ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ - ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟ

ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ - ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟ

 ΒΙΒΛΙΑ

 

21) ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, 22) ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ23) ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Το πρόβλημα της αλληλεπίδρασης και της αλληλοσχέτισης των εθνών είναι κατά βάση ψυχολογικό. Οι επιπτώσεις της ψυχής ενός έθνους είναι δυναμικές. Η σκεπτομορφή ενός έθνους (δομημένη απ' τους λογισμούς, τους στόχους και τις φιλοδοξίες αιώνων) συνιστά το αντικειμενικό του ιδεώδες και είναι εξαιρετικά καθοριστική για το λαό. Ο Πολωνός, ο Γάλλος, ο Αμερικανός, ο Ινδός, ο Βρετανός ή o Γερμανός αναγνωρίζεται εύκολα όπου κι αν βρεθεί. Η αναγνώριση αυτή δεν προκύπτει μόνο απ' την εμφάνιση, την ομιλία ή τις συνήθειες, αλλά κυρίως απ' την εκδηλούμενη νοητική στάση, τη συγγενικότητα και τη συνολική εθνική ιδιοσυστασία. Οι ενδείξεις αυτές φανερώνουν την αντίδραση ως προς την ιδιαίτερη εθνική σκεπτομορφή υπό την οποία ανατρέφονται τα άτομα. Η αντίδραση αυτή είναι καλή κι επιθυμητή, εφόσον έχει σαν αποτέλεσμα έναν άρτιο πολίτη που λειτουργεί μέσα στα εθνικά πλαίσια. Αλλιώς, τον καθιστά δογματικό, υπερόπτη, επικριτικό για τους πολίτες άλλων χωρών καθώς και χωριστικό στην ιδεολογία του, οπότε εντείνει τη διχόνοια στον κόσμο και, σε μαζική κλίμακα, τη διεθνή αποδιοργάνωση. Η κατάσταση αυτή θέτει σε κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη. Το πρόβλημα συνεπώς αφορά σ' όλους τους λαούς. Τα κράτη μπορούν να επιδείξουν (και συχνά το κάνουν) αντικοινωνική συμπεριφορά και όλα τους εμπεριέχουν τέτοια αντικοινωνικά χαρακτηριστικά.

(σελ. 12-13)

Μέχρι τώρα καταβλήθηκε ελάχιστη προσπάθεια για τη γεφύρωση υπαρχόντων τύπων εκπαίδευσης με ανάγκες του μέλλοντος. Οι τύποι αυτοί απέτυχαν προφανώς να προσφέρουν στην ανθρωπότητα μια πετυχημένη συλλογική ζωή καθώς και τις σύγχρονες μορφές νοητικής εκγύμνασης. Δε δοκιμάστηκε κανένας επιστημονικός τρόπος γεφύρωσης και δεν έγιναν σοβαρές απόπειρες συσχετισμού των καλύτερων καθιερωμένων μεθόδων (γιατί δεν είναι όλες κακές) με πρωτοποριακούς τρόπους ανάπτυξης της νεολαίας προκειμένου ν' αντεπεξέλθει στο νέο πολιτισμό που αναπόφευκτα ξεπροβάλλει. Ο οραματιστής ιδεολόγος αρνήθηκε μέχρι τώρα να συγκατατεθεί με τον πάγιο τρόπο διδασκαλίας. H από μέρους του έλλειψη πρακτικού πνεύματος και η άρνησή του να συμβιβαστεί επιβράδυναν έτσι τη διαδικασία και η ανθρωπότητα ήταν εκείνη που πλήρωσε το τίμημα. Ήρθε πια ο καιρός να αντικατασταθούν οι ιδεαλιστές αυτοί από πρακτικούς μυστικιστές και από ανθρώπους με υψηλή νοητική στάθμη και πνευματικό οραματισμό, οι οποίοι θα εισηγηθούν εκείνη την εκπαιδευτική διαδικασία που θα επιτρέψει στους νέους κάθε κράτους να ενταχθούν αρμονικά στην παγκόσμια σκηνή.

(σελ. 30-31)

Η στάθμη της ζωής μας είναι πολύ υψηλή απ' την άποψη των υλικών αγαθών και υπερβολικά χαμηλή απ' τη σκοπιά των πνευματικών αξιών ή υπό το πρίσμα μιας ισορροπημένης αίσθησης των αναλογιών. Οι αξίες δεν αποτελούν τη λυδία λίθο του σύγχρονου πολιτισμού μας. Ένα κράτος θεωρείται σήμερα πολιτισμένο όταν αποτιμά τη νοητική ανάπτυξη, όταν επιβραβεύει την ανάλυση και την κριτική κι όταν στρέφει όλα του τα αποθέματα στην ικανοποίηση της φυσικής επιθυμίας, στην παραγωγή καταναλωτικών αγαθών και στην εκπλήρωση υλιστικών στόχων, καθώς και στο διεθνή ανταγωνισμό, στην επισώρευση πλούτου, στον επεκτατισμό, στην επίτευξη ενός υψηλού βιοτικού επιπέδου και στη μονοπώληση των καρπών της γης - προς όφελος κυρίως μιας άπληστης και προνομιακής τάξης.

(σελ. 35)

Οι εκπαιδευτές λοιπόν θα τονίζουν στο μέλλον τα ακόλουθα:

'Eναv αναπτυσσόμενο νοητικό έλεγχο της συγκινησιακής φύσης.

