ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ - ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ

ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ - ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ

ΒΙΒΛΙΑ

 

19) ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΚΤΙΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ ΙV - ΕΣΩΤΕΡΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ, 20. ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΚΤΙΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ V - ΟΙ ΑΚΤΙΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΗΣΕΙΣ

 

ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΚΤΙΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ ΙV

ΕΣΩΤΕΡΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ 

Μερικές ασθένειες πρέπει να εξετασθούν από το νοητικό πεδίο και θα χρειασθεί η κινητοποίηση της διάνοιας του θεραπευτή.

(σελ. 26)

Οι άνθρωποι κυριαρχούνται από τις παρορμήσεις της επιθυμίας μιας υψηλής ή χαμηλής έλξης, Αυτό, φυσικά, είναι μια πλατιά γενικότητα, γιατί αυτή η βασική κατάσταση τροποποιείται σταθερά από παρορμήσεις που προέρχονται από το νοητικό πεδίο. Τούτο αναγκαστικά περιπλέκει το πρόβλημα. Παρουσιάζονται επίσης αρκετές επιδράσεις που εκπορεύονται από την ψυχή κι έτσι περιπλέκουν ακόμη περισσότερο το πρόβλημα του προχωρημένου ανθρώπου.

(σελ. 54)

H παράλειψη αυτή του να ζούμε σύμφωνα με το Νόμο της Περιοδικότητας και να υποτάσσουμε τις ορέξεις μας στον κυκλικό έλεγχο, είναι ένα από τα κυριότερα αίτια της ασθένειας και επειδή οι νόμοι αυτοί παίρνουν μορφή στο νοητικό πεδίο, θα μπορούσε κανείς δικαιολογημένα να πει ότι η παραβίαση τους έχει νοητική βάση. Αυτό θα συνέβαινε αν η φυλή εργάζονταν νοητικά, αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Στο σημερινό κόσμο αρχίζει μια συστηματική παραβίαση των νοητικών αυτών νόμων, ιδιαίτερα του Νόμου των Κύκλων, που καθορίζει τις παλίρροιες, ελέγχει τα παγκόσμια γεγονότα και θα μπορούσε ακόμη να ρυθμίζει τη συμπεριφορά των ατόμων και έτσι εδραιώνει συνήθειες ρυθμικής ζωής – οι οποίες είναι ένα από τα μεγαλύτερα αίτια που προδιαθέτουν στην καλή υγεία.

 (σελ. 91-92)

Ο απλός μυστικιστής είναι περισσότερο εκτεθειμένος σε καθαρά ψυχολογικές καταστάσεις, που συνδέονται με την ολοκληρωμένη προσωπικότητά του και συνεπώς οφείλονται στη μεγάλη εστίασή του κυρίως στο αστρικό πεδίο. Ο μαθητής είναι περισσότερο επιρρεπής σε νοητικές ανωμαλίες και στα νοσήματα εκείνα που έχουν σχέση με την ενέργεια και οφείλονται στη συγχώνευση – είτε πλήρη είτε σταδιακή – ψυχής και προσωπικότητας.

(σελ. 118-119)

Ο μαθητής πρέπει, συνεπώς, να ασχολείται όχι μόνο με τις δικές του αντιδράσεις του έργου που εκτελεί, αλλά συνάμα, και κατά μια γενική και ειδική έννοια, να καταπιαστεί με τις μάζες τις οποίες αρχίζει να επηρεάζει. Αυτό δεν είναι εύκολο να γίνει και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για έναν αρχάριο εργάτη που δεν έχει πείρα του Σχεδίου. Ταλαντεύεται μεταξύ του νοητικού πεδίου, όπου κανονικά επιχειρεί να λειτουργεί, και του αστρικού πεδίου, όπου είναι εστιασμένες οι μάζες των ανθρώπων και αυτό τον φέρει στην περιοχή της θυμικής αυταπάτης και του επακόλουθου κινδύνου.

(σελ. 128)

Οι ασθένειες που έχουν την προέλευσή τους στο νοητικό πεδίο, είναι κατά μια στενότερη έννοια Άριες και περιλαμβάνουν επίσης ασθένειες στις οποίες είναι επιρρεπείς οι μαθητές.

(σελ. 227)

Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί η φύση των ατελειών της ενέργειας του Κυρίου της πέμπτης ακτίνας. Στη δραστηριότητα αυτής της ενέργειας, που εκδηλώνεται κυρίως επάνω στο πέμπτο ή νοητικό πεδίο, θα βρεθεί τελικά η πηγή πολλών ψυχολογικών και νοητικών διαταραχών. Το σχίσμα είναι το εξέχον χαρακτηριστικό – σχίσμα   μέσα στο άτομο ή μεταξύ του ατόμου και του ομίλου του, που το καθιστά αντικοινωνικό.

(σελ. 310)

Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω επίσης, ότι σήμερα οι άνθρωποι είναι μίγμα των τριών καταστάσεων ενέργειας που ονομάζουμε φυσική, συγκινησιακή και νοητική, που είναι η Λεμούρια, η Ατλάντεια και η Αρία κατάσταση συνείδησης. Κανείς σχεδόν σήμερα δεν παρουσιάζει ένα καθαρό τύπο, δηλ. κυρίως τον ένα ή τον άλλο. Οι άνθρωποι είναι συνήθως μίγμα και των τριών. Θα είναι δύσκολο να συναντήσετε ένα πρόσωπο ή ένα ασθενή «που να αλλάσσει το κέντρο της προσοχής από το φυσικό στο συγκινησιακό». Είτε θα είναι συγκινησιακός είτε νοητικός και σε σύντομες περιόδους και από καθαρά φυσιολογικής άποψης φυσικός. Οι πιο ξεκάθαρες γραμμές διαχωρισμού φαίνονται στην περίπτωση των μαθητών που οριστικά και συνειδητά προσπαθούν να μετατοπίσουν το κέντρο της προσοχής τους στο νοητικό πεδίο. Ωστόσο αυτοί ζουν κυρίως σε μια περιοχή που ονομάζεται καμα-μανασική, που σημαίνει ότι είναι τόσο αστρική, όσο και νοητική.

(σελ. 322)

Ο πυρετός είναι μια ένδειξη αναταραχής και είναι ένας βασικός τρόπος κάθαρσης και αποβολής. Είναι μια ένδειξη και όχι μια ασθένεια καθεαυτή. Συλλογισθείτε πάνω σε αυτό και εφαρμόστε το σε όλα τα πεδία, γιατί ο πυρετός του φυσικού πεδίου έχει το αστρικό και το νοητικό του αντίστοιχο......

Η υπερβολική συγκίνηση είναι μια αστρική αντιστοιχία του φυσικού πυρετού και δείχνει την παρουσία ενός σπέρματος επιθυμίας που πρέπει να καταπολεμηθεί προτού να ρίξουμε τον πυρετό. Η νοητική αντιστοιχία είναι ένας νους κακά ρυθμισμένος, πολύ απασχολημένος, αλλά φτωχός σε επιτεύξεις.

(σελ. 322-323)

«Ο εγκέφαλος, π.χ., είναι η «σκιά» ή το εξωτερικό όργανο του νου. Οι ερευνητές θα ανακαλύψουν ότι το περιεχόμενο της κρανιακής κοιλότητας παρουσιάζει μια αντιστοιχία με τις όψεις του ανθρώπινου μηχανισμού που βρίσκονται στο νοητικό πεδίο».

(σελ. 347)

Μιλώντας συμβολικά, η περίοδος του πιο έντονου διαλογισμού του πλανητικού μας Λόγου λαμβάνει χώρα στην περίοδο της πανσελήνου κάθε μήνα...

....Αυτό προκαλεί τη διάχυση ακτινοβολίας και την είσοδο ενέργειας, τόσο υποκειμενικής, όσο και αντικειμενικής. Για όλους τους σοβαρούς σπουδαστές, συνεπώς, το έργο στο νοητικό πεδίο ευκολύνεται. Γίνονται ικανοί τότε να διαλογίζονται με μεγαλύτερη επιτυχία και να φθάσουν στην κατανόηση με μεγαλύτερη άνεση.

(σελ. 351-352)

Σε τελική ανάλυση, αδελφέ μου, πραγματοποιούμε την ορθή διανομή δύναμης, που οδηγεί σε αρμονικές σχέσεις, όταν επιδιώκουμε να ζούμε χωρίς εγωισμό. Για το δόκιμο αυτό σημαίνει μια επιβαλλόμενη ανιδιοτελή δράση στο φυσικό πεδίο. Για τον αποδεδειγμένο μαθητή, συνεπάγεται μια ζωή απαλλαγμένη από κάθε ιδιοτελή, εγωκεντρική συγκίνηση, που χαρακτηριστικά τους παραδείγματα είναι οι αυτοοικτιρμοί και η αυτοδραματοποίηση. Για το μυημένο αυτό σημαίνει μια νοητική στάση απαλλαγμένη από ιδιοτελή σκέψη και ελεύθερη από διανοητική δραματοποίηση του εγώ.

(σελ. 357)

...ο προγραμματισμένος έλεγχος του νου είναι δυνατός μόνο όταν η ζωή εστιάζεται στο νοητικό πεδίο. Στην περίπτωση αυτή δεν χρειάζεται καταστολή της επιθυμίας γιατί η δύναμη της εστιασμένης προσοχής θα είναι αλλού και κατά συνέπεια δεν θα υπάρχει έντονη επιθυμία για κατάπνιξη. Η καταστολή ή κατάπνιξη είναι μια προσπάθεια του ανθρώπου που είναι εστιασμένος στο αστρικό του σώμα να πραγματοποιήσει την όψη θέληση του νου. Αλλά το πετυχαίνει σπάνια. Η επιθυμία μπορεί να εξαφανιστεί μέσα από την έντονη προσπάθεια που καταβάλλει ο άνθρωπος για να πετύχει κάποια νοητική συνείδηση, αλλά στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει καταστολή, ούτε η θέληση εφελκύεται. Όταν η ζωή ενός ανθρώπου κατευθύνεται και ελέγχεται από το νου και από τα νοητικά επίπεδα, τότε συμβαίνει μετουσίωση….Η επιθυμία μπορεί να μετουσιωθεί σε πνευματική έφεση ή σε μια στάση που βρίσκεται σε συμφωνία με τη θέληση του νου ο οποίος την εκφράζει.

(σελ. 359)

Τα  αφροδίσια νοσήματα αρχίζουν τώρα να ελέγχονται γοργά με τα νεωστί ανακαλυφθέντα φάρμακα, αν και τα φάρμακα αυτά θεωρούνται από τους Διδασκάλους απλώς σαν βελτιωτικά και επιφανείας σε τόπο και χρόνο. Τα νοσήματα αυτού του είδους βραδέως και ασφαλώς θα εξαλειφθούν στο σύνολό τους, καθ όσον η ανθρωπότητα μετατοπίζει τη συνείδησή της στο νοητικό πεδίο, μακριά από την περιοχή της αστρικής και σεξουαλικής επιθυμίας, με την αντανακλαστική τους επίδραση επί του αυτοματικού και ανταποκριτικού φυσικού σώματος.

(σελ. 395-396)

...όλες οι παλιές θλιβερές ιδέες περί θανάτου θα εξαφανιστούν βαθμιαία και μια νέα χαρούμενη προσέγγιση προς τη μεγάλη αυτή δοκιμασία θα πάρει τη θέση τους.

 1.......

 2. Την Τέχνη του Αποχωρισμού. Η τέχνη αυτή αναφέρεται σε δύο δραστηριότητες του εσωτερικού πνευματικού ανθρώπου. Δηλαδή τον αποκλεισμό κάθε ελέγχου από τον τριπλό κατώτερο άνθρωπο και τη διαδικασία  της επανεστίασης του κέντρου της συνείδησης στα συγκεκριμένα επίπεδα του νοητικού πεδίου σαν ενός σημείου ακτινοβόλου φωτός. Αυτό αφορά κυρίως την ανθρώπινη ψυχή.

 3. Τις Διαδικασίες Ολοκλήρωσης, Οι διαδικασίες αφορούν το έργο του απελευθερωμένου πνευματικού ανθρώπου, καθ όσον συγχωνεύεται με την ψυχή (την υπερψυχή) επάνω στα ανώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Το μέρος επιστρέφει στο όλο και ο άνθρωπος κατανοεί την αληθινή σημασία των λόγων του Κυρίου, «Έχοντας διαπεράσει ολόκληρο το σύμπαν με ένα μέρος του εαυτού μου, παραμένω».

(σελ. 408)

Θα ασχοληθούμε επίσης με τις διαδικασίες που επιφέρουν την επαναρρόφηση της ανθρώπινης ψυχής στην πνευματική ψυχή πάνω στο δικό της πεδίο , το ανώτερο νοητικό πεδίο.

(σελ. 420)

Το πεδίο του θανάτου (όπως το γνωρίζει ο μέσος άνθρωπος) είναι οι τρεις κόσμοι της ανθρώπινης εξέλιξης – ο φυσικός κόσμος, ο κόσμος των συγκινήσεων και των επιθυμιών και το νοητικό πεδίο.

…Τα μορφικά αυτά επίπεδα είναι (όπως γνωρίζετε καλά, γιατί η γνώση αποτελεί το αλφάβητο της αποκρυφιστικής θεωρίας) τα επίπεδα στα οποία λειτουργεί ο συγκεκριμένος, κατώτερος νους και η συγκινησιακή φύση αντιδρά σε αυτό που ονομάζουμε αστρικό πεδίο. Το φυσικό σώμα συνίσταται από το παχυλό φυσικό σώμα και τον αιθερικό φορέα. Όταν εξετάζουμε, συνεπώς, το θάνατο ενός ανθρωπίνου όντος, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη θάνατος σε σχέση με δύο φάσεις, στις οποίες αυτός λαμβάνει χώρα :

Φάση Πρώτη :  Ο  θάνατος του φυσικού – αιθερικού σώματος.

…Η διπλή αυτή φάση καλύπτει τη Διαδικασία της Απόδοσης.

Φάση Δεύτερη : Η  «απόρριψη» (όπως συχνά ονομάζεται) των νοητικών – συγκινησιακών φορέων. Οι φορείς αυτοί, αποτελούν στην πραγματικότητα, ένα μόνο σώμα, που οι πρώτοι θεοσοφιστές ονόμαζαν (πολύ ορθά) «καμα-μανασικό σώμα» ή φορέα της επιθυμίας – νου. Έχω πει αλλού ότι το αστρικό πεδίο ή το αστρικό σώμα δεν υπάρχει. Ακριβώς όπως το φυσικό σώμα έχει φτιαχτεί από ύλη που δεν θεωρείται σαν στοιχείο, έτσι και το αστρικό σώμα – σε σχέση με τη νοητική φύση – εμπίπτει στην ίδια κατηγορία . Αυτό είναι ένα δύσκολο θέμα για την κατανόησή σας, γιατί επιθυμία και συγκίνηση έχουν για σας μια σπουδαιότητα τόσο πραγματική όσο και καταστρεπτική. Αλλά - μιλώντας κυριολεκτικά – από τη σκοπιά του νοητικού πεδίου, το αστρικό σώμα είναι «ένα πλάσμα της φαντασίας», δεν είναι στοιχείο.

