ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

ΒΙΒΛΙΑ

 

1) ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Η εκπαίδευση, μέχρι σήμερα, ήταν κυρίως άσκηση της μνήμης, αν και τώρα πλέον αρχίζει να προβάλλει η αναγνώριση ότι η νοοτροπία αυτή πρέπει να τερματιστεί. Το παιδί πρέπει να αφομοιώνει τα δεδομένα που η φυλή πιστεύει σαν αληθινά, που δοκιμάστηκαν στο παρελθόν και βρέθηκαν επαρκή. Αλλά κάθε εποχή έχει διαφορετικό μέτρο επάρκειας. Η Ιχθυακή Εποχή ασχολήθηκε με τη λεπτομέρεια της προσπάθειας να φτάσει στο ύψος ενός ιδανικού που έγινε αισθητό. Έτσι, έχουμε μια ιστορία που καλύπτει τη μέθοδο σύμφωνα με την οποία οι φυλές απέκτησαν εθνικό κύρος μέσα από   επιδρομές, πολέμους και κατακτήσεις. Αυτό ήταν ενδεικτικό της φυλετικής επίτευξης.

Η γεωγραφία βασίστηκε σε μια παρόμοια αντίδραση στην ιδέα της επέκτασης και, διαμέσου αυτής, το παιδί μαθαίνει πως οι άνθρωποι, οδηγούμενοι από οικονομικές και άλλες ανάγκες, κατέκτησαν εδάφη και προσάρτησαν περιοχές. Κι αυτό θεωρήθηκε, πολύ σωστά, σα μια φυλετική επίτευξη. Οι διάφοροι κλάδοι της επιστήμης θεωρήθηκαν, επίσης, σα να αποτελούσαν κατάκτηση εδαφικών περιοχών κι αυτό, πάλι, εξυμνείται σα φυλετική επίτευξη. Οι κατακτήσεις της επιστήμης, οι κατακτήσεις των εθνών και οι κατακτήσεις περιοχών είναι όλες ενδεικτικές της Ιχθυακής μεθόδου, με τον ιδεαλισμό της, το μιλιταρισμό της και τη χωριστικότητά της σ’ όλα τα πεδία — θρησκευτικά, πολιτικά και οικονομικά. Αλλά η εποχή της σύνθεσης, της περιεκτικότητας και της κατανόησης είναι μαζί μας και η νέα εκπαίδευση της Υδροχοϊκής Εποχής πρέπει να αρχίσει να διεισδύει ήρεμα στην ανθρώπινη αύρα.

(σελίδα 3-4)

…το χάσμα μεταξύ του κατώτερου νου και της ψυχής πρέπει να γεφυρωθεί και, αρκετά περίεργα, η ανθρωπότητα πάντοτε είχε αναγνωρίσει αυτήν την ανάγκη και μιλούσε για «επίτευξη ενότητας» ή «πραγμάτωση ενοποίησης» ή «απόκτηση ευθυγράμμισης». Όλες αυτές είναι απόπειρες να εκφράσουμε αυτήν την ενορατικά αντιληπτή αλήθεια.

 Η εκπαίδευση θα έπρεπε να ασχολείται, στη νέα εποχή και με τη γεφύρωση αυτού του χάσματος μεταξύ των τριών όψεων της νοητικής φύσης: μεταξύ της ψυχής και του κατώτερου νου, δημιουργώντας έτσι μια ενοποίηση μεταξύ ψυχής και προσωπικότητας, μεταξύ του κατώτερου νου, της ψυχής και του ανώτερου νου. Γι' αυτό, η φυλή είναι τώρα έτοιμη και, για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία της ανθρωπότητας, το γεφυρωτικό έργο μπορεί να προωθηθεί σε σχετικά πλατιά κλίμακα. Σ’ αυτό δεν χρειάζεται να επεκταθώ, γιατί αφορά τις τεχνικές διαδικασίες της Αρχαίας Σοφίας, για τις οποίες σας έχω δώσει πολλά στοιχεία στα άλλα μου βιβλία.

Έτσι, η εκπαίδευση είναι η Επιστήμη της Ανταχκάρανα. Αυτή η επιστήμη κι αυτός ο όρος είναι ο εσωτερικός τρόπος έκφρασης της αλήθειας αυτής της γεφυρωτικής ανάγκης. Η Ανταχκάρανα είναι η γέφυρα που δομεί ο άνθρωπος - διαμέσου του διαλογισμού, της κατανόησης και του μαγικού δημιουργικού έργου της ψυχής - μεταξύ των τριών όψεων της νοητικής του φύσης. Έτσι, οι πρωταρχικοί αντικειμενικοί σκοποί της επερχόμενης εκπαίδευσης θα είναι:

1. Να επιφέρει ευθυγράμμιση μεταξύ νου και εγκεφάλου, διαμέσου μιας ορθής κατανόησης της εσώτερης σύστασης του ανθρώπου, ιδιαίτερα του αιθερικού σώματος και των κέντρων δύναμης.

2. Να δομήσει ή να κατασκευάσει μια γέφυρα μεταξύ εγκεφάλου - νου - ψυχής, δημιουργώντας έτσι μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, που θα είναι μια σταθερά αναπτυσσόμενη έκφραση της ενοικούσης ψυχής.

3. Να δομήσει τη γέφυρα μεταξύ κατώτερου νου, ψυχής, ανώτερου νου, ώστε η φώτιση της προσωπικότητας να γίνει κατορθωτή.

(σελίδα 6-7)

Στο πέρασμα των αιώνων, διάφορα άτομα δόμησαν τις ατομικές τους γέφυρες μεταξύ του ανώτερου και του κατώτερου νου, αλλά η εξελικτική διαδικασία είναι τόσο πετυχημένη, ώστε, σήμερα, έφτασε ο καιρός για μια ομαδική κατανόηση της αναδυόμενης αυτής τεχνικής, για μια ομαδική γεφύρωση, που οδηγεί σε μια συνεπαγόμενη ή σε μια συνεπακόλουθη ομαδική αποκάλυψη. Αυτό παρέχει μια σύγχρονη ευκαιρία στο πεδίο της εκπαίδευσης. Υποδείχνει την ευθύνη του εκπαιδευτή και υπογραμμίζει την αναγκαιότητα για μια νέα ανέλιξη των εκπαιδευτικών μεθόδων. Πρέπει να αντιμετωπιστεί ο «ομαδικός ζηλωτής» και να δομηθεί η ομαδική Ανταχκάρανα. Αυτό όμως, όταν γίνει ορθά κατανοητό, δεν θα απορρίπτει την ατομική προσπάθεια. Αυτή θα πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται, αλλά η ομαδική κατανόηση θα βοηθά, διαρκώς περισσότερο, το άτομο.

(σελίδα 35)

Είναι λοιπόν απαραίτητο να συλλάβουμε τα εξής γεγονότα:

1. Η νέα εκπαίδευση θα ασχοληθεί, κυρίως, με την επιστημονική και συνειδητή γεφύρωση μετά των διαφόρων όψεων του ανθρώπινου όντος, δημιουργώντας έτσι συντονισμό και σύνθεση και μια μεγαλύτερη διεύρυνση της συνείδησης διαμέσου της εδραίωσης ορθών γραμμών ενέργειας.

2. Καθήκον της νέας εκπαίδευσης είναι, λοιπόν, ο συντονισμός της προσωπικότητας, που θα επιφέρει τελικά την ενοποίηση της με την ψυχή.

3. Η νέα εκπαίδευση θα ασχοληθεί, θα αναλύσει και θα επεξηγήσει τους νόμους της σκέψης, γιατί ο νους θα θεωρείται σα σύνδεσμος μεταξύ της ψυχής και του εγκεφάλου. Αυτοί οι νόμοι είναι τα μέσα με τα οποία:

α. Οι ιδέες συλλαμβάνονται ενορατικά.

β. Τα ιδανικά διακηρύσσονται.

γ. Οι νοητικές έννοιες ή μορφές-σκέψεις δομούνται και, όταν έρθει ο καιρός, θα κάνουν την τηλεπαθητική κρούση τους πάνω στις διάνοιες των ανθρώπων.

4. Η νέα εκπαίδευση θα οργανώσει και θα αναπτύξει τον κατώτερο συγκεκριμένο νου.

5. Θα διδάξει το ανθρώπινο πλάσμα να σκέφτεται απ’ το παγκόσμιο στο μερικό, καθώς επίσης και να αναλαμβάνει την ανάλυση του μερικού. Θα υπάρξει στα σχολεία του μέλλοντος, συνεπώς, λιγότερη έμφαση πάνω στην εξάσκηση της μνήμης. Το ενδιαφέρον θα βοηθήσει εξαιρετικά τη θέληση γι' ανάμνηση.

6. Η νέα εκπαίδευση θα κάνει τον άνθρωπο έναν καλό πολίτη, αναπτύσσοντας τις λογικές όψεις της συνείδησης και της ζωής του, διδάσκοντας τον να χρησιμοποιεί τον κληρονομημένο, αποκτημένο και προικισμένο του εξοπλισμό για να εκδηλώνει την κοινωνική συνείδηση και στάση.

7. Πάνω απ’ όλα τ' άλλα, οι εκπαιδευτές της νέας εποχής θα αναλάβουν να διδάξουν στον άνθρωπο την επιστήμη της ενοποίησης των τριών όψεων του εαυτού του, που καλύπτονται απ’ το γενικό τίτλο των νοητικών όψεων:

α. Ο κατώτερος συγκεκριμένος νους.

β. Ο Υιός του Νου, η Ψυχή, ο Εαυτός.

γ. Ο ανώτερος, αφηρημένος ή ενορατικός νους.

ή

α. Ο δεκτικός νους ή κοινή λογική.

β. Ο ατομικοποιημένος νους.

γ. Ο διαφωτιστικός νους.

8. Οι εκπαιδευτές της νέας εποχής θα ασχοληθούν με τις διαδικασίες ή τις μεθόδους που θα πρέπει να εφαρμοστούν για να γεφυρωθούν τα χάσματα στη συνείδηση μεταξύ των διαφόρων όψεων. Έτσι, η Επιστήμη της Ανταχκάρανα θα έρθει οριστικά στην προσοχή του κοινού.

9. Μια επέκταση αυτής της γενικής ιδέας της γεφύρωσης θα αναπτυχθεί, ώστε να περιλάβει όχι μόνο την εσωτερική ιστορία του ανθρώπου, αλλά και τη γεφύρωση μεταξύ αυτού και των συνανθρώπων του σ’ όλα τα επίπεδα.

10. Θα συμπεριλάβει, επίσης, την εκγύμναση του ανθρώπινου μηχανισμού για να ανταποκρίνεται στις κρούσεις της ζωής και στην ψυχή. Αυτή η ψυχή είναι ουσιαστικά νοημοσύνη, που χρησιμοποιείται ζωτικά σε κάθε πεδίο. Λειτουργεί σα διακριτικός νους στο νοητικό πεδίο, σαν ευαίσθητη συνείδηση στο συγκινησιακό πεδίο και σαν ενεργός συμμέτοχος στη φυσική ζωή. Αυτή η νοήμων δραστηριότητα χρησιμοποιείται πάντοτε απ’ την άποψη της σοφίας.

11. Η νέα εκπαίδευση θα πάρει υπόψη:

α. Το νου και τη σχέση του με το ενεργειακό σώμα, το αιθερικό σώμα, που υπόκειται του νευρικού συστήματος και που γαλβανίζει το φυσικό σώμα σε δραστηριότητα.

β. Το νου και τη σχέση του με τον εγκέφαλο.

