ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ - ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ - ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

ΒΙΒΛΙΑ

3) Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αβατάρ είναι ένας ο Οποίος, εκτός από το αυτόβουλα αναληφθέν καθήκον και την προκαθορισμένη Του μοίρα όπως μεταβιβάζει ενέργεια ή θεία δύναμη, κατέχει κάποια ιδιαίτερη ικανότητα. Αυτό κατ' ανάγκη αποτελεί βαθύ μυστήριο και αποδείχτηκε με τρόπο ιδιότυπο και σε σχέση με την παγκόσμια ενέργεια, από το Χριστό, ο Οποίος   για πρώτη φορά, καθ' όσον γνωρίζουμε,  στην ιστορία του πλανήτη μας, μεταβίβασε τη θεία ενέργεια της αγάπης απ' ευθείας στον πλανήτη μας και, με εντελώς καθορισμένη έννοια, στην ανθρωπότητα. Οι Αβατάρ αυτοί ή Θείοι Απεσταλμένοι,  σχετίζονται επίσης πάντοτε με την ιδέα για κάποια υποκειμενική πνευματική Τάξη ή Ιεραρχία πνευματικών Ζωών, οι Οποίες έχουν τη φροντίδα της ανάπτυξης της ευημερίας της ανθρωπότητας. Ό,τι πραγματικά γνωρίζουμε, είναι ότι στο διάστημα των αιώνων, μεγάλοι και θείοι Εκπρόσωποι του Θεού ενσωματώνουν το θείο σκοπό και επηρεάζουν ολόκληρο τον κόσμο με τρόπο τέτοιο, ώστε τα ονόματά Τους και η επιρροή Τους παραμένουν για χιλιάδες χρόνια γνωστά και αισθητά, από τότε που Αυτοί δεν βαδίζουν πλέον μεταξύ των ανθρώπων. Επανειλημμένα Αυτοί ήλθαν και άφησαν πίσω τους ένα κόσμο διαφορετικό και μια νέα παγκόσμια θρησκεία.

(σελίδα 8-9)

Ο Αβατάρ, συνεπώς, αποτελεί ένα πνευματικό συμβάν, που έρχεται σε μας για να επιφέρει μεγάλες μεταβολές ή μεγάλες επανορθώσεις, για να εγκαινιάσει ένα νέο πολιτισμό ή να αποκαταστήσει τους «αρχαίους κανόνες» και να οδηγήσει την ανθρωπότητα πλησιέστερα προς το θείο. Οι Αβατάρ χαρακτηρίστηκαν ως «άνθρωποι εξαιρετικοί, οι οποίοι από καιρό σε καιρό κάνουν την εμφάνιση Των για να μεταβάλουν την όψη του κόσμου και να εγκαινιάσουν μια νέα εποχή στις τύχες της ανθρωπότητας». Έρχονται σε περιόδους κρίσης. Πολλές φορές δημιουργούν κρίσεις, έτσι ώστε να θέσουν τέρμα σε ό,τι είναι παλιό κι ανεπιθύμητο και να ανοίξουν το δρόμο προς νέες και καταλληλότερες μορφές για την εξελισσόμενη ζωή του Θεού που κατοικεί μέσα στη φύση. Έρχονται όταν το κακό κυριαρχεί. Για το λόγο αυτό αν όχι για άλλον, μπορούμε και σήμερα να αναζητούμε ένα Αβατάρ. Το αναγκαίο στάδιο για την επανεμφάνιση του Χριστού έχει ετοιμασθεί.

Υπάρχουν Αβατάρ όλων των βαθμών και όλων των τύπων, μερικοί από Αυτούς είναι μεγάλης σπουδαιότητας για τον πλανήτη μας, γιατί εκφράζουν μέσα Τους ολόκληρους κύκλους μελλοντικής ανάπτυξης και δίνουν το κλειδί και παρέχουν τη διδασκαλία, η οποία θα εγκαινιάσει μια νέα εποχή κι ένα νέο πολιτισμό. Αυτοί αποτελούν την ενσωματωμένη εκδήλωση μεγάλων αληθειών, προς τις οποίες οι μάζες των ανθρώπων οφείλουν να προχωρήσουν και που αποτελούν ακόμη το αντικείμενο της έρευνας των μεγαλύτερων διανοιών της εποχής έστω κι αν ακόμη δεν το αντιλαμβάνονται.

…

Τέτοιος ήταν και ο Χριστός. Ήταν από δύο απόψεις Αβατάρ, γιατί Αυτός και μόνος έδωσε τη βασική νότα της νέας εποχής (πριν από δύο και πλέον χιλιάδες χρόνια), αλλά Αυτός επίσης με τρόπο μυστηριώδη και ακατάληπτο, ενσάρκωσε στο πρόσωπό Του τη θεία Αρχή της Αγάπης. Αυτός ήταν ο πρώτος που αποκάλυψε στους ανθρώπους την αληθινή φύση του Θεού.

(σελίδα 10-11)

Επομένως, για να συνοψίσουμε: η δοξασία για τα Αβατάρ συμβαδίζει με τη δοξασία της συνέχειας της αποκάλυψης. Πάντοτε, στο διάστημα των αιώνων και σε κάθε μεγάλη κρίση της ανθρωπότητας, στις ώρες της ανάγκης, στη θεμελίωση μιας νέας φυλής ή την αφύπνιση μιας ανθρωπότητας, που έχει προετοιμαστεί για νέα και ευρύτερη οπτασία, η Καρδιά του Θεού  υποκινούμενη από το νόμο της Ευσπλαχνίας εξαποστέλλει ένα Διδάσκαλο, ένα Παγκόσμιο Σωτήρα, ένα διαβιβαστικό Ενδιάμεσο, ένα Χριστό. Αυτός δίνει το μήνυμα που θα θεραπεύσει, που θα υποδείξει το νέο βήμα που πρέπει να κάνει η φυλή των ανθρώπων, που θα ρίξει φως σε ένα πρόβλημα σκοτεινό και θα επιτρέψει στον άνθρωπο να εκφράσει μια αδιάγνωστη μέχρι τώρα όψη της θεότητας.

(σελίδα 12)

Όταν ο Χριστός, ο Αβατάρ της Αγάπης, κάνει την επανεμφάνισή Του:

«Τότε οι Υιοί του ανθρώπου, που είναι τώρα Υιοί του Θεού, θα αποστρέψουν τα πρόσωπά Τους από το φως που λάμπει και θα ακτινοβολήσουν το φως αυτό στους υιούς των ανθρώπων, που ακόμη αγνοούν ότι είναι Υιοί του Θεού. Τότε ο Ερχόμενος θα εμφανιστεί, τα βήματά Του θα επιταχυνθούν μέσα από την κοιλάδα των σκιών από τον Ένα με την τρομερή δύναμη, που ίσταται στην κορυφή του όρους, πνέων αιώνια αγάπη, ουράνιο και ειρηνικό φως, σιωπηλή θέληση.

«Τότε οι υιοί των ανθρώπων θα αποκριθούν. Νέο φως τότε θα εξαστράψει στη ζοφερή κουρασμένη κοιλάδα της γης. Ζωή νέα τότε θα διαδράμει τις φλέβες των ανθρώπων και τότε η όρασή τους θα περιλάβει όλες τις οδούς εκείνου που μέλλει να συμβεί,

«Έτσι, ειρήνη θα έλθει και πάλι στη γη, ειρήνη όμως ανόμοια προς κάθε άλλη, την οποία γνωρίσαμε προηγούμενα. Τότε η θέληση για το Καλό θα ανθίσει ως κατανόηση, η δε κατανόηση θα ανθίσει ως η «εν ανθρώποις ευδοκία».

(σελίδα 16)

Ο κόσμος, στον οποίο πρόκειται να έλθει ο Χριστός, είναι κόσμος νέος, αν δεν είναι ακόμη κόσμος καλύτερος. Νέες ιδέες απασχολούν τις διάνοιες των ανθρώπων και νέα προβλήματα αναμένουν τη λύση των. Ας δούμε αυτή τη μοναδικότητα της ευκαιρίας και ας αποκτήσουμε κάποια γνώση  της κατάστασης στην οποία θα ριφθεί απότομα ο Χριστός. Ας είμαστε πραγματιστές στην προσέγγισή μας του θέματος αυτού και ας αποφεύγουμε τη μυστικοπαθή και την ακαθόριστη σκέψη.

(σελίδα 17-8)

Σήμερα, μέσα σε ένα κόσμο, που βρίσκεται σε χαώδη κατάσταση και δυστυχία, έχει ο άνθρωπος νέα ευκαιρία να απαρνηθεί την εγωιστική υλιστική ζωή και να αρχίσει να βαδίζει τη φωτεινή Οδό. Τη στιγμή στην οποία η ανθρωπότητα θα δείξει την προθυμία της να το κάνει, τότε ο Χριστός θα έλθει και όλες οι ενδείξεις αυτήν την εποχή μαρτυρούν ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν αυτό το μάθημα και εκτελούν τα πρώτα των διστακτικά βήματα πάνω στο φωτεινό αυτό Δρόμο των ορθών σχέσεων.

