οι
άνθρωποι αυτοί υποδιαιρούνται σε τρεις ομάδες
και θα ήταν σωστό οι σπουδαστές της ψυχολογίας να
μελετήσουν αυτούς τους τύπους προσεκτικά, γιατί
πρόκειται να παρατηρηθεί σταδιακή αύξηση τους,
επειδή η ανθρωπότητα μετατοπίζει την εστία της
προσοχής της όλο και περισσότερο στο νοητικό
πεδίο:
1. Εκείνοι
που παραμένουν νοητικά ενδοστρεφείς και που
είναι υπερβολικά και βαθιά απασχολούμενοι με τις
αυτοδημιούργητες μορφές-σκέψεις τους και με τον
κόσμο της σκέψης που έχουν δημιουργήσει, που
συγκεντρώνεται γύρω από μια δυναμική μορφή-σκέψη
που έχουν δομήσει. Αυτοί οι άνθρωποι οδηγούνται
πάντως σε μια κρίση και είναι ενδιαφέρον να
σημειώσουμε πως η κρίση αυτή μπορεί να
ερμηνευτεί από τον κόσμο:
α. Ως
αποκάλυψη μιας μεγαλοφυΐας, σαν αυτή που
προβάλλει όταν κάποιος μεγάλος επιστήμονας μας
αναπτύσσει τα συμπεράσματα της συγκέντρωσης της
προσοχής του και μιας περιόδου σκέψης του.
β. Ως
προσπάθεια του ανθρώπου να εκφραστεί σε κάποια
δημιουργική κατεύθυνση.
γ. Ως οι
βίαιες και συχνά επικίνδυνες εκδηλώσεις της
απογοήτευσης όπου ο άνθρωπος επιχειρεί να
αποδεσμεύσει τα αποτελέσματα του εσωτερικού του
μελαγχολικού στοχασμού στην επιλεγείσα
κατεύθυνση.
Όλα τα
πάρα πάνω ποικίλλουν ως προς την έκφραση,
εξαιτίας του αρχικού εξοπλισμού με τον οποίο
άρχισε τη ζωή της σκέψης του ο άνθρωπος πάνω στο
νοητικό πεδίο. Στην πρώτη περίπτωση έχετε τη
μεγαλοφυΐα. Στην άλλη (αν συνοδεύεται από μια
πλούσια συγκινησιακή φύση) θα έχετε μια
δημιουργική ευφάνταστη παραγωγή, και στην τρίτη
περίπτωση θα έχετε αυτό που θα θεωρείται από τον
κόσμο ως παρανοϊκότητα, που θεραπεύεται με τον
καιρό και που είναι χωρίς μόνιμα αποτελέσματα,
αρκεί να προσφερθεί κάποιας μορφής δημιουργική
ευφάνταστη, συγκινησιακή αποδέσμευση. Αυτό
αντιπροσωπεύει συχνά το στάδιο τον αγώνα της
προσωπικότητας της δεύτερης, της τέταρτης και
της έκτης ακτίνας.
2. Εκείνοι που γίνονται
εκπληκτικά αυτοσυνείδητοι και που έχουν
επίγνωση του εαυτού τους ως κέντρου της σκέψης.
Κατατρέχονται από την ίδια τους τη σοφία, τη
δύναμη τους και τη δημιουργική τους ικανότητα.
Περνούν σύντομα σε μια κατάσταση πλήρους
απομόνωσης ή χωριστικότητας. Αυτό μπορεί να
οδηγήσει σε έντονη μεγαλομανία, σε μια μεγάλη
απασχόληση, θαυμασμό και ικανοποίηση με τον
εαυτό, τον κατώτερο εαυτό, την προσωπικότητα…
3. Εκείνοι που γίνονται
έντονα εξωστρεφείς από τον πόθο να επιβάλουν τα
συμπεράσματα στα οποία έχουν φθάσει (μέσω της
αμέριστης νοητικής τους συγκέντρωσης) πάνω στους
συνανθρώπους τους...
(σελ.
469- 470-471)
Οι
διαρκείς "μεταλλαγές του τσίτα ή ύλης του
νου" και η αέναη "δραστηριότητα δημιουργίας
μορφών -σκέψεων του νοητικού σώματος"
απορροφούν τον άνθρωπο ώστε ασταμάτητα που
τίποτα άλλο δεν αποτυπώνεται στη συνείδηση. Τον
απασχολούν τεράστια σχέδια, πολύ πλατιά
προγράμματα, συσχετίσεις και αντιστοιχίες, και
επιπρόσθετα η προσπάθεια να τα επιβάλει στους
άλλους και να επικαλεστεί τη βοήθειά τους (με
επακόλουθη επίκριση αν του αρνηθούν αυτή τη
βοήθεια) για τη διεκπεραίωση αυτής της μάζας των
ασύνδετων ιδεών. Δε γίνεται πραγματική
προσπάθεια να προωθηθούν αυτά τα σχέδια και οι
ιδέες μέχρι την ολοκλήρωσή τους, γιατί
παραμένουν όλα υποθετικά πάνω στο νοητικό πεδίο,
στην αρχική τους ασαφή κατάσταση. Απορροφά όλη
την προσοχή η προσπάθεια να δει και να συλλάβει
περισσότερα και να κανονίσει περισσότερες
λεπτομέρειες των συσχετισμών, και δεν απομένει
ενέργεια για να μεταφέρει έστω και ένα απ' αυτά
προς τα κάτω στο πεδίο της επιθυμίας και έτσι να
κάνει τα πρώτα βήματα προς τη φυσική υλοποίηση
του σχεδίου που έχει οραματιστεί. Αν αυτή η
κατάσταση του νου συνεχιστεί για υπερβολικά
μεγάλη χρονική περίοδο, προκαλεί νοητική
υπερένταση, νευρική κατάρρευση και κάποτε μόνιμη
ενόχληση. Ωστόσο, η θεραπεία είναι απλή.
Ο άνθρωπος
με αυτή την πάθηση ας συνειδητοποιήσει τη
ματαιότητα της νοητικής του ζωής όπως την ζει.