2. Τον οραματισμό ή την ικανότητα να βλέπει κανείς, πέρα απ' αυτό που είναι, αυτό που θα μπορούσε να είναι.

3. Την κληρονομημένη, πραγματική γνώση πάνω στην οποία θα είναι δυνατό να υπερτεθεί η σοφία του μέλλοντος.

4. Την ικανότητα συνετού χειρισμού των σχέσεων και της αναγνώρισης και ανάληψης των ευθυνών.

5. Τη δύναμη να χρησιμοποιείται ο νους κατά δύο τρόπους:

α. Σαν «κοινή λογική» (με την καθιερωμένη έννοια του όρου), που αναλύει και συνθέτει τις πληροφορίες, οι οποίες διαβιβάζονται από τις πέντε αισθήσεις.

β. Σαν προβολέας, που διεισδύει στον κόσμο των ιδεών και της αφηρημένης αλήθειας.

Η γνώση προκύπτει από δύο κατευθύνσεις. Είναι το αποτέλεσμα της ευφυούς χρήσης των πέντε αισθήσεων και αναπτύσσεται επίσης με την προσπάθεια σύλληψης και κατανόησης των ιδεών. Και στις δύο συντελεί η περιέργεια και η έρευνα.

(σελ. 46)

Η νέα εκπαίδευση θα εξετάζει το παιδί με την κατάλληλη αναφορά στην κληρονομικότητά του, στην κοινωνική του θέση, στους εθνικούς του περιορισμούς, στο περιβάλλον του, καθώς και στον ατομικό του νοητικό και συγκινησιακό εξοπλισμό, και θα επιδιώκει να του ανοίξει διάπλατα ολόκληρο τον κόσμο του μόχθου, υποδείχνοντας ότι τα προφανή εμπόδια στην πρόοδο δεν είναι παρά μόνο κεντρίσματα για ανανεωμένη προσπάθεια. Έτσι θα επιδιώκει να το «αποδεσμεύσει» (η αληθινή σημασία της λέξης «εκπαίδευση») από κάθε περιοριστική συνθήκη και να το γυμνάσει να σκέπτεται με βάση την εποικοδομητική ιδιότητα να είναι πολίτης του κόσμου. Εκείνο που θα τονίζεται, θα είναι η συνεχής ανάπτυξη.

Ο εκπαιδευτικός του μέλλοντος θα προσεγγίζει το πρόβλημα της νεότητας από τη σκοπιά της ενστικτώδους αντίδρασης των παιδιών, της διανοητικής τους ικανότητάς και της ενορατικής τους δυναμικότητας. Στη νηπιακή ηλικία και στις πρώτες σχολικές τάξεις θα παρακολουθείται και θα καλλιεργείται η ανάπτυξη των ορθών ενστικτωδών αντιδράσεων. Στις μετέπειτα τάξεις τις γυμνασιακές θα τονίζεται η διανοητική ανέλιξη και ο έλεγχος των νοητικών διαδικασιών, ενώ στα κολέγια και στα πανεπιστήμια θα γαλουχείται η ανέλιξη της ενόρασης,  η σημασία των ιδεωδών και των ιδεών, καθώς και η ανάπτυξη της αφηρημένης σκέψης και της αντίληψης - η τελευταία αυτή φάση θα στηρίζεται γερά πάνω στην προηγούμενη στέρεη διανοητική θεμελίωση. Αυτοί οι τρεις παράγοντες - ένστικτο, διανόηση και ενόραση παρέχουν τους βασικούς τόνους για τις τρεις εκπαιδευτικές βαθμίδες μέσο των οποίων θα περνά κάθε νεαρό άτομο και μέσο των οποίων περνούν σήμερα πολλές χιλιάδες.

(σελ. 48)

Τα νοητικά προσόντα των δασκάλων του μέλλοντος και η τεχνική τους κατάρτιση θα έχουν σημασία, αλλά ακόμη μεγαλύτερη σημασία θα έχει η ανάγκη να είναι ελεύθεροι από προκαταλήψεις και ν' αντιμετωπίζουν όλους τους ανθρώπους σαν μέλη μιας μεγάλης οικογένειας. Ο παιδαγωγός του μέλλοντος θα πρέπει να είναι περισσότερο καταρτισμένος στην ψυχολογία απ' ό,τι είναι σήμερα. Πέρα απ' τη μετάδοση ακαδημαϊκών γνώσεων, θα πρέπει ν' αντιληφθεί ότι το κύριο καθήκον του θα είναι να εφελκύσει μια αληθινή αίσθηση υπευθυνότητας από την τάξη των μαθητών του ανεξάρτητα με το τι πρέπει να διδάξει - ιστορία, γεωγραφία, μαθηματικά, γλώσσες, θετικές επιστήμες ή φιλοσοφία θα τα συσχετίζει όλα αυτά με την Επιστήμη των Ορθών Ανθρώπινων Σχέσεων και θα προσπαθεί να παρουσιάζει μια αυθεντικότερη προοπτική για την κοινωνική οργάνωση απ' ό,τι στο παρελθόν.