γ. Το νου και τη σχέση του με τα επτά κέντρα δύναμης στο αιθερικό σώμα και την εξωτερίκευση και χρήση τους διαμέσου του κύριου νευρικού πλέγματος που βρίσκεται στο ανθρώπινο σώμα και τη σχέση τους (που θα γίνεται όλο και πιο φανερή) με τους ενδοκρινείς αδένες.

δ. Τον εγκέφαλο σαν το συντονιστικό παράγοντα στο πυκνό σώμα και την ικανότητα του να κατευθύνει τις δραστηριότητες του ανθρώπου διαμέσου του νευρικού συστήματος.

Στις παραπάνω δηλώσεις θα αντιληφθήκατε πόσο μεγάλο είναι το θέμα μας κι όμως, είναι αυτό που προτίθεμαι να καλύψω με τη μεγαλύτερη συντομία, γράφοντας μόνο ένα βασικό εγχειρίδιο που θα χρησιμεύσει σαν ένας διαβιβαστής για την παραγωγή της νέας κουλτούρας που θα χαρακτηρίζει την Εποχή του Υδροχόου. Άλλοι μαθητές θα επεξεργαστούν, αργότερα, το θέμα μου, αλλά το αντικείμενο είναι ακόμη τόσο λίγο κατανοητό, ώστε πολλά απ’ αυτά που θα μπορούσαν να ειπωθούν δεν θα σήμαιναν τίποτα, ακόμη και για τους πλέον νοήμονες.

(σελίδα 41-2-3-4)

...οι δύο μεγάλοι πολιτισμοί για τους οποίους μπορούμε πραγματικά να γνωρίζουμε κάτι - ο Άριος και ο Ατλάντιος - παρουσιάζουν δύο ακραίους στόχους ή θέσεις προς τις οποίες η ανθρωπότητα, στις δύο περιόδους, κατεύθυνε κι εξακολουθεί να κατευθύνει την προσοχή της.

Ο Ατλάντιος πολιτισμός υπήρξε καθαρά θρησκευτικός στις θέσεις του. Η θρησκεία ήταν ο κοινός τόπος της ζωής και ο λόγος ύπαρξης για οτιδήποτε υπήρχε. Ο κόσμος μετά θάνατο ήταν αντικείμενο ενδιαφέροντος και μιας ακλόνητης, αναντίρρητης πίστης. Οι λεπτές επιδράσεις που εκπορεύονταν απ’ τα αόρατα βασίλεια, οι δυνάμεις της φύσης και η σχέση του ανθρώπου μ' αυτές, διαμέσου μιας οξυμένης ευαισθησίας, καθώς και ολόκληρο το φάσμα των συγκινησιακών του στάσεων, συνέθεταν τη ζωή της φυλής και χρωμάτιζαν οτιδήποτε υπήρχε ή θα μπορούσε να υπάρξει σε εμβρυακή σκέψη. Το αποτέλεσμα όλων αυτών, κληροδοτημένο σε μας όταν πρόβαλε η ιστορία, όπως τη γνωρίζουμε τώρα (απ’ την εποχή του κατακλυσμού, όποτε κι αν έγινε), μπορεί να εκφραστεί σαν ανιμισμός, πνευματισμός, κατώτερος ψυχισμός και αισθαντικότητα. Η αίσθηση του Θεού, η αίσθηση της αθανασίας, η αίσθηση των λεπτοφυών εσώτερων σχέσεων, η αίσθηση της λατρείας και η υπερβολική ευαισθησία του σύγχρονου ανθρώπου αποτελούν τη χαρακτηριστική κληρονομιά μας απ’ τους πολιτισμούς που υπήρξαν στην αρχαία Ατλαντίδα.

Πάνω σ’ όλη αυτή τη βασική δομή επιβάλλεται, σήμερα, ακριβώς το αντίθετο και, σαν αντίδραση - φυσιολογική, ορθή κι εξελισσόμενη - ο άνθρωπος στήνει μια υπερδομή στην οποία η έμφαση τοποθετείται, όλο και περισσότερο, πάνω στο απτό, το υλικό, το ορατό και πάνω σ’ αυτό που μπορεί να αποδειχτεί, να εξεταστεί, να αναλυθεί και να χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση της εξωτερικής ζωής του ανθρώπου και της υλικής θέσης του στον πλανήτη. Και οι δύο πολιτισμοί έφτασαν στα άκρα και, με την αιώρηση του εκκρεμούς, θα επιστρέψουμε αναπόφευκτα στη μεσαία θέση, στην «ευγενική μέση ατραπό». Αυτή η μέση οδός, που χρησιμοποιεί τα καλύτερα και τα υψηλότερα ιδανικά που παρήγαγαν οι δύο πολιτισμοί που προηγήθηκαν, θα χαρακτηρίζει την επερχόμενη Υδροχοϊκή Εποχή και τους πολιτισμούς της. Μια τέτοια έκφραση του υλικού και του άϋλου, του ορατού και του αόρατου, του απτού και του πνευματικού, υπήρξε πάντα ο στόχος κι ο σκοπός εκείνων που κατανοούσαν την αληθινή έννοια της κουλτούρας. Σε τελευταία ανάλυση και για τους σκοπούς του θέματος μας, ο πολιτισμός αφορά τις μάζες και τη φυλετική συνείδηση, ενώ η κουλτούρα αφορά το άτομο και τον αόρατο πνευματικό άνθρωπο. Κατά συνέπεια, ένας πολιτισμός που είναι η πλήρης έκφραση μιας αληθινής κουλτούρας, τοποθετείται πολύ μακριά στην εξέλιξη της φυλής.

(σελίδα 50-1-2)

Ο αργός και προσεκτικός σχηματισμός του Νέου Ομίλου Παγκόσμιων Εξυπηρετητών είναι ενδεικτικός της κρίσης. Οι Εξυπηρετητές αυτοί εποπτεύουν ή εγκαινιάζουν τη Νέα Εποχή και είναι παρόντες στις ωδίνες του τοκετού του νέου πολιτισμού και στην είσοδο σ’ εκδήλωση μιας νέας φυλής, μιας νέας κουλτούρας και μιας νέας παγκόσμιας αντίληψης. Το έργο είναι, κατ' ανάγκη, αργό κι εκείνοι από σας που είναι βυθισμένοι στα προβλήματα και στις ωδίνες, βρίσκουν δύσκολο να αντικρίσουν το μέλλον με βεβαιότητα ή να ερμηνεύσουν το παρόν με διαύγεια.

Στο πεδίο της εκπαίδευσης η ενωμένη δράση είναι ουσιώδης. Μια βασική ενότητα αντικειμενικών σκοπών θα έπρεπε, βέβαια, να κυβερνά τα εκπαιδευτικά συστήματα των εθνών, ακόμη κι αν μια ομοιομορφία στις μεθόδους και τις τεχνικές δεν θα ήταν εφικτή. Διαφορές στη γλώσσα, στην υποδομή και στην κουλτούρα θα υπάρχουν και θα πρέπει πάντοτε να υπάρχουν. Συνιστούν το όμορφο ταπέτο της ανθρώπινης ύπαρξης στη διάρκεια των αιώνων. Αλλά πολλά πράγματα, που ως τώρα αντιτάχθηκαν στις ορθές ανθρώπινες σχέσεις, πρέπει και είναι ανάγκη να απαλειφθούν.

Στο μάθημα της ιστορίας, για παράδειγμα, θα έπρεπε άραγε να επανέλθουμε στους παλιούς κακούς τρόπους, σύμφωνα με τους οποίους κάθε έθνος δοξαζόταν συχνά σε βάρος άλλων εθνών, όπου τα γεγονότα διαστρεβλώνονταν συστηματικά, όπου τα κύρια σημεία της ιστορίας ήταν οι διάφοροι πόλεμοι ανά τους αιώνες - σε μια ιστορία, επομένως, επιθετικότητας και ακμής ενός υλιστικού και εγωιστικού πολιτισμού, γεμάτου από εθνικιστικό και, συνεπώς, χωριστικό πνεύμα, που καλλιέργησε το Φυλετικό μίσος και διέγειρε την εθνικιστική αλαζονεία.

(σελίδα 54-5)

Οι εκπαιδευτές, που αντιμετωπίζουν την τωρινή παγκόσμια ευκαιρία, θα πρέπει να φροντίσουν να τεθούν γερά θεμέλια για τον ερχόμενο πολιτισμό - πρέπει να αναλάβουν εκείνο που είναι γενικό και οικουμενικό στη σκοπιά του, αληθινό στην παρουσίαση του κι εποικοδομητικό στην προσέγγιση του. Όσα αρχικά βήματα κάνουν οι εκπαιδευτές στις διάφορες χώρες, θα προσδιορίσουν αναπόφευκτα τη φύση του επερχόμενου πολιτισμού. Πρέπει να προετοιμάσουν μια αναγέννηση όλων των τεχνών και μια νέα κι ελεύθερη ροή του δημιουργικού πνεύματος του ανθρώπου. Πρέπει να επιμείνουν ιδιαίτερα πάνω σ’ εκείνες τις μεγάλες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας, όπου η θειότητα του ανθρώπου έλαμψε και χάραξε νέους δρόμους σκέψης, νέους τρόπους ανθρώπινης σχεδίασης κι έτσι άλλαξε, για πάντα, την τάση των ανθρώπινων υποθέσεων. Αυτές οι στιγμές δημιούργησαν τη Μάγκνα Κάρτα· έδωσαν έμφαση, διαμέσου της Γαλλικής Επανάστασης, στις ιδέες της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας, διετύπωσαν την Αμερικανική Διακήρυξη Δικαιωμάτων και, στα διεθνή ύδατα, στον καιρό μας, μας έδωσαν τον Ατλαντικό Χάρτη και τις Τέσσερις Ελευθερίες. Αυτές είναι οι μεγάλες ιδέες που πρέπει να κυβερνούν τη νέα εποχή, με το νεογέννητο πολιτισμό της και τη μελλοντική κουλτούρα της. Αν τα σημερινά παιδιά διδαχτούν τη σημασία αυτών των πέντε μεγάλων διακηρύξεων και, ταυτόχρονα, διδαχτούν τη ματαιότητα του μίσους και του πολέμου, υπάρχει ελπίδα για έναν καλύτερο, ευτυχέστερο καθώς επίσης κι ασφαλέστερο κόσμο.

Δύο κύριες ιδέες πρέπει να διδάσκονται στα παιδιά κάθε χώρας. Αυτές είναι: η αξία του άτομου και το γεγονός της ενιαίας ανθρωπότητας.

(σελίδα 56-7)

Στα σημερινά σχολεία (δημοτικά, γυμνάσια, πανεπιστήμια ή κολέγια, χρησιμοποιώντας όρους γενικής χρήσης) μπορούμε να δούμε μια ατελή και συμβολική εικόνα του τριπλού στόχου της νέας εκπαίδευσης: Πολιτισμός, Κουλτούρα,  Ενοποίηση.

Τα δημοτικά σχολεία μπορούν να θεωρηθούν σαν οι θεματοφύλακες του πολιτισμού. Πρέπει να ετοιμάζουν το παιδί για να γίνει πολίτης, να του διδάσκουν τη θέση του σαν κοινωνική μονάδα και να τονίζουν τις ομαδικές σχέσεις του, προσαρμόζοντας το έτσι, για μια νοήμονα ζωή και εφελκύοντάς του τη φυλετική μνήμη διαμέσου των μαθημάτων, ώστε να τεθούν τα θεμέλια για τις ανθρώπινες σχέσεις του. Θα διδάσκεται ανάγνωση, γραφή και αριθμητική, στοιχειώδη ιστορία (με έμφαση στην παγκόσμια ιστορία), γεωγραφία και ποίηση. Πρέπει να διδάσκουν στο παιδί ορισμένα βασικά και σημαντικά γεγονότα της ζωής, θεμελιώδεις αλήθειες, συντονισμό κι έλεγχο.