Κατόπιν, αφού επιλέξει μια από τις πολλές πιθανές
μεθόδους εργασίας και ένα από τους πολλούς
αγωγούς υπηρεσίας μέσω των οποίων το σχέδιο που
έχει υποπέσει στην αντίληψή του μπορεί να
αναπτυχθεί, ας υποχρεώσει τον εαυτό του να το
φέρει σε φυσική εκδήλωση, αφήνοντας κατά μέρος
όλες τις άλλες δυνατότητες. Κατ' αυτόν τον τρόπο,
θα μπορέσει και πάλι να αρχίσει να ρυθμίζει και
να ελέγχει το νου του και να παίρνει τη θέση του
μεταξύ εκείνων που επιτελούν κάτι, αδιάφορο πόσο
μικρή μπορεί να είναι αυτή η συμβολή. Τότε ο
άνθρωπος γίνεται εποικοδομητικός.
'Έχω
απεικονίσει αυτόν τον τύπο της ενόχλησης με βάση
το ζηλωτή που μέσω διαλογισμού, έρχεται σε επαφή
με τις επιρροές της Ιεραρχίας, και είναι έτσι σε
θέση να αγγίξει το ρεύμα των μορφών-σκέψεων που
δημιουργούνται απ' Αυτή και τους μαθητές Της.
Αλλά θα συναντήσουμε τον ίδιο τύπο ενόχλησης
ανάμεσα σε όσους (μέσω ανακάλυψης του νοητικού
πεδίου και της χρήσης της επικεντρωμένης
προσοχής) διεισδύουν στον ευρύτερο εκείνο κόσμο
των ιδεών που είναι μόλις έτοιμες να
κατασταλάξουν πάνω στα συγκεκριμένα επίπεδα της
νοητικής ουσίας. Αυτό αποτελεί εξήγηση της
αχρηστίας και της έκδηλης άγονης απόδοσης πολλών
ανθρώπων με αρκετή νοημοσύνη. Είναι
απασχολημένοι με τόσες πολλές δυνατότητες που
καταντούν να μην καταφέρνουν τίποτα. 'Ένα σχέδιο
που διεκπεραιώνεται, μια κατεύθυνση σκέψης που
αναπτύσσεται μέχρι τη συγκεκριμένη κατάληξη της,
μια νοητική διαδικασία που ανελίσσεται και
παρουσιάζεται στη συνείδηση, θα σώσει την
κατάσταση και θα φέρει δημιουργική χρησιμότητα
σε ζωές που αλλιώς θα ήταν αρνητικές και άσκοπες.
Χρησιμοποιώ τη λέξη "αρνητικός" σ' αυτό το
σημείο για να φανερώσω μια αρνητικότητα στην
επίτευξη αποτελεσμάτων. Ένας τέτοιος άνθρωπος
είναι, περιττό να το πούμε, εξαιρετικά θετικός ως
προς τις επιπτώσεις που αποδίδει στις λεγόμενες
νοητικές συλλήψεις και ιδέες του, ως προς το πως
το καθετί πρέπει να πραγματοποιηθεί και αποτελεί
πηγή δυσανασχέτησης γι' αυτούς που τον
περιστοιχίζουν. Οι φίλοι και συνεργάτες του
είναι ο στόχος της ασταμάτητης κριτικής του
γιατί δεν υλοποιούν το σχέδιο όπως ο ίδιος
πιστεύει πως πρέπει να υλοποιηθεί, ή δεν τα
καταφέρνουν να εκτιμήσουν το χείμαρρο των ιδεών
που τον κατακλύζει. Πρέπει να αντιληφτούμε πως ο
άνθρωπος υποφέρει από ένα είδος διανοητικού
πυρετού, με τα συνακόλουθά του σε φαντασιοπληξία,
υπερβολική δραστηριότητα και νοητική οξυθυμία.
(σελ.
478- 479)
Πρώτο, ότι
πολλοί άνθρωποι σήμερα ζουν στην ατλάντεια
κατάσταση επίγνωσης, στην ατλάντεια συνείδηση,
και γι' αυτούς η έκφραση αυτών των κατώτερων
ψυχικών δυνάμεων είναι φυσιολογική, μολονότι
απρόσφορη. Για τον άνθρωπο που είναι νοητικός
τύπος ή που υπερπηδά σταδιακά την ψυχική φύση, οι
δυνάμεις αυτές είναι αφύσικες (ή μήπως θα έπρεπε
να πω υπο-φυσικές;) και τα μέγιστα απρόσφορες. Σ'
αυτή τη συζήτηση που μας απασχολεί τώρα, δεν
πραγματεύομαι τον άνθρωπο της ατλάντειας
συνείδησης αλλά το σύγχρονο ζηλωτή. Για τον
τελευταίο, το να αναπτύξει την προηγούμενη
συνείδηση του ανθρώπινου γένους και να
παλινδρομήσει στον κατώτερο τύπο ανάπτυξης (που
θα έπρεπε να τον είχαμε αφήσει πολύ πίσω μας)
είναι επικίνδυνο και επιβραδυντικό. Είναι μια
μορφή αταβιστικής έκφρασης.
Δεύτερο:
ότι όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται σταθερά
επικεντρωμένος στο νοητικό πεδίο, όταν έχει
πετύχει σε κάποιο βαθμό επαφή με την ψυχή, και
όταν ολάκερος ο προσανατολισμός του είναι προς
τον κόσμο των πνευματικών πραγματικοτήτων και τη
ζωή πειθαρχίας και υπηρεσίας, τότε, μερικές
φορές, και όταν είναι αναγκαίο, μπορεί κατά
βούληση να επικαλεστεί και να χρησιμοποιήσει τις
κατώτερες αυτές δυνάμεις στην υπηρεσία του
Σχεδίου και με σκοπό να κάνει κάποιο ειδικό έργο
πάνω στο αστρικό πεδίο. Όμως αυτή είναι μια
περίπτωση όπου η μεγαλύτερη συνείδηση
περιλαμβάνει φυσιολογικά τη μικρότερη
συνείδηση. Ωστόσο αυτό γίνεται σπάνια, ακόμα και
από μύστες, αφού οι δυνάμεις της ψυχής -
πνευματική αντίληψη, τηλεπαθητική ευαισθησία
και ψυχομετρική ευχέρεια - συνήθως αρκούν για την
απαίτηση και την ανάγκη που πρέπει να
ικανοποιηθεί. Παρεμβάλλω αυτές τις παρατηρήσεις
επειδή υπάρχουν μερικοί φωτισμένοι άνθρωποι που
χρησιμοποιούν αυτές τις δυνάμεις...