(σελ. 54)

Χαμένη στα βάθη της ιστορίας βρίσκεται η πρώτη μεγάλη Προσέγγιση (την οποία υπαινίσσονται συμβολικά οι παγκόσμιες Γραφές) όπου ο Θεός έστρεψε το βλέμμα Του πάνω στον άνθρωπο και τότε συνέβη κάτι - σαν αποτέλεσμα της δράσης και της βούλησης του Δημιουργού, του υπερβατικού Θεού - οπότε ο πρωτόγονος «εγένετο εις ψυχήν ζώσαν». Μόλις η λαχτάρα για κάποια απροσδιόριστη και αφηρημένη αλλαγή έγινε αντικείμενο της ασυνείδητης επιδίωξης του ανθρώπου (που σ' εκείνο το στάδιο η νόησή του ήταν κυριολεκτικά μηδαμινή), εφελκύστηκε μια ανταπόκριση απ' τη Θεότητα. Ο Θεός πλησίασε τον άνθρωπο κι ο τελευταίος κατακλύστηκε από εκείνη τη ζωή και την ενέργεια που θα του επέτρεπε αργότερα να αναγνωρίσει τον εαυτό του σαν Υιό του Θεού και, τελικά, να εκφράσει πλήρως αυτή του την ιδιότητα. Το χαρακτηριστικό αυτής της Προσέγγισης ήταν η εμφάνιση της διανοητικής ικανότητας στον άνθρωπο. Απέκτησε την εμβρυώδη δύναμη της σκέψης, της λογικής και της γνώσης. Ο παγκόσμιος Νους του Θεού αντικατοπτρίστηκε στη μικροσκοπική ανθρώπινη διάνοια. ­

Μας λένε πως, όταν πια οι νοητικές δυνατότητες της ανθρωπότητας το επέτρεψαν, έγινε εφικτή μια άλλη Προσέγγιση ανάμεσα στο Θεό και τον άνθρωπο, ανάμεσα στην πνευματική Ιεραρχία και την ανθρωπότητα, οπότε και άνοιξε η θύρα προς το Βασίλειο του Θεού. Ο άνθρωπος έμαθε πως μόνο μέσο της αγάπης μπορεί να εισχωρήσει στα άδυτα αυτού του Βασιλείου. Έτσι, με τη δύναμη και πάλι της επίκλησης και της αντίστοιχης ανταπόκρισης, προστέθηκε στην ιδιότητα της νόησης μια άλλη θεία ιδιότητα, η αρχή της αγάπης.

Οι δύο παραπάνω Προσεγγίσεις επέτρεψαν στην ανθρώπινη ψυχή να εκφράσει ή να εκδηλώσει δύο όψεις της Θεότητας: τη Νοημοσύνη και την Αγάπη. Η πρώτη ακμάζει σήμερα με τη γνώση και την επιστήμη. Ωστόσο, δεν εξωτερίκευσε ακόμη σε μεγάλη κλίμακα το λανθάνον κάλλος της σοφίας. Η αγάπη, απ' την άλλη μεριά, μόλις τώρα αρχίζει να τραβά την προσοχή των ανθρώπων η κατώτατη όψη της, η Καλή Θέληση, γίνεται αμυδρά αισθητή σαν θεία ενέργεια αλλά παραμένει ακόμη στο επίπεδο της θεωρίας και της προσδοκίας.

Ο Βούδας με την παρουσία Του ενσωμάτωσε τη θεϊκή ποιότητα της σοφίας. Υπήρξε η εκδήλωση του Φωτός και ο Εκπαιδευτής στο δρόμο για τη φώτιση. Ήταν το ζωντανό παράδειγμα της διαδικασίας του φωτισμού και υπήρξε «ο Φωτισμένος». Το φως, η σοφία και η λογική εστιάστηκαν στο Βούδα τόσο σαν θεϊκές όσο και σαν ανθρώπινες ιδιότητες. Προσκάλεσε τους ανθρώπους να βαδίσουν την Ατραπό της Φώτισης της οποίας όψεις είναι η σοφία, η νοητική αντίληψη και η ενόραση.

Στη συνέχεια εμφανίστηκε ο επόμενος μεγάλος Εκπαιδευτής, ο Χριστός. Ενσωμάτωσε μια ακόμη μεγαλύτερη θεία αρχή - σπουδαιότερη απ' το Νου - εκείνη της Αγάπης. Ταυτόχρονα όμως αντιπροσώπευε κι όλα όσα διέθετε ο Βούδας σε Φως. Ο Χριστός υπήρξε η έκφραση τόσο του φωτός όσο και της αγάπης.

(σελ. 124-125)

Σε κάθε εκκλησία μπορούμε να συναντήσουμε ιερείς σπουδαίους και αγαθούς, άγιους και ταπεινούς, που προσπαθούν σιωπηλά κι αθόρυβα να ζήσουν όπως ακριβώς θα επιθυμούσε ο Χριστός, προσφέροντας ένα παράδειγμα της Χριστικής συνείδησης και μαρτυρώντας τη στενή και αναμφισβήτητη σχέση τους με το Θεό.

Ας ορθώσουν αυτοί οι άνθρωποι το ανάστημά τους και με το πνευματικό τους κύρος ας εκτοπίσουν από τις εκκλησίες τους υλιστές και τους δογματικούς που ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια του κλήρου. Ας αναρριπίσουν τη φλόγα της καρδιάς τους κι ας πλησιάσουν με τόλμη και κατανόηση το Χριστό που υπηρετούν. Ας οδηγήσουν πλησιέστερα στην Ιεραρχία όσους θέλουν να συνδράμουν. Ας απορρίψουν - δίχως βία, οργή ή επικρίσεις - τα δόγματα που δεσμεύουν νοητικά την ανθρωπότητα κι ας κηρύξουν εκείνες τις αλήθειες που βρίσκουν ανταπόκριση στις καρδιές όλων των ανθρώπων.