Τα γυμνάσια θα πρέπει να θεωρούνται σαν οι θεματοφύλακες της κουλτούρας. Θα πρέπει να τονίζουν τις μεγαλύτερες αξίες της ιστορίας και της λογοτεχνίας και να παρέχουν κάποια αντίληψη της τέχνης, θα πρέπει να αρχίσουν να εκπαιδεύουν το αγόρι ή το κορίτσι για εκείνο το μελλοντικό επάγγελμα ή τρόπο ζωής που είναι φανερό ότι θα τα ρυθμίζει. Τα καθήκοντα του πολίτη θα διδάσκονται με ευρύτερους όρους κι ο κόσμος των αληθινών αξιών θα υποδείχνεται και ο ιδεαλισμός θα καλλιεργείται συνειδητά και συγκεκριμένα. Η πρακτική εφαρμογή των ιδεωδών θα τονίζεται, θα πρέπει να διδάσκουν τον έφηβο του κόσμου με τέτοιο τρόπο, ώστε να αρχίσει να συγχωνεύει, μέσα στη συνείδηση του, τον κόσμο των εμφανίσεων με τον κόσμο των αξιών και της έννοιας, θα πρέπει να αρχίσει να σχετίζει τους κόσμους της αντικειμενικής εξωτερικής ζωής και της υποκειμενικής εσωτερικής ύπαρξης. Διαλέγω τις λέξεις μου με προσοχή.

Τα κολέγια και τα πανεπιστήμια μας θα πρέπει να αποτελούν μια ανώτερη επέκταση όσων ήδη έχουν γίνει. Θα πρέπει να ομορφαίνουν και να συμπληρώνουν το ήδη κατασκευασμένο οικοδόμημα και θα πρέπει να ασχολούνται πιο συγκεκριμένα με τον κόσμο της έννοιας, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα διεθνή προβλήματα - οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και θρησκευτικά -  κι ο άνδρας ή η γυναίκα να σχετίζονται πιο συγκεκριμένα με τον κόσμο σαν ολότητα. Αυτό δεν υποδείχνει, με κανένα τρόπο, αμέλεια στα ατομικά ή εθνικά προβλήματα ή καθήκοντα, αλλά ζητά να τα ενσωματώσει στο σύνολο σαν ακέραια και αποτελεσματικά μέρη, κι έτσι να αποφευχθούν οι χωριστικές τάσεις που έφεραν την κατάπτωση του σημερινού μας κόσμου.

Το κολέγιο ή το πανεπιστήμιο θα πρέπει, πραγματικά, να είναι η αντιστοιχία, στο πεδίο της εκπαίδευσης, του κόσμου της Ιεραρχίας. Θα πρέπει να είναι ο θεματοφύλακας εκείνων των μεθόδων, των τεχνικών και των συστημάτων σκέψης και ζωής που θα σχετίζουν ένα ανθρώπινο πλάσμα προς τον κόσμο των ψυχών, προς το βασίλειο του Θεού, κι όχι μόνο προς τα άλλα ανθρώπινα πλάσματα στο φυσικό πεδίο, όχι μόνο προς τον κόσμο των φαινομένων, αλλά και προς τον εσωτερικό κόσμο των αξιών και της ποιότητας.

Επαναλαμβάνω και πάλι ότι, αυτή η προετοιμασία του ανθρώπου για να γίνει πολίτης του Βασιλείου του Θεού δεν αποτελεί, ουσιαστικά, θρησκευτική δραστηριότητα, για να τη χειρίζονται οι εκπρόσωποι των μεγάλων θρησκειών του κόσμου, θα πρέπει να είναι το καθήκον της ανώτερης εκπαίδευσης, που θα δίνει σκοπό και σημασία σ’ όσα έχουν γίνει.  Αν αυτό σας φαίνεται ιδεαλιστικό κι αδύνατο, επιτρέψτε μου να σας διαβεβαιώσω ότι απ’ τη στιγμή που η Υδροχοϊκή Εποχή θα είναι σε πλήρη άνθιση, αυτός θα είναι ο σίγουρος κι αναγνωρισμένος σκοπός των εκπαιδευτών της εποχής.

(σελίδα 58-9-60)

Ακριβώς σ’ αυτήν την περιοχή της σκέψης κι αναγνώρισης, μπορεί να βρεθεί η διαφορά μεταξύ του έργου του Βούδα και του έργου του Χριστού. Ο Βούδας πέτυχε τη «Φώτιση» και ήταν ο πρώτος, από την ανθρωπότητα μας, που το κατόρθωσε. Μικρότερες βαθμίδες φώτισης είχαν επιτευχθεί, συχνά, από πολλούς ενσαρκωμένους Υιούς του Θεού νωρίτερα. Ο Χριστός, εξαιτίας της επίτευξης του Βούδα κι εξαιτίας του δικού Του σημείου εξέλιξης, μπόρεσε να εγκαινιάσει μια νέα εποχή και να θεσπίσει ένα νέο στόχο, απ’ όπου μια άλλη θεία αρχή κατόρθωσε να έλθει σ’ εκδήλωση και να πετύχει γενική αναγνώριση. Εγκαινίασε την «εποχή της αγάπης» κι έδωσε στον κόσμο την έκφραση μιας νέας θείας όψης, εκείνη της αγάπης. Ο Βούδας αποκορύφωσε την «εποχή της γνώσης». Ο Χριστός άρχισε την «εποχή της αγάπης». Και οι δύο εποχές ενσωματώνουν κι εκφράζουν δύο κύριες θείες αρχές. Έτσι, έγινε κατορθωτή η νέα εκπαίδευση με το έργο του Βούδα. Αυτό θα σας καταδείξει πόσο αργά προχωρεί η εξέλιξη. Η νέα θρησκεία έγινε κατορθωτή με το έργο και τη ζωή του Χριστού. Μιλώντας εσωτερικά, τα πέταλα της γνώσης του ανθρώπινου εγωικού λωτού ξεδιπλώθηκαν και ο Βούδας επιτάχυνε τη γρήγορη πορεία αυτού του συμβάντος. Τώρα, ξεδιπλώνονται, επίσης, τα πέταλα της αγάπης του εγωικού λωτού της ανθρώπινης οικογένειας - η ταχύτητα αυτού του συμβάντος είναι αποτέλεσμα της δράσης του Χριστού. Μπορείτε άραγε να κατανοήσετε τη σημασία αυτού που προσπαθώ να σας πω και μπορείτε να συλλάβετε την έννοια εκείνων που πρόκειται να πω;

(σελίδα 63-4)

 Ποιο θα είναι, λοιπόν, το χρέος των εκκλησιών στο μέλλον; Και ποιος θα είναι ο κύριος αντικειμενικός σκοπός της επερχόμενης νέας θρησκείας;

Θα είναι, κυρίως, να επιφέρει το άνοιγμα των πετάλων της αγάπης, εγκαινιάζοντας έτσι μια εποχή αληθινής συνεργασίας, στοργικής κατανόησης και ομαδικής αγάπης. Αυτό θα γίνει με την εκγύμναση των λαών και του ατόμου στους κανόνες της Ορθής Προσέγγισης.

Ο βασικός τόνος της νέας εκπαίδευσης είναι, ουσιαστικά, η ορθή ερμηνεία της ζωής του παρελθόντος και του παρόντος και η σχέση της με το μέλλον του ανθρώπινου γένους - ο βασικός τόνος της νέας θρησκείας πρέπει και θα έπρεπε να είναι η ορθή προσέγγιση προς το Θεό, που είναι υπερβατικός στη φύση κι ενυπάρχει στον άνθρωπο, ενώ ο βασικός τόνος της νέας επιστήμης της πολιτικής και της διακυβέρνησης θα είναι οι ορθές ανθρώπινες σχέσεις και η εκπαίδευση θα πρέπει να προετοιμάζει το παιδί γι' αυτά τα δύο.

(σελίδα 68-9)

Θα σας είναι, ακόμη, προφανές ότι το έργο της νέας εκπαίδευσης είναι να πάρει τις πολιτισμένες μάζες και να τις οδηγήσει στο σημείο όπου θα αποκτήσουν κουλτούρα, να πάρει παρόμοια τον κόσμο με κουλτούρα και να τον εκπαιδεύσει στους τρόπους των Φωτισμένων. Τελικά, θα βρεθεί ότι εκείνο που διδάσκεται τώρα στις σχολές εσωτεριστών, θα αποτελεί μέρος του αναγνωρισμένου διδακτικού προγράμματος που θα επιβληθεί στη γενιά που ανατέλλει και ότι η διδασκαλία που δίνεται σήμερα στους προχωρημένους, σκεπτόμενους ανθρώπους του κόσμου, θα προσαρμοστεί στις ανάγκες των νέων της περιόδου.

(σελίδα 71)

Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

Οι εκπαιδευτές της νέας εποχής θα δώσουν αυξανόμενη έμφαση στην εσωτερική προσέγγιση και θα ωφελούσε ίσως, αν επιχειρούσα εδώ να ορίσω τον εσωτερισμό με όρους της γενικής μέσης νοημοσύνης των σπουδαστών του εσωτερισμού και του σημείου της εξέλιξης τους. Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι ο αληθινός εσωτερισμός είναι κάτι πολύ βαθύτερο (από τη σκοπιά της Ιεραρχίας) απ’ ό,τι θα μπορούσατε να εκτιμήσετε.

Ένας από τους ανεπαρκέστερους ορισμούς του εσωτερισμού είναι ότι αφορά σ’ εκείνο που είναι συγκαλυμμένο και κρυφό και το οποίο, ακόμη κι αν το υποψιαζόμαστε, εξακολουθεί να παραμένει άγνωστο. Το συμπέρασμα είναι ότι, για να είναι κανείς εσωτεριστής, πρέπει να ανήκει σ’ εκείνους που ζητούν να εισχωρήσουν σ’ ένα ορισμένο μυστικό βασίλειο στο οποίο δεν επιτρέπεται να εισδύσει ο κοινός σπουδαστής. Αν αυτό ήταν όλο, τότε κάθε επιστήμονας και κάθε μυστικιστής θα αντιπροσώπευε την προσέγγιση του νοητικού τύπου και του αναπτυγμένου συναισθηματικού τύπου στον κόσμο του εσωτερισμού και των κρυμμένων πραγματικοτήτων. Αυτό, ωστόσο, δεν θα ήταν ακριβές. Ο μυστικιστής δεν είναι ποτέ αληθινός εσωτεριστής, γιατί δεν ασχολείται, στη συνείδηση του, με ενέργειες και δυνάμεις, αλλά μ' εκείνο το αόριστο «κάτι άλλο» (που ονομάζεται Θεός, Χριστός, Αγαπημένος) και συνεπώς, ασχολείται, στην πραγματικότητα, μ' εκείνο που ικανοποιεί την πείνα της ψυχής του. Ο επιστήμονας που, τόσο γρήγορα, ασχολείται τώρα και εισέρχεται στον κόσμο των δυνάμεων και των ενεργειών, είναι στην πραγματικότητα, ένας αληθινός εσωτεριστής - μολονότι, στην προσπάθεια του να ελέγξει τις ενέργειες που ερευνά, αρνείται την πηγή τους. Αυτό έχει σχετικά μικρή σπουδαιότητα. Αργότερα, θα αναγνωρίσει την εκπορευτική πηγή τους.