(σελ.
486)
Η φύση του
ανθρώπινου μηχανισμού ανταπόκρισης στους τρεις
κόσμους πρέπει να εξηγηθεί προσεκτικά στον
άνθρωπο που έχει την ενόχληση και πρέπει, ει
δυνατόν, να του διευκρινιστεί η διάκριση ανάμεσα
στη Λεμούρια, στην ατλάντεια και στην καυκάσια
συνείδηση. Η πλεονεκτική του θέση πάνω στην
κλίμακα της εξέλιξης πρέπει να του υπομνησθεί
και πάλι σ' αυτό το σημείο, αν είναι δυνατό, και
αυτό θα αποδειχτεί μια υπόμνηση εποικοδομητική.
Πρέπει να επιχειρηθεί προοδευτικά και με
κατανόηση η προσπάθεια να επικεντρωθεί η προσοχή
του. Ανάλογα με τον τύπο του θα στραφεί η
προσπάθεια να επικεντρωθεί η προσοχή του και να
κατευθυνθεί το ενδιαφέρον του πάνω στο φυσικό
πεδίο ή στο νοητικό πεδίο, εκτρέποντάς τα έτσι
από το να κατευθυνθούν στο ενδιάμεσο πεδίο.
Πρέπει να τακτοποιηθεί μια σαφής φυσική ή
νοητική απασχόληση (και πάλι ανάλογα με τον τύπο)
και ο άνθρωπος πρέπει να αναγκαστεί να
απασχοληθεί με έναν ορισμένο επιλεγμένο τρόπο.
Οι τρεις
εισηγήσεις που θα έκανα στον ψυχολόγο ή στον
νοητικό θεραπευτή είναι:
1. Μελετήστε με προσοχή τη
φύση των ακτίνων που υποτίθεται ότι αποτελούν τη
φύση του ανθρώπου και προσφέρουν τις δυνάμεις
και τις ενέργειες που τον κάνουν αυτό που είναι.
Έχω διατυπώσει αυτό το τελευταίο με προσοχή.
2. Καθορίστε
ποιος από τους φορείς επαφής είναι ο πιο ισχυρός,
ο καλύτερα οργανωμένος και ο πιο αναπτυγμένος.
Αυτό θα δείξει μέσω ποιων μορφών ρέει η ζωική
έκφραση στη συγκεκριμένη αυτή ενσάρκωση.
(σελ.
488)
Όνειρα που
έχουν φύση νοητική. Αυτά έχουν
την προέλευσή τους στο νοητικό πεδίο και
προϋποθέτουν μια συνείδηση που αρχίζει,
τουλάχιστον, να γίνεται πιο ευαίσθητη νοητικά. Εν
πάση περιπτώσει, τα όνειρα αυτά δεν
αποτυπώνονται στην εν εγρηγόρσει εγκεφαλική
συνείδηση, μέχρι που να υπάρξει. νοητικός έλεγχος
σε κάποιο βαθμό. Θα μπορούσα να προσθέσω σ' αυτό
το σημείο πως μια από τις μεγαλύτερες δυσκολίες
που αντιμετωπίζει ένας ψυχολόγος, καθώς
επιχειρεί να ερμηνεύσει το όνειρο του ασθενούς
του, πηγάζει όχι μόνο από την ανικανότητά του να
"τοποθετήσει" εσωτερικά τον ασθενή του ως
προς τον ακτινικό τύπο, την εξελικτική του
περιωπή, τις αστρολογικές ενδείξεις και τα
ενδόμυχα χαρακτηριστικά του, αλλά και από το ότι
αντιμετωπίζει επίσης την ανικανότητα του
ασθενούς του να αφηγηθεί σωστά το όνειρό του.
Αυτό που παρουσιάζεται στον ψυχολόγο είναι μια
συγκεχυμένη και ευφάνταστη περιγραφή των
εγκεφαλικών αντιδράσεων, των αστρικών
φαινομένων και (όπου υπάρχει κάποιος βαθμός
διανοητικής ευστάθειας) μερικών νοητικών
φαινομένων επίσης. Όμως δεν υπάρχει δυνατότητα
διαφοροποίησης επίσης. Η σύγχυση αυτή οφείλεται
στην έλλειψη ευθυγράμμισης και πραγματικής
νοητικής σχέσης ανάμεσα στη διάνοια και στον
εγκέφαλο. Συχνά λοιπόν το πράγμα γίνεται μια
περίπτωση "τυφλών οδηγών τυφλών".
Τα όνειρα
που έχουν νοητική προέλευση είναι βασικά τριών
ειδών:
α. Τα όνειρα εκείνα που
εδράζονται στην επαφή με τον κόσμο των μορφών
σκέψης. Αυτό περιλαμβάνει έναν απέραντο τομέα
αρχαίων μορφών σκέψης, σύγχρονων μορφών σκέψης,
καθώς και εκείνων των μορφών σκέψης που είναι
ομιχλώδεις και αρχίζουν να προβάλλουν τώρα.
Πρόκειται για μορφές σκέψης ανθρώπινης
προέλευσης και που είναι σαφώς μέρος της Μεγάλης
Πλάνης. Αποτελούν, στις πιο πολλές περιπτώσεις,
την προσπάθεια του ανθρώπου να ερμηνεύσει τη ζωή
και τη σημασία της στο διάστημα των αιώνων.
Συγχωνεύονται με την ψυχή της θυμικής αυταπάτης
που έχει φύση αστρική. Είναι πρόδηλο πως αυτές οι
μορφές σκέψης περιλαμβάνουν κάθε πιθανό θέμα.