(σελ. 127)

H ανθρωπότητα σαν σύνολο εισέρχεται στη σφαίρα της νοητικής κατανόησης. Ο απαιτητικός χαρακτήρας της προσευχής στην οποία καταφεύγει ο μέσος άνθρωπος (και η οποία εκφράζει τις επιθυμίες του) υπήρξε απωθητικός για τα ευφυή άτομα- η αοριστία του διαλογισμού, όπως αυτός διδάσκεται και ασκείται τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση (με την έμφαση που αποδίδει στο άτομο, στην προσωπική απελευθέρωση και ικανοποίηση) προκαλεί μια ανάλογη αντίδραση. Συλλαμβάνουμε πλέον κάτι πολύ ανώτερο και περιεκτικότερο από την προσωπική επιθυμία και την ατομική απελευθέρωση. 'Όλα αυτά προβληματίζουν σήμερα πολλές ομάδες κι αυτό είναι εξαιρετικά παρήγορο.

Οι ομάδες αυτές - μέσα κι έξω απ' τις εκκλησίες - σχηματίζουν στο σύνολό τους τον πυρήνα της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας.

(σελ.130)

Η ικανότητα του νου να επικοινωνεί τηλεπαθητικά έχει ήδη αναγνωριστεί από την επιστήμη- οι νοητικές δυνάμεις θεωρούνται σήμερα σαν μια ενέργεια, ικανή για επαφή, αναγνώριση και ανταπόκριση. Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή, έστω κι αν αγνοούμε τον τρόπο με τον οποίο δημιουργεί τα διάφορα φαινόμενα.

(σελ. 133)

ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

Δύο ομάδες εξελιγμένων Διανοιών, το ίδιο φωτισμένων από το φως της διάνοιας, που διαμορφώνουν καθαρά και οι δυο τους αντικειμενικούς τους σκοπούς, αλλά που διαφέρουν στην κατεύθυνση και στα μέσα δράσης. Η μια ομάδα, κάτω από το θείο σχέδιο, εργάζεται αποκλειστικά με την μορφική πλευρά, και σ΄ αυτήν την ομάδα απουσιάζει το φως της αγάπης και της αφιλαυτίας. Η άλλη ομάδα εργάζεται ολοκληρωτικά με την όψη της ψυχής ή της συνείδησης, και σ΄ αυτή την ομάδα κυριαρχεί η δοξασία της καρδιάς και ο νόμος της αγάπης.

Από την άποψη αυτή, οι δύο ομάδες εργάζονται συνεπώς, αντίθετα πάνω στο νοητικό πεδίο.

(σελ.112)

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της σύγκρουσης, θα σας έλεγα πως είναι οπωσδήποτε καλό, και δείχνει τις σταθερές επιτεύξεις της Μεγάλης Λευκής Στοάς. Η συνείδηση της ανθρωπότητας έχει ασφαλώς διευρυνθεί και όλος ο κόσμος των ανθρώπων σκέπτεται αυτή την εποχή. Αυτό είναι ένα εντελώς νέο φαινόμενο και μια νέα εμπειρία στη ζωή της ανθρώπινης ψυχής. Το πρώτο αποτέλεσμα όλης της σύγχυσης υπήρξε η μετάθεση της εστίας της ανθρώπινης προσοχής προς το νοητικό πεδίο και έτσι πιο κοντά στις πηγές του φωτός και της αγάπης.

Εδώ ακριβώς και σε σχέση μ΄ αυτή την πολυτάραχη αλλαγή εστιάσεως, μπορούν οι μαθητές του κόσμου να επωμιστούν την ευθύνη τους και να προχωρήσουν σε ενεργό δράση.

(σελ.113-114)

Ο μαθητής της έκτης ακτίνας, στις περισσότερες περιπτώσεις, συνεχίζει το έργο του μέχρι το αστρικό πεδίο και εκεί βρίσκεται το κέντρο της προσοχής, της ζωής και της σκέψης του.

Ο μαθητής της έβδομης ακτίνας θα καταβιβάσει την ενέργεια μέχρι του φυσικού πεδίου, δημιουργώντας έτσι την ολοκλήρωση. Και η δυαδικότητα που χαρακτηρίζει την ολοκλήρωση θα είναι η δυαδικότητα ενός κέντρου ενέργειας πάνω στο νοητικό πεδίο και ενός άλλου πάνω στο φυσικό πεδίο. Η δυαδικότητα του εργάτη της έκτης ακτίνας είναι η δυαδικότητα των ζευγών των αντιθέτων πάνω στο αστρικό πεδίο.

Είναι φανερό, συνεπώς, ότι, μετά την αποκατάσταση των δύο κέντρων ενεργείας (νοητικό και φυσικό), το επόμενο έργο του εργάτη της μαγείας θα είναι να δημιουργήσει πάνω στο φυσικό πεδίο μία σύνθεση των διαθέσιμων ενεργειών, να τις συμπτύξει και να περιβάλλει αυτό που έχει δομηθεί με την ισχύ της δράσης και της διάρκειας.

(σελ. 134-135)

Οι σπουδαστές έχουν την τάση να ξεχνούν ότι η πρώτη μύηση μπορεί να περιγραφεί, στην πραγματικότητα, σαν:

Α) Την θεμελίωση ή εξωτερίκευση του Χριστικού στοιχείου στην ανθρωπότητα σαν σύνολο και πάνω στο φυσικό πεδίο.