Η βασική προσέγγιση για όλους όσους προσπαθούν να συλλάβουν τον εσωτερισμό ή να διδάξουν τους σπουδαστές του εσωτερισμού, είναι να θέσουν την έμφαση στον κόσμο των ενεργειών και να αναγνωρίσουν ότι, πίσω απ’ όλα τα συμβάντα του κόσμου των φαινομένων (και μ' αυτό εννοώ τους τρεις κόσμους της ανθρώπινης εξέλιξης), υφίσταται ο κόσμος των ενεργειών. Αυτές έχουν τη μεγαλύτερη πολλαπλότητα και πολυπλοκότητα, αλλά όλες τους κινούνται κι εργάζονται κάτω απ’ το Νόμο της Αιτίας και του Αποτελέσματος. Συνεπώς, θεωρώ σχεδόν περιττό να σας υποδείξω την πολύ πρακτική φύση αυτού του ορισμού και την εφαρμογή του στη ζωή του ζηλωτή σαν ατόμου, στη ζωή της κοινότητας και στις παγκόσμιες υποθέσεις ή στα άμεσα ρυθμιστικά επίπεδα των πνευματικών πειραματικών ενεργειών που επιζητούν, διαρκώς, μια κρούση ή μια επαφή με τον κόσμο των φαινομένων. Αυτό το επιτελούν, κάτω από πνευματική διεύθυνση, για να εκτελέσουν το Σχέδιο. Η παραπάνω δήλωση είναι θεμελιώδης στη σπουδαιότητα της - όλοι οι άλλοι ορισμοί υπονοούνται σ’ αυτήν και είναι η πρώτη σημαντική αλήθεια για τον εσωτερισμό, που πρέπει να μάθει και να εφαρμόσει κάθε ζηλωτής του μυστηρίου και της παγκοσμιότητας εκείνου που κινεί τους κόσμους και βρίσκεται πίσω από την εξελικτική διαδικασία.

(σελίδα 71-2-3)

Υπάρχει μια τάση μεταξύ των σπουδαστών του εσωτερισμού, ιδιαίτερα εκείνων που ανήκουν στους παλιότερους Ιχθυακούς ομίλους, να θεωρούν κάθε ενδιαφέρον για τις ενέργειες που δημιουργούν τα παγκόσμια γεγονότα ή που αφορούν τη διακυβέρνηση και την πολιτική, σαν ανταγωνιστικό προς την εσωτερική και πνευματική προσπάθεια. Ο νεότερος όμως εσωτερισμός, που θα υποστηριχτεί από τους πιο σύγχρονους ομίλους και τους περισσότερο νοητικούς τύπους, βλέπει όλα τα γεγονότα και τα παγκόσμια κινήματα και τις εθνικές διακυβερνήσεις, καθώς κι όλα τα πολιτικά περιστατικά, σαν εκφρά­σεις των ενεργειών που βρίσκονται στον εσώτερο κόσμο της εσωτερικής έρευνας. Συνεπώς, δεν βλέπουν κανένα βάσιμο λόγο για να αποκλείσουν μια τόσο σημαντική όψη  των ανθρώπινων υποθέσεων απ’ το λογισμό και τη σκέψη τους και από εκείνες τις νέες αλήθειες και τεχνικές, που η ανακάλυψη τους μπορεί να φέρει τη νέα εποχή των ορθών ανθρώπινων σχέσεων. Ρωτούν: Γιατί να παραλείψουμε την πολιτική έρευνα απ’ το πνευματικό πρόγραμμα; Φρονούν ότι η έρευνα αυτή έχει ίση, αν όχι μεγαλύτερη σπουδαιότητα, από τη δραστηριότητα των εκκλησιών. Οι κυβερνήσεις καθορίζουν τους λαούς και βοηθούν στη δημιουργία κάθε σύγχρονου πολιτισμού, επιβάλλοντας στις μάζες των ανθρώπων ορισμένες αναγκαίες γραμμές σκέψης. Οι εκκλησίες και οι άνθρωποι, παντού, οφείλουν να μάθουν ότι δεν υπάρχει τίποτα σ’ ολόκληρο τον κόσμο των φαινομένων, των δυνάμεων και των ενεργειών, που να μην μπορεί να περιέλθει κάτω απ’ τον έλεγχο εκείνου που είναι πνευματικό. Κάθε τι που υπάρχει είναι στην πραγματικότητα πνεύμα σ’ εκδήλωση. Οι μάζες, σήμερα, ενδιαφέρονται για την πολιτική κι αυτό θεωρείται από τους Διδασκάλους σαν ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος. Όταν οι πνευματικά προσανατολισμένοι άνθρωποι του κόσμου περιλάβουν, στο πεδίο της εσωτερικής τους έρευνας, αυτή τη σχετικά νέα περιοχή της ανθρώπινης σκέψης και τη διεθνή της δραστηριότητα, θα επιτελεστεί πολύ μεγάλη πρόοδος.

(σελίδα 75-6)

Η εξιχνίαση και η συσχέτιση των βασικών τάσεων των φυλετικών ανελίξεων του παρελθόντος και των αρχαίων φυλετικών επεισοδίων θα αποδειχθούν ενδιαφέρουσες και σημαντικές και, μολονότι η ανάκτηση της μνήμης των περασμένων ζωών δεν θα έχει κανένα ενδιαφέρον, η αναγνώριση των χαρακτηριστικών που κληρονομήθηκαν από το παρελθόν θα εξυπηρετήσει έναν πραγματικό σκοπό. Οι νέοι άνθρωποι θα εξετάζονται τότε από τη σκοπιά της πιθανής βαθμίδας τους πάνω στην κλίμακα της εξέλιξης και θα κατατάσσονται ως εξής:

α. Λεμούριοι, με φυσικές προδιαθέσεις.

β. Ατλάντιοι, με συναισθηματική επικράτηση.

γ.  Άριοι, με νοητικές κλίσεις και τάσεις.

δ. Νέα φυλή, με ομαδικές ποιότητες, ομαδική συνείδηση και  ιδεαλιστικό οραματισμό.

Ο παράγοντας του χρόνου (απ’ τη σκοπιά της τωρινής επίτευξης και του δυνατού στόχου στην άμεση ζωή) θα εξετάζεται προσεκτικά και, με τον τρόπο αυτό, δεν θα γίνεται καμιά χαμένη κίνηση. Το αγόρι ή το κορίτσι θα αντιμετωπίζονται με βοήθεια γεμάτη κατανόηση και με την ανάλυση, αλλά όχι με άγνοια κι επίκριση. Θα προφυλάσσονται και δεν θα τιμωρούνται, θα διεγείρονται και δεν θα παρεμποδίζονται, θα αναγνωρίζονται αποκρυφιστικά κι έτσι δεν θα συνιστούν πρόβλημα.

(σελίδα 85-6)

Αν κάποια αληθινή κατανόηση των επτά ακτινικών τύπων, της σύστασης του ανθρώπου και της αστρολογίας, μαζί με μια ορθή εφαρμογή της συνθετικής ψυχολογίας, πρόκειται να έχει οποιαδήποτε χρησιμότητα, αυτή πρέπει να επιδειχτεί με την παραγωγή ενός σωστά συντονισμένου, σοφά αναπτυγμένου, πολύ νοήμονος και νοητικά καθοδηγούμενου ανθρώπινου πλάσματος.

Η δυσκολία με την πλειονότητα των προηγούμενων προσπαθειών να επιβάλουν κάποια μορφή εκπαίδευσης της νέας εποχής πάνω στο σύγχρονο παιδί, είχε διπλή φύση:

Πρώτο, δεν υπήρξε κανείς συμβιβασμός μεταξύ της τωρινής μορφής εκπαίδευσης και του επιθυμητού ιδεώδους - δεν έγινε καμιά επιστημονική γεφύρωση - και δεν έγινε καμιά απόπειρα να συσχετιστούν οι καλύτερες απ’ τις σημερινές μεθόδους (πιθανώς σωστά προσαρμοσμένες για το παιδί της περιόδου) με μερικές απ’ τις καταλληλότερες μεθόδους που είναι ενσωματωμένες στο νέο όραμα, ιδιαίτερα μ' εκείνες που μπορούν εύκολα να προσεγγίσουν αυτές που ήδη χρησιμοποιούνται. Μόνο έτσι μπορούν να γίνουν τα διαδοχικά βήματα, μέχρις ότου η νέα εκπαίδευση γίνει ένα τετελεσμένο γεγονός και οι παλιές και οι νέες τεχνικές ενοποιηθούν σ’ ένα κατάλληλο σύνολο. Ο οραματιστής ιδεολόγος αρνήθηκε να συγκατατεθεί, μέχρι τώρα, σ’ αυτόν τον τομέα κι έτσι επιβράδυνε τη διαδικασία.

Δεύτερο, οι νέες μέθοδοι μπορούν να δοκιμαστούν μ' επιτυχία μόνο διαμέσου προσεκτικά επιλεγμένων παιδιών. Τα παιδιά αυτά πρέπει να παρακολουθούνται από τη βρεφική ηλικία, οι γονείς τους πρέπει να είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν στο έργο της παροχής ορθών συνθηκών και ορθής ατμόσφαιρας από νωρίς και οι ζωές τους (το ιστορικό τους) πρέπει να μελετηθούν σύμφωνα με τις γραμμές που προτάθηκαν προηγουμένως στη μελέτη αυτή.

 Οραματιστικές, μυστικιστικές ελπίδες και όνειρα είναι χρήσιμα εφόσον υποδείχνουν έναν πιθανό στόχο. Είναι περιορισμένης χρησιμότητας για τον καθορισμό της διαδικασίας και της μεθόδου. Η επιβολή των μεθόδων εκπαίδευσης της νέας εποχής πάνω σ’ ένα παιδί που είναι βασικά Ατλάντιο ή πρώιμα  Άριο στη συνείδηση του, αποτελεί άκαρπη προσπάθεια και πολύ λίγη βοήθεια μπορεί πραγματικά να του προσφέρει. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο πρέπει να γίνεται μια προσεκτική ανάλυση του παιδιού απ’ την ίδια τη στιγμή της γέννησης. Ύστερα, με όσο το δυνατό πληρέστερες πληροφορίες, ο εκπαιδευτής θα προσπαθεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες των τριών κυρίων τύπων παιδιών: Του Ατλάντιου ή βασικά συναι­σθηματικού, αισθητικού τύπου, του πρώιμα   Άριου ή συναισθηματικο-νοητικού τύπου, του όψιμα  Άριου ή πρώιμου τύπου της Νέας Εποχής, ο οποίος θα είναι κατ' εξοχή νοητικός και ταυτόχρονα ιδεαλιστής, πανέξυπνος, συντονισμένος και μια προσωπικότητα.