Δεν ενσωματώνουν τη ζωή των πόθων του ανθρώπινου
γένους, αλλά αναφέρονται στις σκέψεις των
ανθρώπων για τις ιδέες και τα ιδεώδη που - στο
διάστημα των αιώνων - ασκούσαν έλεγχο πάνω στην
ανθρώπινη ζωή και που, κατά συνέπεια, αποτελούν
τη βάση όλης της ιστορίας.
β. Τα όνειρα εκείνα που
έχουν φύση γεωμετρική, και στα οποία το
υποκείμενο αποκτά επίγνωση των βασικών εκείνων
σχημάτων, μορφών και συμβόλων που είναι οι
κυανοτυπίες των αρχετύπων που καθορίζουν την
εξελικτική διαδικασία και που με το χρόνο
επιφέρουν την υλοποίηση του Σχεδίου του Θεού.
Είναι επίσης τα μεγάλα σύμβολα της ανελισσόμενης
συνείδησης του ανθρώπου. Λόγου χάρη, η αναγνώριση
του σημείου, της γραμμής, του τριγώνου, του
τετραγώνου, του Σταυρού, του πενταγώνου και
παρόμοιων συμβόλων είναι απλώς η αναγνώριση μιας
συσχέτισης με ορισμένες γραμμές δύναμης, καθώς
και μιας θεμελίωσης πάνω σε αυτές τις γραμμές, οι
οποίες μέχρι σήμερα καθόριζαν την εξελικτική
διαδικασία. Υπάρχουν επτά τέτοιες μορφές, που
αναπτύχθηκαν και αναγνωρίστηκαν σε κάθε φυλή
και, για τους τωρινούς μας σκοπούς, υπάρχουν κατά
συνέπεια είκοσι ένα βασικά σύμβολα που, σε
γεωμετρική μορφή, ενσωματώνουν τις έννοιες που
καθορίζουν το λεμούριο, τον ατλάντειο και τον
άριο πολιτισμό. Είναι ενδιαφέρον να
συνειδητοποιήσουμε πως υπάρχουν άλλα
δεκατέσσερα τέτοια σύμβολα που θα δούμε στο
μέλλον. Τα σύμβολα που έχουν κιόλας αναπτυχθεί
είναι βαθιά χαραγμένα στην ανθρώπινη συνείδηση
και οδηγούν, λόγου χάρη, στη συνεχή χρήση του
σταυρού στις πολλές και ποικίλες μορφές του. Δύο
σύμβολα παίρνουν την εποχή αυτή μορφή ως βάση του
επερχόμενου πολιτισμού. Είναι ο λωτός και ο
αναμμένος πυρσός. Απ' όπου και η συχνή εμφάνιση
αυτών των δύο στη ζωή του διαλογισμού και των
ονείρων των ζηλωτών του κόσμου.
γ. Τα
όνειρα εκείνα που είναι συμβολικές διατυπώσεις
διδαχής που πήραν στις ώρες του ύπνου οι ζηλωτές
και μαθητές στην Αίθουσα της Μάθησης στο
ανώτατο επίπεδο του αστρικού πεδίου, καθώς και
στην Αίθουσα της Σοφίας στο νοητικό πεδίο. Στην
πρώτη Αίθουσα βρίσκεται ό,τι καλύτερο έχει ήδη
μάθει το ανθρώπινο γένος μέσω της ατλάντειας
εμπειρίας του και μέσα στον κόσμο της θυμικής
αυταπάτης. Με τη βοήθεια αυτών μπορεί να
αναπτυχθεί συνετή επιλογή. Η Αίθουσα της Σοφίας
ενσωματώνει τη διδασκαλία που θ' αναπτύξουν και
θα ανελίξουν οι μελλοντικές δύο φυλές, και έτσι
αυτή εκγυμνάζει το μαθητή και το μυημένο.
Δεν μπορώ
να κάνω τίποτε περισσότερο από το να υποδείξω με
τον παραπάνω τρόπο τη φύση των τριών αυτών
νοητικών εμπειριών που υπεισέρχονται στην
ονειρική ζωή του ανθρώπου πάνω στο φυσικό πεδίο.
Στις εμπειρίες αυτές ο άνθρωπος δίνει έκφραση με
τη μορφή της αφήγησης ονείρων, της δημιουργικής
εργασίας και της διατύπωσης των ιδεωδών που
δομούν την ανθρώπινη συνείδηση.
(σελ.
514-515-516)
ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ
ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΚΤΙΝΩΝ – TOMOΣ ΙΙΙ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ
ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ
Οι σπουδαστές θα πρέπει
να έχουν υπόψη τους ότι, από τη σκοπιά του Λόγου,
οι ηλιακοί Άγγελοι πάνω στο νοητικό πεδίο (το
πέμπτο υποπεδίο του κοσμικού φυσικού πεδίου)
βρίσκονται σε φυσική ενσάρκωση. Αυτό το γεγονός
αναφέρεται ως η «δεύτερη πτώση». Η πρώτη πτώση
αφορά την ανάληψη μορφής από κοσμική αιθερική
ουσία, όπως έγινε με τους Ουράνιους Ανθρώπους, τα
πρωτότυπα των ανθρώπινων τζίβα. Από τη δική μας
σκοπιά, στην τελευταία αυτή περίπτωση, τα σώματα
που χρησιμοποιούν αποκαλούνται «άμορφα» και
είναι «ζωτικά σώματα» που εμψυχώνονται από
κοσμική πράνα.
(σελ.
50)
Αυτός
είναι και ο λόγος που οι μονάδες της πέμπτης
Ιεραρχίας αποκαλούνται «Οι Καρδιές της Πύρινης
Αγάπης». Λυτρώνουν με την αγάπη και, με τη σειρά
τους, οι ζωές αυτές έχουν μια ιδιόμορφα στενή
σχέση με τη μεγάλη Καρδιά της Αγάπης του ηλιακού
Λόγου. Συνεπώς αυτοί οι μεγάλοι λυτρωτικοί
Άγγελοι, που στο πραγματικό τους πεδίο - το
νοητικό - είναι οι Γιοι των Ανθρώπων,
απεικονίζονται πάντα με τη μορφή των
δωδεκαπέταλων λωτών. Ο συμβολισμός αυτός τους
συνδέει με τον «Γιο της Θείας Αγάπης», το
εκδηλωμένο ηλιακό σύστημα, που λέγεται πως είναι
ένας κοσμικός δωδεκαπέταλος λωτός, καθώς και με
το λογοϊκό αιτιώδη λωτό, που είναι επίσης
δωδεκαπέταλος λωτός στη φύση.