(σελίδα 23-4)

Προτού, συνεπώς, γίνει δυνατό να έλθει ο Χριστός με τους μαθητές Του, ο σημερινός πολιτισμός μας όφειλε να πεθάνει. Στην επομένη εκατονταετηρίδα θα αρχίσουμε να μαθαίνουμε τη σημασία της λέξης «ανάσταση», η δε νέα εποχή θα αρχίσει να αποκαλύπτει το βαθύ της σκοπό και την πρόθεσή της. Το πρώτο βήμα θα είναι να εξέλθει η ανθρωπότητα από το θάνατο του πολιτισμού της, των παλιών της ιδεών και τρόπων διαβίωσης, η εγκατάλειψη των υλιστικών της σκοπών και της καταθλιπτικής ιδιοτέλειάς της και η πρόοδός της στο καθαρό φως της ανάστασης. Οι λέξεις αυτές δεν έχουν συμβολική ή μυστικιστική σημασία, αλλά παρουσιάζουν ένα μέρος από τη γενική κατάσταση, μέσα στην οποία θα συντελεστεί η επανεμφάνιση του Χριστού. Πρόκειται για κύκλο, που είναι τόσο πραγματικός όσο και ο κύκλος των συνδιασκέψεων, που με τόσο ζήλο οργανώνονται. Όταν ήλθε την προηγουμένη φορά ο Χριστός μας δίδαξε την αληθινή σημασία της Απάρνησης ή της Σταύρωσης. Σ’ αυτήν την εποχή το μήνυμά Του θα αφορά τη ζωή της ανάστασης. Ο σημερινός κύκλος των συνδιασκέψεων προετοιμάζει παντού τους ανθρώπους για σχέσεις, έστω κι αν σήμερα μπορεί να είναι φύσης διαφορετικής. Ο παράγοντας που έχει σπουδαιότητα είναι το γενικό συμφέρον των ανθρώπων και η σκέψη προς καθορισμό της ανάγκης, των αντικειμενικών σκοπών, που προϋποθέτει και τα προς χρήση μέσα. Η περίοδος της ανάστασης, που πρόκειται να εγκαινιάσει ο Χριστός και που θα αποτελέσει το μοναδικό Του έργο (μέσα στο οποίο θα περιληφθούν όλες οι άλλες Του ενέργειες), θα είναι το αποτέλεσμα της ζύμωσης και της βλάστησης, που αναπτύσσονται στον κόσμο των ανθρώπων σ’ αυτήν την εποχή, την εξωτερική ένδειξη του οποίου αποτελούν οι πολλές συνδιασκέψεις.

(σελίδα 25-6)

Η νέα Επίκληση, αν διαδοθεί πλατιά, μπορεί να γίνει για τη νέα παγκόσμια θρησκεία ό,τι η Κυριακή Προσευχή υπήρξε για το χριστιανισμό και ο 23ος Ψαλμός για τους πνευματικά σκεπτόμενους Ιουδαίους.

(σελίδα 34)

Ποια είναι η ελπίδα που μας δίνουν σήμερα οι ορθόδοξοι και χωρίς φαντασία θεολόγοι; Ότι, σε κάποιο απώτερο μέλλον, γνωστό μόνο στην ανεξερεύνητη θέληση του Θεού Πατρός, θα προβάλει ο Χριστός από τη θέση την οποία κατέχει εκ δεξιών του Θεού Πατρός και (με τη συνοδεία Αγγέλων και της αόρατης Εκκλησίας) θα κατέλθει από τα σύννεφα του ουρανού, «εν ήχω σάλπιγγος» και θα κάνει την εμφάνισή Του στην Ιερουσαλήμ. Η μάχη, η οποία θα μαίνεται στην εποχή εκείνη, θα τερματιστεί και θα μπει στην πόλη της Ιερουσαλήμ για να βασιλεύσει για χίλια χρόνια. Στη χιλιετή αυτή περίοδο ο Σατανάς  το στοιχείο του Κακού  θα φυλακιστεί ή θα δεσμευτεί. Και τότε θα γίνει νέος ουρανός και γη νέα. Τίποτε άλλο εκτός αυτών δεν μας είπαν. Η ανθρωπότητα τρέφει ελπίδες για τόσο περισσότερα πράγματα, ώστε η εικόνα που της παρουσιάζουν να μην την ικανοποιεί.

Κάτω από την απεικόνιση αυτή, αν ορθά ερμηνευτεί, βρίσκεται η ανθρώπινη, η στοργική και θεία Παρουσία του Χριστού, ο οποίος ενσαρκώνει τη θεία αγάπη, χειρίζεται θεία δύναμη, κατευθύνει την πορεία της Εκκλησίας Του και εγκαθιδρύει τη βασιλεία του Θεού πάνω στη Γη. Ποια είναι αυτή η Εκκλησία του Χριστού; Αποτελείται από το σύνολο εκείνων εντός των οποίων υπάρχει η βρίσκεται στο στάδιο της έκφρασης, η ζωή του Χριστού ή η εν Χριστώ Συνείδηση, είναι το σύνολο εκείνων οι οποίοι αγαπούν τους συνανθρώπους των, γιατί η αγάπη προς τους συνανθρώπους μας είναι η θεία εκείνη ιδιότητα η οποία μας μεταμορφώνει σε τέλεια μέλη της κοινωνίας του Χριστού. Με το να παραδεχθούμε ένα ιστορικό γεγονός ή ένα θεολογικό δόγμα, δεν ερχόμαστε σε επαφή με το Χριστό. Μέλη της Βασιλείας του Θεού είναι όλοι όσοι εσκεμμένα ζητούν να βρούνε το Φως και (με την πειθαρχία στην οποία οικειοθελώς υποβάλλονται), επιχειρούν να σταθούν ενώπιον του Μοναδικού Μυσταγωγού. Ο παγκόσμιος αυτός όμιλος (είτε βρίσκεται εν ενσαρκώσει είτε εκτός ενσάρκωσης), αποδέχεται τη διδασκαλία ότι «οι υιοί των ανθρώπων είναι ένα». Γνωρίζει ότι η θεία αποκάλυψη είναι συνεχής και πάντοτε νέα και ότι το θείο Σχέδιο πραγματοποιείται πάνω στη Γη.

(σελίδα 70-1)

Οι άνθρωποι συνηθίζουν να βλέπουν το κάθε τι που συμβαίνει από την καθαρά ανθρώπινη και άμεση πλευρά. Μικρή ιδέα έχουν για τα προβλήματα, τις αποφάσεις και τις συνέπειες που αντιμετωπίζει σήμερα ο Χριστός. Τις δυσχέρειες αυτές τις συμμερίζονται και οι αφιερωμένοι στο θείο έργο μαθητές Του. Το έργο τους συνίστανται στο να αναπτύξουν «τον εν Χριστώ νου» και, καθ' όσον εκτελούν αυτήν την εργασία, «θα βοηθήσουν στην ισοπέδωση της οδού «για να έλθουν οι πόδες Του», με τη φρασεολογία της Βίβλου (Προς Εβρ. ΙΒ' 13). Αν δούμε τη ζωή και τα γεγονότα κάτω από το φως των πνευματικών αξιών, όπως κάνει ο Χριστός, θα καταστήσουμε ευχερή την παροχή της νέας διδασκαλίας και θα ετοιμάσουμε τα βάθρα στα οποία θα στηριχθεί η νέα παγκόσμια θρησκεία κι έτσι πως θα μας δοθεί μια νέα άποψη της θείας πρόθεσης και μια ζωντανή ενόραση μέσα στις διάνοιες εκείνων, που εκπληρώνουν τη θεία θέληση και χαράσσουν τα σχέδια του μέλλοντος της ανθρωπότητας.

(σελίδα 72-3)

Το έργο, που εγκαινίασε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, είναι ανάγκη να συμπληρωθεί. Η νέα παγκόσμια θρησκεία πρέπει να εγκαινιασθεί. Οι ανάγκες της ανθρωπότητας, που δέεται και επικαλείται, δεν είναι δυνατό να αγνοηθούν. Τα μέτρα εκείνα, που προηγούνται μιας καταπληκτικής Ιεραρχικής Μύησης, στην οποία ο κύριος συμμέτοχος και ηγέτης είναι ο Χριστός, πρέπει να ληφθούν. Τα συμβάντα, που προδίδουν τα συμπτώματα «του τέλους των καιρών», δεν είναι δυνατό να καθυστερήσουν.

Αν κανείς τολμούσε (ευλαβικά και με τρόπο συμβολικό), να εκφραστεί μ’ αυτόν τον τρόπο, θα έλεγε ότι, η αμοιβή που δόθηκε στο Χριστό, όταν εξήγγειλε την απόφασή Του ως οριστική κι ανέκκλητη, ήταν η άδεια ή μάλλον το δικαίωμα να κάνει χρήση μιας μεγάλης Επίκλησης η οποία ποτέ πρωτύτερα δεν είχε δοθεί  και να τη χρησιμοποιήσει κατά δύο τρόπους:

1. Ως επίκληση της Ιεραρχίας, που απευθύνεται προς το  «κέντρο, όπου η θέληση του Θεού είναι γνωστή».