 Η ερώτηση που προβάλλει εδώ είναι: Πώς μπορούν άραγε τέτοιες μέθοδοι να εφαρμοστούν χωρίς η όλη διαδικασία να μοιάζει τόσο πολύ μ' ένα εργαστηριακό πείραμα, όπου το παιδί θα θεωρείται σαν πειραματόζωο - ή σα δείγμα παιδιού - που θα υποβάλλεται σ’ ορισμένους τύπους εντύπωσης, όπου θα στερείται εκείνης της ελεύθερης προοπτικής να είναι ο εαυτός του - ένα άτομο (κάτι που φαίνεται πάντα τόσο επιθυμητό κι αναγκαίο) - και όπου ολόκληρη η διαδικασία θα παρουσιάζεται σαν καταπάτηση της αξιοπρέπειας που αποτελεί κληρονομιά κάθε ανθρώπινου πλάσματος; Τέτοιες ερωτήσεις εκπαίδευσης και τέτοιοι στόχοι ακούγονται σημαντικοί και ωραίοι κι επιβλητικοί, αλλά τι σημαίνουν άραγε πραγματικά;

(σελίδα 87-8)

Η νέα εκπαίδευση θα εξετάζει το παιδί με την κατάλληλη αναφορά στην κληρονομικότητα του, στην κοινωνική του θέση, στους εθνικούς του περιορισμούς, στο περιβάλλον του και στον ατομικό του νοητικό και συγκινησιακό εξοπλισμό και θα επιδιώκει να του ανοίξει διάπλατα ολόκληρο τον κόσμο της προσπάθειας, υποδείχνοντας ότι τα προφανή εμπόδια στην πρόοδο δεν είναι παρά μόνο κεντρίσματα για ανανεωμένη προσπάθεια και ζητώντας έτσι, να το «οδηγήσει έξω» (η αληθινή έννοια της λέξης «εκπαίδευση») από κάθε περιοριστική συνθήκη και να το γυμνάσει να σκέπτεται με όρους της εποικοδομητικής ιδιότητας να είναι πολίτης του κόσμου. Η ανάπτυξη και η ακόμη μεγαλύτερη ανάπτυξη θα τονίζονται.

Ο εκπαιδευτής του μέλλοντος θα προσεγγίζει το πρόβλημα της νεότητας από τη σκοπιά της ενστικτώδους αντίδρασης των παιδιών, της διανοητικής τους ικανότητας και της ενορατικής τους δυναμικότητας. Στη νηπιακή ηλικία και στις πρώτες σχολικές τάξεις, θα παρακολουθείται και θα καλλιεργείται η ανάπτυξη των ορθών ενστικτωδών αντιδράσεων. Στις μετέπειτα τάξεις, που αντιστοιχούν στα γυμνάσια, θα τονίζεται η διανοητική ανέλιξη και ο έλεγχος των νοητικών διαδικασιών, ενώ στα κολέγια και στα πανεπιστήμια θα γαλουχείται η ανέλιξη της ενόρασης, η σημασία των ιδεωδών και των ιδεών και η ανάπτυξη της αφηρημένης σκέψης κι αντίληψης. Η τελευταία αυτή φάση θα στηρίζεται γερά πάνω στην προηγούμενη στερεή διανοητική θεμελίωση. Αυτοί οι τρεις παράγοντες - ένστικτο, διανόηση κι ενόραση - παρέχουν τους βασικούς τόνους για τα τρία εκπαιδευτικά ιδρύματα διαμέσου των οποίων θα περνά κάθε νεαρό άτομο και διαμέσου των οποίων περνούν, σήμερα, πολλές χιλιάδες.

Στο μέλλον, η εκπαίδευση θα κάνει μια πολύ ευρύτερη χρήση της ψυχολογίας απ’ ό,τι μέχρι τώρα. Μια τάση προς αυτήν την κατεύθυνση πρόκειται αναμφίβολα να φανεί. Η φύση - φυσική, ζωτική, συγκινησιακή και νοητική - του αγοριού ή του κοριτσιού θα ερευνάται προσεκτικά και οι ανακόλουθοι σκοποί της ζωής του θα κατευθύνονται πάνω σε σωστές γραμμές. Θα διδάσκεται να αναγνωρίζει τον εαυτό του σαν αυτό που ενεργεί, που αισθάνεται και που σκέπτεται. Έτσι, θα διδάσκεται η υπευθυνότητα του κεντρικού «Εγώ», ή του κατόχου του σώματος. Αυτό θα αλλάξει ολόκληρη την τωρινή στάση της νεολαίας του κόσμου προς το περιβάλλον της και θα καλλιεργήσει, από τις πρώτες μέρες, την αναγνώριση ενός ρόλου που πρέπει να παιχθεί και μιας ευθύνης που πρέπει να αναληφθεί και το ότι η εκπαίδευση είναι μια μέθοδος προπαρασκευής για εκείνο το γόνιμο και συναρπαστικό μέλλον.

Γίνεται, λοιπόν, ολοένα και πιο φανερό ότι η μελλοντική εκπαίδευση θα μπορούσε να οριστεί, με μια νέα και πλατύτερη αντίληψη, σαν η Επιστήμη των Ορθών Ανθρώπινων Σχέσεων και της Κοινωνικής Οργάνωσης.

(σελίδα 100-1)

Στη νέα εποχή, θα πρέπει επίσης να δίνεται πληρέστερη προσοχή στη δημιουργική ροπή του ανθρώπινου πλάσματος - το παιδί θα κεντρίζεται για μια ατομική προσπάθεια που θα αρμόζει στην ιδιοσυγκρασία του και την ικανότητα του.  Έτσι, θα παρακινείται να συνεισφέρει ό,τι μπορεί από ομορφιά στον κόσμο και ό,τι μπορεί από ορθή σκέψη στο σύνολο της ανθρώπινης σκέψης, θα ενθαρρύνεται να ερευνά και ο κόσμος της επιστήμης θα διανοιχτεί εμπρός του. Πίσω απ’ όλα αυτά τα εφαρμόσιμα ελατήρια, θα βρεθούν τα κίνητρα της καλής θέλησης και των ορθών ανθρώπινων σχέσεων.

Τελικά, η εκπαίδευση θα πρέπει αναμφίβολα να παρουσιάσει την υπόθεση της ψυχής του ανθρώπου, σαν τον εσωτερικό συντελεστή που παράγει το αγαθό, το αληθινό και το ωραίο. Η δημιουργική έκφραση και η ανθρωπιστική προσπάθεια θα αποκτήσουν, συνεπώς, μια λογική βάση. Αυτό δεν θα γίνει διαμέσου μιας θεολογικής ή δογματικής παρουσίασης, όπως συμβαίνει σήμερα, αλλά σαν παρουσίαση ενός προβλήματος για έρευνα και σα μια προσπάθεια απάντησης του ερωτήματος: Τι είναι ο άνθρωπος και ποιος είναι ο εγγενής σκοπός του στο σχέδιο των πραγμάτων; Η ζωντάνια της επίδρασης και ο διακηρυγμένος σκοπός πίσω απ’ τη συνεχή εμφάνιση, εδώ και αιώνες, των παγκόσμιων ηγετών στον τομέα του πνεύματος, της κουλτούρας και της τέχνης, θα μελετηθούν και η ζωή τους θα γίνει αντικείμενο έρευνας, τόσο ιστορικής όσο και ψυχολογικής. Αυτό θα φανερώσει στη νεολαία του κόσμου, ολόκληρο το πρόβλημα της ηγεσίας και του κινήτρου. Η εκπαίδευση, λοιπόν, θα δίνεται με τη μορφή εκείνου που ενδιαφέρει τον άνθρωπο, εκείνου που πέτυχε ο άνθρωπος κι εκείνου που αποτελεί τη δυνατότητα του. Αυτό θα γίνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε το περιεχόμενο της διάνοιας του σπουδαστή όχι μόνο θα εμπλουτίζεται με ιστορικά και λόγια δεδομένα, αλλά η φαντασία του θα πυρπολείται και η φιλοδοξία του και η έφεση του θα εφελκύονται προς τις αληθινές και σωστές γραμμές ο κόσμος της ανθρώπινης προσπάθειας στο παρελθόν θα του παρουσιάζεται με μια αληθινότερη προοπτική και θα του διανοίγεται επίσης το μέλλον σα μια έκκληση για την ατομική του προσπάθεια και την προσωπική του συνεισφορά.

(σελίδα 103-4)

Η εδραίωση της Επιστήμης των Ορθών Σχέσεων είναι το επόμενο άμεσο βήμα στη νοητική ανέλιξη της φυλής. Είναι η κύρια δραστηριότητα της νέας εκπαίδευσης.

(σελίδα 114)

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ

Σαν αποτέλεσμα του γεφυρωτικού έργου που θα γίνει στα αμέσως επόμενα εκατόν πενήντα χρόνια, η τεχνική της γεφύρωσης των διαφόρων χασμάτων, που ανευρίσκονται στην ανθρώπινη οικογένεια και της ύφανσης σ’ ένα ισχυρό καλώδιο των διαφόρων νημάτων ενέργειας, που αραιά ακόμη συνδέουν τις διάφορες όψεις του εσώτερου ανθρώπου με την εξωτερική μορφή, θα έχει επιτελέσει τόσο μεγάλη πρόοδο, ώστε ο όγκος των νοήμονων ανθρώπων του κόσμου, όλων των τάξεων και των εθνών, θα είναι ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Όταν συμβεί αυτό, η επιστήμη της Ανταχκάρανα θα αποτελεί ένα προγραμματισμένο μέρος της εκπαίδευσης τους. Σήμερα, καθώς μελετούμε την επιστήμη αυτή και τις σχετικές μ' αυτή επιστήμες του διαλογισμού και της υπηρεσίας, προσφεύγουμε μόνο στους ζηλωτές και μαθητές του κόσμου. Η χρησιμότητα της θα αναφανεί, προς το παρόν, μόνο σ’ εκείνες τις ιδιαίτερες ενσαρκούμενες ψυχές, που με τέτοια ταχύτητα έρχονται σ’ ενσάρκωση σήμερα, σαν ανταπόκριση στην ανάγκη του κόσμου για βοήθεια. Αλλά αργότερα, η προσφυγή θα είναι γενική και η χρησιμότητα της σχεδόν καθολική.

Δεν μου είναι αναγκαίο να σας σκιαγραφήσω τη φύση των εκπαιδευτικών συστημάτων της Υδροχοϊκής Επο­χής, γιατί θα αποδείχνονταν τελείως ακατάλληλα για την εποχή αυτή. Τα αναφέρω, γιατί είναι αναγκαίο να θυμάστε ότι το έργο που θα γίνει στους επόμενους δύο αιώνες, στον εκπαιδευτικό τομέα, θα είναι σαφώς προσωρινό κι εξισορροπιστικό και ότι, απ’ την εκπλήρωση του καθήκοντος που σχετίζεται με την εκπαίδευση, θα αναπτυχθούν εκείνα τα περισσότερο μόνιμα συστήματα που, στη νέα εποχή, θα τα βρίσκουμε να ανθίζουν παντού.

Τρεις κύριες επιστήμες θα κυριαρχήσουν, τελικά, στο πεδίο της εκπαίδευσης της νέας εποχής. Δεν θα αναιρούν τις δραστηριότητες της σύγχρονης επιστήμης, αλλά θα τις ολοκληρώνουν μέσα σε μια πλατύτερη υποκειμενική ολότητα. Αυτές οι τρεις επιστήμες είναι:

1. Η Επιστήμη της Ανταχκάρανα. Αυτή είναι η νέα και αληθινή επιστήμη του νου, που θα χρησιμοποιεί νοητική ουσία για τη δόμηση της γέφυρας μεταξύ προσωπικότητας και ψυχής κι έπειτα, μεταξύ της ψυχής και της πνευματικής τριάδας. Αυτό αποτελεί δραστήρια εργασία με ουσία λεπτοφυέστερη απ’ την ουσία των τριών κόσμων της συνηθισμένης ανθρώπινης εξέλιξης. Αφορά στην ουσία των τριών ανώτερων επιπέδων του νοητικού πεδίου. Αυτές οι συμβολικές γέφυρες, όταν κατασκευαστούν, θα διευκολύνουν το ρεύμα ή τη ροή της συνείδησης και θα δημιουργήσουν εκείνη τη συνέχεια της συνείδησης, ή εκείνη την αίσθηση της ανεμπόδιστης επίγνωσης, που τελικά θα τερματίσει το φόβο του θανάτου, θα αναιρέσει κάθε έννοια χωριστικότητας και θα κάνει τον άνθρωπο ανταποκριτικό, στην εγκεφαλική του συνείδηση, σε εντυπώσεις που του έρχονται απ’ τα ανώτερα πνευματικά βασίλεια ή απ’ τη Διάνοια του Θεού.  Έτσι θα μυείται ευκολότερα στους σκοπούς και τα σχέδια του Δημιουργού.