Συνεπώς,
έχουμε ένα άμεσο ρεύμα ενέργειας που ρέει μέσα
από:
α. Το
λογοϊκό δωδεκαπέταλο εγωικό λωτό, κοσμικό
νοητικό πεδίο.
β. Τον
ηλιακό δωδεκαπέταλο λωτό.
γ. Την
πλανητική λογοϊκή καρδιά, που είναι και αυτή ένας
δωδεκαπέταλος λωτός.
δ. Το
δωδεκαπέταλο ανθρώπινο εγωικό λωτό, στο νοητικό
πεδίο.
δ. Το
δωδεκαπέταλο ανθρώπινο εγωικό λωτό, στο νοητικό
πεδίο.
ε. Το
δωδεκαπέταλο κέντρο της καρδιάς, μέσα στο
ανθρώπινο ον
Με άλλα λόγια, η ενέργεια
ρέει άμεσα από:
α. Τον
ηλιακό Λόγο, μέσα από τα τρία μεγάλα κοσμικά
κέντρα
1. Τον
κεντρικό πνευματικό Ήλιο.
2. Την
καρδιά του Ήλιου.
3. Το
φυσικό Ήλιο.
(σελ.52)
'Έτσι, δύο
ισχυρά ρεύματα ενέργειας - κοσμικής και
συστημικής - φτάνουν στον άνθρωπο μέσα από τα
ρυθμιστικά πλανητικά κέντρα δύναμης (τα επτά
πλανητικά σχήματα στο ηλιακό σύστημα και τα εφτά
αντίστοιχα τους κέντρα στον πλανήτη όπου ζούμε)
και εισρέουν στους συμβολικούς «δώδεκα οίκους»
μέσα από τη μεσολάβησή τους. Αυτός είναι ο λόγος,
που το ηλιακό μας σύστημα αναφέρεται σαν σύστημα
«εγγενούς δυαδικότητας» (αγάπης-σοφίας), και η
κύρια αποστολή του ανθρώπου είναι να «ρυθμίσει
τα ζεύγη των αντιθέτων». Συνεπώς, το βασικό θέμα
της δυαδικότητας διατρέχει ολόκληρη την ιστορία
της ανάπτυξης του ανθρώπου. Η συμφιλίωση
προωθείται πάνω και στα τρία πεδία της
ανθρώπινης εξέλιξης.
1. Πάνω στο
φυσικό πεδίο συναντάμε τη συγχώνευση των φυσικών
και αιθερικών δυνάμεων. Ολοκληρώνεται στην Ατραπό
τον Εξαγνισμού.
2. Πάνω στο
αστρικό πεδίο, πρέπει να επιτευχθεί μια
αποσύνδεση των αντιθέτων. Ολοκληρώνεται στην Ατραπό
της Μαθητείας.
3. Πάνω στο
νοητικό πεδίο, βρίσκονται αντιμέτωποι ο Άγγελος
της Παρουσίας και ο 'Ένοικος στο Κατώφλι. Η
σύνθεσή τους επιτυγχάνεται στην Ατραπό της
Μύησης.
Τα
παραπάνω ισχύουν τόσο για τον άνθρωπο όσο και για
το σύνολο της ανθρωπότητας, για τον πλανητικό
Λόγο της Γης, για όλους τους πλανητικούς Λόγους
και για τον ηλιακό Λόγο.
(σελ.
59)
Η αναλογία (στη
συγχώνευση των αντιθέτων) απαντάται
ακόμη και στο νοητικό πεδίο, και όταν οι
ενέργειες του ζωδίου του ήλιου και του ωροσκόπου
συνδυάζονται και εκδηλώνονται συνεκτικά (τόσο
στο άτομο όσο και στην πλανητική Ζωή),
εμφανίζεται ένα σημείο κρίσης στο οποίο η ψυχή
και η προσωπικότητα έρχονται αντιμέτωπες. Ο
Άγγελος της Παρουσίας, που διανέμει ηλιακό πυρ
και κατέχει εστιασμένο ηλεκτρικό πυρ, και ο
Ένοικος στο Κατώφλι, που εκφράζει και
χρησιμοποιεί πυρ τριβής, αποκτούν μια «βαθιά
αποκρυφιστική γνώση» ο ένας για τον άλλο. Τότε η
πόρτα στέκει ορθάνοιχτη από την οποία η ζωή και
το φως των τριών κύριων αστερισμών μπορούν - μετά
την τρίτη μύηση - να προσφερθούν αποκρυφιστικά
στον μυημένο, είτε αυτός είναι ένα
απελευθερωμένο ανθρώπινο ον, είτε ένας
πλανητικός Λόγος.
(σελ.
60)
Ο Κριός
εγκαινιάζει τον κύκλο της εκδήλωσης. Κάθε ψυχή,
ως ιδιαίτερη οντότητα, έρχεται για πρώτη φορά σε
ανθρώπινη ενσάρκωση στο ζώδιο του Καρκίνου. Προβάλλει
σαν νοητική οντότητα στο ζώδιο του Κριού, σαν
θυμική οντότητα στο ζώδιο του Ταύρου και σαν
ζωτική οντότητα στους Διδύμους παίρνοντας μορφή
στον Καρκίνο. Αυτός είναι ένας ενελικτικός
και υποκειμενικός κύκλος. Μ' αυτόν τον τρόπο, η
ψυχή προβάλλει στον ωκεανό της ύπαρξης πάνω στο
φυσικό πεδίο, στον κόσμο δηλαδή της ύλης. Ωστόσο,
η πρώτη ώθηση δίνεται στον Κριό, γιατί ο Κριός
είναι ο τόπος όπου σχηματίζεται η αρχική ιδέα της
επακόλουθης δράσης. Είναι ο χώρος όπου
γεννιούνται οι ιδέες, και μια αληθινή ιδέα δεν
είναι παρά μια πνευματική παρόρμηση που παίρνει
μορφή υποκειμενική και αντικειμενική. Σ' αυτό το
ζώδιο αρχίζει να ανταποκρίνεται η ψυχή στην
ανώτατη όψη ή ποιότητα της θεότητας, γιατί εκεί εμφανίζεται
η «θέληση για ενσάρκωση». Η όψη της πρώτης
ακτίνας της Μονάδας, καθώς ανταποκρίνεται στην
πρώτη όψη της θεότητας, εφελκύει ανταπόκριση από
την όψη της πρώτης ακτίνας της ψυχής, και γίνεται
το πρώτο βήμα για την ενσάρκωση σ' εκείνο το πεδίο
του συστήματος που αποκαλείται νοητικό πεδίο.