Β) Την άνθηση της νοημοσύνης έτσι ώστε ο μυημένος να μπορεί να εργάζεται ισχυρά πάνω στο νοητικό πεδίο και η ανθρωπότητα να ανυψωθεί και να βοηθηθεί από κάθε άποψη από το έργο των μυημένων.

Γ) Την είσοδο σε δραστηριότητα του κέντρου του λαιμού...

(σελ.144)

Αυτή η ακτίνα βρίσκεται ακόμη έξω από τη φυσική εκδήλωση, αλλά αρχίζει να έχει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα πάνω στο νοητικό πεδίο. Εκεί επηρεάζει τις διάνοιες των μαθητών σε όλο τον κόσμο και προετοιμάζει το έδαφος για την εμφάνιση ενός ορισμένου ομίλου μαθητών από τη Σαμπάλλα. Σε χιλιάδες χρόνια από σήμερα, η επίδραση αυτής της ακτίνας θα γίνει ισχυρά αισθητή πάνω στο φυσικό πεδίο.

(σελ. 148-149)

ΑΚΤΙΝΑ 5^η- Αυτή η ακτίνα βρίσκεται σε εκδήλωση από εβδομήντα περίπου χρόνια. Θα εξέλθει (λόγω μιας ειδικής και μοναδικής διευθέτησης) μετά από άλλα πενήντα χρόνια, διακόπτοντας έτσι τον κανονικό της κύκλο, γιατί θεωρείται ότι η αναγκαία ιδιαίτερη παρόρμηση υπήρξε επαρκής, και ότι η ορμή που δόθηκε στο ‘πνεύμα ανακάλυψης’ του ανθρώπου εξυπηρέτησε το σκοπό της. Κάθε περαιτέρω ένταση των νοητικών διαδικασιών τώρα (εκτός μέσου του γενικού διεισδυτικού αποτελέσματος της τρίτης ακτίνας) θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστρεπτική.

(σελ.150)

ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ενδιαφέρει να σημειωθεί ότι οι τροποποιήσεις του εσωτερικού οργάνου, του νου είναι πέντε τον αριθμόν. Το μάνας, ή ο νους, η αρχή ή το στοιχείο που θέτει εις κίνησιν την τσίτταν ή την νοητική ύλη, είναι το πέμπτον στοιχείο ή αρχή και όπως ακριβώς συμβαίνει με το κάθε τι εις την φύσιν, εκδηλούται ως δυαδικότης. Η δυαδικότης αυτή είναι :

1. Ο κατώτερος, συγκεκριμένος νους που εκδηλούται ως δράσις του νοητικού σώματος.

2. Ο αφηρημένος νους που εκδηλούται ως η κατωτάτη όψις του Εγώ.

Εις τον μικρόκοσμο, άνθρωπον, η δυαδικότης αυτή μεταβάλλεται εις τριπλήν διαμόρφωσιν εις το νοητικόν πεδίον, εις την τριπλότητα δε αυτήν έχομε εν σμικρογραφία την εικόνα της μακροκοσμικής εκδηλώσεως. Τα τρία αυτά είναι :

Το νοητικόν μόνιμον άτομον, η κατωτάτη όψις της Πνευματικής Τριάδος ή ψυχής.

2.Το αιτιατόν σώμα ή σώμα του Εγώ ή η καράνα σαρίρα.

3. Το νοητικόν σώμα, η ανωτάτη όψις του κατωτέρου προσωπικού εγώ.

Και αυτό ακόμη το νοητικόν σώμα παρουσιάζει πέντε τροποποιήσεις ή δράσεις και τοιουτοτρόπως αποτελεί ανταύγειαν ή αντιστοιχίαν του πέμπτου στοιχείου, που εκδηλούται εις το πέμπτον πεδίον, το νοητικόν.

(σελ. 13-14)

Το εσωτερικόν όργανον, όπως είναι ευνόητον, είναι ο νους. Οι διανοούμενοι της Δύσεως θα έπρεπε να έχουν υπ' όψιν ότι ο αποκρυφιστής της Ανατολής δεν θεωρεί ως όργανα τα φυσικά τοιαύτα. Αυτό συμβαίνει διότι το φυσικόν σώμα, εις την συμπαγή ή συγκεκριμένην μορφήν του, δεν θεωρείται ως αρχή ή στοιχείον, αλλ' απλώς ως το απτόν αποτέλεσμα της δράσεως των πραγματικών στοιχείων. Αν το ζήτημα εξετασθεί από πλευράς αποκρυφιστικής, όργανα είναι τα κέντρα εκείνα δράσεως, όπως ο νoυς, τα διάφορα μόνιμα άτομα και τα κέντρα δυνάμεως μέσα εις τα διάφορα περιβλήματα. Όλα αυτά έχουν τας αντικειμενικάς των «σκιάς», ή αποτελέσματα και οι εκπορεύσεις που πηγάζουν εξ αυτών, αποτελούν τα εξωτερικά φυσικά όργανα. Ο εγκέφαλος λ.χ. είναι η «σκιά» ή το εξωτερικόν όργανον του νου και ο ερευνητής θ' ανακαλύψει ότι το περιεχόμενον της εγκεφαλικής κοιλότητος, έχει κάποιαν αντιστοιχίαν προς τας όψεις του ανθρωπίνου μηχανισμού, που απαντώμεν εις το νοητικόν πεδίον. Η τελευταία αυτή πρότασις πρέπει να υπογραμμισθεί. Μεταδίδει ένα υπαινιγμόν δι' όσους μπορούν να επωφεληθούν αυτού.