2. Η Επιστήμη του Διαλογισμού. Προς το παρόν, ο διαλογισμός συνδέεται στις διάνοιες των ανθρώπων με θρησκευτικά θέματα. Όμως σχέση υπάρχει μόνο ως προς την κεντρική ιδέα. Η επιστήμη μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε δυνατή διεργασία της ζωής. Στην πραγματικότητα, η επιστήμη αυτή είναι ένας επικουρικός κλάδος, προπαρασκευαστικός της Επιστήμης της Ανταχκάρανα. Είναι, πραγματικά, η αληθινή επιστήμη της αποκρυφιστικής δόμησης της γέφυρας ή της γεφύρωσης στη συνείδηση. Διαμέσου αυτής, ιδιαίτερα στα αρχικά στάδια, διευκολύνεται η διαδικασία της δόμησης. Αποτελεί έναν από τους κύριους τρόπους πνευματικής λειτουργίας. Είναι ένας από τους πολλούς δρόμους προς το Θεό και σχετίζει, τελικά, τον ατομικό νου με τον ανώτερο νου κι αργότερα, με τον Παγκόσμιο Νου. Αποτελεί μια απ’ τις κύριες τεχνικές δόμησης και θα κυριαρχήσει, τελικά, στις νέες εκπαιδευτικές μεθόδους στα σχολεία και στα κολέγια. Προτίθεται κυρίως να:

α. Προκαλέσει ευαισθησία στις ανώτερες εντυπώσεις.

β. Δομήσει το πρώτο μισό της Ανταχκάρανα, εκείνο μεταξύ  προσωπικότητας και ψυχής.

γ. Δημιουργήσει μια τελική συνέχεια συνείδησης. Ο διαλογισμός είναι ουσιαστικά, η επιστήμη του φωτός, γιατί εισχωρεί βαθμιαία στην ουσία του φωτός. Ένας κλάδος του ασχολείται με την επιστήμη του οραματισμού γιατί, καθώς το φως συνεχίζει να φέρνει αποκάλυψη, η δύναμη του οραματισμού μπορεί να αναπτυχθεί με τη βοήθεια του φωτισμένου νου και το μεταγενέστερο έργο της εκπαίδευσης του μαθητή στο να δημιουργεί, γίνεται πλέον εφικτό, θα μπορούσε να προστεθεί εδώ ότι, η δόμηση του δεύτερου μισού της Ανταχκάρανα (εκείνου που γεφυρώνει το χάσμα συνείδησης μεταξύ της ψυχής και της πνευματικής τριάδας) ονομάζεται επιστήμη της όρασης (science of vision), γιατί, όπως ακριβώς το πρώτο μισό της γέφυρας δομείται διαμέσου της χρήσης της νοητικής ουσίας, έτσι και το δεύτερο μισό δομείται διαμέσου της χρήσης της φωτεινής ουσίας.

3. Η Επιστήμη της Υπηρεσίας αναπτύσσεται, κανονικά και φυσιολογικά, από την πετυχημένη εφαρμογή των δύο άλλων επιστημών. Καθώς η σύνδεση της ψυχής και της προσωπικότητας προχωρεί και καθώς η γνώση του σχεδίου και το φως της ψυχής διαχύνονται μέσα στην εγκεφαλική συνείδηση, το κανονικό αποτέλεσμα είναι η υποταγή του κατωτέρου στο ανώτερο. Η ταύτιση με τους σκοπούς και τα σχέδια της ομάδας αποτελεί τη φυσιολογική ιδιότητα της ψυχής. Καθώς η ταύτιση αυτή προωθείται στα επίπεδα του νου και της ψυχής, παράγει μια αντίστοιχη δραστηριότητα στην προσωπική ζωή και τη δραστηριότητα αυτήν την ονομάζουμε υπηρεσία. Η υπηρεσία είναι η αληθινή επιστήμη της δημιουργίας και είναι μια επιστημονική μέθοδος εδραίωσης της συνέχειας.

Οι τρεις αυτές επιστήμες θα θεωρηθούν, τελικά, ως τα τρία κύρια ενδιαφέροντα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και πάνω σ’ αυτές θα τίθεται η έμφαση ολοένα και περισσότερο.

(σελίδα 114-5-6-7)

Η κουλτούρα του ατόμου θα προσεγγιστεί από τρεις σκοπιές, που καθεμιά θα συνεισφέρει στο ολοκληρωμένο σύνολο το οποίο πρόκειται να κάνει το άτομο: ένα νοήμονα πολίτη δύο κόσμων (του κόσμου της αντικειμενικής ύπαρξης και του εσώτερου κόσμου της έννοιας), ένα συνετό γονιό, μια ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη προσωπικότητα. Θα προχωρήσουμε τώρα στην εξέταση αυτών των σημείων.

Δεν εκπόνησα τη διδαχή της Υδροχοϊκής Εποχής ούτε ασχολήθηκα καθόλου με τα εκπαιδευτικά συστήματα της εποχής εκείνης. Δεν σας χρησιμεύει να κάνω κάτι τέτοιο κι ούτε μπορώ να βοηθήσω πραγματικά τη σκέψη σας, αν σας μεταφέρω, μ' ένα άλμα διακοσίων χρόνων, σ’ έναν πολιτισμό και μια κουλτούρα για τα οποία, ακόμη, μόνο αμυδρότατες ενδείξεις μπορούν να ιδωθούν. Έχει μεγαλύτερη αξία αν θέσω την έμφαση πάνω στις αναδυόμενες ιδέες που θα κυβερνούν τη μελλοντική διαδικασία στην επόμενη γενιά και θα βοηθήσουν τον κόσμο να ξεπεράσει τη δυσκολότερη μεταβατική περίοδο που έχει δει ποτέ.

(σελίδα 119)

Ποια είναι τα κύρια Ιχθυακά ιδανικά;

1. Η ιδέα της αυθεντίας. Αυτή οδήγησε στην επιβολή των διαφόρων μορφών πατερναλισμού πάνω στη φυλή — πολιτικού, εκπαιδευτικού, κοινοτικού και θρησκευτικού πατερναλισμού. Αυτός μπορεί να είναι είτε ο καλοσυνάτος πατερναλισμός των προνομιούχων τάξεων, καθώς επιδιώκουν να βελτιώσουν την κατάσταση των υποτελών τους (και υπήρξαν πολλές τέτοιες περιπτώσεις), είτε ο πατερναλισμός των εκκλησιών, των θρησκειών του κόσμου, που εκφράζεται σαν εκκλησιαστική αυθεντία, είτε ο πατερναλισμός μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας.

2. Η ιδέα της αξίας της θλίψης και του πόνου. Στη διαδικασία εκπαίδευσης της φυλής στην αναγκαία ποιότητα της απόσπασης, ώστε οι επιθυμίες και τα σχέδια της να μην προσανατολίζονται πια στη μορφική ζωή, οι Οδηγοί της φυλής τόνισαν την ιδέα των αρετών της θλίψης και την εκπαιδευτική αξία του πόνου. Αυτές οι αρετές είναι πραγματικές, αλλά δόθηκε υπερβολική έμφαση απ’ τους δευτερεύοντες δασκάλους της φυλής, κι έτσι η φυλετική στάση σήμερα, είναι μια στάση θλιβερής κι επίφοβης προσδοκίας καθώς και μιας αμυδρής ελπίδας ότι κάποια ανταμοιβή (με ελκυστική και συνήθως υλική μορφή, όπως είναι ο παράδεισος των διαφόρων θρησκειών του κόσμου) θα χορηγηθεί, τελικά, μετά το θάνατο και θα αποζημιωθεί κανείς, με τον τρόπο αυτό, για όλα όσα υπέφερε στη ζωή του. Σήμερα, οι φυλές είναι βυθισμένες στην αθλιότητα και σε μια δυστυχή ψυχολογική υποταγή στη θλίψη και στον πόνο. Το διαυγές φως της αγάπης πρέπει να τα σαρώσει όλα αυτά και ο βασικός τόνος της επερχόμενης νέας εποχής θα είναι η χαρά.

3. Με την παραπάνω σκέψη πρέπει να συνδεθεί η ιδέα της αυτοθυσίας. Αυτή η ιδέα έχει μετατεθεί τελευταία, από το άτομο και τη θυσία του σε μια ομαδική παρουσίαση. Το καλό του συνόλου έχει τώρα προσλάβει θεωρητικά τόση υπέρτατη σημασία, ώστε η ομάδα πρέπει ευχαρίστως να θυσιάζει το άτομο ή την ομάδα ατόμων. Τέτοιοι ιδεαλιστές τείνουν να λησμονούν πως η μόνη αληθινή θυσία είναι εκείνη που αυτο-εισάγεται και ότι, όταν είναι μια εξαναγκασμένη θυσία (που επιβάλλεται από κάποιο ισχυρότερο και ηγετικό πρόσωπο ή όμιλο) τείνει να γίνει, σε τελευταία ανάλυση, ένας καταναγκασμός του ατόμου και μια αναγκαστική υποταγή του σε κάποια ισχυρότερη βούληση.

4. Η ιδέα της ικανοποίησης της επιθυμίας. Πάνω από κάθε τι, η Ιχθυακή Εποχή υπήρξε η εποχή της υλικής παραγωγής και της εμπορικής επέκτασης, της πώλησης των προϊόντων της ανθρώπινης δεξιοτεχνίας, για τα οποία το πλατύ κοινό εκπαιδεύτηκε να πιστεύει πως είναι απαραίτητα για την ευτυχία. Η παλιά απλότητα και οι αληθινές αξίες μετατέθηκαν προσωρινά στο περιθώριο. Αυτό επιτράπηκε να συνεχιστεί ανεμπόδιστα για μια μεγάλη περίοδο, γιατί η Ιεραρχία της Σοφίας επεζήτησε να φέρει τους ανθρώπους στο σημείο του κορεσμού. Η παγκόσμια κατάσταση αποτελεί σήμερα μια εύγλωττη μαρτυρία του γεγονότος ότι η κατοχή και ο πολλαπλασιασμός των υλικών αγαθών συνιστά εμπόδιο και δεν είναι ένδειξη ότι η ανθρωπότητα βρήκε τον αληθινό δρόμο προς την ευτυχία. Το μάθημα αφομοιώνεται πολύ γρήγορα και η επιστροφή στην κατεύθυνση της απλότητας κερδίζει έδαφος εξίσου γρήγορα. Η νοοτροπία που υποδείχνεται από τον μερκαντιλισμό έχει καταδικαστεί, μολονότι δεν έχει ακόμη εκλείψει. Αυτό το πνεύμα της κατοχής και της επιθετικής αρπαγής εκείνου που είναι επιθυμητό, έχει αποδειχτεί πλατιά περιεκτικό και διακρίνει τη στάση των εθνών και των φυλών, όπως και των ατόμων. Η επιθετικότητα με σκοπό την κατοχή, υπήρξε ο βασικός τόνος του πολιτισμού μας στο διάστημα των περασμένων χιλίων πεντακοσίων χρόνων.