Σύμφωνα με ένα αρχαίο ρητό, ο Κριός «ξυπνά τη
θέληση να προσεγγιστεί και να ελεγχθεί το
κατώτατο, να γίνει γνωστό το έσχατο και έτσι να
αντιμετωπιστεί κάθε εμπειρία».
(σελ.
92-93)
Οι
αστρολόγοι, καλά θα κάνουν να θυμούνται πως η
επιρροή των αστερισμών, των ζωδίων και των
πλανητών, καταλήγει πάνω στα τρία επίπεδα της
επίγνωσης - τρία κατερχόμενα επίπεδα - και
γίνεται αισθητή, πρώτα απ' όλα, πάνω στο νοητικό
πεδίο, μετά πάνω στο αστρικό πεδίο και τελικά
πάνω στο φυσικό πεδίο. Αλλά οι αστρολόγοι
σχετίζονται κυρίως με το τελευταίο πεδίο
δίνοντας έμφαση στα συμβάντα και στα γεγονότα
και όχι στις καθοριστικές αιτίες. Προς το παρόν, η
αστρολογία ασχολείται με τα αποτελέσματα και
όχι μ' αυτό που τα προκαλεί. Υπάρχει αρκετή
σύγχυση πάνω σ' αυτό το θέμα και τα ωροσκόπια των
τριών επιπέδων είναι συχνά διαστρεβλωμένα. Σ' ένα
ωροσκόπιο, το οποίο μπορούσε να ερμηνευτεί εξ
ολοκλήρου πάνω στο νοητικό πεδίο, του δίνεται μια
φυσική ερμηνεία, και έτσι τα γεγονότα που είναι
εξ ολοκλήρου νοητικά απεικονίζονται ως φυσικά
συμβάντα. Ένα κλειδί γι' αυτή την τριπλή ερμηνεία,
που πρέπει τελικά να την αναγνωρίσει η
αστρολογία, μπορεί να βρεθεί στη σχέση του
παραδοσιακού, του εσωτερικού και του ιεραρχικού
πλανήτη και των ακτίνων που εκφράζουν.
(σελ
203-204)
Συνεπώς
υπάρχει η ατομική εμπειρία στο Ζυγό της ζωής που
ζυγίζεται, στην οποία γίνονται πειράματα και το
επακόλουθο παλαντζάρισμα της Ζυγαριάς μέχρι να
βαρύνει επαρκώς τη ζυγαριά η επιθυμία ή η
πνευματική έφεση, έτσι ώστε να δείξει το δρόμο
που πρέπει να πάρει εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος.
Στο Ζυγό υπάρχει η εμπειρία της ανθρωπότητας που
γίνονται οι ίδιες προσαρμογές και πειράματα,
αλλά αυτή τη φορά συμπεριλαμβάνεται ολόκληρη
η ανθρώπινη φυλή και όχι μόνο το άτομο. Αυτή η
ομαδική εμπειρία, που προωθείται πάνω στο
νοητικό πεδίο, θα συμβεί μόνο όταν όλοι οι
άνθρωποι θα προωθηθούν νοητικά και θα συμβεί και
θα αποτελέσει την ημέρα της Κρίσης που
αναφέρεται παραπάνω. Γι' αυτή, τα «σημεία της
κρίσης» στο Ζυγό και η τωρινή παγκόσμια
κατάσταση και οι αναγκαίες αλλαγές είναι o
προάγγελος. Αυτή τη φορά όμως το ζύγισμα
βρίσκεται πάνω στο αστρικό πεδίο και ο
αποφασιστικός παράγοντας θα είναι κυρίως οι
επιθυμίες των ανθρώπων, ενώ στον επόμενο μεγάλο
κύκλο τη μεγάλη απόφαση αυτός που θα την πάρει
είναι ο νους των ανθρώπων.
(σελ.
218)
Ο Ζυγός σχετίζεται
με τη νοητική μονάδα και, όπως είδαμε όταν
μελετούσαμε το ζώδιο του Ζυγού, προκαλεί τελικά
μια ισορροπία ανάμεσα στα ζεύγη των αντιθέτων.
Αυτό συμβαίνει πάνω στο αστρικό πεδίο. Η επίτευξη
αυτής της ισορροπίας προκαλεί την αντιστροφή του
τρόπου περιστροφής πάνω στο ζωδιακό κύκλο και
συμβαίνει όταν έχει επιτευχθεί
ολοκλήρωση, και ο άνθρωπος είναι
εστιασμένος πάνω στο νοητικό πεδίο. Τότε μπορεί
μέσα από την ορθή χρήση του νου να διακρίνει
ανάμεσα στα ζεύγη των αντιθέτων και να βρει τη
στενή, σαν τη κόψη του ξυραφιού, ατραπό που περνά
ανάμεσά τους και να διατηρήσει την ισορροπία
πάνω σ’ αυτή.
(σελ.