2. Ως παγκόσμια προσευχή, η οποία φραστικά είναι διατυπωμένη με τρόπο, ώστε να μπορεί να τη μεταχειρίζεται με αντίληψη όλη η ανθρωπότητα.

Το δικαίωμα της χρησιμοποίησης ορισμένων Λέξεων Δύναμης ή «Στροφών που προκαλούν κατευθύνσεις», ουδέποτε χορηγείται χωρίς περίσκεψη. Η απόφαση του Χριστού να κάνει τη νέα Του εμφάνιση μεταξύ των ανθρώπων, φέρνοντας μαζί Του και τους μαθητές Του, προκάλεσε αυτήν την εξουσιοδότηση εκ μέρους του Κυρίου του Κόσμου, του Αρχαίου των Ημερών.

(σελίδα 78-9)

Το μίσος, που τόσο κυριαρχεί σήμερα στον κόσμο, με τη δράση της ζωής του Πνεύματος της Ειρήνης, που θα λειτουργήσει διαμέσου του Χριστού, ο Οποίος ενσαρκώνει την Αγάπη του Θεού, θα ισοφαριστεί από την εκφρασμένη καλή θέληση. Εγγύηση για την εμφάνιση της καλής αυτής θέλησης αποτελεί η υπερβολική εκδήλωση του μίσους, του μίσους εκείνου, που διαρκώς διογκωνόταν από τις αρχές της 19^ης εκατονταετηρίδας και προχωρεί τώρα προς νέα ύψη. Ένα ανάλογο μέτρο της ενέργειας της αγάπης θα εκδηλωθεί αργότερα, ως αποτέλεσμα της δράσης του Πνεύματος της Ειρήνης, που εργάζεται διαμέσου του Άρχοντος της Ειρήνης, όπως κάποτε ονομάστηκε ο Χριστός (Ησαΐα, Θ 6).

Το πνευματικό αυτό Ον, δεν θα κατέλθει από την υψηλή θέση, από την οποία εργάζεται και από την οποία κατευθύνεται η ενέργειά Του, αλλά ο Χριστός θα ενεργή ως αγωγός της κατευθυνόμενης Του δύναμης. Η εισροή της θείας Του ενέργειας (που είναι ενέργεια τύπου εξωπλανητικού), προορίζεται μια μέρα να επιφέρει την ειρήνη στη Γη, με την έκφραση της καλής θέλησης. Η καλή αυτή θέληση θα επιφέρει ορθές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

(σελίδα  80-1)

Το γεγονός ότι ο Χριστός ήταν ο Διδάσκαλος της νέας πε­ριόδου, στην οποία εισερχόταν ο ήλιος, λησμονήθηκε, το αποδεικνύει όμως καθαρά ο συμβολισμός του   ιχθύος, ο οποίος συναντιέται σταθερά και στα τέσσαρα Ευαγγέλια. Το σύμβολο του  ιχθύος είναι εδώ και αναρίθμητους αιώνες υπήρξε, το αστρολογικό σύμβολο του σημείου των Ιχθύων του Ζωδιακού. Ο Χριστός όμως πρόβλεψε επίσης και το έργο που θα είχε να επιτελέσει στην περίοδο του Υδροχόου, στο επόμενο σημείο, στο οποίο θα εισερχόταν ο ήλιος. Πριν ακόμη «εξαφανιστεί», ο Χριστός, αναφέρθηκε στο σύμβολο του σημείου της εποχής του Υδροχόου και στο έργο, που έμελλε τότε να εκτελέσει. Ένα δραματικό επεισόδιο συνέβη σ’ Αυτόν και τους μαθητές Του, το οποίο ήταν μια σύνοψη του έργου, που θα ανελάμβανε μετά δύο χιλιάδες χρόνια, όταν η περίοδος των Ιχθύων θα τερματιζόταν. Είπε στους μαθητές Του να μεταβούν στην πόλη και εκεί θα συναντήσουν άνθρωπο φέροντα υδρία ύδατος, τον οποίο έπρεπε να ακολουθήσουν στο ανώγειο της οικίας και εκεί να ετοιμάσουν το γεύμα, στο οποίο Αυτός και εκείνοι επρόκειτο να μετάσχουν. (Λουκ. ΚΒ' 10). Αυτό και έγινε και έγινε ο Μυστικός Δείπνος. Το αρχαίο σύμβολο του Υδροχόου, στο οποίο εισέρχεται τώρα ο ήλιος, είναι το σημείο του Υδροφόρου, του ανθρώπου με την υδρία του ύδατος. Η είσοδος αυτή του ήλιου στο σημείο του Υδροχόου αποτελεί γεγονός αστρονομικό, κι αυτό ο οποιοσδήποτε μπορεί να το εξακριβώσει αν απευθυνθεί σε οιονδήποτε Αστεροσκοπείο. Δεν είναι πρόγνωση αστρολογική. Το μεγάλο πνευματικό επίτευγμα και γεγονός στην εξέλιξη της εποχής αυτής θα είναι η κοινωνία και οι μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις, οι οποίες θα εμπεδωθούν μεταξύ όλων των λαών και θα καταστήσουν παντού τους ανθρώπους ικανούς να παρακαθίσουν στην Παρουσία του Χριστού και να συμμεριστούν τον άρτο και τον οίνο (τα σύμβολα της διατροφής). Προετοιμασίες για το κοινό αυτό δείπνο (με συμβολική έννοια) γίνονται και τις προετοιμασίες αυτές τις κάνουν οι ίδιες οι μάζες των ανθρώπων, καθ' όσον παλεύουν και μοχθούν και νομοθετούν για την οικονομική συντήρηση των εθνών των και καθ' όσον το ζήτημα της τροφής απασχολεί παντού την προσοχή των νομοθετών. Ο μερισμός αυτός, που αρχίζει από το φυσικό πεδίο, θα αποδειχθεί ότι αληθεύει ομοίως προκειμένου για όλες τις μεταξύ των ανθρώπων σχέσεις κι αυτό θα είναι το μεγάλο δώρο της Εποχής του Υδροχόου προς την ανθρωπότητα. Το γεγονός αυτό η Εκκλησία το αγνόησε και όμως οι λειτουργοί της δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν για ποιο λόγο εκδήλωσαν οι Ιουδαίοι την προτίμησή τους προς τη λατρεία του Ταύρου, του βοδιού, με τη μορφή του Χρυσού Μόσχου, το ότι η Ιουδαϊκή διδασκαλία χρησιμοποίησε το σύμβολο του αποδιοπομπαίου τράγου, ή Κριού και γιατί η Χριστιανική διδασκαλία υπογραμμίζει τον ιχθύ, στην εποχή των Ιχθύων, δηλαδή τη χριστιανική εποχή.

(σελίδα 85-6-7)

Την έλευση της εποχής του Υδροχόου πρόβλεψε ο Χριστός και την πρόβλεψη αυτή μας την παρουσίασε συνοπτικά, με παραστατική μορφή, διατηρώντας έτσι για χάρη μας σε όλους τους αιώνες  ένα προφητικό επεισόδιο, η ερμηνεία του οποίου μπορεί να αποδειχθεί μόνο στον καιρό και στην εποχή μας. Από αστρονομική άποψη, δεν βρισκόμαστε και δεν δρούμε ακόμη κάτω από την επήρεια της εποχής του Υδροχόου. Μόλις τώρα αρχίζουμε να απαλλασσόμαστε από την επιρροή της περιόδου των Ιχθύων και η πλήρης επίδραση των ενεργειών, που θα αποδεσμεύσει η περίοδος του Υδροχόου, δεν έγινε ακόμη αισθητή. Κάθε έτος, όμως, μας φέρνει πλησιέστερα προς το κέντρο της δύναμης, το κύριο αποτέλεσμα της οποίας θα είναι να επιφέρει την αναγνώριση της ουσιαστικής ενότητας των ανθρώπων, της διαδικασίας του μερισμού και της συνεργασίας και την εμφάνιση της νέας παγκόσμιας θρησκείας, το κλειδί της οποίας θα είναι η καθολικότητα και η μύηση. Αν η λέξη «μύηση» σημαίνει τη μέθοδο της «εισόδου σε κάτι», τότε είναι πραγματικά αληθινό ότι σήμερα η ανθρωπότητα, καθόσον εισέρχεται στη νέα εποχή του Υδροχόου, υφίσταται μια πραγματική μύηση, θα υποβληθεί στην επήρεια των ενεργειών και των δυνάμεων, οι οποίες θα γκρεμίσουν τους φραγμούς του χωρισμού και θα ενώσουν και θα συγχωνεύσουν τις συνειδήσεις όλων των ανθρώπων στην ενότητα εκείνη, η οποία χαρακτηρίζει τη Χριστική ή την κατά Χριστό συνείδηση.