(σελίδα 144-5-6)

Στην επερχόμενη παγκόσμια πολιτεία, ο κάθε πολίτης - με χαρά και θεληματικά και με πλήρη συνείδηση του τι κάνει - θα υποτάσσει την προσωπικότητα του στο καλό του συνόλου. Η ανάπτυξη των οργανωμένων αδελφοτήτων και αδελφάτων, των κομμάτων και των ομίλων που είναι αφιερωμένοι σε κάποιο σκοπό ή ιδέα, αποτελεί άλλη μια ένδειξη της δραστηριότητας των επερχόμενων δυνάμεων. Το αξιοσημείωτο είναι πως όλα αυτά αποτελούν περισσότερο εκφράσεις κάποιας αντιληπτής ιδέας παρά ενός σχεδίου καθορισμένου και επιβεβλημένου από κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο. Ο Ιχθυακός τύπος ανθρώπου είναι ένας ιδεαλιστής σε κάποια ορισμένη γραμμή ανθρώπινης ανάπτυξης. Ο Υδροχοϊκός τύπος θα παίρνει τα νέα ιδανικά και τις αναδυόμενες ιδέες και - σε ομαδική δραστηριότητα - θα τα υλοποιεί. Μ' αυτή ακριβώς την έννοια θα εργαστεί η εκπαίδευση του μέλλοντος. Ο ιδεαλισμός του Ιχθυακού τύπου και η ζωή του στο φυσικό πεδίο έμοιαζαν σα δύο ξεχωριστές εκφράσεις του ανθρώπου. Συχνά ήταν πλατιά διαχωρισμένες και σπάνια συγχωνευμένες και συνενωμένες. Ο Υδροχοϊκός άνθρωπος θα φέρει σ’ εκδήλωση μεγάλα ιδανικά, γιατί ο αγωγός επαφής μεταξύ ψυχής και εγκεφάλου, διαμέσου του νου, θα εδραιώνεται σταθερά με την ορθή κατανόηση και ο νους θα χρησιμοποιείται, όλο και πιο πολύ, στη διπλή του δραστηριότητα — σαν εκείνος που εισχωρεί στον κόσμο των ιδεών και σαν εκείνος που φωτίζει τη ζωή πάνω στο φυσικό πεδίο. Αυτό θα επιφέρει, τελικά, μια τέτοια σύνθεση της ανθρώπινης προσπάθειας και μια τέτοια έκφραση των αληθινότερων αξιών και των πνευματικών πραγματικοτήτων, που ο κόσμος δεν έχει δει ως τώρα. Τέτοιος είναι, λοιπόν, ο στόχος της εκπαίδευσης του μέλλοντος.

Ποια είναι η σύνθεση που θα προκύψει αργότερα, μ' αυτόν τον τρόπο; Επιτρέψτε μου να καταχωρήσω, δίχως να επεκταθώ, μερικούς παράγοντες:

1. Η συγχώνευση των διαφοροποιημένων πνευματικών εφέσεων του ανθρώπου, όπως εκφράζονται σήμερα σε πολλές θρησκείες του κόσμου, στη νέα παγκόσμια θρησκεία. Αυτή η νέα θρησκεία θα πάρει τη μορφή μιας συνειδητής ενοποιημένης ομαδικής προσέγγισης στον κόσμο των πνευματικών αξιών, εφελκύοντας, με τη σειρά της, την αμοιβαία δράση Εκείνων Οι Οποίοι είναι πολίτες αυτού του κόσμου — της πλανητικής Ιεραρχίας και των θυγατρικών της ομίλων.

2. Η συγχώνευση ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων σε διάφορους ιδεαλιστικούς ομίλους. Αυτοί οι όμιλοι θα σχηματιστούν σε κάθε περιοχή της ανθρώπινης σκέψης και, με τη σειρά τους, θα απορροφούνται βαθμιαία μέσα σε διαρκώς διευρυνόμενες συνθέσεις. Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας στο γεγονός ότι, αν οι διάφοροι εκπαιδευτικοί όμιλοι, που βρίσκονται σήμερα σε κάθε χώρα του κόσμου, καταγράφονταν, θα παρουσιάζονταν ορισμένες υποκείμενες και παρεμφερείς τάσεις: η πλατιά τους διαφοροποίηση, η βασική τους θεμελίωση πάνω σε κάποια ιδέα για την ανθρώπινη βελτίωση και η ενότητα του σκοπού τους. Οι πολλές διακλαδώσεις τους και οι δευτερεύουσες ομάδες τους αποτελούν ένα αχανές αλληλοσυμπλεκόμενο δίχτυ σ’ ολόκληρο τον κόσμο, το οποίο είναι ενδεικτικό δύο πραγμάτων:

α. Της σταθερά αυξανόμενης δύναμης του κοινού ανθρώπου να σκέπτεται με όρους των ιδεωδών που θεμελιώνονται πάνω σ’ ορισμένες ιδέες και που προβλήθηκαν από μερικούς μεγάλους ενορατικούς.

β. Της βαθμιαίας ανύψωσης της εφετικής συνείδησης του ανθρώπου απ’ αυτές τις ιδέες, της αναγνώρισης του ιδεαλισμού των συνανθρώπων του και της επακόλουθης εξάσκησης του στο πνεύμα της περιεκτικότητας.

(σελίδα 147-8)

Στην περίπτωση της ανθρώπινης οικογένειας, η φυσική φροντίδα για το παιδί, καθώς και η ψυχολογική του ανέλιξη, έχουν επεκταθεί προοδευτικά τόσο πολύ, ώστε είτε ο γονιός είτε η εκκλησία, η κοινότητα ή η πολιτεία, να είναι υπεύθυνοι γι' αυτήν, για πολλά χρόνια - με το στοιχείο του χρόνου να ποικίλει ανάλογα με τη χώρα γέννησης και την κοινωνική θέση.

Αυτό έχει μεταβάλλει ολοκληρωτικά τη θέα των πραγμάτων και η πρώτη ομάδα, συνεπώς, για την οποία αποκτά φυσιολογικά επίγνωση κάθε ξεχωριστό παιδί, είναι η οικογενειακή ομάδα σα μια μονάδα μέσα στην κοινότητα. Σ’ αυτήν την ιδιαίτερη ομαδική σχέση, μέσα στους αιώνες (τόσο συμβολικά όσο και πραγματικά), οι ακόλουθοι παράγοντες - που υπόκεινται στην καθαυτή δομή της ίδιας της ύπαρξης - διαφυλάχθηκαν κι αναπτύχθηκαν και παρουσιάστηκαν στη φυλή σαν το υπέρτατο ιδανικό:

1. Η αναγνώριση της ιεραρχικής τάξης που είναι, σε τελευταία ανάλυση, η σχέση του μικρότερου προς το μεγαλύτερο, του ασθενέστερου προς τον ισχυρότερο και του πιο έμπειρου προς το λιγότερο έμπειρο. Απ' αυτήν αναπτύσσεται η αίσθηση της προστασίας, που αποτελεί την πραγμάτωση μιας μορφής της όψης της αγάπης στο σύμπαν.

2. Η αναγνώριση της ευθύνης που κληρονομείται, ασκείται ή επωμίζεται. Αυτή είναι η σχέση του γηραιότερου προς το νεότερο, του σοφού προς τον αδαή. Απ' αυτή αναπτύσσεται η ανάγκη παροχής ευκαιριών για την ανέλιξη της γνώσης.

3. Η αναγνώριση του προσόντος της άφεσης (ή θυσίας)  που είναι, ή μάλλον θα έπρεπε να είναι, η έκφραση της σχέσης μεταξύ των μονάδων σε μια μεγαλύτερη ομάδα, ή μεταξύ των ομάδων μέσα σ’ ένα ακόμη μεγαλύτερο σύνολο. Η άφεση είναι ουσιαστικά η διαδικασία διαμέσου της οποίας ο ένας δίνει στον άλλο, ακολουθώντας ψυχικές γραμμές και αποτελεί μια απ’ τις στοιχειώδεις εκφράσεις της ποιότητας της αυτοθυσίας, η οποία αποτελεί, με τη σειρά της, μια όψη της φύσης της θέλησης της θεότητας. Επειδή, λοιπόν, σχετίζεται με τη μοναδική (monadic) ζωή ή τη ζωή της θέλησης, εξακολουθεί πλήρως να παρεξηγείται και να παρερμηνεύεται. Στην πραγματικότητα, είναι η αίσθηση της σύνθεσης ή της ταύτισης και του «ένας για όλους και όλοι για έναν». Αυτή η αίσθηση αναπτύσσεται, σήμερα, όπως ποτέ άλλοτε, αλλά εξακολουθεί να είναι τόσο εμβρυώδης, ώστε οι λέξεις δεν βοηθούν για να την εξηγήσουμε. Αυτό το προσόν της άφεσης δεν είναι μια μορφή μεγαλόψυχης λήθης ή ανοχής, ούτε και είναι μια χειρονομία ανωτερότητας με την οποία διαγράφεται το παρελθόν. Είναι η καθαυτή πνοή της ίδιας της ζωής - η απόδοση όλων σε όλους και για όλα.

4. Η αναγνώριση της ομαδικής αλληλεπίδρασης μέσα στη μεγαλύτερη παγκόσμια συνάφεια - ακριβοδίκαια, αρμονικά και ρυθμικά. Είναι η αίσθηση των ορθών σχέσεων, η οποία προωθείται συνειδητά κι αναπτύσσεται αρμονικά.

Στην περίοδο που έρχεται και κάτω απ’ την επίδραση της νέας εκπαίδευσης, αυτές οι τέσσερις βασικές αναγνωρίσεις θα ενσταλάζονται και θα διδάσκονται σε κάθε παιδί στο σχολείο και στο κολέγιο. Με τον τρόπο αυτό, θα κυβερνήσουν και θα αναπτύξουν τη νέα μορφή της οικογενειακής μονάδας, η οποία πρέπει αναπόφευκτα να έρθει σ’ εκδήλωση.

Η οικογενειακή ομάδα (όπως και κάθε τι άλλο στις ανθρώπινες υποθέσεις) είχε το μερίδιο της στη γενική χωριστικότητα, στην ιδιοτέλεια και στην ατομικιστική, απομονωτική τάση αποκλεισμού, που βασίστηκε πάνω στις ταξικές διακρίσεις, στις κληρονομημένες παραδόσεις, στις φυλετικές στάσεις και στις εθνικές συνήθειες. Οι οικογένειες (οποιασδήποτε κατηγορίας και τάξης) παρουσιάζουν ένα ενωμένο μέτωπο στον κόσμο. Οι γονείς υπερασπίζονται τα ίδια τους τα παιδιά και τη θέση τους και την κατάσταση τους, σωστή ή λαθεμένη. Η περηφάνια, η παράδοση, το γενεαλογικό δένδρο της οικογένειας υπερτονίζονται, οδηγώντας στα διάφορα εμπόδια που χωρίζουν, σήμερα, τον έναν άνθρωπο από τον άλλο, τη μια οικογένεια απ’ την άλλη και τον έναν όμιλο απ’ τον άλλο. Η επιβολή του παρελθόντος στις οικογένειες είναι ένας παράγοντας πλατιά υπεύθυνος για την επανάσταση των σημερινών νέων ενάντια στην εξουσία των γονιών, αν και άλλοι παράγοντες - όπως η ανταρσία ενάντια στην εξαναγκαστική θρησκεία και στις παλιές ξεπερασμένες νόρμες και φιλοσοφίες - είναι εξίσου υπεύθυνοι. Ωστόσο, σύμφωνα με την επερχόμενη παγκόσμια τάξη, οι παιδαγωγοί θα προετοιμάζουν τους νέους ανθρώπους, στα σχολεία και στα κολέγια, για συμμετοχή σε μια δραστήρια και συνειδητά αναγνωρισμένη ομαδική ζωή. Θα προετοιμάζονται γι' αυτήν, εκπαιδεύοντας τους στην αναγνώριση των τεσσάρων παραγόντων που καταχώρησα σαν ουσιαστικούς για την ανθρώπινη πρόοδο αυτήν την εποχή. Αυτοί οι παράγοντες, όταν εννοηθούν κι εφαρμοστούν, θα παράγουν τις απαιτούμενες ορθές σχέσεις και, τελικά, έναν αρμονικό κόσμο.