279-280)
Η σχέση
της τέταρτης ακτίνας με το τέταρτο βασίλειο της
φύσης (που είναι η τέταρτη Δημιουργική Ιεραρχία)
είναι μια προκαθοριστική επιρροή σε όλη την
παγκόσμια διαμάχη μέχρι σήμερα. Είναι η αιτία που
προκάλεσε την ιστορία του πολέμου και της
διαμάχης κατά τη διάρκεια των αιώνων. Το θέμα
εκείνης της ακτίνας είναι «Αρμονία μέσα από
Διαμάχη». Είναι η κατώτερη όψη της ακτινικής
ενέργειας που προκαλεί διαμάχη, που μέχρι τώρα
ελεγχόταν, που αποκορυφώνεται τώρα μέσα από την
επιβολή της νέας εισερχόμενης δύναμης της
Σαμπάλλα. Καθώς εξαντλείται (και αυτό συμβαίνει
γοργά) θα υπάρξει μια μετατόπιση της κατεύθυνσης
και της δύναμης προς εκείνη τη μεγαλύτερη ακτίνα,
τη δεύτερη Ακτίνα της Αγάπης-Σοφίας, της οποίας η
τέταρτη ακτίνα είναι μια όψη. Αυτή η ενέργεια της
δεύτερης ακτίνας εστιάζεται πολύ ισχυρά μέσα από
τον αστερισμό των Διδύμων, μέσα από τον πλανήτη
Δία. Τότε θα έχουμε την εγκαινίαση ενός μεγάλου
κύκλου ωφέλιμης ανάπτυξης στον οποίο η τέταρτη
ακτίνα, που είναι ουσιαστική στην αλληλεπίδραση
ανάμεσα στις δυαδικότητες, θα σταθεροποιηθεί
πάνω στο νοητικό πεδίο και - κάτω από την επιρροή
των εγώ του πέμπτου βασιλείου που υπηρετούν και
σώζουν - θα αλλάξει εντελώς τον παγκόσμιο
πολιτισμό.
(σελ.
302-303)
Μάθατε
επομένως τη διαφορά της στάσης ανάμεσα στις
μάζες των καλοπροαίρετων ανθρώπων στον κόσμο,
και τις ορθά προσανατολισμένες στάσεις των
ζηλωτών και μαθητών που έχουν νοημοσύνη. Αυτό
έγινε αναγκαστικά πριν αναληφθεί παραπέρα δράση.
Θα σταματούσα εδώ και θα σας υπενθύμιζα ότι και
οι δύο όμιλοι είναι αναγκαίοι: ο πρώτος όμιλος -
συναισθηματικός και ιδεαλιστικός - έχει να
παίξει ένα ρόλο στην εστίαση της ρευστής μαζικής
έφεσης. Η ευθύνη τους είναι για το ευρύ κοινό. O
άλλος όμιλος των εκπαιδευμένων διανοητών και
ανθρώπων που κινητοποιούνται κυρίως από τη Θέληση
για το καλό (που είναι περισσότερο σημαντική σ'
αυτόν τον παγκόσμιο κύκλο από τη Θέληση για
την ειρήνη) και που έχουν να προωθήσουν μια
εργασία για την εφέλκυση της ιεραρχικής
ανταπόκρισης σε απάντηση της έφεσης του πρώτου
ομίλου. Εστιάζουν την έφεσή τους πάνω στο νοητικό
πεδίο, δημιουργούν μια μορφή-σκέψη που
ενσωματώνει τον αντικειμενικό στόχο και
προβάλλουν την «κλήση» που μπορεί να φτάσει στα
αυτιά των Κύριων της Απελευθέρωσης.
Η
συγχωνευμένη επίκληση και η ενωμένη κλήση από τα
διαφορετικά επίπεδα της ανθρώπινης συνείδησης
θα φέρει μια έντονη έλξη που θα ασκηθεί πάνω στα
κρυμμένα Κέντρα της «Σωτήριας Δύναμης». Αυτή η
ενωμένη έλξη πρέπει να οργανωθεί τώρα. Έτσι η
μάζα της ανθρωπότητας θα διεγερθεί να
μετατοπιστεί από το Μεταβλητό Σταυρό πάνω στο
Σταθερό Σταυρό και ο νέος παγκόσμιος κύκλος, που
αρχίζει με τον Υδροχόο (έναν από τους βραχίονες
του Σταθερού Σταυρού) θα εγκαινιαστεί οριστικά
από την ίδια την ανθρωπότητα.
(σελ.
526)
Θα ήθελα
να σας υποδείξω εδώ, ότι η όψη της θέλησης μπορεί
να προσεγγιστεί μόνο από το νοητικό πεδίο και
μόνο εκείνοι, επομένως, που εργάζονται με το νου
και μέσα από το νου μπορούν να αρχίσουν να
οικειοποιούνται αυτή την ενέργεια. Εκείνοι που
ζητάνε να εφελκύσουν την ενέργεια της Σαμπάλλα
πλησιάζουν κοντά στην ενέργεια του πυρός. Το πυρ
είναι το σύμβολο και η ποιότητα του νοητικού
πεδίου. Το πυρ είναι μια όψη της θείας φύσης. Το
πυρ ήταν μια προεξέχουσα όψη του πολέμου. Το πυρ
παράγεται με φυσικά μέσα και με τη βοήθεια του
ορυκτού βασιλείου και αυτό ήταν το κύριο
απειλητικό και επιλεγμένο μέσο της καταστροφής
αυτού του πολέμου. Αυτό ήταν μια εκπλήρωση της
αρχαίας προφητείας ότι η προσπάθεια να
καταστραφεί η Αρία φυλή θα γίνει μέσα από το πυρ,
όπως ακριβώς η Ατλαντίδα καταστράφηκε από το
νερό. Αλλά, η πύρινη καλή θέληση και η συνειδητή
εστιασμένη χρήση της δύναμης της Σαμπάλλα
μπορούν να αντιμετωπίσουν το πυρ με το πυρ και αυτό
,πρέπει να γίνει.
Δεν μπορώ
να σας δώσω περισσότερα πάνω σ' αυτό το θέμα μέχρι
να αφιερώσετε χρόνο στην εξέτασή του και να
επιδιώξετε να κατανοήσετε τη χρήση της θέλησης,
τη φύση της, το σκοπό της και τη σχέση της με
ό,τι κατανοείτε σαν ανθρώπινη θέληση. Πρέπει να
συλλογιστείτε πάνω στο πώς θα μπορούσε να
χρησιμοποιηθεί και με τι τρόπο οι ζηλωτές και οι
μαθητές που είναι νοητικά πολωμένοι, μπορούν να
εστιάσουν εκείνη τη θέληση και να επωμιστούν με
ασφάλεια την ευθύνη για τη σοφή της χρήση.