(σελίδα 87-8)

Στις τρεις αυτές λέξεις φως, αγάπη και δύναμη απεικονίζονται  οι ενέργειες των τριών Του Συντρόφων (του μεγάλου Τριγώνου Δύναμης, το οποίο ίσταται παντοδύναμο όπισθέν Του ): η ενέργεια του Βούδα: το Φως, γιατί το Φως πάντοτε έρχεται εξ Ανατολών. Η ενέργεια του Πνεύματος της Ειρήνης: η Αγάπη, η οποία εμπεδώνει ορθές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Η ενέργεια του Αβατάρ της Σύνθεσης: η Δύναμη, η οποία συμπληρώνει και αξιοποιεί, τόσο το φως όσο και την Αγάπη. Στο κέντρο του Τριγώνου αυτού τοποθετήθηκε ο Χριστός. Από το σημείο αυτό άρχισε το έργο Του, που αφορά την εποχή του Υδροχόου και θα συνεχιστεί για δύο χιλιάδες πεντακόσια χρόνια. Στον τρόπο αυτό εγκαινίασε τη νέα περίοδο και η νέα παγκόσμια θρησκεία άρχισε να διαμορφώνεται στα εσωτερικά πνευματικά πεδία. Η λέξη «θρησκεία» αφορά σχέσεις κι έτσι έγινε η αρχή της εποχής των ορθών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και των ορθών σχέσεων προς τη βασιλεία του Θεού. Μια τέτοια δήλωση είναι εύκολο να γίνει, αλλά οι συνέπειές της φθάνουν πολύ μακριά και είναι πραγματικά τεράστιες.

(σελίδα 88-9)

Ως Χορηγός του Ύδατος της Ζωής και ως Τροφός των Μικρών, αναλαμβάνει τα καθήκοντά Του στην Εποχή του Υδροχόου, καθ΄ ον χρόνο, ως το Κέντρο του Τριγώνου, για το Οποίο μιλήσαμε πρωτύτερα, επηρεάζει, φωτίζει και δημιουργεί ορθές σχέσεις στις μάζες των ανθρώπων. Στην εποχή που έρχεται, συνεπώς, θα Το γνωρίσουμε ως:

1. Το εντός του Τριγώνου Κέντρο.

2. Τον χορηγό του Ύδατος της Ζωής.

3. Τον Τροφό των Μικρών.

Αυτά απεικονίζουν το τριπλούν Του χρέος προς την ανθρωπότητα και το έργο, το οποίο θα αποτελέσει το γνώρισμα της υπηρεσίας Του προς τον κόσμο στο διάστημα ολόκληρης της Εποχής του Υδροχόου.

(σελίδα 89-90)

Αν πούμε ότι ζωή είναι η ζωτικότητα εκείνη που προσδίδει ικανότητα, θα κάνουμε χρήση λέξεων που δεν έχουν σχεδόν νόημα, δεν είναι έτσι; Αν όμως η ζωτικότητα αναφέρεται στη ζωή του φυσικού πεδίου, στην πνευματική ζωή του μαθητή και τον ζωντανό σκοπό του Θεού, τότε μπορούμε να σχηματίσουμε κάποια αμυδρή αντίληψη του θαύματος του έργου, το οποίο ανέλαβε ο Χριστός στο παρελθόν και τη μελλοντική ευθύνη του οποίου ο Ίδιος πρόβλεψε ότι θα αναλάμβανε. Ο Χριστός μπορεί να αντλεί από τις ενέργειες που καθορίζονται με τον όρο «ζωή εν αφθονία », γιατί αυτές πρόκειται να αποδεσμεύσουν (στην εποχή του Υδροχόου), με τρόπο νέο και δραστικό, τις νέες ενέργειες, που απαιτούνται για να επιφέρουν την αποκατάσταση και την ανάσταση. Η νέα αυτή ενέργεια, είναι η «επικουρική δύναμη της καθολικότητας». Αφορά το μέλλον. Η εισροή αυτής της ενέργειας του Υδροχόου είναι ένας από τους παράγοντες, που θα δώσουν στο Χριστό την ευχέρεια να συμπληρώσει το έργο Του, ως Σωτήρας και ως Παγκόσμιος Εκπαιδευτής. Στον καθορισμένο αυτό σκοπό της εκπλήρωσης των καθηκόντων Του ως Χορηγού, ως Τροφού και ως Διανεμητή, αφιερώθηκε τον Ιούνιο του 1945 ο Χριστός κι ανέλαβε τις ευθύνες Του ως Πρόδρομος και ως Διδάσκαλος της εποχής του Υδροχόου.

Ως προς την Ιδιότητά Του ως Τροφού των Μικρών, πραγματευόμαστε την πλευρά εκείνη του έργου του Χριστού, η οποία συνεπάγεται την τόνωση της συνείδησης των μαθητών Του στην προετοιμασία τους όπως υποστούν τη μύηση ή να εμβαθύνουν περισσότερο στις φάσεις της πνευματικής επίγνωσης. Το αποτέλεσμα του έργου Του εντός του Τριγώνου, όσον αφορά τις μάζες, θα είναι η παρουσίαση της πρώτης μύησης   της Γέννησης του Χριστού στο σπήλαιο της Καρδιάς, ως βασικής τελετής στη νέα παγκόσμια θρησκεία. Διαμέσου της τελετής αυτής, οι μάζες των ανθρώπων σε όλα τα μέρη της Γης, θα μπορέσουν να αποκτήσουν συνειδητή επίγνωση της «γέννησης του Χριστού» στην καρδιά και της «αναγέννησης», για την οποία μίλησε, όταν ήταν προηγουμένως στη γη (Ιωάν. Γ` 3). Η νέα αυτή γέννηση είναι εκείνο το οποίο εννοούν οι εσωτεριστές, όταν μιλούν για την πρώτη μύηση. Αυτό, μελλοντικά, δεν θα είναι η πείρα του οιουδήποτε μαθητή, αλλά η γενική πείρα, που θα κατέχουν αναρίθμητοι χιλιάδες άνθρωποι προς το τέλος της εποχής του Υδροχόου. Στα καθαρτήρια ύδατα της Μύησης της Βάπτισης (της δεύτερης μύησης), θα βυθιστούν εκατοντάδες υποψήφιων σε πολλές χώρες και οι δύο αυτές μυήσεις (οι οποίες προπαρασκευάζουν το άτομο για την αληθινή υπηρεσία και για την τρίτη μύηση, της Μεταμόρφωσης), θα επιθέσουν τη σφραγίδα της αποστολής του Χριστού, ως Οργάνου κι αντιπροσώπου του μεγάλου πνευματικού Τριγώνου.

Το κυριότερο όμως έργο του Χριστού, όσον αφορά τους μαθητές και τους ανθρώπους στον κόσμο με σαφώς πνευματικές ιδέες, καθώς και τις εκατοντάδες χιλιάδες άτομα της προχωρημένης ανθρωπότητας, είναι η «θρέψη» της πνευματικής τους συνείδησης και της ζωής, έτσι ώστε να μπορέσουν να πάρουν την τρίτη και την τέταρτη μύηση δηλαδή, τις μυήσεις της Μεταμόρφωσης και της Απάρνησης (ή της Σταύρωσης).

…

Όταν πριν από αιώνες ήταν στην Παλαιστίνη είπε, ότι: «ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ει μη δι εμού» (Ιωάν. Ιδ΄, 6). Αυτό ήταν πρόρρηση σχετική με το έργο, το οποίο θα καλούνταν να εκτελέσει στην εποχή του Υδροχόου. Στις δύο πρώτες μυήσεις, οι υποψήφιοι (οι οποίοι εκπαιδεύθηκαν από πρεσβύτερους μαθητές), βρίσκουν το δρόμο τους προς το Χριστό, ο Οποίος τους χορηγεί τις δύο πρώτες μυήσεις. Αλλά  με τις λέξεις αυτές υπαινίσσεται ανώτερες καταστάσεις ανάπτυξης. Διαμέσου των μυήσεων αυτών, που παρέχει ο Χριστός, ο μαθητής καθίσταται παράγοντας της αγάπης του Θεού. Οι ανώτεροι μυήσεις, όμως, τον καθιστούν ικανό, αφού περάσει από φάση σε φάση, να καταστεί παράγοντας της θέλησης του Θεού. Η πρώτη ομάδα γνωρίζει και κατανοεί τη δεύτερη στροφή της Επίκλησης. «Από την εστία της αγάπης μέσα στην καρδιά του Θεού, η αγάπη ας διαχυθεί στις καρδιές των ανθρώπων». Η ομάδα, την οποία (στην περίοδο του Υδροχόου), θα «θρέψει» και θα προετοιμάσει ο ίδιος ο Χριστός, θα γνωρίζει τη σημασία της τρίτης στροφής, «Από το κέντρο, όπου η θέληση του Θεού είναι γνωστή, ο σκοπός ας καθοδηγεί τις μικρές θελήσεις των ανθρώπων».