(σελ. 23-24)

1. Ουρανός, είναι η κατάστασις εκείνη συνειδήσεως εις το αστρικόν πεδίον, που είναι η αποκρυστάλλωσις του πόθου και της επιθυμίας του υποψηφίου δι΄ ανάπαυσιν, γαλήνην και ευτυχίαν. Βασίζεται εις τας μορφάς της «χαράς». Είναι κατάστασις αισθησιακής απολαύσεως, και επειδή έχει κατασκευασθεί από κάθε άτομον δια λογαριασμόν του, παρουσιάζει τόσας ποικιλίας όσα και τα άτομα που την συμμερίζονται. Η απόσπασις πρέπει να επιτευχθεί εν σχέσει με τον ουρανόν. Γίνεται αντιληπτός όπως τον απολαμβάνει το κατώτερον εγώ και ο άνθρωπος, όταν στερηθεί μόνον του φυσικού του σώματος, προ­τού περάσει από το αστρικόν σώμα εις το νοητικόν πεδίον.

2. Ντεβαχάν, είναι η κατάστασις εκείνη συνειδήσεως εις το νοητικόν πεδίον εις την οποίαν εισέρχεται η ψυχή όταν στερηθεί του αστρικού σώματος και λειτουργεί ή περιορίζεται από το νοητικόν της σώμα. Είναι τάξεως ανωτέρας από τον συνηθισμένον ουρανόν και η μακαριότης, που απολαμβάνει κανείς, είναι φύσεως περισσότερον νοητικής, παρ' ό,τι συνήθως εννοούμεν με την λέξιν, εν τούτοις όμως ευρίσκεται ακόμη μέσα εις τον κατώτερον κόσμον της μορφής και θα τον υπερβεί όταν θα γίνει γνωστή η απόσπασις.

(σελ. 28)

Η έκφρασις «η εκφώνησις της λέξεως» δεν πρέπει vα ερμηνευθεί κατά γράμμα. Η εσωτερική «εκφώνησις» βασίζεται εις την μελέτην του Νόμου των Κραδασμών και εις τον βαθμιαίον συντονισμόν των κατωτέρων δονήσεων των φορέων ή περιβλημάτων της συνειδήσεως, εις τρόπον ώστε αυτά να συγχρονισθούν με τον τόνον ή τον ήχον του συνειδητού ενοίκου. Δια να ομιλήσωμεν ακριβώς η Λέξις πρέπει να εκφωνηθεί από την ψυχήν ή το Εγώ εις το ιδικόν της πεδίον και η δόνησις ακολούθως θα επηρεάσει τα διάφορα σώματα ή φορείς, που  αποτελούν την κατοικίαν της ψυχής. Η διαδικασία, συνεπώς είναι φύσεως νοητικής και είναι δυνατόν να εκτελεσθεί πραγματικώς παρ΄ εκείνων, οι οποίοι, - με τον διαλογισμόν και την πειθαρχίαν, που συνδυάζονται με την υπηρεσίαν - κατόρθωσαν να επιτύχουν συνειδητήν ευθυγράμμισιν με την ψυχήν. Οι επιδιώκοντες αυτήν την κατάστασιν, πρέπει να χρησιμοποιήσουν τούς ισχυρούς παράγοντας της φαντασίας, του οραματισμού και της εμμονής εις τον διαλογισμόν δια να φθάσουν εις το αρχικόν αυτό στάδιον. Πρέπει να σημειωθεί ότι εις το στάδιον αυτό πρέπει να φθάσει, έστω και εις μικρόν σχετικώς βαθμόν προτού ο υποψήφιος μπορέσει να γίνει αποδεδεγμένος μαθητής.

Η μέθοδος δια την εκφώνησιν της Λέξεως είναι διπλή όπως τονίζεται εδώ. Έχομεν εν πρώτοις την πράξιν του Εγώ, του Ηλιακού Αγγέλου, του ανωτέρου εαυτού ή της ψυχής, που εκφωνεί την Λέξιν από την ιδικήν του θέσιν, εις τα αφηρημένα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Δια της Σουτράτμας και των περιβλημάτων της συνειδήσεως κατευθύνει τον ήχον αυτόν εις τον φυσικόν εγκέφαλον του εν ενσαρκώσει ανθρώπου, της σκιάς ή της ανταυγείας. «Η εκφώνησις» αυτή πρέπει να επαναλαμβάνεται σταθερά. Η Σουτράτμα είναι ο μαγνητικός εκείνος σύνδεσμος, που εις την Χριστιανικήν Βίβλον ονομάζεται «Αργυρά ταινία», το νήμα εκείνο του ζώντος φωτός που συνδέει τηv Μονάδα, το εν τω ανθρώπω Πνεύμα, με τον φυσικόν εγκέφαλον.

(σελ. 53-54)

Πνευματική δράσις ή η αληθής αντίληψις. Αυτός ο τύπος  της οράσεως ανοίγει τον κόσμον του διαισθητικού ή βουδδικού πεδίου και οδηγεί τον κάτοχόν του πέραν από τα αφηρημένα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Τοιουτοτρόπως κατανοούνται τα αντικείμενα του καθαρού πνεύματος και οι βασικοί σκοποί, που κρύπτονται κάτω από όλην την εκδήλωσιν, ακριβώς όπως η καθαρά όρασις επέτρεψεν εις τον κάτοχόν της να ανοίξει την δεξαμενήν των αποθεμάτων της καθαράς Σοφίας. Δια την ανάπτυξιν αυτής της οράσεως το κέντρον άλτα μάγιορ καθίσταται ενεργόν και ο χιλιοπέταλος λωτός αναπτύσσεται.