Κατά τη διάρκεια της φυσικής ενσάρκωσης, προτού βαδίσει ο άνθρωπος στην Ατραπό της Μαθητείας το αστρικό πεδίο είναι πολύ πραγματικό, με μία εξ ολοκλήρου δική του ζωτικότητα και ζωή. Μετά τον πρώτο θάνατο (το θάνατο του φυσικού σώματος), το πεδίο αυτό (το αστρικό) παραμένει εξ ίσου πραγματικό. Αλλά η δύναμη του βραδέως εξασθενεί. Ο νοητικός άνθρωπος κατορθώνει να αντιληφθεί τη δική του κατάσταση συνείδησης (ανεπτυγμένη ή μη) και τότε ο δεύτερος θάνατος καθίσταται δυνατός και λαμβάνει χώρα. Η φάση αυτή καλύπτει τη Διαδικασία της Αποβολής.

(σελ. 421-423)

Στον  ανεξέλικτο άνθρωπο και στο συνήθη τύπο ανθρώπου, το ηλιακό πλέγμα είναι η εστία της συνείδησης... Για το λόγο αυτό (κατά τη στιγμή του θανάτου ) η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα μέσα από το ηλιακό πλέγμα και όχι μέσα από το κεφάλι. Στην περίπτωση του ανεπτυγμένου ανθρώπου, του ατόμου νοητικού τύπου, του ζηλωτή, μαθητή ή μυημένου, το νήμα της συνείδησης αποσύρεται από το σώμα μέσα από το κεφάλι.

(σελ. 443)

Όταν το αίτιο, η επιθυμία, παρήγαγε το αποτέλεσμά του, την προσωπικότητα ή την όψη της μορφής του ανθρώπου, τότε θα διατηρείται η μορφή τόσο, όσο θα υπάρχει η θέληση για να ζούμε.

Διατηρείται σε εκδήλωση μέσα από τη νοητική ζωτικότητα. Αυτό αποδείχτηκε επανειλημμένα στα χρονικά της ιατρικής, διότι αποδείχτηκε ότι εφ όσον η αποφασιστικότητα για να ζει κανείς διατηρείται, τόση θα είναι η πιθανή διάρκεια της ζωής στο φυσικό πεδίο, αλλά τη στιγμή που η θέληση αποσύρεται ή το ενδιαφέρον του ενοικούντος στο σώμα δεν συγκεντρώνεται πλέον στην εκδήλωση της προσωπικότητας, επακολουθεί ο θάνατος και η διάλυση της νοητικής αυτής εικόνας, του σώματος, επέρχεται.

(σελ. 467)

Το αστρικό σώμα καθώς και η νοητική φύση μπορεί ακόμη να παραμένουν αιθερικά πολωμένα και όταν ακόμη ο θάνατος του φυσικού σώματος – δηλαδή η παύση κάθε δραστηριότητας της καρδιάς και η συγκέντρωση της βασικής αιθερικής εστίας στην περιοχή του κεφαλιού ή της καρδιάς ή του ηλιακού πλέγματος -  έχει επέλθει και η αποχώρηση της ψυχής πραγματοποιείται.

(σελ. 475-476)

Καθ όλον αυτό το χρονικό διάστημα η συνείδηση του αποθνήσκοντος ανθρώπου εστιάζεται είτε στο συγκινησιακό (ή αστρικό) σώμα, είτε στο νοητικό φορέα, ανάλογα με το σημείο εξέλιξης. Ο θνήσκων δεν είναι αναίσθητος, όπως ο παρατηρητής θα μπορούσε να υποθέσει, αλλά έχει μέσα του πλήρη επίγνωση εκείνων που συμβαίνουν.

(σελ. 482)

 Λόγω της ισχυρής συγκινησιακής και αισθαντικής πόλωσης του μέσου ανθρώπου επικράτησε η ιδέα ότι ο άνθρωπος αποσύρεται, μετά τον πραγματικό θάνατο, πρώτα μέσα στο αστρικό του σώμα και βραδύτερα στο νοητικό του φορέα. Τα πράγματα όμως δεν συμβαίνουν με αυτόν τον τρόπο. Η ιδέα αυτή είναι λανθασμένη γιατί βασίζεται στην πεποίθηση ενός σώματος φτιαγμένου κυρίως από αστρική ύλη. Ωστόσο λίγοι άνθρωποι είναι τόσο εξελιγμένοι ώστε ο φορέας στον οποίο βρίσκονται μετά το θάνατο να αποτελείται κυρίως από νοητική ουσία. Μόνο οι μαθητές και οι μυημένοι, που ζουν κατά το πλείστον στη νόησή τους, βρίσκονται μετά θάνατον, αμέσως επί του νοητικού πεδίου. Η πλειονότητα των ανθρώπων βρίσκονται στο αστρικό πεδίο, περιβεβλημένοι με ένα κέλυφος αστρικής ύλης και υποταγμένοι σε μια περίοδο αποβολής μέσα στην απατηλή μορφή του αστρικού πεδίου.

(σελ. 486)

Το αστρικό πεδίο δημιουργήθηκε στην εποχή των Ατλάντων. Η νοητική κατάσταση της συνείδησης ήταν τότε στην πραγματικότητα ανύπαρκτη, αν και οι «υιοί της διανοίας» είχαν τη θέση τους σε κείνο που σήμερα αποτελεί τα υψηλότερα επίπεδα αυτού του πεδίου. Το νοητικό μόνιμο άτομο ήταν επίσης ουσιαστικά ήρεμο μέσα σε κάθε ανθρώπινη μορφή και κατά συνέπεια δεν υπήρχε ελκυστική   «γοητεία» από το νοητικό πεδίο, όπως συμβαίνει σήμερα. Πολλοί άνθρωποι είναι ακόμη Ατλάντειοι στη συνείδησή τους και όταν εξέρχονται από τη φυσική κατάσταση συνείδησης και απορρίπτουν το διπλό φυσικό σώμα τους αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της αποβολής του αστρικού σώματος. Αλλά δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτε για να απολυτρωθούν από οποιαδήποτε νοητική φυλακή της ψυχής. Πρόκειται για μη εξελιγμένα και κοινά πρόσωπα τα οποία μετά την αποβολή του καμικού σώματος ή σώματος της επιθυμίας, δεν έχουν τίποτε άλλο να κάμουν. Δεν υπάρχει νοητικός φορέας για να τους σύρει σε νοητική ολοκλήρωση, γιατί δεν υπάρχει νοητικά εστιασμένη δύναμη. Η ψυχή στα υψηλότερα νοητικά επίπεδα είναι ακόμη «σε βαθύ διαλογισμό» και σχεδόν χωρίς επίγνωση της σκιάς της στους τρεις κόσμους.

(σελ. 503)

 Tο καμα-μανασικό πρόσωπο έχει ό,τι ονομάζεται «ελευθερία της διπλής ζωής» και ανακαλύπτει ότι κατέχει διπλή μορφή η οποία του επιτρέπει να έρχεται κατά βούληση σε επαφή με τα υψηλότερα επίπεδα του αστρικού και τα κατώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Θα ήθελα επίσης να σας υπενθυμίσω ότι δεν υπάρχει φυσικός εγκέφαλος για να καταγράφει αυτές τις επαφές. Η επίγνωση της επαφής εξαρτάται από την έμφυτη δραστηριότητα του εσωτερικού ανθρώπου και την ιδιαίτερη κατάσταση αντίληψης και εκτίμησης. Το μανασικό πρόσωπο κατέχει ένα διαφανή νοητικό φορέα με πυκνότητα που βρίσκεται σε αναλογία με την ελευθέρωσή του από επιθυμίες και συγκινήσεις.

(σελ. 504)

Ο άνθρωπος στα εσωτερικά πεδία όχι μόνο έχει συνείδηση του εαυτού του σαν ατόμου – με τα δικά του σχέδια, ζωή και υποθέσεις – όπως την είχε και στο φυσικό πεδίο, αλλά έχει επίσης συνείδηση κατά τον ίδιο τρόπο των καταστάσεων συνείδησης του περιβάλλοντος. Μπορεί να υφίσταται την ψευδαίσθηση της αστρικής ύπαρξης ή την τηλεπαθητική εντύπωση των διαφόρων ρευμάτων σκέψης που εκπορεύονται από το νοητικό πεδίο, αλλά έχει επίσης συνείδηση του εαυτού του και του νου του (ή του μέτρου ανάπτυξης της μανασικής ζωής του. Είναι δε πολύ ισχυρότερα συνειδητός παρά όταν έχει ανάγκη να χρησιμοποιήσει τον φυσικό του εγκέφαλο, όταν η εστίαση της συνείδησής του ήταν η εστίαση του ζηλωτή αγκυροβολημένη στον εγκέφαλο.

(σελ. 510-511)

 Η γενική αντίληψη είναι ότι αφού ο άνθρωπος απαλλαγεί από το αστρικό και νοητικό του σώμα, εισέρχεται σε ένα είδος ονειρικής κατάστασης κατά την οποία πειραματίζεται πάλι και επανεξετάζει τα γεγονότα του παρελθόντος στο φως του μέλλοντος. Υποβάλλεται σε ένα είδος περιόδου ανάπαυσης, όμοιο με μια διαδικασία διευθέτησης προπαρασκευαστικής, για την αντίληψη μιας νέας γέννησης. Η κάπως λανθασμένη αυτή ιδέα έχει γεννηθεί, επειδή η αντίληψη του χρόνου διέπει ακόμη τις θεοσοφικές εκθέσεις της αλήθειας. Ωστόσο, αν κατανοηθεί ότι ο χρόνος είναι άγνωστος έξω από την εμπειρία του φυσικού πεδίου, η όλη αντίληψη του ντεβαχάν διαφωτίζεται. Από τη στιγμή του πλήρους αποχωρισμού από το παχυλό φυσικό και αιθερικό σώμα και καθ όσον διεξάγεται η διαδικασία της αποβολής, ο άνθρωπος έχει επίγνωση του παρελθόντος και του παρόντος. Όταν η αποβολή συντελεσθεί πλήρως, φθάνει η ώρα της επαφής της ψυχής και τότε ο άνθρωπος (ο μανασικός φορέας βρίσκεται στη διαδικασία της καταστροφής) αποκτά αμέσως επίγνωση του μέλλοντος, γιατί η πρόβλεψη αποτελεί ενεργητικό της συνείδησης της ψυχής που ο άνθρωπος μερίζεται πρόσκαιρα. Συνεπώς, παρελθόν, παρόν και μέλλον θεωρούνται σαν ένα.

(σελ. 512-513)

Το αστρικό σώμα γεννιέται με την αμοιβαία επίδραση του φυσικού πεδίου, το οποίο δεν είναι στοιχείο και του στοιχείου της επιθυμίας. Στη διαδικασία της αναγέννησης το στοιχείο αυτό χρησιμοποιείται με δυναμική πρόθεση από την ψυχή στο νοητικό φορέα να αντιστρέψει την κλήση και η ύλη τότε ανταποκρίνεται στην κλήση του ενσαρκωμένου ανθρώπου. Ο καμικός άνθρωπος, μετά από μια μακρά διαδικασία φθοράς, παραμένει ελεύθερος μέσα σε ένα εμβρυώδη νοητικό φορέα. Αυτή η περίοδος της ημι-νοητικής ζωής είναι εξαιρετικά σύντομη και τερματίζεται από την ψυχή που ξαφνικά «διευθύνει το βλέμμα της στον αναμένοντα» και με τη δύναμη της κατευθυνόμενης αυτής ενέργειας επαναπροσανατολίζει στιγμιαία τον καμικό άνθρωπο σαν άτομο στην προς τα κάτω ατραπό της αναγέννησης. Ο καμα-μανασικός άνθρωπος εφαρμόζει μια διαδικασία απόσυρσης εφαρμόζει μια διαδικασία απόσυρσης και ανταποκρίνεται στην «έλξη» του γοργά αναπτυσσόμενου νοητικού σώματος. Η απόσυρση αυτή γίνεται ολοένα ταχύτερη και δυναμική, ωσότου φθάσει την κατάσταση κατά την οποία ο υπό δοκιμασία μαθητής – κάτω από σταθερά αυξανόμενη ψυχική επαφή – διασπά το καμα-μανασικό σώμα σαν μονάδα (unit) με μια πράξη της νοητικής θέλησης, που ενεργείται από την ψυχή.

(σελ. 513-514)

Στο στάδιο αυτό της ανάπτυξης του νου και του σταθερού νοητικού ελέγχου (που βασίζεται στο γεγονός ότι η συνείδηση του ανθρώπου εστιάζεται τώρα οριστικά και συγκεντρώνεται μόνιμα στο νοητικό φορέα), οι προηγούμενες διαδικασίες της καταστροφής του αστρικού σώματος δια της φθοράς και της «δυναμικής άρνησης», προωθούνται στη διάρκεια της φυσικής ενσάρκωσης. Ο ενσαρκωμένος άνθρωπος δεν θέλει να κυβερνάται από την επιθυμία, ό,τι απομένει από το απατηλό αστρικό σώμα κυριαρχείται τώρα από το νου και οι παρορμήσεις για την ικανοποίηση της επιθυμίας απορρίπτονται με πλήρη και συνειδητή περίσκεψη, είτε λόγω των εγωιστικών φιλοδοξιών και των νοητικών προθέσεων της ολοκληρωμένης προσωπικότητας, είτε κάτω από την έμπνευση των προθέσεων της ψυχής που καθυποτάσσουν το νου στους σκοπούς της. Όταν επιτευχθεί το σημείο αυτό της εξέλιξης, ο άνθρωπος μπορεί τότε να διαλύσει τα τελευταία εναπομείναντα ίχνη κάθε επιθυμίας διαμέσου της φώτισης. Στα πρώτα στάδια της καθαρά μανασικής ή νοητικής ζωής αυτό γίνεται διαμέσου της φώτισης που φέρει η γνώση και περιλαμβάνει κυρίως το ενδόμυχο φως της νοητικής ουσίας. Αργότερα, όταν η ψυχή και ο νους αποκαθιστούν στενή σχέση, το φως της ψυχής επισπεύδει και συμπληρώνει τη διαδικασία. Ο μαθητής τώρα χρησιμοποιεί περισσότερο αποκρυφιστικές μεθόδους, σε αυτό όμως το ζήτημα δεν θα επεκταθώ. Η καταστροφή του νοητικού σώματος δεν επέρχεται πια με την καταστρεπτική δύναμη αυτού τούτου του φωτός, αλλά επισπεύδεται διαμέσου ορισμένων ήχων, που εκπορεύονται από το πεδίο της πνευματικής θέλησης.

(σελ. 515)

Ενώ όλες αυτές οι φάσεις, τα στάδια και οι πραγματοποιήσεις συμβαίνουν στη ζωή της προσωπικότητας, ποια είναι η σχέση της ψυχής επάνω στο δικό της πεδίο; Η  μελέτη του θέματος αυτού προϋποθέτει, πρώτα απ όλα , μια αναγνώριση των τριών όψεων του νου που βρίσκονται πάνω σε αυτό που ονομάζουμε νοητικό πεδίο:

1. Τον κατώτερο συγκεκριμένο νου, που είναι η διάθεση της σκέψης που συγκρατείται από τη λεπτή όψη της ψυχής, η οποία «κατήλθε» αρχικά στην εκδήλωση κατά το χρόνο της ατομικοποίησης…

2. Τον Υιό του Νου, την ψυχή, το προϊόν της σκέψης του Παγκόσμιου Νου, τη σκεπτόμενη, διακρίνουσα, αναλύουσα ταυτότητα ή πνευματική Οντότητα.....