Στην εποχή των Ιχθύων, το έργο του Χριστού συνίστατο στο να συνδέσει την ανθρωπότητα με την Ιεραρχία του πλανήτη. Στην εποχή του Υδροχόου, το έργο Του θα είναι να συνδέσει τη γρήγορα αναπτυσσόμενη αυτή ομάδα με το ανώτερο κέντρο, όπου επέρχεται επαφή με τον Πατέρα, όπου παρέχεται η αναγνώριση της ιδιότητας του υιού και όπου ο θείος σκοπός είναι δυνατό να γίνει γνωστός. Χάρη στο επικείμενο έργο του Χριστού, οι τρεις θείες όψεις ή υποστάσεις, τις οποίες γνωρίζουν όλες οι θρησκείες του κόσμου (συμπεριλαμβανομένης και της Χριστιανικής) δηλαδή, της Νοημοσύνης ή Καθολικής Διανοίας, της Αγάπης και της Θέλησης, θα αναπτυχθούν ενσυνείδητα μεταξύ των ανθρώπων. Η ανθρωπότητα, η πνευματική Ιεραρχία και το «κέντρο, όπου η θέληση του Θεού είναι γνωστή», θα έλθουν σε σχέσεις περισσότερο ανοικτές και γενικές.

(σελίδα 91-2-3-4)

Οι αντιδραστικές δυνάμεις του κόσμου στην πολιτική και τη θρησκεία επιθυμούσαν να αναστήσουν τις παλιές και νεκρές μορφές. Έριξαν ολόκληρο το βάρος τους και την επιρροή τους (που είναι μια άλλη ονομασία της ενέργειας) για να πολεμήσουν παν ό,τι ήταν νέο. Το ίδιο εξακολουθούν να κάνουν και τώρα. Οι προοδευτικές δυνάμεις αγωνίζονται μόνο για χάρη εκείνου που είναι νέο και δεν επιδιώκουν τη διατήρηση καμιάς από τις παλιές μορφές έστω κι αν θα μπορούσαν ακόμη να εξυπηρετήσουν κάποιο χρήσιμο σκοπό. Η έντονη αντίθεσή τους προς οτιδήποτε ανήκει στο παρελθόν και η καταστρεπτική ενέργεια την οποία στρέφουν εναντίον παντός ό,τι ανήκει στο παλιό καθεστώς, παρεμβάλλει επίσης εμπόδια στις προσπάθειες της Ιεραρχίας.

Στις προοδευτικές αυτές δυνάμεις στηρίζεται πραγματικά η ελπίδα, το λυπηρό όμως είναι ότι στερούνται δεξιοτεχνίας στη δράση τους και αγαπούν καθ' υπερβολή την καταστροφή. Ο Νέος Όμιλος Παγκόσμιων Εξυπηρετητών ακολουθεί σταθερά την «ευγενή Μέση Οδό» (όπως την ονόμασε ο Βούδας) και επιδιώκει να ενταφιάσει ομαλά τις παλιές μορφές, να υποβοηθήσει παν ό,τι είναι νέο και να αποκαταστήσει ό,τι αποδείχτηκε καλό και χρήσιμο στο παρελθόν και θα ήταν δυνατό να χρησιμεύσει ως ζωντανό σπέρμα στη νέα δημιουργία.

(σελίδα 96-7)

Ο Χριστός, ως Ενοποιός της Ανατολής και της Δύσης.

Το χαρακτηρισμό αυτό είναι δύσκολο να το δεχθούν οι ορθόδοξοι και περιορισμένης αντίληψης κληρικοί. Αυτό κυρίως σημαίνει ότι ο Χριστός θα εργαστεί σε πάρα πολύ στενή συνεργασία με τον Βούδα, μέχρις ότου γίνει πραγματικά η συγχώνευση αυτή και η αναδημιουργία. Ο Βούδας βρίσκεται σε στενό σύνδεσμο με τον Χριστό στην εργασία αυτή της επανεμφάνισής Του, αν και δεν θα έχει καμιά ανάμιξη, ούτε θα αναλάβει ενεργό δράση σε όλη την περίοδο της επικείμενης έλευσης και της ενεργής δράσης Του στη γη. Όπως σας είναι γνωστό και ο Βούδας επίσης, δεν διέκοψε την επαφή και τις σχέσεις Του με την ανθρωπότητα, μολονότι έχει πριν από αιώνες εγκαταλείψει το φυσικό Του σώμα. Αυτό το έπραξε για να εκπληρώσει ορισμένο έργο το οποίο Του ανατέθηκε, το οποίο (εκτός των άλλων άγνωστων πραγμάτων για την ανθρωπότητα), περιελάμβανε ορισμένη δράση, συναφή με το έργο του Χριστού, με την επικείμενη έλευσή Του και με ορισμένα σχέδια για τον πολιτισμό της εποχής του Υδροχόου που πλησιάζει.

(σελίδα 102-3)

Είναι, επομένως, φανερό ότι ο μέγιστος Αυτός των Υιών του Θεού, ο Χριστός, εκπροσωπώντας την ανθρωπότητα και τη δεύτερη όψη της Θεότητας, θα αποδείξει εντός Του, στη διάρκεια της εποχής του Υδροχόου και μετά την επιστροφή Του, ορισμένες ανώτερες δυαδικότητες, συνδυασμένες και συγχωνευμένες. Θα ήταν ωφέλιμο να γνωρίσουμε ποιες είναι:

1. Η συγχώνευση της δεύτερης θείας όψης, της Αγάπης και της πρώτης θείας όψης, της θέλησης για το καλό.

2. Η συγχώνευση της αγάπης και της σοφίας, η οποία θα Του επιτρέψει να γίνει ο δημιουργός της νέας εποχής και του νέου πολιτισμού.

3. Η συγχώνευση της ενέργειας των Ιχθύων, η οποία παρήχθη στο διάστημα της περιόδου των δύο χιλιάδων χρόνων πνευματικής δράσης του Χριστού και των ενεργειών του Υδροχόου, οι οποίες θα παραχθούν και θα δράσουν πάνω στη Γη στην επομένη περίοδο των δύο χιλιάδων ή δύο χιλιάδων πεντακοσίων χρόνων.

Γι αυτήν ακριβώς την εργασία της συγχώνευσης και για όλα όσα συνεπάγεται, υποβάλλεται τώρα σε εξάσκηση ο Χριστός. Όταν η εξάσκηση αυτή συμπληρωθεί, τότε κατά ένα τρόπο, τον οποίο ούτε Αυτός ο ίδιος ο Χριστός γνωρίζει, μπορεί να γίνει το εστιακό κέντρο και το Όργανο της μεταβίβασης των εξής πέντε θείων ενεργειών.

1. Της ενέργειας της Αγάπης.

2. Της ενέργειας της Θέλησης.

3. Της ενέργειας του Υδροχόου, η οποία παράγεται τώρα στα εσωτερικά πεδία της σκέψης και του αισθήματος και θα παράγεται στη συνεχεία για αρκετούς αιώνες ακόμη.

(σελίδα 105)

Η εμφάνισή Του στην Παλαιστίνη είχε κυρίως χαρακτήρα προφητικό και το έργό Του συνίστατο κατ' εξοχήν στο να θέσει τα θεμέλια της δράσης, που θα επακολουθήσει την επανεμφάνισή Του, ακόμη δε να σπείρει το σπόρο, τη συγκομιδή του οποίου θα αποθηκεύσει στη νέα εποχή. Η τραγωδία της εμφάνισής Του πριν από δύο χιλιάδες χρόνια χρωμάτισε την παρουσίαση της αλήθειας εκ μέρους των θεολόγων και τους ώθησε στο να δεχθούν μια ατυχή ιστορία, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να προκύψει ένας κόσμος άθλιος και δυστυχισμένος.

(σελίδα 106)

Η δύναμη της πνευματικής επίδρασης της Ιεραρχίας, η οποία συγκεντρώνεται διαμέσου του Χριστού και των εν δράσει μαθητών Του, θα είναι τόσο μεγάλη ώστε η ωφέλεια, η πρακτικότητα και η φυσικότητα των ορθών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων θα καταστεί πράγμα τόσο φανερό, ώστε τα ζητήματα του κόσμου γρήγορα θα διευθετηθούν και η νέα εποχή της καλής θέλησης και της ειρήνης πάνω στη γη θα εγκαινιαστεί. Η πνευματική μόρφωση και ο νέος πολιτισμός θα γίνουν τότε πράγματα δυνατά.