(σελ. 63)

Επί παραδείγματι τα επτά στοιχεία, που αφορούν τον άνθρωπον είναι :

Πράνα . . Η ζωτική ενέργεια . . Αιθερικόν σώμα . Φυσικόν πεδίον

Κάμα . . Η επιθυμία, αίσθημα . Αστρικόν σώμα . Αστρικόν πεδίον

Κατώτερον Μάνας . Ο συγκεκριμένος νους . Νοητικόν σώμα . Νοητικόν πεδίον

Ανώτερον Μάνας . Ο αφηρημένος νους . Σώμα του Εγώ . Νοητικόν πεδίον

Βούδδι . . Η διαίσθησις . . . Βουδδικόν σώμα . . Βουδδικόν πεδίον

Άτμα . . Πνευματική θέλησις . . Ατμικόν σώμα . . Ατμικόν πεδίον

 και εκείνο, που αντιστοιχεί προς το «Απεριόριστον, αμετάβλητον στοιχείον» εις τον μακρόκοσμον,

η Μονάς (εις το ιδικόν της πεδίον) αποτελεί το έβδομον στοιχείον.

(σελ. 67)

…εις το νοητικόν πεδίον η ψυχομετρία και η συμβολολογία (περιλαμβανομένης της αριθμολογίας και της γεωμετρίας) χρησιμοποιούνται από τον παρατηρητήν, δια να φθάσει εις την κατανόησιν των κατωτέρων νοητικών επιπέδων.

(σελ. 84)

Αυτό είναι το πρώτον έργον του υποψηφίου της Γιόγκα. Πρέπει να κατανοήσει την φύσιν των εμποδίων και έπειτα να προσπαθήσει να τα υπερπηδήσει, εκτελών το έργον από του νοητικού επιπέδου. Πρέπει να αποκτήσει έλεγχον επί του οργάνου της σκέψεως. Έπειτα πρέπει να μάθει πως να χρησιμοποιεί τον μηχανισμόν αυτόν, και όταν αυτό επιτευχθεί αρχίζει να ισοσταθμίζει τα εμπόδια με αντίθετα ρεύματα. Τα ίδια τα εμπόδια είναι το αποτέλεσμα εσφαλμένων συνηθειών σκέψεως και της κακής χρήσεως του στοιχείου της σκέψεως. Όταν αυτά γνωσθούν καταλεπτώς ότι είναι τα σπέρματα, που παράγουν «τας μορφάς αι οποίαι δημιουργούν εμπόδια» τότε μπορούν να εξοντωθούν κατά τα λανθάνοντα στάδιά των από ορθάς συνηθείας σκέψεως αι οποίαι καταλήγουν εις την εμπέδωσιν μέσων που παρέχουν απελευθέρωσιν.

(σελ. 126)

3. Νοητική φύσις

Αποχή από την φιλαργυρίαν, Αυτή αφορά το αμάρτημα της πλεονεξίας το οποίον αποτελεί κυριολεκτικά κλοπήν επί του νοητικού πεδίου. Το αμάρτημα της φιλαργυρίας δυνατόν να οδηγήσει εις απροσδιόριστον αριθμόν αμαρτημάτων επί του φυσικού πεδίου και είναι πολύ έντονον. Αφορά δύναμιν νοητικήν και είναι όρος περιληπτικός που καλύπτει τους ισχυρούς εκείνους πόθους οι οποίοι έχουν την έδρα των όχι μόνον εις το καμικόν (το θυμικόν) σώμα ή σώμα των συγκινήσεων, αλλά και εις το νοητικόν σώμα: Η εντολή αυτή της αποχής από την φιλαργυρίαν καλύπτεται από τον Απ. Παύλον, όταν λέγει «Έμαθον εις οιανδήποτε κατάστασιν και αν ευρίσκομαι, να είμαι ευχαριστημένος με αυτήν». Η κατάστασις αυτή πρέπει να επιτευχθεί προτού ο νους μπορέσει να ηρεμήσει κατά τρόπον τοιούτον ώστε να εύρουν εντός του είσοδον τα πράγματα της ψυχής.

(σελ. 166-167)

Δια της αληθούς διατηρήσεως της ενεργείας και της αποχής από την ακράτειαν ο γιόγκι καθίσταται δημιουργός επί του νοητικού πεδίου δια της χρήσεως του λόγου και των ήχων και η ενέργεια, που μπορεί να σπαταληθεί με την δράσιν του κατωτέρου κέντρου, συγκεντρούται και μετουσιώνεται εις το μέγα δημιουργικόν έργον του μάγου. Αυτό γίνεται με την εγκράτειαν, την αγνήν ζωήν και την καθαράν σκέψιν και όχι με οιανδήποτε διαστροφήν της αποκρύφου, αληθείας, όπως η γενετήσιος μαγεία και αι τερατωδίαι της γενετησίου διαστροφής των διαφόρων δήθεν αποκρυφισυκών σχολών. Αι τελευταίαι αυταί ευρίσκονται εις την μαύρην αστραπόν και δεν οδηγούν εις την πύλην της μυήσεως.