3  Τον ανώτερο αφηρημένο νου, που είναι για την ψυχή ό,τι η κατώτατη όψη της ψυχής, που ενσαρκώνεται στα πέταλα της γνώσης, είναι για το συγκεκριμένο νου...

(σελ. 527-528)

Επειδή η πλειονότης των ανθρωπίνων όντων βρίσκεται σήμερα επικεντρωμένη στο αστρικό πεδίο (ή στο αστρικό σώμα), εμφανίζεται αμέσως το κλειδί για μια από τις μεγαλύτερες πηγές των ασθενειών. Όταν η συνείδηση της φυλής μετατοπίζεται στο νοητικό πεδίο – και τούτο λαμβάνει χώρα βραδέως – οι περισσότερες γνωστές και κυριαρχούσες ασθένειες θα εξαλειφθούν και θα παραμείνουν, για να διαταράσσουν την ειρήνη των ανθρώπων, μόνο οι ασθένειες του νοητικού τύπου και οι ασθένειες των μαθητών.

(σελ. 578)

... η κλίση της ψυχής προς το «το αγαθό», μπορεί να προκαλέσει αντίσταση πάνω στο φυσικό πεδίο. Τούτο δημιουργεί μια αναταραχή στη συνείδηση του ανθρώπου, η οποία μπορεί να δημιουργήσει και δημιουργεί ασθένεια. Αυτός ο τύπος  των ασθενειών είναι υπεύθυνος για τις πολλές δυσχέρειες των εξελιγμένων ανθρώπων, ζηλωτών και μαθητών. Η τριβή αυτή προκαλεί τότε μια δευτερεύουσα αντίδραση και οδηγεί στις ψυχολογικές εκείνες καταστάσεις στις οποίες δίνουμε το όνομα «κατάθλιψη, σύμπλεγμα κατωτερότητας και αίσθηση αποτυχίας». Η ιδιαίτερη αυτή πηγή ασθενείας, «το Αγαθό», είναι εκείνη που επηρεάζει τους νοητικούς τύπους.

(σελ. 584-585)

Ο αληθινός ζηλωτής πρέπει να ασχολείται με το συγκινησιακό και όχι με το φυσικό έλεγχο και με την προσπάθεια να εστιαστεί πάνω στο νοητικό πεδίο, προτού επιτύχει να σταθεροποιήσει την επαφή του με την ψυχή.

(σελ. 598)

Οι ενέργειες άτμα – μπούντι, αγκυροβολούν στο φορέα της ψυχής, στον εγωικό λωτό και η συγχωνευμένη δραστηριότητά τους εφελκύει μια ανταπόκριση από την ουσία του νοητικού πεδίου, το οποίο τότε συνεισφέρει τη δική του συμβολή. Η αντίδρασή του προκαλεί αυτό που ονομάζουμε ανώτερο νου, ο οποίος είναι τόσο λεπτής φύσεως και τόσο αραιής εκπορεύσεως, ώστε πρέπει κατ΄ ανάγκη να συσχετισθεί με τις δύο ανώτερες όψεις και να αποτελέσει μέρος της πνευματικής Τριάδας...

...Η ψυχή παρεσύρθη σε εκδήλωση από το τρίτο αποτέλεσμα του άτμα – μπούντι επί των τριών κόσμων. Έτσι εκδηλώθηκαν ο συγκεκριμένος νους και η ανθρώπινη διανόηση. Υπάρχει, συνεπώς, μια περίεργη ομοιότητα μεταξύ των τριών θείων όψεων εκδηλώσεως και του πνευματικού ανθρώπου πάνω στο νοητικό πεδίο. Η αντιστοιχία έχει ως εξής:

Η μονάδα........................Αφηρημένος νους.

Η ψυχή...........................Εγωικός λωτός.

Η προσωπικότητα............Κατώτερος ή συγκεκριμένος νους.

(σελ. 609)

Το φυσικό σώμα έφθασε στο υψηλό του σημείο ανάπτυξης και ενδιαφέροντος (από τη σκοπιά της νοητικής προσοχής και της ιεραρχικής δράσεως) στο προηγούμενο ηλιακό σύστημα. Αποτελούσε τότε το θείο σκοπό ολόκληρης της εξελικτικής διαδικασίας.

(σελ. 632)

Όταν κατά λάθος το φυσικό σώμα γίνεται αντικείμενο προσοχής, τούτο δεικνύει οπισθοδρόμηση και αυτός είναι ο λόγος ότι η τόσο μεγάλη προσοχή στις φυσικές πειθαρχίες, στη φυτοφαγία, στη δίαιτα και νηστεία και στους σημερινούς τρόπους της (ονομαζόμενης) νοητικής και θείας θεραπευτικής είναι, ανεπιθύμητα και όχι σύμφωνα με το καταρτισμένο σχέδιο.

(σελ. 633)

Ο Σανάτ Κουμάρα, έχοντας πλήρη συνείδηση του κοσμικού αστρικού και κοσμικού νοητικού πεδίου, μπορεί να εφαρμόζει ενέργειες και δυνάμεις – σύμφωνα με τον κοσμικό νόμο – που δημιουργούν, διατηρούν και χρησιμοποιούν, για την εκπλήρωση του θείου Του Σκοπού, ολόκληρο τον πλανήτη.

(σελ.702)

...πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι ολόκληρο το νοητικό πεδίο είναι ένα από τα τρία πεδία που συνιστούν το κοσμικό παχυλό φυσικό πεδίο. Αυτό το σημείο λησμονείται συχνά από τους σπουδαστές, που σχεδόν γενικά τοποθετούν το σώμα της ψυχής και το μόνιμο νοητικό άτομο έξω από τα όρια της μορφής και από ό,τι ονομάζουν τρεις κόσμους της μορφής.

(σελ. 712)

ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΚΤΙΝΩΝ – ΤΟΜΟΣ V

ΟΙ ΑΚΤΙΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΗΣΕΙΣ

Θα πρέπει εδώ, αδελφοί μου, να τονίσω και πάλι το γεγονός, ότι η είσοδος στον άμορφο κόσμο επιτυγχάνεται μόνον όταν ο υποψήφιος έχει αποκτήσει κάπως την ικανότητα να συγκεντρώνεται στα αφηρημένα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Τούτο αναγκαστικά προϋποθέτει ορισμένες αναπτύξεις μέσα στη φύση του υποψηφίου. Διαφορετικά η επιδιωκόμενη επαφή θα ήταν αδύνατος. Αυτό που απαιτείται είναι σταθερή προσπάθεια του ζηλωτή...

(σελ. 3)

Ένας από τους σκοπούς της εξελίξεως είναι ότι η υποκειμενική πραγματικότητα πρέπει τελικά να αναγνωρισθεί. Αυτό μπορεί να εκφρασθεί με πολλούς συμβολικούς τρόπους, που όλοι αφορούν το ίδιο γεγονός στη φύση :

Τη γέννηση του εντός Χριστού

Τη λάμψη της εσωτερικής ακτινοβολίας ή δόξης

Την εκδήλωση της 2ας ή όψεως της Αγάπης

Την εκδήλωση του Ηλιακού Αγγέλου

Την εμφάνιση του Υιού του Θεού, του Εγώ ή της εντός Ψυχής

Την πλήρη έκφραση του μπούντι, καθώς τούτο χρησιμοποιεί το μάνας.

(σελ. 7)

Πάλι, αυτή τη φορά σε σχέση με την ψυχή, λαμβάνει χώρα η επανάληψη της ανακαλύψεως της Θύρας, ή χρήση της και η εμφάνισή της τελικά, πίσω από τον μυημένο. Αυτή τη φορά η θύρα πρέπει να παρουσιασθεί πάνω στο νοητικό πεδίο, και όχι όπως πρωτύτερα, πάνω στο αιθερικό επίπεδο. Αυτό γίνεται με την βοήθεια της ψυχής και του κατωτέρου νου και δια μέσου της αποκαλυπτικής δυνάμεως του διαυγούς ψυχρού φωτός του λογικού. Όταν ανακαλυφθεί, ο μυημένος αντιμετωπίζει την «αποκάλυψη ενός τρομερού, αν και ωραίου, πειράματος». Αντιλαμβάνεται ότι αυτή τη φορά δεν χρειάζεται την ευθυγράμμιση, αλλά την οριστική ανάληψη ενός δημιουργικού έργου - τη δόμηση μιας γέφυρας μεταξύ της θύρας που βρίσκεται πίσω και της θύρας που βρίσκεται μπροστά. Αυτό συνεπάγεται τη δόμηση εκείνου που είναι τεχνικά η ανταχκαράνα, η γέφυρα του ουρανίου τόξου. Δομείται με την εξάσκηση του μαθητού πάνω στη βάση της προηγούμενης πείρας, αγκιστρώνεται στο παρελθόν και θεμελιώνεται σταθερά στην ανώτατη και ορθά προσανατολισμένη όψη της προσωπικότητας.

(σελ. 50)

Έχετε, λοιπόν, τρία μεγάλα φώτα, όλα εστιασμένα πάνω στο νοητικό πεδίο, γιατί πέρα από το πεδίο αυτό (το νοητικό) ο συμβολισμός του φωτός δεν χρησιμοποιείται, η θεότης γίνεται γνωστή σαν ζωή, όταν γίνεται αναφορά στη Μονάδα και στην έκφρασή της την Πνευματική Τριάδα. Όλα τα φώτα τελικά εστιάζονται πάνω στο νοητικό πεδίο :

1. Το συγχωνευμένο φως της ψυχής και της προσωπικότητας.

2. Το φως του εγωικού (egoic) ομίλου, ο οποίος όταν απαρτίζει ένα αναγνωρισμένο όμιλο στην συνείδηση του φωτισμένου μυημένου, ονομάζεται Άσραμ, και ενσωματώνει το φως του μπούντι η του καθαρού λόγου.

3. Το φως της Ιεραρχίας σαν κέντρο ακτινοβολίας στο πλανητικό σώμα και που ενσωματώνει το φως το οποίο παράγει η κατανόηση του σχεδίου και η συνεργασία με το σχέδιο αυτό και το οποίον προέρχεται από την συνταύτιση πάνω στα νοητικά επίπεδα-με την πνευματική θέληση.

Όλες αυτές οι τρεις όψεις φωτός μπορεί vα περιγραφούν σαν :

1. Το φως που προβάλλεται προς τα άνω. Αυτό είναι το μικρότερο φως, από της σκοπιάς της Μονάδος.

2. Το φως που η Πνευματική Τριάς αντανακλά πάνω στο νοητικό πεδίο.

3. Το εστιασμένο φως που παράγεται από την συνάντηση των δύο φώτων, του ανωτέρου και του κατωτέρου.

Αυτές είναι οι ανώτερες αντιστοιχίες της ακτινοβολίας του φωτός της κεφαλής, όταν το φως της προσωπικότητας και το φως της ψυχής έλθουν σε επαφή. Πέρα από το νοητικό πεδίo, η μυητική παρόρμηση ή έμφαση είναι πάνω στην όψη της ζωής, πάνω στην δυναμική ενέργεια και πάνω στο αίτιο της εκδηλώσεως, και το κίνητρο αυτό για πρόοδο δε βασίζεται σε αποκάλυψη, η οποία είναι πάντοτε τυχαία ή σχετίζεται με την σημασία του φωτός. Φως και αποκάλυψη είναι αίτιο και αποτέλεσμα.

(σελ. 86-87)

Κατά την άποψη της παλαιάς διδασκαλίας το Άσραμ του Διδασκάλου και η εστίαση της Ιεραρχίας ήταν στα υψηλότερα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Σήμερα όμως αυτό δεν συμβαίνει, βρίσκονται στο πεδίο της πνευματικής αγάπης ή της ενοράσεως και του μπούντι. Η Ιεραρχία αφ' ενός αποσύρεται προς το υψηλότερο κέντρο, τη Σαμπάλλα, και συγχρόνως προχωρεί προς το κατώτερο κέντρο, την Ανθρωπότητα. Και οι δύο αυτές δραστηριότητες έγιναν δυνατές από αυτό τούτο τον άνθρωπο. Η αναπτυσσόμενη ενορατική αντίληψη της ανθρωπότητας στα ανώτερά της επίπεδα καθιστά ικανό τον άνθρωπο να δρα πάνω στην Ατραπό της Μαθητείας και μάλιστα σε ανώτερα επίπεδα από ποτέ άλλοτε. Αυτό η Ιεραρχία το αναγνωρίζει. Η αυξανόμενη έφεση των μαζών ελκύει επίσης τους Διδασκάλους πλησιέστερα από ποτέ άλλοτε στην ανθρωπότητα. Αυτό είναι ένα παράδειγμα της ικανότητος της συνειδήσεως του μυημένου να δρα σε επίπεδα μυημένου και επίσης ταυτόχρονα στους τρεις κόσμους. Του γεγονότος αυτού η διπλή δραστηριότης του νου αποτελεί ένα σύμβολο, o νους δρα σαν κοινός νους και ασχολείται με όλα τα ζητήματα στους τρεις κόσμους ταυτόχρονα όμως και σαν πνευματικός νους και ασχολείται με όλα τα θέματα πού συνδέονται με την ψυχή, με το φως και τη φώτιση.

(σελ. 141)

Οι ντέβα είναι τα όργανα της θείας θελήσεως γιατί είναι η συνέπεια του σημείου επιτεύξεως του πλανητικού μας Λόγου καθώς Αυτός υπάρχει έξω από τα επτά πεδία της δικής μας σφαίρας υπάρξεως του κοσμικού φυσικού πεδίου. Οι ντέβα διέπονται από τον κοσμικό αστρικό και νοητικό Του φορέα. Με μια συγκεκριμένη έννοια, είναι τα όργανα του Παγκόσμιου Νου, αν και δεν είναι νοητικοί, όπως εννοούμε αυτό τον όρο. Θεωρούνται συχνά σαν τυφλές δυνάμεις αλλά τούτο συμβαίνει μόνο επειδή λαμβάνουν την έμπνευσή τους από επίπεδα θείας επίγνωσης έξω από το πεδίο της ανθρώπινης συνειδήσεως ασχέτως ανωτερότητός της, ή όταν χρησιμοποιείται στην πιο πλατειά της σημασία.

Προέρχονται από το κοσμικό νοητικό πεδίο, ακριβώς όπως η ενέργεια - χαρακτηριστικό της δεύτερης όψεως προέρχεται από το κοσμικό αστρικό πεδίο. Ο Θεός είναι νους. Ο Θεός είναι νοήμων ενέργεια. Ο Θεός είναι δημιουργική δράση. Αυτές είναι ιδιότητες της εξελίξεως των ντέβα. Ο Θεός είναι αγάπη, ο Θεός είναι συγγένεια, ο Θεός είναι συνείδηση. Αυτές είναι οι τρεις ιδιότητες της Χριστικής εξελίξεως. Αυτή η τελευταία εξέλιξη συνεχίζεται μέσα στη δημιουργημένη σφαίρα της επιδράσεως της τρίτης όψεως. Ο Θεός είναι ζωή. Ο Θεός είναι πυρ. Ο Θεός είναι καθαρή ύπαρξη. Αυτές είναι οι ιδιότητες της όψεως πνεύμα, της παντοδύναμης όψεως της Θεότητας. Και οι τρεις αυτές όψεις εστιάζονται και βρίσκουν διέξοδο για έκφραση πάνω στα επίπεδα των κοσμικών αιθερικών πεδίων και πάνω στα επίπεδα των αιθερικών πεδίων των γνωστών στην ανθρωπότητα στους τρεις κόσμους. Ο Νόμος των Αντιστοιχιών είναι αλάνθαστος αν ορθά προσεγγισθεί και εφαρμοσθεί.