Η εικόνα την οποία δίνουμε δεν είναι προϊόν μυστικοπαθούς αισιοδοξίας και απίθανης πραγματοποίησης. Δεν βασίζεται σε σκέψεις και πόθους ευσεβείς ή σε τυφλή ελπίδα. Σήμερα πλέον οι μαθητές του Χριστού κηρύττουν τη διδασκαλία των ορθών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Άνδρες και γυναίκες, διαπνεόμενοι από καλή θέληση, προσπαθούν να δείξουν ότι μόνο διαμέσου της καλής θέλησης μπορεί η αληθινή ειρήνη να επέλθει στο στίβο της διεθνούς ζωής. Στην παρουσίαση της αληθινής «ζωτικότητας», της οποίας θα κάνει επίδειξη ο Χριστός στον κόσμο των σκεπτόμενων ανθρώπων, δεν υπάρχει εξ ανάγκης χώρος για την αποκλειστικότητα ή τη χωριστικότητα, γιατί η «αφθονότερη εκείνη ζωή», την οποία επιζητεί να διοχετεύσει σε μας, είναι ρεύμα ελεύθερο και ρέει παρασύροντας εμπόδια και φραγμούς και επιφέρει την ακώλυτο κυκλοφορία αυτής της ίδιας της αλήθειας και της ζωής, η ουσιώδης ποιότητα της οποίας είναι η αγάπη.

(σελίδα 120)

Η εμπέδωση ορθών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, προϋποθέτει την εγκατάλειψη, την απάρνηση, την υποταγή στα υφιστάμενα γεγονότα και την πειθήνια συμμόρφωση προς το θείο νόμο. Αυτά είναι τα πράγματα τα οποία απέδειξε προηγουμένως ο Χριστός πάνω στη Γη και είναι εκείνα τα οποία Αυτός θα βοηθήσει την ανθρωπότητα να δεχθεί με ενθουσιασμό και με κατανόηση. Αυτό θα προκαλέσει ευτυχία. Η ευτυχία είναι δύσκολο μάθημα, είναι για την ανθρωπότητα μια εντελώς νέα εμπειρία, ο δε Χριστός θα υποχρεωθεί να διδάξει τους ανθρώπους πως να χειριστούν ορθά την ευτυχία, για να υπερνικήσουν τις παλιές έξεις της αθλιότητας, κι έτσι να γνωρίσουν τη σημασία της αληθινής χαράς. Ο Χριστός, όμως, δεν έρχεται απλά και μόνο για να διδάξει στους ανθρώπους την ανάγκη των ορθών σχέσεων μεταξύ των ομοίων τους, έρχεται να τους διδάξει πως να τις εφαρμόσουν οι ίδιοι επιτυχώς.

(σελίδα 123)

Στον ορθόδοξο Χριστιανό προκαλεί φρίκη η δοξασία ή η θεωρία της Μετενσάρκωσης. Αν, όμως, του υποβάλει κανείς το ερώτημα, που έθεσαν στο Χριστό οι μαθητές Του, σχετικά με τον τυφλό: «Διδάσκαλε, ούτος ο άνθρωπος ήμαρτεν ή οι γονείς αυτού, ίνα ούτος γεννηθεί τυφλός;» (Ιωάν. ΙΧ 1), αποφεύγουν τις συνέπειες του ερωτήματος ή το βρίσκουν αστείο ή εκπλήσσονται, αναλόγως με την περίπτωση. Η παρουσίαση προς τον κόσμο της ιδέας αυτής από το συνήθη αποκρυφιστή ή ερμηνευτή της θεοσοφίας, υπήρξε εν τω συνόλω της οικτρά. Υπήρξε οικτρά, γιατί την παρουσίασαν με τρόπο τόσο ανόητο. Το καλύτερο που μπορεί  ειπωθεί γι' αυτούς, είναι ότι εξοικείωσαν το ευρύ κοινό με τη θεωρία. Αν όμως, την είχαν παρουσιάσει με περισσότερη αντίληψη, ίσως να γινόταν δεκτή στη δύση σε ευρύτερο εν γένει κύκλο.

Αν ο σκοπός των ορθών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων διδαχθεί σε καθολική κλίμακα από το Χριστό, η έμφαση της διδασκαλίας Του πρέπει να εντοπιστεί στο νόμο της Αναγέννησης. Αυτό είναι αναπόδραστο, γιατί, με την αναγνώριση του Νόμου αυτού, θα ευρεθεί η λύση όλων των προβλημάτων της ανθρωπότητας και η απάντηση σε πολλά από τα ανθρώπινα ερωτήματα.

Η διδασκαλία αυτή θα αποτελέσει ένα από τα κλειδιά της νέας παγκόσμιας θρησκείας, αλλά και στοιχείο διαφωτιστικό για μια καλύτερη κατανόηση των παγκόσμιων  υποθέσεων. Όταν ήταν προηγουμένως εδώ προσωπικά ο Χριστός υπογράμμισε το γεγονός της ψυχής και την αξία του ατόμου. Είπε στους ανθρώπους ότι θα μπορούσαν να σωθούν διαμέσου της ζωής της ψυχής και του μέσα στην ανθρώπινη καρδιά Χριστού. Είπε επίσης ότι, «Αν μη ο άνθρωπος γεννηθεί εκ νέου δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού» (Ιωάν. Γ' 3). Μόνο ψυχές μπορούν να δρουν ως πολίτες της Βασιλείας αυτής κι αυτήν ακριβώς την προνομιούχα δράση απεκάλυψε για πρώτη φορά στην ανθρωπότητα, δίδοντας με αυτόν τον τρόπο στους ανθρώπους την οπτασία μιας θείας δυνατότητας κι ένα αναλλοίωτο συμπέρασμα προς δοκιμή. Τους είπε: «Εστέ ουν τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις Ουρανοίς τέλειος εστί» (Ματθ. Ε' 48).

Τη φορά αυτή θα διδάξει στους ανθρώπους τη μέθοδο με την οποία η δυνατότητα αυτή μπορεί να γίνει τετελεσμένο γεγονός, διαμέσου της συνεχούς επανόδου της ψυχής ενσαρκώνεται στο σχολείο της ζωής πάνω στη Γη, για να υποστεί εκεί τη διαδικασία της τελείωσης, της οποίας Αυτός ήταν το κύριο υπόδειγμα. Αυτή είναι η έννοια και η διδασκαλία της μετενσάρκωσης.

(σελίδα 124-5)

Τα αρχαία Μυστήρια είχαν αρχικά δοθεί στην ανθρωπότητα από την Ιεραρχία και περιέχουν ολόκληρο το νήμα, που εξηγεί τη διαδικασία της εξέλιξης, κρυμμένο μέσα σε αριθμούς, σε τυπικά, σε λέξεις και σε σύμβολα. Αυτά κρύβουν το απόρρητο της καταγωγής και της μοίρας του ανθρώπου και, διαμέσου των τυπικών και των τελετουργιών, του δείχνουν το μακρότατο δρόμο, που οφείλει να βαδίσει για να επανέλθει στο φως. Παρέχουν επίσης (αν ορθά ερμηνευθούν και παρουσιαστούν με νέα διατύπωση) τη διδασκαλία εκείνη, της οποίας έχει ανάγκη η ανθρωπότητα για να περάσει από το σκοτάδι στο φως, από το απατηλό στο πραγματικό, από το θάνατο στην αθανασία. Κάθε πραγματικός Τέκτονας, ο οποίος, έστω και σε μικρό βαθμό, κατανοεί τη σημασία των τριών βαθμών της Κυανής Στοάς και τις συνέπειες του έργου, στο οποίο συμμετέχει, θα αντιληφθεί τι σημαίνουν πραγματικά οι τρεις παραπάνω φράσεις και θα αναγνωρίσει τη σημασία των τριών βαθμών. Κάνω την παρατήρηση αυτή από σκοπιάς Τεκτονικής, γιατί όλα αυτά έχουν στενή σχέση με την αποκατάσταση των Μυστηρίων και γιατί ο Τεκτονισμός διατήρησε (μέσα από τους αιώνες), το νήμα της από μακρού αναμενόμενης αυτής αποκατάστασης, στο βάθρο πάνω στο οποίο θα στηριχθεί η απαιτουμένη διδασκαλία και, μ’ αυτόν τον τρόπο, θα γίνει δυνατό να θεμελιωθεί το οικοδόμημα, το οποίο (όταν θα απαλλαγεί από τις Ιουδαϊκές λέξεις και την ορολογία, που αν και ήταν κατάλληλος πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια, τώρα έχει απαρχαιωθεί προ πολλού), θα μπορέσει να εξηγήσει την ιστορία της προόδου της ανθρωπότητας πάνω στην Ατραπό της Επιστροφής.

Αυτά είναι τα Μυστήρια εκείνα, τα οποία θα αποκαταστήσει ο Χριστός, όταν και πάλι θα εμφανιστεί κι έτσι θα αναζωογονήσει, με νέα μορφή, τις Εκκλησίες και θα αποκαταστήσει το κρυμμένο Μυστήριο, το οποίο από πολλού έχουν απολέσει, εξ αιτίας του υλισμού των. Και ο Τεκτονισμός επίσης απώλεσε την πνευματική ζωτικότητα την οποία κάποτε κατείχε, αν και στους τύπους και τα τυπικά του διατηρήθηκε η αλήθεια και μπορεί να ανακτηθεί. Αυτό θα το κάνει ο Χριστός. Θα αναβιώσει επίσης, αυτά τα Μυστήρια και με άλλους τρόπους. Δεν θα καταφεύγουν όλοι στην Εκκλησία ή στον Τεκτονισμό για την αναζωογόνηση της πνευματικής των ζωής.