Αργότερα, όταν θα ξέρετε περισσότερα γι' αυτό, θα
μπορέσω να σας δώσω περισσότερες γνώσεις σχετικά
με το θέμα. Μπορώ, όμως, να σας δώσω μια πρακτική
εισήγηση. Δε θα μπορούσε να υπάρξει ένας
οργανωμένος όμιλος που θα αναλάμβανε αυτό το
θέμα σαν την κεντρική ιδέα του διαλογισμού του
και που θα προσπαθούσε να προσαρμοστεί - με την
ορθή κατανόηση - στην επαφή με τη χρήση της
ενέργειας της Σαμπάλλα; Δε θα ήταν δυνατό να
επεξεργαστείτε βαθμιαία αυτή την κεντρική ιδέα
της αποκάλυψης της θείας θέλησης, έτσι ώστε να
μπορεί το γενικό θέμα να παρουσιαστεί στο
σκεπτόμενο κοινό όταν θα έρθει πραγματικά η
ειρήνη;
(σελ.
538)
Μια από
τις αιτίες που βρίσκονται πίσω από το Δεύτερο
Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεί να βρεθεί σε μια πρώιμη
επαφή - μια επαφή που γίνεται από κάποιες
εγωιστικές διάνοιες που έχουν μια σχετικά υψηλή
ποιότητα, που βοηθιέται από τη Μαύρη Στοά. Για να
απομακρυνθεί αυτό και για να επέλθει τελικά η
εξαφάνιση της επιρροής των σκοτεινών δυνάμεων
από τον πλανήτη μας, πρέπει να έρθει η δραστική,
συνειδητή χρήση της δύναμης της Σαμπάλλα από τη
Λευκή Στοά, που βοηθιέται από τους άντρες και τις
γυναίκες καλής θέλησης που η θέλησή τους για το
καλό είναι αρκετά ισχυρή ώστε να τους διαφυλάξει
από τον προσωπικό κίνδυνο στο έργο τους και να
τους αποτρέψει από τις εσφαλμένες και
επικίνδυνες γραμμές. Αυτή η βοήθεια απαιτεί μια
κάποια συγκεκριμένη και σχεδιασμένη επαφή και
αλληλεπίδραση ανάμεσα στα δύο κέντρα: την
Ανθρωπότητα και την Ιεραρχία. Όταν αυτή θα
εδραιωθεί καλύτερα, θα μπορέσει να οργανωθεί και
να γίνει γνωστή συνεργασία και τα μέλη και των
δύο μεγάλων κέντρων μπορούν «να σταθούν μαζί με
μαζική πρόθεση». Αυτή η μαζική πρόθεση θα είναι η
αντιστοιχία πάνω στο νοητικό πεδίο της μαζικής
πρόθεσης του γενικού κοινού που στέκει με τη
δύναμη της έλξης πάνω στα χείλη του και στην
καρδιά του. Σ' αυτή την έλξη πρέπει να προστεθεί η
εστιασμένη θέληση των παγκόσμιων διανοητών και
ενορατικών που θα χρησιμοποιήσουν το νου τους
και τον εγκέφαλό τους για να εκφωνήσουν το
σωστό.
(σελ.
539)
ΑΚΤΙΝΑ V. - Η
ενέργεια της Συγκεκριμένης Επιστήμης ή Γνώσης.
Για να κατανοήσουμε αυτή την έκφραση της θείας
θέλησης, ο μαθητής θα πρέπει να έχει στο νου του
τον απόκρυφο αφορισμό ότι «η ύλη είναι πνεύμα στο
κατώτατό του σημείο της εκδήλωσης και το πνεύμα
είναι ύλη στο ανώτατό του». Βασικά αυτό είναι
θέληση που παράγει συγκεκριμενοποίηση και όμως
την ίδια στιγμή αποτελεί το σημείο στο οποίο το
πνεύμα και η ύλη ισορροπούν και εξισώνονται.
Εκείνος είναι ο λόγος που η ανθρώπινη
τελειοποίηση προωθείται συνειδητά πάνω στο
νοητικό πεδίο, το πέμπτο. Αυτό γίνεται με την
πέμπτη ακτίνα και πάνω σ' αυτό το πεδίο γίνεται η
απελευθέρωση τη στιγμή της πέμπτης μύησης. Αυτή
είναι η θέληση που είναι έμφυτη στην ουσία και η
οποία ενεργοποιεί όλα τα άτομα από τα οποία
έγιναν όλες οι μορφές. Σχετίζεται στενά με το
πρώτο ηλιακό σύστημα, ακόμη και όταν
απελευθερώνει τα μέλη της ανθρώπινης
οικογένειας που θα αποτελέσουν τον πυρήνα γύρω
από τον οποίο θα δομηθεί το τρίτο ηλιακό σύστημα.
Η ενέργεια αυτής της ακτίνας είναι νοημοσύνη.
Είναι το σπέρμα της συνείδησης, αλλά όχι της
συνείδησης όπως την καταλαβαίνουμε. Είναι η ζωή
που υπάρχει μέσα στην ύλη και η θέληση για
νοήμονα εργασία. Είναι εκείνο το ζωντανό κάτι για
το οποίο δεν έχουμε όνομα, το οποίο ήταν το
αποτέλεσμα του πρώτου ηλιακού συστήματος. Είναι
ένα από τα κυριότερα εφόδια του Θεού, του Πατέρα
καθώς και της ανθρώπινης Μονάδας. Αυτή είναι η Θέληση
για Δράση.
Σήμερα,
όσον αφορά την ανθρωπότητα, η ανώτατη έκφρασή της
είναι η απελευθέρωση – μέσα από θάνατο η μύηση.
(σελ.
549-550)
ΣΕΙΡΙΟΣ
5. «Οι
δονήσεις μας προσεγγίζουν από το Σείριο, μέσα από
το κοσμικό νοητικό πεδίο.» (Κ. Π. 553.)