(σελ. 212- 213)

1. Τα επτά κέντρα στο ανθρώπινο σώμα (πέντε: πάνω στη σπονδυλική στήλη και δύο στην κεφαλή) ήταν εσωτερικά «διαμορφωμένα». Οι επτά λωτοί ή τσάκρα λειτουργούσαν μερικά κάπως ισχυρά, ενώ τα υπόλοιπα δεν είχαν αφυπνισθεί. Αυτά τα επτά ήταν τώρα ορατά στην ψυχορατική όραση.

2. Τα επτά Άσραμ των Διδασκάλων με τους επτά Τους ομίλους (ρυθμιζόμενα από τις επτά Ακτίνες) εμφανίσθηκαν, οιστρηλατούμενα από την Σαμπάλλα, κατά την εποχή εκείνη οργανώθηκαν πάνω στα υψηλότερα επίπεδα του νοητικού πεδίου, και σταδιακά επανδρώθηκαν με προσωπικό, προερχόμενο από τις τάξεις αυτής ταύτης της ανθρωπότητα καθώς ο ένας μετά τον άλλον οι άνθρωποι έφθαναν στη μύηση.

Αντίστοιχα με αυτή τη δραστηριότητα ήταν και η εμφάνιση της θυμικής αυταπάτης πάνω στο αστρικό πεδίο, χειραγωγούμενη, τροφοδοτούμενη και υποστηριζόμενη από την Μαύρη στοά και σ' αυτή την παχυνόμενη θυμική αυταπάτη η ανθρωπότητα συνεισέφερε σταθερά και ανταποκρίθηκε. Έπειτα καθώς προόδευε η εξέλιξη και η ανθρώπινη διανόηση άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία της «οι τέσσαρες πέπλοι της μάγια» και το μεγάλο «παραπέτασμα της θυμικής αυταπάτης» άρχισε να διέπει το νοητικό πεδίο. Τότε εμφανίσθηκε η πλάνη και η διάκριση μεταξύ αληθείας και ψεύδους, μεταξύ καλoύ και κακού, και μεταξύ της αριστεράς Ατραπού και της Ατραπού της Μυήσεως και έγινε αντιληπτή στην προχωρημένη ανθρωπότητα της εποχής. Οι διακρίσεις αυτές ήταν πάντοτε γνωστές στην Ιεραρχία, τώρα όμως τα ανθρώπινα όντα τις αντιμετώπιζαν και τις αναγνώριζαν. Η μεγάλη δύναμη της διανοητικής εκλογής διαφώτιζε την ανθρωπότητα και η Αρία φυλή (καθώς αυτό το όνομα χρησιμοποιείται ορθά για να υποδείξει την σύγχρονη νοήμονα ανθρωπότητα) έλαβε υπόσταση.

Με την πάροδο των αιώνων, οι άνθρωποι υποβοήθησαν όλο και περισσότερο το πρόβλημα και τη λύση της μάγια, της θυμικής αυταπάτης και της πλάνης. Η δύναμη της ανθρώπινης σκέψεως άρχισε νά γίνεται αισθητή...

(σελ. 222)

Ο θεσμοθέτης βοήθησε στη πρώτη σχισμή σαν το αποκορύφωμα στην τρίτη μύηση, και υπήρξε μια κάπως όμοια διαδικασία δοξασμού. Ένα παρόμοιο γεγονός έλαβε χώρα κατά την Μεταμόρφωση του Χριστού, ο Οποίος επισκίαζε ή μάλλον εργάζονταν δια μέσου του Διδασκάλου Ιησού. Αλλά κατά τον θρίαμβο πάνω στο θάνατο και μέσον της Μεγάλης Απαρνήσεως ή του επεισοδίου της Σταυρώσεως έλαβε χώρα μια μεγαλύτερη και κυριότερη σχισμή. Όταν ο Νόμος τηρείται και ερμηνεύεται ορθά, ορίζει τη στάση του ανθρώπου πάνω στο νοητικό πεδίο και συντείνει στο σχίσιμο του αιθερικού πέπλου, χωρίζοντας τον αιθερικό φορέα στην τετραπλή του όψη από την παχυλή φυσική μορφή. Το σχίσιμο του δευτέρου πέπλου κατά τη στιγμή της Σταυρώσεως εισήγαγε φως στο δεύτερο επίπεδο του αιθερικού πεδίου, και ένας νέος τύπος φωτίσεως απλώθηκε προς τα έξω επάνω στη γη. Νόμος και Αγάπη μπόρεσαν τώρα να εισδύσουν στη συνείδηση της ανθρωπότητα κατά ένα καινούργιο και άμεσο τρόπο, καθώς ο εγκέ­φαλος του ανθρώπου αναμίχθηκε μέσον της ουσίας του αιθερικού πανομοιότυπου του φυσικού εγκεφάλου. Το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως (μία από τις κατώτατες όψεις του Νόμου) και η τάση προς την ευαισθησία (συναίσθημα ή συγκίνηση, μια από τις κατώτατες μορφές της Αγάπης) μπόρεσαν να εκφρασθούν κατά ένα πιο κατανοητό τρόπο.

(σελ.228)

Αυτές οι Ζωές είναι Εκείνες που αποτελούν τον εσώτατο κύκλο της Αιθούσης του Συμβουλίου του Κυρίου του Κόσμου. Οι κανονικές Τους επαφές είναι εξωπλανητικές και πολύ σπανίως πλανητικής φύσεως. Είναι σε άμεση επικοινωνία με τον Πλανητικό Λόγο πάνω στο δικό Του υψηλό πεδίο, το κοσμικό νοητικό πεδίο. Το μέγα αυτό και "Άγνωστο’’ Ον χρησιμοποιεί τον Σανάτ Κουμάρα όπως η ψυχή χρησιμοποιεί μια πρόσκαιρη προσωπικότητα, όταν η προσωπικότης αυτή βρίσκεται σε ένα προχωρημένο στάδιο συνειδήσεως του μυημένου. Αυτό είναι μόνο μια σύγκριση και μια αναλογία, και δεν πρέπει να σχολιάζεται αδικαιολογήτως στην λεπτομέρεια της συνάφειας.

(σελ. 243)

Το νοητικό πεδίο είναι μια μοναδική θέση (ή κατάσταση συνειδήσεως) επί της οποίας ή εις την οποίαν τα κατώτερα πεδία υποβάλλονται σε εντυπώσεις από τα ανώτερα τρία. Τα ανώτερα τρία και τα κατώτερα τρία υπόκεινται σε συγκεκριμένες εσώτερες και μυστηριώδεις διαδικασίες και πάνω στο πεδίο αυτό συμπληρώνεται το έργο της μετουσιώσεως - από της απόψεως του μυημένου.

(σελ. 332)

Ποία είναι η διαφορά μεταξύ της γνώσεως του ζηλωτού και της γνώσεως του μυημένου μαθητού; Είναι η διαφορά που υφίσταται μεταξύ δύο διαφορετικών πεδίων και τομέων αντιλήψεως. Ο ζηλωτής έμαθε πρώτα απ' όλα το «γνώθι σ' αυτόν», έπειτα διδάχθηκε να γνωρίζει τη σχέση της μορφής και ψυχής, και ο τομεύς που καλύπτεται από τη γνώση του είναι η περιοχή των τριών κόσμων, και επί πλέον το επίπεδο πάνω στο νοητικό πεδίο στο οποίον εστιάζεται η ψυχή του. Ο μυημένος μαθητής γνωρίζει τη σχέση της περιφερείας προς το κέντρο, του Ενός προς τους πολλούς, και της ενότητας προς την ποικιλία. Ο υποψήφιος ενδιαφέρεται με την τριπλότητα: του εαυτού του σαν γνώστη, του πεδίου γνώσεως, και εκείνου που είναι ο παράγων γνώσεως, του νου. Ο μυημένος μαθητής βρίσκεται πέρα από τη σύλληψη της τριπλότητος και ασχολείται με την δυαδικότητα της εκδηλώσεως, με την ενέργεια- ζωή, καθώς αυτή επηρεάζει ή συνδέεται με την ύλη- δύναμη, με το πνεύμα και ουσία. Η γνώση του μυημένου δεν έχει καμιά σχέση με την συνείδηση, καθώς ο νους αναγνωρίζει αυτόν τον παράγοντα στην εξελικτική διαδικασία. Η γνώση του συνδέεται με την ικανότητα της ενοράσεως και με την θεία εκείνη αντίληψη που βλέπει όλα τα πράγματα σαν μέσα σ' αυτήν, "ίσως ο πιο απλός τρόπος για να εκφρασθεί η γνώση του μυημένου είναι να πούμε ότι αυτή είναι η άμεση επίγνωση του Θεού, τοποθετώντας την έτσι σε όρους του μυστικισμού. Η γνώση του ζηλωτή σχετίζεται με την όψη εκείνη της θεότητος που ονομάζουμε την ψυχή μέσα στη μορφή.

(σελ. 340)

Στην ανθρώπινη οικογένεια, ο θάνατος επέρχεται όταν η ψυχή αποσύρει το νήμα της συνειδήσεως της και το νήμα της ζωής της. Αυτή η διαδικασία του θανάτου, ωστόσο, περιέχεται εξ ολοκλήρου μέσα στους τρεις κόσμους. Η ψυχή όπως καλώς γνωρίζετε έχει τη θέση της πάνω στα ανώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Σε σχέση με τις μορφές εκφράσεως στις οποίες αναφέρθηκα παραπάνω - κύκλους, πολιτισμούς, κουλτούρες, φυλές, βασίλεια της φύσεως και τα λοιπά - η καταστροφή τους συντελείται από ακόμη υψηλότερες πηγές από τους τρεις κόσμους, στους οποίους εκδηλώνονται. Η καταστροφή αυτή λαμβάνει χώρα κάτω από τη διεύθυνση της Σαμπάλλα...

(σελ.364)

Μετέδωσα διδασκαλία που υπέδειξε τον τρόπο της γεφυρώσεως του χάσματος μεταξύ των κατωτέρων τριών κόσμων και του κόσμου της Πνευματικής Τριάδος. Με τη διδασκαλία αυτή, έγινε φανερό ότι υπάρχουν τρεις ομάδες ή επίπεδα συνειδήσεως που έπρεπε να αναγνωρισθούν :

1.Οι τρεις κόσμοι της ανθρώπινης εξελίξεως.

α. Το νοητικό πεδίο.

β. Το αστρικό πεδίο.

γ. Το φυσικό πεδίο.

2. Τα τρία επίπεδα του νοητικού πεδίου.

α. Το επίπεδο τού συγκεκριμένου νου, ο κατώτερος νους.

β. Το επίπεδο πάνω στο οποίο βρίσκεται ή ψυχή.

γ. Το επίπεδο του αφηρημένου ή ανωτέρου νου.

3. Οι τρεις κόσμοι τής υπερανθρώπινης εξελίξεως, τα επίπεδα της Πνευματικής Τριάδος : άτμα-μπούντι-μάνας.

Μεταξύ των ανωτέρων τριών και των κατωτέρων τριών και περιλαμβανομένου του νοητικού πεδίου υπήρχε ένα συγκεκριμένο κενό, ένα ρήγμα στη συνέχιση της συνειδητής επαφής ή μια περιοχή όπου δεν υπήρχε αγωγός για την διάχυση ανωτέρων ενεργειών. Εδώ ήταν απαραίτητη η διδασκαλία της συνειδητής δομήσεως της ανταχκαράνα. Έτσι το κενό μεταξύ της νοητικής μονάδος (unit) και του μανασικού μονίμου ατόμου, μεταξύ της προσωπικότητας (που ενοικείται από την ψυχή) και της Πνευματικής Τριάδος θα μπορούσε να γεφυρωθεί από τον ίδιο τον ζηλωτή.

(σελ. 382-383)

Κάτω από τον μεγάλο νόμο της συνθετικής εκφράσεως (που ονομάζεται από μας Νόμος της Συνθέσεως, νόμος που κυβερνά την πρώτη θεία όψη) η Ιεραρχία πρέπει να κινηθεί προς τα εμπρός κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η προσπάθεια να περιλαμβάνει τόσο το φυσικό πεδίο όσο και τα ανώτερα πεδία. H κατευθυνόμενη δραστηριότητα πρέπει να καλύπτει τους τρεις κόσμους της ανθρώπινης εξελίξεως, όπως επίσης και τους τρεις κόσμους της Πνευματικής Τριάδος. Μη ξεχνάτε την γειτνίαση των δύο αυτών κόσμων που λαμβάνει χώρα πάνω στο νοητικό πεδίο και δικαιολογεί την καλώς γνωστή φράση «οι πέντε κόσμοι της υπερανθρώπινης εξελίξεως». Από όπου, συνεπώς, προβάλλει η ανάγκη για την εξωτερίκευση της Ιεραρχίας και η επαλήθευση της ενωμένης ικανότητος των μελών Της να εργάζονται από το φυσικό πεδίο μέχρι του ανωτάτου για να κινούνται ομού δια μέσου αυτής της Θύρας προς την Οδό.

(σελ. 392)

Μύηση 3. Μεταμόρφωση

Κέντρο Άζνα.................5η ακτίς...........................Νοητικό πεδίο

Ολοκλήρωση...............Διεύθυνση........................Επιστήμη

(σελ. 399)

Τα τρία πυρά από τα οποία όλα τα πράγματα αποτελούνται, είναι ηλεκτρικής φύσεως και - μιλώντας συμβολικά - μόνον όταν το «πυρ δια τριβής» κυριαρχείται από το «ηλιακό πυρ», οι πρώτες τέσσαρες μυήσεις μπορούν να ληφθούν, που αποκορυφώνονται στην πέμπτη μύηση, κατά την οποία τα δύο αυτά πυρά υπόκεινται στο ηλεκτρικό πυρ», που εκπορεύεται από την μονάδα (monad) και δίνει μια νέα αποκάλυψη. Αυτή η μοναδική (monadic} διαδικασία αρχίζει κατά την τρίτη μύηση. Θα μπορούσε να προστεθεί ότι η τρίτη μύηση (που αποκορυφώνεται στην Μεταμόρφωση) λαμβάνεται στα τρία επίπεδα του νοητικού πεδίου, και συνεπώς για τον λόγο αυτό ο ζηλωτής παραμένει πρώτ' απ' όλα μπροστά στη θύρα πάνω στο τέταρτο επίπεδο του νοητικού πεδίου, ζητώντας την μύηση. Αυτή η ηλεκτρική μονάς (unit) ή φαινόμενο του ηλεκτρισμού  που ονομάζουμε το τέταρτο βασίλειο της φύσεως, στο τέταρτο αυτό υποπεδίο του νοητικού πεδίου εσωτερικά «εκβάλλει» την μονάδα (unit} του ηλεκτρισμού που είναι έτοιμη ν' απορροφηθεί από την ανωτέρα μορφή ηλεκτρισμού. Το πυρ δια της τριβής σβήνει, τη θέση του καταλαμβάνει το ηλιακό πυρ και έτσι αποκαθίσταται η συνάφεια μεταξύ των δύο ανωτέρων μορφών ηλεκτρισμού.