Τα πραγματικά Μυστήρια θα αποκαλυφθούν επίσης και διαμέσου της επιστήμης και η υποκίνηση για την αναζήτησή τους εκεί, θα δοθεί από το Χριστό. Τα Μυστήρια, μέσα στους τύπους και τις διδασκαλίες τους, περιέχουν το κλειδί με το οποίο η επιστήμη θα λύσει το μυστήριο του ηλεκτρισμού  της μέγιστης πνευματικής επιστήμης και στίβου θείας γνώσης στον κόσμο, της οποίας τις παρυφές μόλις έχουμε αγγίξει. Μόνο όταν η Ιεραρχία θα είναι εν ορατή μορφή παρούσα επί της Γης και τα Μυστήρια, των οποίων φύλακες είναι οι μαθητές του Χριστού, θα δοθούν εμφανώς στον κόσμο, θα αποκαλυφθεί το μυστικό και η φύση των φαινομένων του ηλεκτρισμού.

Τα Μυστήρια, σε τελευταία ανάλυση, είναι η πραγματική πηγή της αποκάλυψης. Αυτό θα γίνει μόνο όταν ο νους και η θέληση για το καλό ενωθούν και συγχωνευθούν εντελώς και επηρεάσουν τη συμπεριφορά του ανθρώπου, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η επικείμενη αποκάλυψη να μπορέσει να γίνει με πλήρη ασφάλεια αντιληπτή σε όλη της την έκταση. Υπάρχουν ενέργειες και δυνάμεις πλανητικές, τις οποίες μέχρι τούδε οι άνθρωποι δεν κατέχουν, ούτε μπορούν να θέσουν κάτω από τον έλεγχό τους. Γι αυτές δεν γνωρίζουν τίποτε και όμως από αυτές εξαρτάται η ζωή του πλανήτη. Στενή σχέση έχουν επίσης με τις περιφρονημένες ψυχικές δυνάμεις (τις οποίες τόσο ανόητα προσεγγίζουμε σήμερα και με τόση άγνοια χρησιμοποιούμε) και όμως, οι δυνάμεις αυτές (όταν ορθά εκτιμηθούν και χρησιμοποιηθούν), θα αποδειχθεί ότι ενέχουν τεράστια χρησιμότητα για τις επιστήμες, τις οποίες πρόκειται να αποκαλύψουν τα Μυστήρια.

Με την επανεμφάνιση του Χριστού, το Μυστήριο των αιώνων, βρίσκεται στα πρόθυρα της αποκάλυψης. Με την αποκάλυψη της ψυχής, το Μυστήριο αυτό (που περιλαμβάνει η γνώση της ψυχής), θα αποκαλυφθεί. Οι Ιερές Γραφές του κόσμου προφήτευαν πάντοτε ότι, προς το τέλος του αιώνα θα δούμε την αποκάλυψη εκείνου το οποίο είναι απόρρητο και την εμφάνιση στο φως της ημέρας εκείνου, που μέχρι τώρα ήταν κρυμμένο. Ο παρών κύκλος, όπως γνωρίζουμε, σημειώνει το τέλος της Εποχής των Ιχθύων. Οι επόμενοι δύο αιώνες θα δουν την κατάργηση του θανάτου ή μάλλον των παρερμηνειών των ανθρώπων, όσον αφορά το θάνατο και τη σταθερή θεμελίωση του γεγονότος της ύπαρξης της ψυχής. Η ψυχή θα γίνει τότε γνωστή ως οντότητα και ως κινητήρια ώθηση και ως η πνευματική δύναμη, που βρίσκεται πίσω από τις εκδηλωμένες μορφές.

(σελίδα 129-130-1-2)

Όλη αυτή η πλημμύρα των πληροφοριών για τα Μυστήρια της Μύησης, ένα μέρος των οποίων παρέχει ενδείξεις για κάποια κρυμμένη αλήθεια, ένα άλλο είναι δημιούργημα εξημμένης φαντασίας κι ένα άλλο ακόμη πηγάζει από εμπορικά ελατήρια, έχει προετοιμάσει οριστικά την ανθρωπότητα για τη διδασκαλία, την οποία πιστεύεται ότι θα μας δώσει και πάλι, σε φυσική παρουσία, ο Χριστός.

Όσο λίγο ενδιαφέρον κι αν δείχνει να το αποδεχθεί ο ορθόδοξος Χριστιανός, ολόκληρη η ιστορία των Ευαγγελίων, με τις τέσσερις μορφές ή παρουσιάσεις της, ελάχιστα άλλα πράγματα περιέχει, εκτός από τις συμβολικές λεπτομέρειες για τα Μυστήρια, τα οποία (όσο αφορά την ανθρωπότητα) είναι πέντε συνολικά. Στην πραγματικότητα, τα Μυστήρια αυτά αναφέρονται σε πέντε σπουδαία σημεία της πνευματικής ιστορίας του υποψηφίου. Υποδεικνύουν επίσης πέντε σημαντικά στάδια στην πρόοδο της ανθρώπινης συνείδησης. Στο διάστημα της εποχής του Υδροχόου και σε ορισμένο σημείο της, η πρόοδος αυτή θα καθοριστεί και θα αποσαφηνιστεί με τρόπο, ο οποίος θα ήταν σήμερα ακατάληπτος. Η ανθρωπότητα, ο παγκόσμιος μαθητής, (διαμέσου των διαφόρων ομάδων της, οι οποίες βρίσκονται όλες σε διάφορα στάδια ανάπτυξης), θα «μπει» σε νέες καταστάσεις επίγνωσης και σε νέους κόσμους ή σφαίρες διανοητικής και πνευματικής συνείδησης στα επόμενα δύο χιλιάδες χρόνια.

(σελίδα 134-5)

Κάθε εποχή έχει αφήσει την ανταύγεια μιας πενταπλής νεώτερης ανάπτυξης. Από αστρονομική άποψη, έχουν παρέλθει τέσσερις ακριβώς εποχές: των Διδύμων, του Ταύρου, του Κριού και των Ιχθύων. Σήμερα την εξουσία αναλαμβάνει η πέμπτη εποχή, ο Υδροχόος. Στην περίοδο των Διδύμων το συμβολικό τους σημείο, οι δύο στήλες, έθεσε τη σφραγίδα του πάνω στην Τεκτονική Αδελφότητα της εποχής εκείνης και οι δύο Στήλες του Ζακέν και Μποάζ (για να τους δώσουμε τα Εβραϊκά των ονόματα, τα οποία δεν είναι βέβαια τα πραγματικά, ήλθαν σε ύπαρξη πριν από οκτώ χιλιάδες περίπου χρόνια. Ακολούθησε η εποχή του Ταύρου, στην οποία, ως παγκόσμιος Εκπαιδευτής ήλθε ο Μίθρας και θέσπισε τα Μιθραϊκά Μυστήρια, με την (κατ' επιφάνεια) λατρεία του Ταύρου. Έπειτα ήλθε η εποχή του Κριού, η οποία είδε την έναρξη της Ιουδαϊκής Διαθήκης, η οποία έχει μεν σπουδαιότητα για τους Ιουδαίους και δυστυχώς και για τη χριστιανική θρησκεία, καμιά σημασία όμως δεν έχει για άπειρα εκατομμύρια ανθρώπων σε όλα τα άλλα σημεία του κόσμου. Στον κύκλο αυτό ήλθαν ο Βούδας, ο Σρι Κρίσνα και ο Σανκαρατσάρια. Τέλος ήλθε η εποχή των Ιχθύων, η οποία μας έφερε το Χριστό. Τη συνέχεια των Μυστηρίων, τα οποία ενσωματώνονται στο καθένα από τα σημεία του Ζωδιακού, θα τη διευκρινίσει για χάρη μας ο Χριστός, γιατί η συνείδηση του κοινού σήμερα απαιτεί κάτι το περισσότερο καθορισμένο και πνευματικά πραγματικό, από τη σύγχρονη αστρολογία ή από όλους τους ψευτοαποκρυφισμούς, από τους οποίους έχουμε μεγάλη αφθονία.

(σελίδα 135)

Στην επικείμενη εποχή, μετά την επανεμφάνιση του Χριστού, εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες σε όλον τον κόσμο θα διέλθουν κάποια από τις μεγάλες διαστολές συνείδησης, αλλά η μαζική ανταύγεια θα είναι η ανταύγεια της απάρνησης (αν κι αυτό δεν σημαίνει διόλου ότι οι μάζες θα πάρουν την τέταρτη μύηση). Θα απαρνηθούν τα υλιστικά πρότυπα, τα οποία σήμερα κυριαρχούν σε όλα τα στρώματα της ανθρώπινης οικογένειας. Ένα από τα μαθήματα, που πρόκειται να μάθει η ανθρωπότητα στην τωρινή εποχή, (που αποτελεί τον προθάλαμο της νέας περιόδου), είναι το πόσο λίγα υλικά πράγματα είναι πραγματικά αναγκαία για τη ζωή και την ευτυχία. Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη αυτό το μάθημα. Αυτή είναι, όμως, μια από τις αξίες, την οποία θα καρπωθούν από την περίοδο αυτή των φρικτών στερήσεων, τις οποίες υφίστανται καθημερινά οι άνθρωποι. Η πραγματική τραγωδία συνίσταται στο ότι, το Δυτικό Ημισφαίριο και οι Ηνωμένες Πολιτείες κυρίως, δεν θα συμμετάσχουν στην ορισμένη αυτή πνευματική και ζωογόνο εργασία. Προς το παρόν, είναι ιδιοτελείς πέραν του δέοντος ώστε να επιτρέψουν να γίνει αυτό.