Η ιεραρχία, η υπευθυνότητα, η ομαδική αλληλεπίδραση και η άφεση ή θυσία — αυτές είναι οι τέσσερις κατηγορίες αναγνώρισης που θα καταστήσουν ικανό κάθε άτομο να διαδραματίσει το ρόλο του και να συνεισφέρει το μερίδιο του στη γεφύρωση ανάμεσα στα άτομα, ανάμεσα στους ομίλους κι ανάμεσα στα κράτη, εδραιώ­νοντας έτσι εκείνο το νέο κόσμο των αναγνωρισμένων συλλογικών σχέσεων, ο οποίος θα δημιουργήσει, τελικά, τον πολιτισμό του φωτός και της αγάπης που θα χαρακτηρίζει την Υδροχοϊκή Εποχή.

Αυτές οι τέσσερις έννοιες είναι εκείνες που βρίσκον­ται πίσω απ’ την Επιστήμη της Ανταχκάρανα, την Επιστήμη του Διαλογισμού και την Επιστήμη της Υπηρεσίας. Η σημασία τους πρέπει να ερμηνεύεται όχι κάτω από το πρίσμα του συναισθηματισμού ή των επινοήσεων των τρεχουσών ιδεών, αλλά πάντα απ’ τη σκοπιά μιας εκγυμνασμένης νοημοσύνης και μιας πνευματικά αναπτυγμένης συνείδησης.

Η τάση για σχηματισμό οικογένειας δεν θα θεωρείται, κυρίως, σα μια ζωώδης λειτουργία ή σα μια καθαρά κοινωνική ή οικονομική λειτουργία, που συνιστούν τις συνηθισμένες γραμμές προσέγγισης του παρόντος. Η εδραίωση ενός πρόθυμα φτιαγμένου ή κατασκευασμένου νήματος φωτός (σαν ένα καθορισμένο τμήμα της παγκόσμιας Ανταχκάρανα) ανάμεσα στο γονιό και στο παιδί, ακόμη και στα προγεννητικά στάδια, θα διδάσκεται προσεκτικά. Έτσι, θα πραγματώνεται «εν τω φωτί» μια στενή επικοινωνία, δίχως όμως να εδραιώνεται κάποιος ανάρμοστος νοητικός έλεγχος και εξουσία. Η τελευταία αυτή φράση θα σας δείξει πόσο ανέφικτη ήταν μέχρι σήμερα η επιτάχυνση της διδασκαλίας αυτής της νέας επιστήμης της Ανταχκάρανα. Σήμερα, αρχίζει να γίνεται εφικτή η θεμελίωση αυτής της νέας διδασκαλίας, γιατί οι νέοι άνθρωποι σε κάθε τόπο, επιβάλλουν στους γονείς και στους δασκάλους τους την ιδέα της ουσιαστικής και τελεσίδικης ανεξαρτησίας τους. Η επανάσταση της νεολαίας, παρ' όλες τις άμεσες και ιδιαίτερες καταστροφές, υπήρξε κάτι το επιθυμητό και προετοίμασε το δρόμο για την εδραίωση ορθών και καλύτερων σχέσεων, βασισμένων πάνω στις προτάσεις που διατύπωσα.

(σελίδα 155-6-7-8)

Ένα από τα καθήκοντα του μελλοντικού εκπαιδευτή θα είναι να διδάξει την έννοια του Νόμου της Αναγέννησης, κι έτσι να επιφέρει μια τέτοια βαθιά αλλαγή στη φυλετική στάση προς τη ζωή, το σεξ, τη γέννηση και την πατρότητα, ώστε ο σεξουαλικός ρυθμός, η κυκλική εμπειρία, η ψυχολογική προετοιμασία και η κατευθυνόμενη, ελεγχόμενη δόμηση του σώματος να μπορέσουν να προωθηθούν και να αντικαταστήσουν τις τωρινές μεθόδους, που βασίζονται πάνω σε μια ανεξέλεγκτη ανταπόκριση στην παρόρμηση του σεξ και της επιθυμίας και στην αστόχαστη τεκνοποίηση. Ο αχανής πληθυσμός του σημερινού κόσμου είναι το αποτέλεσμα μιας ζωώδους ανταπόκρισης σ’ αυτές τις παρορμήσεις και των γενικά αδιάκριτων πολυγαμικών σχέσεων, που αποτελούν, ίσως, τον προέχοντα συντελεστή, μιλώντας εσωτερικά και από τη σκοπιά της Ιεραρχίας, της τωρινής παγκόσμιας δοκιμασίας, των οικονομικών δυσχερειών και της επιθετικότητας των εθνών. Σκεφτείτε πάνω σ’ αυτό, γιατί περιέχει κάποια νύξη.

Συνοψίζοντας πολύ σύντομα, θα έλεγα ότι ο αντικειμενικός σκοπός που παρουσιάζεται στη φυλή, καθώς εισέρχεται στη νέα εποχή, είναι να «δημιουργεί μέσα στο φως διαμέσου της θεσπισμένης δραστηριότητας του σώματος φωτός». Αυτό περιλαμβάνει την κατανόηση των διαφορετικών εκφράσεων του φωτός - του φωτός της κατανόησης, του φωτός μιας προσχεδιασμένης και κατανοηθείσας διεργασίας και του φωτός της εμπειρίας. Μ' αυτές τις πολύ λεπτοφυείς όψεις του φωτός να οδηγούν, να ελέγχουν και να κατευθύνουν την ανθρώπινη συνείδηση, σε σχέση με τη φυλετική παραγωγή και τη διαιώνιση του είδους και με την επιστήμη του φωτός (μια επιστήμη που ασχολείται μ' εκείνο που αφορά στην ουσία και στη μορφή, γιατί δεν πρέπει να λησμονείτε ότι φως και ουσία είναι συνώνυμοι όροι), να σχηματίζει ένα ακέραιο τμήμα της εκπαίδευσης των γονιών και των εφήβων, μπορούμε πια να προσβλέπουμε σε διευθετήσεις και αλλαγές που αναπόφευκτα θα έρθουν, με εμπιστοσύνη και βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά.

Τα κίνητρα που οδηγούν στο γάμο θα υποστούν βαθιές μεταβολές στη διάρκεια της επόμενης χιλιετηρίδας, αν και το βασικό κίνητρο - αυτό της αγάπης μεταξύ δύο ανθρώπων - θα παραμείνει αμετάβλητο ή θα του δοθεί καταλληλότερη έμφαση και θα εκφράζεται ανιδιοτελώς. Η στάση των γονιών προς τα παιδιά τους θα μεταβληθεί δραστικά και η άποψη της υπευθυνότητας θα τονίζεται συνεχώς, μολονότι αυτή η υπευθυνότητα θα αφορά κυρίως στο χρόνο, στην ευκαιρία και στην ορθότητα της δημιουργίας των μορφών που θα προσλαμβάνουν οι ενσαρκούμενες ψυχές. Η ιδέα της ανάγκης για μια γρήγορη αύξηση των γεννήσεων και για δημιουργία μεγάλων οικογενειών διαμέσου των οποίων θα μπορεί η πολιτεία να πετύχει το στόχο της, θα αλλάξει. Η προετοιμασία των ενηλίκων για τα καθήκοντα του γονιού και η εκγύμναση τους στις βασικές ανάγκες του ερχόμενου παιδιού θα μετατοπίζονται συνεχώς προς τα νοητικά και τα πνευματικά επίπεδα συνείδησης και λιγότερο προς τις φυσικές προετοιμασίες. Το φως που υπάρχει μέσα στους γονείς, το οποίο, στις μέρες που θα έρθουν, θα το βλέπει ψυχορατικά ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων, θα σχετίζεται επιστημονικά με το εμβρυακό φως που υπάρχει στο παιδί και το νήμα φωτός που συνδέει τους γονείς και το παιδί (του οποίου ο ομφάλιος λώρος είναι το εξωτερικό σύμβολο) θα κατασκευάζεται επιδέξια και υπομονετικά. Το παιδί θα έρχεται στην ενσάρκωση με το σώμα φωτός του ήδη ένθετου και λειτουργικού μέσα στο φυσικό σώμα κι αυτό θα οφείλεται στη νοήμονα εργασία των γονιών. Αυτό δεν συμβαίνει σήμερα, παρά μόνο στην περίπτωση των πολύ εξελιγμένων εγώ, γιατί το σώμα φωτός είναι ασχημάτιστο και διάχυτο και απλά αιωρείται πάνω από τη φυσική μορφή του παιδιού, αναμένοντας μια ευκαιρία για να μπει και να καταυγάσει τη συνείδηση. Έτσι θα επέλθει μια ολοκλήρωση στη φωτεινή ουσία του πλανήτη, που λείπει τον καιρό αυτό και η δημιουργία αυτής της ολοκλήρωσης θα ξεκινήσει οριστικά από τους εκγυμνασμένους γονείς της νέας εποχής και θα διευκολύνεται, καθώς το παιδί θα ωριμάζει, απ’ τη διδασκαλία και την επιρροή του διαφωτιστή-παιδαγωγού.

Όλα αυτά σας φαίνονται, κατ' ανάγκη, περίεργα και υπερβολικά αφηρημένα και εξεζητημένα για να έχουν νόημα. Θα ήθελα να θυμάστε ότι πολλά απ’ αυτά που σας είναι, σήμερα, οικεία και που συνιστούν ένα συγκεκριμένο τμήμα των αναγνωρισμένων γεγονότων της καθημερινής ζωής, θα θεωρούνταν εξίσου περίεργα, ακατανόητα κι ανέφικτα μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι η επιτάχυνση της διαδικασίας της εκδήλωσης του φωτός, κι αυτό έγινε εφικτό εξαιτίας του σημείου επίτευξης της ανθρωπότητας και της αυξημένης διέγερσης που εφαρμόζεται στη φυλή απ’ την Ιεραρχία, η οποία βοηθείται από δυνάμεις που εκπορεύονται από τη Σαμπάλλα.

(σελίδα 167-8-9)

Χρειάζεται άραγε να σας μιλήσω για την ανάπτυξη και τον έλεγχο της προσωπικότητας; Μήπως δεν είναι αυτό κάτι που εξετάσατε και για το οποίο εργαστήκατε για χρόνια; Μπορώ άραγε να σας πω τίποτε πρακτικής φύσης που να μην το ξέρετε ήδη και να μην έχετε αγωνιστεί να το πετύχετε; Μήπως πρόκειται να αυξήσω την τωρινή σας υπευθυνότητα με την επανάληψη; Δεν το νομίζω. Η νέα κουλτούρα θα αναδυθεί και θα έρθει σε ύπαρξη, καθώς όλοι όσοι έχουν μια συνείδηση του φωτός και το στόχο της αγνής υπηρεσίας (τον οποίο συνεπάγεται αναπόφευκτα μια τέτοια συνείδηση) θα προχωρούν με το προσδιορισμένο τους καθήκον - αυτοπροσδιορισμένο σε κάθε περίπτωση - να ζουν και να διδάσκουν την αλήθεια για το φως, οπότε τους προσφέρεται η ευκαιρία.

(σελίδα 171)