(σελ. 412)

Συνεπώς, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Ιεραρχία είναι οριστικά κάτω από την επίδραση ενεργειών που εκπορεύονται από το κοσμικό αστρικό πεδίο, ενώ η Σαμπάλλα αντιδρά σε επιδράσεις πού προέρχονται από το κοσμικό νοητικό πεδίο. Το συσχετισμένο ρεύμα ενεργείας, συνεπώς, μπορεί να διαπιστωθεί ότι είναι από :

1. Το κοσμικό αστρικό πεδίο.

2. Το ηλιακό βουδδικό πεδίο, πού αντανακλάται στο δικό μας πλανητικό βουδδικό πεδίο.

3. Το αστρικό πεδίο, το πεδίο τής θυμικής αυταπάτης στους τρεις κόσμους.

Σε σχέση με τον νου, έχετε :

1. Το κοσμικό νοητικό πεδίο.

2. Το ηλιακό ατμικό πεδίο, που αντανακλάται στο δικό μας πλανητικό ατμικό πεδίο.

3. Το νοητικό πεδίο, το πεδίο της πλάνης.

(σελ.419)

Κάποια μικρή κατανόηση της φύσεως της συνειδήσεως της Σαμπάλλα θα προβάλει καθώς μελετούμε αυτό το τμήμα της Πραγματείας, γιατί τα ανώτερα επίπεδα του κοσμικού αιθερικού πεδίου διαπερνώνται με ενέργειες που εκπορεύονται από το κοσμικό αστρικό πεδίο και από το κοσμικό νοητικό πεδίο. Οι ενέργειες αυτές που επενεργούν και διευθύνονται από τις μεγάλες Ζωές, οι Οποίες σχηματίζουν ένα διαρκή πυρήνα του Συμβουλίου της Αιθούσης της Σαμπάλλα, διέπουν, και είναι η παρορμητική, ελαύνουσα και συνδετική δύναμη πίσω από όλες τις εξελικτικές διαδικασίες των κατώτερων επιπέδων.

(σελ. 426)

α. Στο «κέντρο που ονομάζομε φυλή των ανθρώπων», η δύναμη της νοημοσύνης που αναπτύχθηκε σ' ένα προηγούμενο ηλιακό σύστημα) έρχεται σε καρποφορία και οι διεγέρσεις της δυνάμεως της αγάπης γίνονται αισθητές.

β. Στο «κέντρο που είναι πλησιέστατα στον Κύριο» εκφράζονται οι δυνάμεις της νοημοσύνης και της αγάπης, και κατά την τρίτη μύηση γίνεται αισθητή η μαγνητική έλξη της δυνάμεως της θελήσεως.

γ. Στο «κέντρο όπου η θέληση του Θεού είναι γνωστή ο νοήμων στοργικός Διδάσκαλος, που τώρα ανταποκρίνεται στην ενέργεια της θελήσεως, αντιμετωπίζει τις επτά Ατραπούς, όπου η θέληση αυτή μπορεί να καρποφορήσει και οι «μονάδες (units) αγάπης μπορεί να μεταφερθούν, γιατί και αυτές επίσης θέλουν και γνωρίζουν.» Μπορούν τότε να αποτελέσουν μέρος του τρίτου ηλιακού συστήματος, το οποίον θα βρίσκεται οριστικά κάτω από τις επιδράσεις που προέρχονται από το κοσμικό νοητικό πεδίο, ακριβώς όπως, σ' αυτό το ηλιακό σύστημα, οι ενέργειες που προέρχονται από το κοσμικό αστρικό πεδίο έχουν τη μεγαλύτερη επίδραση.

(σελ. 442)

Κάθε Άσραμ, όπως γνωρίζετε, εκφράζει ακτινική ιδιότητα στην πιο καθαρή και πιο ουσιαστική μορφή. Κατά τηv διάρκεια της διαδικασίας της δημιουργίας των επτά Άσραμ, τα Άσραμ αυτά μετατόπισαν την εστίασή τους (ή τοποθέτηση) από το κατώτατο από τα τρία επίπεδα του αφηρημένου νοητικού πεδίου σε κάθε μεγαλύτερη κρίση, ωσότου σήμερα τα Άσραμ βρίσκονται στο βουδδικό πεδίο και διόλου πάνω στο νοητικό. Αυτό σημειώνει το θρίαμβο τού ιεραρχικού έργου, γιατί o καθαρός λόγος - διαμέσου της δευτέρας ακτίνας είναι τώρα η δεσπόζουσα ιδιότης σ' όλα τα Άσραμ. Μη ξεχνάτε επί του προκειμένου ότι όλες οι ακτίνες είναι υπoακτίνες της δευτέρας ακτίνος της Αγάπης - Σοφίας, αλλά ότι στις πρώτες ημέρες της ιεραρχικής δραστηριότητος, η ιδιαίτερη ιδιότης της ακτίνος που κυριαρχούσε ενός Άσραμ, ήταν εκείνη πού κατά πρώτο εκδηλώθηκε, και όχι η ιδιότης της μεγάλης μείζονος ακτίνος της οποίας όλες αποτελούσαν μέρος.

(σελ. 454-455)

Θα ήθελα να σας θυμίσω μια προηγουμένη δήλωση ότι η Ιεραρχία αντιδρά ή ανταποκρίνεται στις ενέργειες και επιδράσεις που προέρχονται από το κοσμικό αστρικό πεδίο, από αυτό το επίπεδο της πνευματικής ζωής αληθινή θεία αγάπη διαχύνεται μέσα σ' αυτό. Η Σαμπάλλα αντιδρά στο κοσμικό νοητικό πεδίο, και συνεπώς στη φύση και τους σκοπούς της Διανοίας του Θεού. Η έκφρασις ΕΚΕΙΝΟΥ που επισκιάζει τον Σανάτ Κουμάρα, είναι παρόμοια με την ψυχή πού επισκιάζει τον ενσαρκωμένο πνευματικό άνθρωπο.

(σελ. 460)

Πάνω στη Γη, οι Διδάσκαλοι έχουν υπερνικήσει την θυμική αυταπάτη και πλάνη, και γι' αυτούς αστρικό πεδίο δεν υπάρχει. Τώρα μπροστά Τους, και ένεκα της απελευθερώσεώς Τους από αυτές τις «συγχύσεις» θα παρουσιασθεί η ευκαιρία να εισέλθουν μέσα στην Καρδιά του Θεού, το κέντρο της αγνής αγάπης, και από το κέντρο εκείνο να βαδίσουν το δρόμο της αγάπης. Και οι επτά αυτές Ατραποί οδηγούν είτε στο κοσμικό αστρικό πεδίο, ή στο κοσμικό νοητικό πεδίο, σύμφωνα με την απόφαση που ελήφθη κατά την έκτη μύηση. Πάνω στο κοσμικό αστρικό πεδίο δεν υπάρχει θυμική αυταπάτη, αλλά αντίθετα μια μεγάλη δίνη ενεργείας - ενεργείας της αγνής αγάπης - κάτω από την κυριαρχία του Νόμου της Έλξεως. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι :

Ατραπός 1. Η Ατραπός της Επιγείου Υπηρεσίας οδηγεί στο κοσμικό αστρικό πεδίο.

Ατραπός 2. Η Ατραπός του Μαγνητικού Έργου οδηγεί στο κοσμικό αστρικό πεδίο.

Ατραπός 3.Η Ατραπός προς Ανάδειξη Πλανητικών Λόγων οδηγεί στα υψηλότερα επίπεδα του κοσμικού νοητικού πεδίου.

Ατραπός 4. Η Ατραπός του Σειρίου οδηγεί στο κοσμικό αστρικό πεδίο.

Ατραπός 5. Η Ατραπός των Ακτίνων οδηγεί στο κοσμικό νοητικό πεδίο.

Ατραπός 6. Η Ατραπός Αυτού Τούτου του Λόγου οδηγεί στο κοσμικό βουδδικό πεδίο.

Ατραπός 7. Η Ατραπός της Απολύτου Υϊκής καταστάσεως οδηγεί στο κοσμικό νοητικό πεδίο.

(σελ. 469)

Η Ατραπός του Μαγνητικού Έργου φέρει τον διδάσκαλο, πρώτα από όλα, στην Καρδιά του Ηλίου και από εκεί στο κοσμικό νοητικό πεδίο, περνώντας δια μέσου του κοσμικού αστρικού πεδίου και σταματώντας προσκαίρως πάνω σ' αυτό. Η παραπάνω δήλωση δεν αναφέρεται στην πραγματικότητα στην πρόοδο από σημείο σε σημείο σε μία διατεταγμένη σειρά. Αναφέρεται σε υψηλές καταστάσεις επιγνώσεως και σε μια μορφή κοσμικής επαφής πού καταγράφεται από τον Διδάσκαλο από το σημείο στο οποίον παραμένει πάνω στη δεύτερη αυτή Ατραπό, γιατί όλα τα πεδία αλληλοδιαπερούνται.

(σελ. 473)

Μη ξεχνάτε ότι εκείνο που συνδέει τον πλανήτη μας με τον πλανήτη Αφροδίτη είναι μία πλανητική ανταχκαράνα, που περνάει από εκεί στη καρδιά του Ηλίου και βραδύτερα στο κοσμικό νοητικό πεδίο. Υπάρχουν «γέφυραι ουρανίου τόξου» που μεταφέρουν τις επταπλές ενέργειες των επτά ακτίνων από πλανήτη σε πλανήτη, από σύστημα σε σύστημα, και από πεδίο σε πεδίο πάνω σε κοσμικά επίπεδα. Πάνω σ' αυτές τις γέφυρες προβάλλεται η θέληση των συνδεδεμένων πνευματικών Ταυτοτήτων, δημιουργώντας τη σύνθεση εκείνη της προσπάθειας πού είναι χαρακτηριστική της συνεργατικής ζωής του συστήματος.

(σελ. 478)

Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΧΚΑΡΑΝΑ

Καθώς εισερχόμεθα στη μελέτη «Της διπλής ζωής της μυητικής διαδικασίας» θα ήθελα να επισύρω την προσοχή σας στη χρησιμοποιούμενη φρασεολογία και ιδιαίτερα στην σημασία της σχετικά προς την μυητική διαδικασία. Η ζωή αυτή, όπως θα δούμε, δεν σχετίζεται με την προσπάθεια του μαθητού να ζει ταυτόχρονα τη ζωή του πνευματικού κόσμου και την πρακτική ζωή της υπηρεσίας του φυσικού πεδίου, αλλά εξ ολοκλήρου με την προετοιμασία του μαθητού για μύηση, και συνεπώς με την νοητική του ζωή και στάση.

Η δήλωση αυτή θα πρέπει να θεωρηθεί ότι αφορά ιδιαίτερα τις δύο μεγάλες όψεις της νοητικής του ζωής και όχι της ζωής των σχέσεων μεταξύ ψυχής και προσωπικότητος. Είναι ορθό, συνεπώς, να διακρίνουμε μια δυαδικότητα που υπάρχει στη συνείδηση του μαθητού, και αμφότερες τις όψεις της που υπάρχουν παράπλευρα:

1. Τη ζωή της επιγνώσεως στην οποία ο μαθητής εκφράζει τη στάση της ψυχής, την επίγνωση της ψυχής και την συνείδηση της ψυχής, δια μέσου της προσωπικότητος πάνω στο φυσικό πεδίο. Αυτό μαθαίνει να το καταγράφει και να το εκφράζει συνειδητά.

2. Την έντονα ιδιωτική και καθαρά υποκειμενική ζωή στην οποία αυτός - η από την Ψυχή εμποτισμένη προσωπικότητα - που προσανατολίζεται πάνω στο νοητικό πεδίο, φέρει σε όλο και αυξανόμενη σχέση :

α. Τον κατώτερο συγκεκριμένο νου και τον ανώτερο αφηρημένο νου.

β. Τον εαυτό του και τον Διδάσκαλο του ομίλου της  ακτίνος του, αναπτύσσοντας έτσι την συνείδηση του ΄Ασραμ.

γ. Τον εαυτό του και την Ιεραρχία σαν ένα σύνολο…

(σελ.520)

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η ψυχή, με τη σειρά της, είναι μια ένωση τριών ενεργειών των οποίων οι τρεις κατώτερες είναι η αντανάκλαση. Είναι μία σύνθεση της ενεργείας αυτής ταύτης της Ζωής, (που εκδηλώνεται σαν το στοιχείο της Ζωής μέσα στον κόσμο των μορφών), της ενεργείας της ενοράσεως ή της πνευματικής αγάπης-σοφίας ή κατανοήσεως (αυτό εκδηλώνεται σαν ευαισθησία και στοργή στο αστρικό σώμα), και του πνευματικού νου, του οποίου η αντανάκλαση στην κατώτερη φύση είναι η διάνοια ή το στοιχείο της νοημοσύνης στον κόσμο των μορφών. Σ' αυτά τα τρία έχουμε τα άτμα-μπούντι-μάνας της θεοσοφικής φιλολογίας - την ανώτερη αυτή τριαδικότητα η οποία αντανακλάται στα κατώτερα τρία, και η οποία εστιάζεται διαμέσου του σώματος της ψυχής στα ανώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου προτού να κατακρημνισθεί μέσα στην ενσάρκωση - όπως αυτό ονομάζεται εσωτερικά.

Νεωτερίζοντας την έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι ενέργειες που εμψυχώνουν το φυσικό σώμα και την νοήμονα ζωή του ατόμου, οι ευαίσθητες συγκινησιακές καταστάσεις, και ο νοήμων νους, οφείλουν τελικά να σμίξουν και να μετουσιωθούν μέσα στις ενέργειες που ζωογονούν την ψυχή. Οι ενέργειες αυτές είναι ο πνευματικός νους, που μεταδίδει φώτιση, η ενορατική φύση, που προσδίδει πνευματική εποπτεία και η θεία ζωντάνια.

Μετά την τρίτη μύηση, η «Οδός» διανύεται με μεγάλη ταχύτητα και η «γέφυρα» που συνδέει πλήρως την ανώτερη πνευματική Τριάδα και την κατώτερη, υλική αντανάκλαση περατούται. Οι τρεις κόσμοι της Ψυχής και οι τρεις κόσμοι της Προσωπικότητας γίνονται ένας κόσμος όπου ο μυημένος εργάζεται και δρα, χωρίς να αντιλαμβάνεται διακρίσεις, θεωρώντας τον έvα κόσμο σαν τον κόσμο της εμπνεύσεως και τον άλλο κόσμο σαν αποτελούντα το πεδίο της υπηρεσίας, θεωρώντας όμως ότι και οι δύο μαζί σχηματίζουν ένα κόσμο δραστηριότητος. Σύμβολα στο εξωτερικό πεδίο των δύο αυτών κόσμων, είναι το υποκειμενικό αιθερικό σώμα (ή το σώμα της ζωτικής εμπνεύσεως) και το παχυλό φυσικό σώμα.