(σελ. 179)

Εις τας σούτρας αυτάς που αφορούν την στάσιν, κρύπτεται η αυτή ιδέα. Τονίζονται το φυσικόν και το νοητικόν πεδίον και εξάγεται το συμπέρασμα ότι, όταν ορθώς προσαρμοσθούν, όταν η ισορρόπησις επί του φυσικού πεδίου και η σταθερά προσήλωσις επί του νοητικού πεδίου επιτευχθούν, τότε τα ζεύγη των αντιθέτων δεν ασκούν πλέον περιορισμόν. Το σημείον της ισορροπίας επιτυγχάνεται και ο άνθρωπος απολυτρούται. Ο ζυγός της ζωής απολύτως ισοσταθμίζεται και ο άνθρωπος καθίσταται ελεύθερος.

(σελ. 194)

Αι διάφοροι οδοί αντιλήψεως των αισθήσεων ετέθησαν εις κατάστασιν ηρεμίας. Η συνείδησις του πραγματικού ανθρώπου δεν σπεύδει πλέον προς τα εκτός δια μέσου των πέντε της δρόμων επαφής. Οι πέντε αισθήσεις έχουν κυριαρχηθεί από την έκτην αίσθησιν, τον νουν, και ολόκληρος η συνείδησις και η ικανότης αντιλήψεως του υποψηφίου επιτυγχάνει την σύνθεσίν της εις την κεφαλήν και στρέφεται προς τα εντός και προς τα άνω. Με τούτο η ψυχική φύσις καθυποτάσσεται και το νοητικόν πεδίον καθίσταται το πεδίον της δράσεως του ανθρώπου. Η απόσπασις αυτή ή μέθοδος αφαιρέσεως, προχωρεί κατά στάδια:

1. Απόσπασις της φυσικής συνειδήσεως ή αντιλήψεως δια της  ακοής, της αφής, της οράσεως, της γεύσεως και της οσφρήσεως...

2. Απόσπασις της συνειδήσεως εις την περιοχήν της επιφύσεως, ώστε το κέντρον αντιλήψεως του ανθρώπου να εντοπισθεί εις την περιοχήν μεταξύ του μέσου του μετώπου και της επιφύσεως...

3...το στάδιο της αφαιρέσεως και του εντοπισμού της συνειδήσεως εις το κέντρο της κεφαλής, τον χιλιοπέταλον λωτόν ή την σαχασχάρα, δια της εν γνώσει αποσπάσεως της συνειδήσεως εκτός της κεφαλής...

4. Η αφαίρεσις της συνειδήσεως εις το αστρικόν σώμα και τοιουτοτρόπως η απαλλαγή της από το φυσικόν πεδίον.

 5. Μία περαιτέρω απόσπασις εις το νοητικόν σώμα ή τον νουν ούτως ώστε ούτε το φυσικόν, ούτε το αστρικόν να περιορίζουν πλέον τον άνθρωπον.

Όταν αυτό μπορέσει να γίνει, ο πραγματικός διαλογισμός και η θεωρία καθίστανται δυνατά.

(σελ.205-206)

...η αφύπνισις του κέντρου της καρδιάς οδηγεί τον άνθρωπον εις την συνείδησιν της πηγής του κέντρου της καρδίας μέσα εις την κεφαλήν. Αυτό οδηγεί κατόπιν εις τον δωδεκαπέταλλον λωτόν, το κέντρον του Εγώ εις τα ανώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Όταν ακολουθηθεί η ατραπός από το κέντρον της καρδίας εις την κεφαλήν, αποτε­λεί την ανταύγειαν εις το σώμα της κατασκευής της ανταχκαράνα εις το νοητικόν πεδίον. «Όπως εν τοις άνωθεν, ούτω και εν τοις κάτωθεν».

(σελ. 263)

Εις το κέντρον του εγκεφάλου, με έδραν την επίφυσιν, μας λέγουν ότι ευρίσκεται η κατοικία της ψυχής ή προφυλακή της ζωής του Θεού, σπινθήρ αγνού πνευματικού πυρός. Αυτό είναι το κατώτατον σημείον, εις το οποίον φθάνει ή με το οποίον έρχεται εις επαφήν η καθαρά πνευματική ζωή, απ΄ ευθείας από την μονάδα, τον Πατέρα ημών τον εν τοις Ουρανοίς. Είναι το τέρμα της σουτράτμα ή της κλωστής που συνδέει και συνέχει τα διάφορα περιβλήματα από την μονάδα εις το υψηλόν της πε­δίον, μέσον του σώματος της ψυχής εις τα ανώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου, έως κάτω εις τον φυσικόν φορέα. Η ζωή αυτή του Θεού είναι τριπλή και συνδυάζει την ενέργειαν του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και ευθύνεται συνεπώς δια την πλήρη λειτουργίαν όλων των μερών της φύσεως του ανθρώπου εις όλα τα πεδία, και δι΄ όλας τας καταστάσεις της συνειδήσεως. Ένα νήμα της τριπλής αυτής κλωστής ή της ατραπού, το πρώτον, είναι ο χορηγός της ζωής, του πνεύματος, της ενεργείας. Εν άλλο, το δεύτερον, ευθύνεται δια την συνείδησιν ή την όψιν της νοημοσύνης, δια την δύναμιν του πνεύματος να ανταποκρίνεται εις την επαφήν και να προκαλεί ανταπόκρισιν.

(σελ. 283)