(σελ. 524-525)

Υπάρχει το νήμα της ζωής ή το σουτράτμα και το νήμα της συνειδήσεως - το ένα αγκυροβολημένο στην καρδιά και το άλλο στην κεφαλή. Δια μέσου όλων των περασμένων αιώνων, το δημιουργικό νήμα, στη μια ή άλλη από τις τρεις του όψεις, έχει βραδέως υφανθεί από τον άνθρωπο. Απόδειξη του γεγονότος αυτού στη φύση είναι η δημιουργική του δραστηριότης κατά την διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων, σε τρόπον ώστε σήμερα το δημιουργικό νήμα είναι μία ενότης, γενικά, όσον αφορά την ανθρωπότητα σαν σύνολο και ειδικά τον μαθητή σαν άτομο, και σχηματίζει ένα ισχυρό στενά υφασμένο νήμα πάνω στο νοητικό πεδίο.

…Τα τρία αυτά μείζονα νήματα που στην πραγματικότητα είναι έξι, αν το δημιουργικό νήμα διαφοροποιηθεί στα συνθετικά του μέρη, σχηματίζουν την ανταχκαράνα. Ενσωματώνουν την εμπειρία του παρελθόντος και του παρόντος και έτσι αναγνωρίζονται από τον ζηλωτή. Μόνο πάνω σ' αυτή ταύτη την Ατραπό η φράση «δόμηση της ανταχκαράνα» γίνεται ακριβής και πρόσφορη. Επί του προκειμένου είναι δυνατόν νά δημιουργηθεί σύγχυση στον νου του σπουδαστού. Λησμονεί ότι είναι μία καθαρά αυθαίρετη διάκριση του κατώτερου αναλυτικού νου να ονομάζει αυτό το ρεύμα ενεργείας σουτράτμα και ένα άλλο ρεύμα ενεργείας, νήμα της συνειδήσεως, και ένα τρίτο ρεύμα ενεργείας δημιουργικό νήμα. Ουσιαστικά και τα τρία αυτά μαζί, είναι η ανταχκαράνα στην πορεία του σχηματισμού της. Είναι εξίσου αυθαίρετο να ονομάζει τη γέφυρα την οποία δομεί ο μαθητής από το κατώτερο νοητικό πεδίο - μέσον της εγωϊκής (egoic), κεντρικής δίνης δυνάμεως - ανταχκαράνα. Αλλά για σκοπούς κατανοήσεως της μελέτης και πρακτικής εμπειρίας, θα ορίσουμε την ανταχκαράνα σαν την επέκταση του τριπλού νήματος (που έως τώρα υφαίνετο ασύνειδα, δια μέσου του πειραματισμού της ζωής και της ανταποκρίσεως της συνειδήσεως στο περιβάλλον) δια μέσου της διαδικασίας της συνειδητής προβολής των τριπλών συγχωνευμένων ενεργειών της προσωπικότητος κα9ώς αυτές παρορμούνται από την ψυχή, δια μέσου ενός χάσματος στην συνείδηση που υφίστατο έως τώρα.

(σελ. 534-535)

Ο ζηλωτής τελικά φθάνει στο στάδιο όπου τα τρία νήματα -της ζωής, της συνειδήσεως, και της δημιουργικότητος- εστιάζονται, αναγνωρίζονται σαν ρεύματα ενεργείας, και χρησιμοποιούνται εσκεμμένα από τον ανατατικό μαθητή πάνω στο κατώτερο νοητικό πεδίο. Εκεί - μιλώντας εσωτερικά - «παίρνει τη θέση του, και ατενίζοντας προς τα επάνω, βλέπει την υπεσχημένη γη της ομορφιάς, της αγάπης και του μελλοντικού οράματος.

Υπάρχει όμως ένα χάσμα στην συνείδηση, αν και όχι στην πραγματικότητα. Η ίνα του σουτράτμα της ενεργείας γεφυρώνει το χάσμα, και συνδέει σφικτά την μονάδα (mοnαd), την ψυχή και την προσωπικότητα. Αλλά το νήμα της συνειδήσεως εκτείνεται μόνον από την ψυχή στην προσωπικότητα με την ενελικτική έννοια. Από εξελικτικής σκοπιάς (χρησιμοποιώντας μία παράδοξη φράση) υπάρχει μόνο μία πολύ μικρή συνειδητή επίγνωση που υφίσταται μεταξύ της ψυχής και της προσωπικότητος, από της απόψεως της προσωπικότητος πάνω στο εξελικτικό τόξο της Ατραπού της Επιστροφής.

(σελ. 539-540)

Γνωρίζετε καλώς ότι πάνω στο νοητικό πεδίο βρίσκονται οι τρεις όψεις τού νου, ή τα τρία εστιακά σημεία νοητικής εποπτείας και δραστηριότητος :

1. Ο κατώτερος συγκεκριμένος νους. Αυτός εκφράζεται πληρέστερα δια μέσου της πέμπτης Ακτίνος τής Συγκεκριμένης 'Επιστήμης, πού αντανακλά την κατώτερη φάση της όψεως θέληση τής θεότητος και συγκεφαλαιώνει μέσα της όλη τη γνώση καθώς επίσης και την εγωϊκή (egoic) μνήμη. Αυτός ο κατώτερος συγκεκριμένος νους συνδέεται με τα πέταλα τής γνώσεως τού εγωικού λωτού και είναι επιδέξιος έκδηλης ψυχικής φωτίσεως, και αποδεικνύεται τελικά ότι είναι ο προβολεύς τής Ψυχής. Μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο δια τής διαδικασίας της συγκεντρώσεως. Είναι εφήμερος σε χρόνο και τόπο. Δια μέσου συνειδητού, δημιουργικού έργου, μπορεί να συνδεθεί με το μανασικό (manasic) μόνιμο άτομο ή με τον αφηρημένο νου.

2. Ο Υιός τού Νου. Είναι αυτή αύτη η ψυχή, που κυβερνάται από τη δευτέρα όψη και των επτά ακτίνων - το σημείο αυτό σάς ζητώ σοβαρά να το συγκρατήσετε. Αντανακλά την κατώτερη φάση της όψεως αγάπη της θεότητος και συγκεφαλαιώνει εντός του τα αποτελέσματα όλης της συσσωρευμένης γνώσεως η οποία είναι σοφία, φωτισμένη δια του φωτός της ενοράσεως. Ένας άλλος τρόπος εκφράσεώς του είναι να τον περιγράψουμε σαν αγάπη, πού επωφελείται από την εμπειρία και γνώση. 'Εκφράζεται κυρίως πληρέστερα δια μέσου των πετάλων τής αγάπης του εσωτάτου όντος του. Δια μέσου αφιερωμένης και αφοσιωμένης υπηρεσίας φέρει το θείο Σχέδιο σε δραστηριότητα στους τρεις κόσμους της ανθρωπίνης προσπαθείας. Συνδέεται συνεπώς με την δευτέρα όψη τής Πνευματικής Τριάδος και φέρεται σε λειτουργική δραστηριότητα δια του διαλογισμού Ελέγχει τότε και χρησιμοποιεί για τούς δικούς Του πνευματικούς σκοπούς την καθηγιασμένη προσωπικότητα, δια του φωτισμένου νου, που αναφέραμε ανωτέρω. Είναι αιώνιος σε χρόνο και τόπο.

3, Ο αφηρημένος νους. Αποκαλύπτεται πληρέστερα κάτω από την επίδραση της πρώτης Ακτίνος τής Θελήσεως η Δυνάμεως, πού αντανακλά την ανώτερη όψη της θελήσεως της θεότητος ή τού ατμικού (atmic) στοιχείου. Συγκεφαλαιώνει εντός του, όταν πλήρως αναπτυχθεί, τον σκοπό τής Θεότητος, και έτσι γίνεται υπεύθυνος για την προβολή τού Σχεδίου. Ενεργοποιεί τα πέταλα τής θελήσεως μέχρις ότου ή αιώνιος ζωή της ψυχής απορροφηθεί μέσα σε κείνο πού δεν είναι ούτε πρόσκαιρο ούτε αιώνιο, αλλά πού είναι ατελεύτητο, απεριόριστο και άγνωστο. Φέρεται σε συνειδητή λειτουργία δια μέσου της δομήσεως τής ανταχκαράνα…

(σελ. 542-543)

Αυτό είναι μόνον μία εικόνα η μια συμβολική χρήση λέξεων για να εκφράσουμε τον ενοποιητικό σκοπό τής υλικής και πνευματικής εξελίξεως, καθώς φέρεται στο τέρμα της γι' αυτόν τον κοσμικό κύκλο - δια μέσου της αναπτύξεως των τριών όψεων του νου πάνω στο νοητικό πεδίο. Οι κοσμικές συνέπειες δεν θα χαθούν για σάς, αλλά δεν μάς ωφελεί να ασχολούμεθα με αυτές. Καθώς αυτή η διαδικασία προωθείται, τρεις μεγάλες όψεις τής θείας εκδηλώσεως εμφανίζονται πάνω στο θέατρο τής ζωής του κόσμου και στο φυσικό πεδίο. Αυτές είναι η Ανθρωπότης, η Ιεραρχία και η Σαμπάλλα.

(σελ. 544)

Το σημείο που επιζητώ να τονίσω είναι ότι μόνο όταν ο ζηλωτής παίρνει τη θέση του με αποφασιστικότητα πάνω στο νοητικό πεδίο, και συγκρατεί την «εστία της επιγνώσεώς του» όλο και περισσότερο στο πεδίο αυτό, γίνεται δυνατόν γι' αυτόν να παρουσιάσει πραγματική πρόοδο στο έργο της δομήσεως τής θείας γέφυρας, το έργο της επικλήσεως, και τής αποκαταστάσεως μιας συνειδητής σχέσεως μεταξύ της Τριάδος, τής ψυχής και τής προσωπικότητος. Η περίοδος πού καλύπτεται από τη συνειδητή δόμηση της ανταχκαράνα είναι η περίοδος πού αρχίζει από τα τελικά στάδια τής Ατραπού της Δοκιμασίας έως την τρίτη μύηση.

Εξετάζοντας αυτή τη διαδικασία είναι αναγκαίο, στα αρχικά στάδια, να αναγνωρίσουμε τις τρεις όψεις του νου, καθώς εκφράζονται πάνω στο νοητικό πεδίο και προκαλούv τις διάφορες καταστάσεις συνειδήσεως πάνω σ' αυτό το πεδίο. Ενδιαφέρει εδώ να σημειωθεί, ότι έχοντας φθάσει το αναπτυγμένο ανθρώπινο στάδιο (ολοκληρωμένο, επικλητικά προσανατολισμένο και αφοσιωμένο) ο άνθρωπος στέκει σταθερά " πάνω στα κατώτερα επίπεδα αυτού του νοητικού πεδίου.'' Αντιμετωπίζει τότε τα επτά υποπεδία αυτού του πεδίου με τις αντίστοιχές τους καταστάσεις συνειδήσεως. Εισέρχεται, συνεπώς, πάνω σ' ένα νέο κύκλο όπου - εφοδιασμένος αυτή τη φορά με πλήρη αυτοσυνείδηση - οφείλει να αναπτύξει επτά καταστάσεις νοητικής επιγνώσεως. Όλες αυτές οι καταστάσεις είναι έμφυτες ή ενδόμυχες σ' αυτόν, και όλες (όταν κυριαρχηθούν) οδηγούν σε μια η άλλη από τις επτά μείζονες μυήσεις.

(σελ. 545)

Το νοητικό πεδίο που πρέπει να γεφυρωθεί είναι σαν ένα μεγάλο ρεύμα συνειδήσεως ή συνειδητής ουσίας, και δια μέσου αυτού του ρεύματος πρέπει να δομηθεί η ανταχκαράνα. Αυτή είναι η ιδέα που βρίσκεται πίσω από αυτή την διδασκαλία και πίσω από τον συμβολισμό της Ατραπού. Προτού ο άνθρωπος μπορέσει να διανύσει την Ατραπό, πρέπει αυτός ο ίδιος να γίνει αυτή η Ατραπός. Από την ουσία της δικής του ζωής πρέπει να οικοδομήσει τη γέφυρα αυτή του ουρανίου τόξου, αυτή την Φωτισμένη Οδό. Την υφαίνει και την αγκυροβολεί όπως η αράχνη υφαίνει ένα νήμα κατά μήκος του οποίου μπορεί να ταξιδεύει. Κάθε μια από τις τρεις του θείες όψεις συμβάλλει σ' αυτή την γέφυρα, και ο χρόνος αυτής της δομήσεως υποδεικνύεται, όταν η κατώτερή του φύση :

1. Προσανατολίζεται, ρυθμίζεται και είναι δημιουργική.

2. Αναγνωρίζει και αντιδρά στην επαφή και τον έλεγχο της ψυχής.

3. Γίνεται ευαίσθητη στην πρώτη εντύπωση της Μονάδος…

Αρίθμησα αυτές τις τρεις ανταποκρίσεις στην ολότητα των θείων όψεων, γιατί αυτές σχετίζονται με την ανταχκαράνα και πρέπει να ορισθούν και να ρυθμισθούν πάνω στο νοητικό πεδίο. Εκεί πρέπει να συναντηθούν και να εκφρασθούν στην ουσία :

1. Ο κατώτερος συγκεκριμένος νους.

Ο δεκτικός κοινός νους.

Η ανωτάτη όψη της μορφικής φύσεως.

Η αντανάκλαση του άτμα, η πνευματική θέληση.

Το κέντρο του λαιμού.

Γνώση.

2. Ο ατομικοποιημένος νους.

Η ψυχή ή το πνευματικό εγώ.

Το μεσαίον στοιχείον. Μπούντι-μάνας.

Η αντανάκλαση σε νοητική ουσία της Μονάδος.

Πνευματική αγάπη - σοφία.

Το κέντρο της καρδίας.

Αγάπη.

3. Ο ανώτερος αφηρημένος νους.

Ο πομπός του μπούντι.

Η αντανάκλαση της θείας φύσεως.

Ενορατική αγάπη, κατανόηση, περιεκτικότης.

Το κέντρον της κεφαλής.

Θυσία.

 Υπάρχουν κατ' ανάγκην άλλες διευθετήσεις αυτών των όψεων στην εκδήλωση, αλλά τα ανωτέρω θα χρησιμεύσουν να υποδείξουν την σχέση Μονάδος - ψυχής - προσωπικότητος, καθώς εκφράζονται δια μέσου ορισμένων εστιασμένων καταστάσεων ή σημείων δυνάμεως πάνω στο νοητικό πεδίο.

(σελ. 547-548-549)

Θα μπορούσε κανείς να εξετάσει επίσης αυτό το θέμα από μιας άλλης σκοπιάς. Η προσωπικότης αρχίζει να μετουσιώνει την γνώση σε σοφία, και όταν τούτο λάβει χώραν, η εστίαση της ζωής της προσωπικότητος βρίσκεται τότε πάνω στο νοητικό πεδίο, επειδή η διαδικασία της μετουσιώσεως (με τα στάδια της κατανοήσεως, αναλύσεως, αναγνωρίσεως και εφαρμογής) είναι θεμελιωδώς μια νοητική διαδικασία. Η προσωπικότητα επίσης αρχίζει να κατανοεί τη σημασία της αγάπης και να την ερμηνεύει με όρους ομαδικής ευημερίας, και όχι με όρους προσωπικού εαυτού, της επιθυμίας ή ακόμη και της εφέσεως. Η αληθινή αγάπη κατανοείται ορθά μόνον από τον νοητικό τύπο, ο οποίος είναι πνευματικά προσανατολισμένος. Η προσωπικότητα επίσης φθάνει στην κατανόηση, ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα τέτοιο πράγμα σαν θυσία. Ουσία είναι συνήθως μόνον η ματαιωθείσα επιθυμία της κατώτερης φύσεως, την οποία με προθυμία υπομένει ο ζηλωτής, αλλά σ' αυτήν την φάση - είναι μία παρερμηνεία και ένας περιορισμός. Ουσία είναι στην πραγματικότητα η πλήρης συμμόρφωση προς την θέληση του Θεού, επειδή η πνευματική θέληση του ανθρώπου και η θεία θέληση (όπως αυτός την αναγνωρίζει στο Σχέδιο) είναι δική του θέληση. Υπάρχει μια αυξανόμενη συνταύτιση στον σκοπό. Συνεπώς, ισχυρογνωμοσύνη, επιθυμία και εκείνες οι διανοητικές δραστηριότητες που κινητοποιούνται διμερώς παρατηρούνται και αναγνωρίζονται μόνον σαν η κατώτερη έκφραση των τριών θείων όψεων και η προσπάθεια της εκφράσεώς των με βάση την ψυχή και όχι, όπως έως τώρα, με βάση μια αφιερωμένη και ορθά προσανατολισμένη προσωπικότητα. Αυτό γίνεται δυνατό στην αληθινή του έννοια μόνον όταν η εστίαση της ζωής είναι στον νοητικό φορέα και την κεφαλή και επίσης όταν δραστηριοποιείται η καρδιά. Σ' αυτήν την διαδικασία, τα στάδια της δομήσεως του χαρακτήρος φανερώνονται σαν ουσιώδη και αποτελεσματικά, και αναλαμβάνονται πρόθυμα και συνειδητά. Αλλά όταν αυτά τα θεμέλια του καλού χαρακτήρος και της νοήμονος δραστηριότητος εδραιωθούν σταθερά - κάτι τι ακόμη υψηλότερο και λεπτότερο πρέπει να ανεγερθεί πάνω στο θεμέλιο.

(σελ. 551-552)

Διεύθυνση-Θέληση (που είναι λέξεις περιγραφικές του προσανατολισμού που προκαλείται από την κατανόηση των δύο διαδικασιών γνώσεως - σοφίας και επιθυμίας - αγάπης) πρέπει να δημιουργήσουν τον τελικό προσανατολισμό της προσωπικότητας και της ψυχής, ενωμένων, συγχωνευμένων και ενοποιημένων, προς την ελευθερία της Πνευματικής Τριάδος. Τότε η συνειδητή απόπειρα χρησιμοποιήσεως των τριών αυτών ενεργειών συντελείται δημιουργώντας την ανταχκαράνα πάνω στο νοητικό πεδίο. Θα σημειώσετε ότι σ' αυτό το αρχικό στάδιο της διαδικασίας τονίζω τις λέξεις ''προσανατολισμός'' και ''απόπειρα.'' Οι λέξεις αυτές υποδεικνύουν απλώς τον τελικό.

(σελ. 553)

Μιλώντας σχετικά, και μιλώντας με όρους της νοητικής συνειδήσεως, η κατανόηση της δυαδικότητος συναντάται μόνο στους τρεις κόσμους και στο νοητικό πεδίο. Όταν ληφθεί η τρίτη μύηση, η δύναμη του κατωτέρου ζεύγους των αντιθέτων δεν γίνεται πια αισθητή και δεν υπάρχει πια. Μια απελευθερωμένη συνείδηση και μια απεριόριστη επίγνωση - απεριόριστη όσον αφορά τον μυημένο, που κινείται μέσα στην τροχιά του πλανητικού λόγου (αν και όχι απεριόριστα όσον αφορά αυτή τη μεγαλύτερη Ζωή που κινείται μέσα σε άλλα ακόμη και μεγαλύτερα συγκεκριμένα όρια)-κατανοούνται και εκφράζονται. Μέσα στον πλανητικό αξεπέραστο δακτύλιο ο μυημένος κινείται με ελευθερία και δεν γνωρίζει περιορισμούς στην συνείδηση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον τα ανώτερα επίπεδα των πλανητικών μας πεδίων και των πεδίων των συστημάτων (systemic) ονομάζονται άμορφα. Αυτό είναι το αληθινό σύμβολο της ευθυγραμμίσεως, που συνεπάγεται την έννοιαν της δυαδικότητοs, αλλά που υποδεικνύει ταυτόχρονα τον δρόμο δια μέσου εκείνων που ονομάζονται «οι τοίχοι περιορισμού».

(σελ. 555)

5. Η γέφυρα που πρέπει να οικοδομηθεί ονομάζεται, τεχνικά, η ανταχκαράνα.

6. Αυτή η γέφυρα πρέπει να δομηθεί από τον ζηλωτή o οποίος είναι εστιασμένος πάνω στο νοητικό πεδίο, γιατί πρέπει να χρησιμοποιηθεί νοητική ουσία (στους τρεις βαθμούς) και οι τρεις όψεις του νου - το μανασικό μόνιμο άτομο, ο Υιός του Νου η το Εγώ, και η νοητική μονάς (unit),- όλα εμπλέκονται στην διαδικασία.

(σελ. 560)

Θα μπορούσε να λεχθεί ότι λίγοι, πολύ λίγοι, άνθρωποι σήμερα βρίσκονται στο στάδιο της Λεμουρίας συνειδήσεως, όπου το νήμα της ζωής, με τις φυσικές του επιπτώσεις είναι o δεσπόζων παράγων. Πολλοί, πάρα πολλοί, άνθρωποι βρίσκονται στο Ατλάντειο στάδιο αναπτύξεως της "αυρικής ευαισθησίας."  Λίγοι - πολύ λίγοι σε σύγκριση με τις αναρίθμητες μάζες ανθρωπίνων όντων - χρησιμοποιούν τα αποτελέσματα της τριπλής υφής ενεργείας μέσα στη δική τους αύρα επιγνώσεως και στην περιοχή επιδράσεώς τους, για να δομήσουν, κατασκευάσουν και χρησιμοποιήσουν τη γέφυρα που συνδέει τις ποικίλες όψεις του νοητικού πεδίου. Αυτές οι τρεις όψεις πρέπει να χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα, και έπειτα βραδύτερα να υποσκελισθούν κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να εξαφανισθεί η προσωπικότητας και το εγώ και να παραμείνουν μόνο η Μονάς και η μορφή της πάνω στο φυσικό πεδίο. Επί του προκειμένου, η προηγούμενή μου δήλωση για την φύση της μορφής μπορεί νά είναι χρήσιμη και να οδηγήσει σε αυξανόμενη διαί­σθηση και κατανόηση :

Το φυσικό πεδίο είναι μια πλήρης αντανάκλαση του νοητικού. Τα κατώτατα τρία υποπεδία αντανακλούν τα αφηρημένα υποπεδία, και τα τέσσερα αιθερικά υποπεδία αντανακλούν τα τέσσερα νοητικά συγκεκριμένα πεδία.

(σελ. 565)

Στην διαδικασία, οπωσδήποτε, εισέρχεται σε δράση η τρίτη θεία όψη - η όψη του Δημιουργικού Δράστου. Αυτό συνέβαινε στη δημιουργική διαδικασία όσον αφορά το απτό σύμπαν. Αυτό πρέπει επίσης να συμβαίνει όταν ο μαθητής σαν άτομο γίνεται ο δημιουργικός παράγων. Επί αιώνες, δομούσε και χρησιμοποιούσε τους φορείς της εκδηλώσεώς του στους τρεις κόσμους. Έπειτα ήλθε η στιγμή κατά την οποία οι εξελιγμένοι άνθρωποι άρχισαν να δημιουργούν πάνω στο νοητικό πεδίο. Ονειρεύονταν όνειρα, είδαν ένα όραμα, προσήγγισαν ανέγγιχτη ωραιότητα, εγγίσανε την Διάνοια του Θεού και επέστρεψαν στη γη με μια ιδέα. Στην ιδέα αυτή έδωσαν μορφή και έγιναν δημιουργοί πάνω στο νοητικό πεδίο, έγιναν καλλιτέχνες σε κάποια μορφή δημιουργικής προσπάθειας. Στο έργο δομήσεως της ανταχκαράνα ο μαθητής οφείλει να εργασθεί επίσης σε νοητικά επίπεδα, και εκείνο που οικοδομεί εκεί θα είναι τόσο λεπτής ουσίας, ώστε δεν μπορεί και δεν είναι δυνατόν να εμφανισθεί σε φυσικά επίπεδα. Ένεκα του καθορισμένου αυτού προσανατολισμού, ό,τι αυτός δομεί θα κινείται προς τα επάνω προς το κέντρο της ζωής» και όχι «προς τα κάτω προς το κέντρο της συνειδήσεως ή προς την εμφάνιση του φωτός.»

(σελ. 570-571)

Η δημιουργική φαντασία έχει το χαρακτήρα μιας δραστικής ενεργείας, που αντλείται προς τα άνω σε συνάφεια με το σημείο εντάσεως, εκεί τότε προκαλεί αποτελέσματα σε νοητική ουσία. Η τάση κατ' αυτό τον τρόπο αυξάνει, και όσον περισσότερο ισχυρότερη και διαυγέστερη είναι η διαδικασία του οραματισμού, τόσον ωραιότερη και πιο ισχυρή θα είναι η γέφυρα. Οραματισμός είναι η διαδικασία με την οποίαν η δημιουργική φαντασία αποβαίνει ενεργός και γίνεται ευαίσθητη στο σημείο της εντάσεως πάνω στο νοητικό πεδίο και ελκύεται απ αυτό.

(σελ. 576)

Συνεπώς θα έχετε σ' αυτό το σημείον :

Την βουδδική δραστηριότητα εντυπώσεως.

Την ένταση τού νοητικού φορέως, καθώς κρατεί τηv αναγκαία ενέργεια- ουσία στο σημείον προβολής.

Τις επινοητικές διαδικασίες του αστρικού σώματος.

0ταν ο μαθητής έχει εκγυμνασθεί να έχει συνειδητά επίγνωση τού συγχρονισμού αυτού του τριπλού έργου, τότε προ­χωρεί επιτυχώς και σχεδόν αυτόματα. Το εκτελεί δια μέσου της δυνάμεως του οραματισμού. Ένα ρεύμα δυνάμεως εγείρεται μεταξύ αυτών των ζευγών των αντιθέτων (αστρικού ­βουδδικού) και - καθώς περνά δια μέσου της δεξαμενής της δυνάμεως πάνω στο νοητικό πεδίο - προκαλεί μια εσωτερική δραστηριότητα και μια οργάνωση της υπαρχούσης ουσίας.

(σελ. 577)

 Η ψυχή, στην πραγματικότητα, ήλθε σε ύπαρξη δια μέσου αυτής της αγκυροβολήσεως. Έπειτα επέρχεται η μεταγενέστερη διαδικασία, όταν η ψυχή με τη σειρά της εξαπέστειλε έvα τριπλό νήμα που τελικά βρίσκει αγκυροβόλιο στην κεφαλή και την καρδιά του κατωτέρου τριπλού ανθρώπου, της προσωπικότητος. Ο μαθητής εστιάζεται στο κέντρο που έχει κατασκευάσει πάνω στο νοητικό πεδίο, και ελκύει όλους τους πόρους του (εκείνους της τριπλής προσωπικότητος και της ψυχής συνδυασμένους) σε δραστηριότητα- τώρα προβάλλει μια γραμμή προς την Μονάδα.

Κατά μήκος της γραμμής αυτής λαμβάνει χώραν η τελική απόσυρση των δυνάμεων, των δυνάμεων οι οποίες - πάνω στην προς τα κάτω οδό ή την αναδρομική ατραπό - εστιάσθηκαν στην προσωπικότητα και ψυχή.

(σελ. 578)

Το πρακτικό σημείο που πρέπει νά θυμούνται οι ζηλωτές και μαθητές είναι ότι η Επιστήμη της Επικλήσεως και Εφελκύσεως εισήλθε σε μια νέα φάση, όταν ο Χριστός ήλθε και παρουσιάσθηκε μπροστά στην ανθρωπότητα. Έδωσε τότε τη διδασκαλία που συγκεφαλαίωνε όλες τις προηγούμενες και φανέρωσε τις νέες όψεις της μελλοντικής διδασκαλίας. Άνοιξε την θύρα προς την Οδό της Ανωτέρας Εξελίξεως, που ήταν έως τότε κλειστή, ακριβώς όπως ο Βούδας συνόψισε στον Εαυτό Του τα επιτεύγματα της Φωτισμένης Οδού και την πραγμάτωση όλης της γνώσεως και σοφίας. Ο Χριστός, ανοίγοντας αυτή τη «μεγαλύτερη θύρα πέρα από τη μικρότερη» αγκυροβόλησε ­αν μπορώ τόσο ακατάλληλα να το εκφράσω - τη Θέληση του Θεού πάνω στη Γη, ιδιαίτερα σε σχέση προς τη συνείδηση των ανθρώπων. Ανύψωσε όλη την Επιστήμη της Επικλήσεως και Εφελκύσεως στο νοητικό πεδίο και κατέστησε δυνατή μια νέα προσέγγιση προς την θεότητα. Είναι δύσκολο να σας δώσω ένα σύμβολο που θα μπορούσε να ξεκαθαρίσει αυτό το θέμα στη διάνοια σας.

(σελ. 617)

Όταν ένας μεγάλος αριθμός μαθητών θα επιτύχει να συνδέσει την Πνευματική Τριάδα με τη συγχωνευμένη με την ψυχή προσωπικότητα, και θα έχει «εξαπολύσει» αποκρυφιστικά τις ενέργειες της Μονάδος δια μέσου της ανταχκαράνα, τότε η πρώτη και η δευτέρα μύηση θα μπορούν να αναπαρασταθούν  τελετουργικά» στην γη.

Οι ανώτερες μυήσεις δεν θα είναι δυνατόν να παρουσιασθούν κατ' αυτό τον τρόπο, αλλά θα διαδραματισθούν στο νοητικό πεδίο, δια μέσου συμβόλων και όχι δια των λεπτομερειών τελετουργικών γεγονότων. Η συμβολική αυτή αναπαράσταση θα ισχύει για την τρίτη, τετάρτη και πέμπτη μύηση. Μετά την πραγματοποίηση των πέντε μεγάλων διευρύνσεων, οι μυήσεις δεν θα καταγράφονται πλέον σαν πραγματικές τελετουργίες στη γη ή σαν συμβολικοί οραματισμοί πάνω στο νοητικό πεδίο.

(σελ. 625)

 Η αλήθεια θα μπορούσε να εκφρασθεί κατ' αυτό τον τρόπο : Όταν τα μάτια του μαθητού αποσυρθούν από τον εαυτό του και η δράση του στους τρεις κόσμους ελέγχεται πνευματικά (ή βρίσκεται στην πορεία του ελέγχου), τότε πλησιάζει να γίνει ένα ον αληθινά νοητικό, με την εστίαση της ζωής του πάνω στο νοητικό επίπεδο, όπου υπόκειται σε έλεγχο της ψυχής. Τότε με τη σειρά του ο έλεγχος αυτός γίνεται ο διευθύνων παράγων του ανθρώπου πάνω στο φυσικό πεδίο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ασχολείται με το να καταστήσει τον κατώτερό του συγκεκριμένο νου ενεργητικό και φωτισμένο. Αυτό λαμβάνει χώραν βαθμιαία και αυτόματα δια μέσου της πιέσεως των ανωτέρων επιδράσεων που διαχύνονται εντός του και δια μέσου αυτού. Ασχολείται με την προσπάθεια να αποκτήσει επίγνωση των δραστηριοτήτων του ανωτέρου νου ή αφηρημένου νου και του καθαρού λόγου που ελέγχει και ζωογονεί το βουδδικό πεδίο, και που είναι ευαίσθητος σε εντύπωση από την Μονάδα. Αυτό το πεδίο πρέπει να γίνει η θέση προς την οποία αποβλέπει η νοητική του συνείδηση και πάνω στην οποία εστιάζει την προσοχή της. Εκεί πρέπει να κατευθυνθεί, με την αυτή έννοια όπως η συνείδηση της μέσης ανθρωπότητα είναι σήμερα επικεντρωμένη στο πεδίο των συγκινήσεων και της αστρικής δραστηριότητος, αλλά μετατοπίζεται με ταχύτητα στο νοητικό πεδίο.

(σελ. 631-632)

Στο κέντρο αυτού του σταυρού της υπηρεσίας πρέπει να βρεθεί το σημείο της συγχωνεύσεως και το σημείο εντάσεως. Το σημείο συγχωνεύσεως δημιουργείται από την εστίαση όλης της δυνάμεως των επιδιώξεων και επιθυμιών του μαθητού δυναμικά πάνω στο νοητικό πεδίο. Το σημείο εντάσεως δημιουργείται, όταν η επικλητική δύναμη αυτού του εστιασμένου σημείου καθίσταται ικανή να εφελκύσει απάντηση από εκείνο το οποίο έχει επικαλεσθεί ο μαθητής. Για τον συνήθη ζηλωτή και για τον μαθητή, αυτό είναι είτε η ψυχή είτε η Πνευματική Τριάς. Η συνάντηση των δύο εστιασμένων ενεργειών προκαλεί ένα σημείο εντάσεως. Οι μαθητές δεν πρέπει να συγκεντρώνουν την προσοχή τους πάνω στο έργο δημιουργίας ενός σημείου εντάσεως.

(σελ. 635)

Ας το διευκρινίσουμε. Στο έργο της δημιουργίας της ανταχκαράνα, ο μαθητής πρώτα από όλα και όσο εξαρτάται απ' αυτόν, δια μέσου, της θετικής νοητικής εργασίας, εστιάζεται πάνω στο νοητικό πεδίο. Η συγχώνευση της ψυχής και της προσωπικότητος υπάρχει τότε και είναι το αποτέλεσμα μιας θετικής δραστηριότητος. Η ποιότης και η κραδασμική φύση του θετικού αυτού εστιακού σημείου καθίσταται τότε αρνητική προς τον ανώτερο εκείνο κραδασμό ή επαφή που προκαλείται από την υπάρχουσα ακτινοβολία και δύναμη.

(σελ. 636)

Ο μαθητής έως τώρα έχει πραγματοποιήσει την προσέγγισή του στο Άσραμ και έχει αποδείξει την ικανότητά του να υπηρετήσει και έτσι να χρησιμοποιήσει ασραμική ενέργεια την οποία μπορεί να εγγίζει και αποκρυφιστικά να συμπεριλάβει. Αποκτά βραδέως επίγνωση τριών κραδασμικών εντυπώσεων που διαφέρουν ελαφρά αν και είναι χρωματισμένες από την ακτίνα που εκφράζουν. Πρώτα από όλα, έχει επίγνωση του κραδασμού της ίδιας του ψυχής, έπειτα καταγράφει τον κραδασμό του Άσραμ, που στα αρχικά στάδια εστιάζεται γι' αυτόν δια της μεσολαβήσεως κάποιου πρεσβύτερου από αυτόν μαθητού, και τελικά αποκτά συνείδηση του κραδασμού του Διδασκάλου. Μαθαίνει βραδέως να διακρίνει αυτούς τούς κραδασμούς και να γνωρίζει ότι αυτοί αποτελούν τρεις διαφορετικούς αγωγούς δια μέσου των οποίων η ενέργεια φθάνει σ' αυτόν. Οι κραδασμοί εγγίζουν την συνείδησή του πάνω στο νοητικό πεδίο. Βραδύτερα, ανακαλύπτει ότι η επαφή με αυτούς διευκολύνεται, όταν αυτός μπορεί να τους καταγράφει συνειδητά πάνω στο κατάλληλό τους πεδίο και μέσον του καταλλήλου κέντρου. Φυσικά απαιτείται χρόνος για την ανάπτυξη αυτής της ευκολίας και (έως ότου περάσει δια μέσου της τρίτης μυήσεως) όταν λαμβάνουν χώραν μεγάλες μεταβολές αναμένεται ότι αυτός θα «συγκρατεί την εντύπωση» πάνω στο νοητικό πεδίο.

(σελ. 638-639)

Η τόνωση αυτής της εβδόμης ακτίνος, σε σχέση με τον μυημένο άτομο:

α. Θα δώσει υπόσταση πάνω στο νοητικό πεδίο σε μια πολύ διαδομένη και αναγνωρισμένη σχέση μεταξύ της ψυχής και του νου.

β. Θα επιφέρει μια κατάσταση τάξεως στις συγκινησιακές διαδικασίες του μυημένου, βοηθώντας έτσι το προπαρασκευαστικό έργο της δευτέρας μυήσεως.

γ. Θα επιτρέψει στον μυημένο - πάνω στο φυσικό πεδίο - να εγκαταστήσει ορισμένη υπηρεσία σχέσεων, να μάθει την άσκηση της στοιχειώδους λευκής μαγείας, και να παρουσιάσει το πρώτο στάδιο της αληθινά δημιουργικής ζωής.

Καθ' όσον αφορά τον μυημένο ατομικά, η επίδραση της ενεργείας της εβδόμης ακτίνος στη ζωή του είναι ισχυρά στο έπακρο. Αυτό εύκολα κατανοείται, ένεκα του γεγονότος ότι ο νους και εγκέφαλός του ρυθμίζονται από την εβδόμη ακτίνα κατά τη στιγμή κατά την οποία λαμβάνει χώραν συνειδητά η μυητική διαδικασία. Η επίδρασή της πάνω στο νοη­τικό πεδίο είναι όμοια προς εκείνο που παρατηρείται - σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα - στον πλανήτη, γιατί αυτή η ακτινική ενέργεια είναι εκείνη την οποία χρησιμοποίησε ο πλανητικός Λόγος ότε συνήνωσε τις μεγάλες δυαδικότητες πνεύματος και ύλης κατά την αρχή του δημιουργικού Του έργου. Οι δύο όψεις του νου (ο κατώτερος συγκεκριμένος νους και η ψυχή, Ο Υιός του Νου) συνδέονται στενότερα και εισέρχονται τελικά σε συνειδητή αναγνωρισμένη συνάφεια στο αστρικό πεδίο. Η εβδόμη ακτίς αποκαθιστά τάξη μέσα στην αστρική συνείδηση, και (στο νοητικό πεδίο) η επίδραση αυτή προκαλεί δημιουργικότητα, διοργάνωση της ζωής, και την προσέγγιση μέσα στην κεφαλή» των κατωτέρων και ανωτέρων ενεργειών κατά ένα τέτοιο τρόπο ώστε ο «Χριστός γεννάται.»

(σελ.674-675)

Δεν μπορώ εδώ να επεκταθώ πάνω στις διάφορες ιδεολογίες που παρουσιάζονται στον κόσμο των ανθρώπων - που παρορμούνται από την Ιεραρχία, εξαπολύονται μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση από το νοητικό πεδίο από τον νέο όμιλο εξυπηρετητών του κόσμου, και αξιοποιούνται από την ενέργεια της έκτης ακτίνος, από την επικρατούσα ενέργεια των Ιχθύων και από την οργανωτική ενέργεια της εισερχόμενης εβδόμης ακτίνος, και στις οποίες ανταποκρίνονται συγκινησιακά οι μάζες των ανθρώπων που εστιάζονται πάνω στο αστρικό πεδίο. Σ' όλους τους νοήμονες παρατηρητές, η ιδεολογική αυτή κατάσταση είναι ξεκάθαρη. Είναι ένα αναγκαίο και προκαταρκτικό στάδιο για τη δημιουργία της νέας παγκοσμίου τάξεως. Παρέχει ένα σημείο κρίσεως και το απαιτούμενο σημείο εντάσεως που θα επιτρέψει στους ζηλωτές εκείνους που είναι σήμερα έτοιμοι, κατά χιλιάδες, να περάσουν δια μέσου της εμπειρίας της δευτέρας μυήσεως...

(σελ. 681)

Καθώς όλοι οι μαθηταί οφείλουν να εστιασθούν στο νοητικό πεδίο και πρέπει να ενεργούν από αυτό το επίπεδο συνειδήσεως, η κατανόηση αυτού του τύπου συνειδήσεως είναι μεγάλης σπουδαιότητος. Με μεγάλη ευκολία και με πολύ μεγάλη ευχέρεια λέγεται ότι οι μαθηταί και (έτσι κατ' ανάγκην) οι μυημένοι πρέπει να χρησιμοποιούν τον νου, και ότι η πόλωσή τους πρέπει να είναι νοητική. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Θα σας δώσω μερικούς συνοπτικούς ορισμούς αυτής της ακτινικής ενεργείας, αφήνοντάς σας να κάνετε την δική σας ατομική εφαρμογή, και από τη μελέτη σας αυτών των ιδεών για τον νου, να μάθετε να διερευνάτε τη δική σας νοητική κατάσταση.

 1. Η ενέργεια εκείνου που τόσο ιδιαίτερα ονομάζεται «συγκεκριμένη επιστήμη» είναι η ιδιότης ή η ρυθμιστική όψη της πέμπτης ακτίνος.

 2. Είναι κατ' εξοχήν η ουσία του νοητικού πεδίου. Το πεδίο αυτό αντιστοιχεί στο τρίτο υποπεδίο του φυσικού πεδίου, και είναι συνεπώς αεριώδους φύσεως - αν ενδιαφέρεσθε να χρησιμοποιήσετε την αντιστοιχία του σαν ένα σύμβολο της φύσεώς του. Είναι άστατο, διασκορπίζεται ευκόλως, είναι το δεκτικό όργανο φωτίσεως, και μπορεί να είναι δηλητηριώδες στην επίδρασή του, γιατί υπάρχουν αναμφιβόλως συνθήκες κατά τις οποίες «ο νους είναι ο φονέας του Πραγματικού».

Η ενέργεια αυτή χαρακτηρίζεται από τρεις ιδιότητες :

α. Την ιδιότητα που είναι το αποτέλεσμα της σχέσεως με την Πνευματική Τριάδα. Την ονομάζουμε «αφηρημένο νου» και η επίδραση που εξασκεί προέρχεται από το ατμικό (atmic) επίπεδο της Πνευματικής Τριάδος, το επίπεδο της πνευματικής θελήσεως.

 β. Την ιδιότητα η οποία σ' αυτό το ηλιακό σύστημα αν αποκρίνεται με ευχέρεια στη μεγάλη ακτίνα του πλανήτη, την ακτίνα της αγάπης-σοφίας. Είναι τόσο ευαίσθητη ώστε - σε σύνδεση με εκπορεύσεις από τους τρεις κόσμους - δημιούργησε την μια υπάρχουσα μορφή πάνω στο νοητικό πεδίο. Η μορφή αυτή (στην πλανητική έν­νοια) είναι η μορφή της Βασιλείας του Θεού και, στην ατομική έννοια, είναι η μορφή του εγώ ή της ψυχής.

γ. Την ιδιότητα που συνδέεται βασικά με τις εκπορεύσεις ή κραδασμούς που προκύπτουν από τους τρεις κόσμους. Οι κραδασμοί αυτοί καταλήγουν δημιουργικά στις μυριάδες μορφών σκέψεων που συναντούνται πάνω στα κατώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Θα μπορούσε συνεπώς να λεχθεί ότι αυτές οι τρεις ιδιότητες ή όψεις της πέμπτης ακτίνος πνευματικής ενεργείας δημιουργούν :

Καθαρή σκέψη

Τον στοχαστή ή τον Υιόν του Νου

Μορφές-σκέψεις

4. Η ενέργεια αυτή (όσον αφορά το ανθρώπινο γένος) είναι η ενέργεια που παράγει μορφή σκέψη, και όλες οι εντυπώσεις από το φυσικό, αιθερικό και αστρικό πεδίο την εξαναγκάζουν σε δράση πάνω στο επίπεδο της συγκεκριμένης γνώσεως, με μια επακόλουθη καλειδοσκοπική παρουσίαση μορφών-σκέψεων.

5. Είναι βασικά η πιο δυναμική ενέργεια αυτή την εποχή στον πλανήτη, γιατί έφθασε σε ωριμότητα στο πρώτο ηλιακό σύστημα, το σύστημα της ενεργού νοημοσύνης.

6. Είναι η ενέργεια που εισάγει την ανθρωπότητα (και ιδιαίτερα τον εκγυμνασμένο μαθητή ή μυημένο) στα μυστήρια της Διανοίας, Αυτού Τούτου του Θεού. Είναι αυτή η «ουσιαστική» κλείδα για τον Παγκόσμιο Νου.

7. Είναι απόλυτα επιδεκτική στην ενέργεια της Αγάπης-Σοφίας, και η συγχώνευσή της με την όψη αγάπης της δίνει από μας το όνομα της «σοφίας», γιατί κάθε σοφία είναι γνώση που αποκτάται από εμπειρία και πραγματοποιείται από αγάπη.

(σελ. 692-693)

Η ενέργεια αυτή (από ανθρωπίνης απόψεως) αναρριπίζεται και φέρεται σε δραστηριότητα δια της ενεργείας των πέντε αισθήσεων, οι οποίες είναι οι μεταβιβασταί πληροφοριών από τους τρεις κόσμους προς το νοητικό πεδίο. Μπορεί να λεχθεί ότι:

α. Πέντε ρεύματα πληροφοριακής ενεργείας συνεπώς, ασκούν την επίδρασή τους πάνω στον συγκεκριμένο νου και εκπορεύονται από το φυσικό-αστρικό πεδίο.

β. Τρία ρεύματα ενεργείας, που προέρχονται από την ψυχή, ασκούν επίσης μια εντύπωση πάνω στον συγκεκριμένο νου.

γ. Ένα ρεύμα ενεργείας - κατά τη διάρκεια της μυητικής διαδικασίας - έρχεται σε επαφή με το νου. Το ρεύμα αυτό προέρχεται από την Πνευματική Τριάδα και χρησιμοποιεί την ανταχκαράνα.

(σελ 694-695)