(σελίδα 135-6)

Η διέγερση την οποία θα προκαλέσει η Ιεραρχία δρα στην αντικειμενική ζωή, θα επιτείνεται όλο και περισσότερο και η εποχή του Υδροχόου θα δει τόσο πολλούς από τους υιούς των ανθρώπων να λαμβάνουν τη μύηση της μεγάλης Απάρνησης, ώστε η παγκόσμια προσπάθεια θα φθάσει στην ιδία κλίμακα στην οποία βρισκόταν η εκπαίδευση των ανθρωπίνων μαζών στην Εποχή των Ιχθύων. 0 υλισμός, ως αρχή που διέπει τις μάζες, θα εξαλειφθεί και οι ανώτερες πνευματικές αξίες θα αποκτήσουν μεγαλύτερο έλεγχο.

(σελίδα 137)

Ένα από τα ουσιώδη πράγματα σ’ αυτήν την εποχή είναι το να δοθεί με τρόπο αποτελεσματικό στην ανθρωπότητα και στα έθνη του κόσμου η ιδέα για την φύση του έργου, που ανέλαβε ο Βούδας και ο Χριστός και να προσλάβουν νέα έμφαση οι αλήθειες, τις οποίες Αυτοί έριξαν στο στίβο της ανθρώπινης σκέψης. Το έργο του Κυρίου του Φωτός και του Κυρίου της Αγάπης πρέπει να τύχει νέας παρουσίασης σε έναν κόσμο ο οποίος βρίσκεται σε τέτοια σκληρή ανάγκη. Σχετικά με αυτό, μπορεί να ειπωθεί ότι μερικά έθνη έχουν ανάγκη να αντιληφθούν τη διδασκαλία του Βούδα, την οποία διετύπωσε στις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες. Πρέπει να προσέλθουν στην κατανόηση, ότι αιτία όλης της θλίψης και της συμφοράς είναι η κακή χρήση της επιθυμίας, της επιθυμίας για τα υλικά και πρόσκαιρα πράγματα. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν ανάγκη να μάθουν να εφαρμόζουν το νόμο της Αγάπης, όπως τον εξήγγειλε στη ζωή Του ο Χριστός και να φανερώσουν τη ζωτικότητα της αλήθειας, ότι «ουδείς γαρ ημών εαυτώ ζη», (Ρωμ. ΙΔ' 7), ούτε άτομο, ούτε έθνος. Σκοπός της όλης προσπάθειας της ανθρωπότητας είναι η στοργική κατανόηση, κίνητρο της οποίας είναι το πρόγραμμα της αγάπης και των ορθών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων σε όλη την ανθρωπότητα.

Αν οι ζωές των δύο Τούτων μεγάλων Διδασκάλων κατορθωθεί να γίνουν αντιληπτές και οι διδασκαλίες Τους εφαρμοστούν και πάλι στη ζωή των ανθρώπων σήμερα, στον κόσμο των ανθρώπινων υποθέσεων και στον κόσμο της ανθρώπινης σκέψης και στο στίβο της πολιτικής και της οικονομικής επικοινωνίας, η σημερινή τάξη στον κόσμο (που κατά μεγάλο μέρος είναι αταξία), είναι ενδεχόμενο να τροποποιηθεί και να μεταβληθεί, με τρόπο ώστε, μια νέα παγκόσμια τάξη και μια νέα φυλή ανθρώπων να έλθει βαθμιαία στην ύπαρξη. Η παγκόσμια γοητεία θα εξουδετερωθεί και η παγκόσμια πλάνη θα διαλυθεί.

(σελίδα 140-1)

Οι θεολογίες, που διδάσκονται σήμερα από τις εκκλησιαστικές οργανώσεις, (τόσο στην Ανα­τολή, όσο και στη Δύση), είναι αποκρυσταλλωμένες και μικρής σχετικά χρησιμότητας. Ιερείς και εκκλησιαστικοί, ορθόδοξοι διδάσκαλοι και οι προσηλωμένοι στο γράμμα των Γραφών, (άνθρωποι φανατικοί, μολονότι ειλικρινείς), επιδιώκουν να διαιωνίσουν ό,τι παλαιό και επαρκούσε άλλοτε για να ικανοποιεί τον ερευνητή, το οποίο όμως δεν είναι σε θέση να τον ικανοποιήσει σήμερα. Θρησκευτικοί λειτουργοί, ειλικρινείς, αλλά στερημένοι φωτός, οδύρονται για την απομάκρυνση της νεότητας από το δογματικό καθεστώς. Συγχρόνως όμως, μαζί με όλους τους ερευνητές, ζητούν κι αυτοί μια νέα αποκάλυψη. Ζητούν κάτι το νέο και το ανασχετικό, με το οποίο να φέρουν πάλι τις μάζες των ανθρώπων προς το Θεό. Φοβούνται ότι κάτι είναι ανάγκη να εγκαταλειφθεί, ότι νέες ερμηνείες των αρχαίων αληθειών πρέπει να βρεθούν, δεν είναι όμως σε θέση να εννοήσουν ότι πρέπει να φθάσουμε σε μια νέα άποψη της αλήθειας (όπως είναι εν Χριστώ). Αισθάνονται την προσέγγιση νέων, επικείμενων πνευματικών αποκαλύψεων, αλλά συνήθως δειλιάζουν μπροστά στα επαναστατικά τους αποτελέσματα.

(σελίδα 147)

Παντού οι άνθρωποι είναι σήμερα έτοιμοι για το φως. Περιμένουν μια νέα αποκάλυψη και μια νέα διαθήκη και η ανθρωπότητα προχώρησε τόσο πολύ στο δρόμο της εξέλιξης, ώστε αυτά τα αιτήματα και οι προσδοκίες δεν διατυπώνονται πλέον με τη μορφή υλικής βελτίωσης μόνο, αλλά ως πνευματικός οραματισμός, ως ζήτηση αληθινών αξιών και ορθών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων. Συγχρόνως με τις αναγκαίες απαιτήσεις για την τροφή, τον ιματισμό και την ευκαιρία να εργάζονται και να ζουν ελεύθεροι, οι άνθρωποι ζητούν διδασκαλία και βοήθεια πνευματική, αντιμετωπίζουν την πείνα σε εκτεταμένες περιοχές του κόσμου και, όμως (με ίσο τρόμο) συναισθάνονται την πείνα της ψυχής.

Δεν σφάλλουμε, ασφαλώς, αν συμπεράνουμε ότι ο πνευματικός αυτός τρόμος και η πνευματική αυτή αίτηση κατέλαβαν κυρίαρχη θέση στη συνείδηση του Χριστού. Όταν ο Χριστός εμφανιστεί και πάλι και όταν η μέχρι τούδε αόρατη Εκκλησία Του, εμφανιστεί μαζί Του, τι μπορούν να κάνουν για να ικανοποιήσουν την απαιτητική αυτή κραυγή και την ενταθείσα αυτή στάση πνευματικής αντίληψης, με την οποία θα Τους δεχθούν και θα Τους χαιρετίσουν; Αυτοί βλέπουν την εικόνα στο σύνολό της. Στην κραυγή του Χριστιανού, που ζητεί βοήθεια πνευματική, στην κραυγή του Βουδιστή, που ζητεί πνευματική φώτιση και στη φωνή του Ινδουιστή, που ζητεί πνευματική κατανόηση  μαζί με τις φωνές όλων εκείνων που πιστεύουν ή δεν πιστεύουν,  πρέπει να δοθεί απάντηση. Τα αιτήματα της ανθρωπότητας φθάνουν στ’ αυτιά Τους και, τόσο ο Χριστός, όσο και οι μαθητές Του, δεν έχουν δογματικούς ενδοιασμούς, πράγμα για το οποίο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι. Είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι Αυτοί ενδιαφέρονται για το ποιες είναι οι αντιλήψεις εκείνων που δέχονται το αλάνθαστο των Ιερών Γραφών, ή τις θεωρίες των θεολόγων για την Άσπιλο Σύλληψη ή για το αλάθητο του Πάπα. Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση ανάγκης και η ανάγκη αυτή πρέπει να ικανοποιηθεί. Μόνο μεγάλες και θεμελιώδεις αρχές ζωής, οι οποίες να καλύπτουν το παρελθόν και το παρόν και να παρέχουν βάση για το μέλλον, θα ικανοποιήσουν πραγματικά την επίκληση των ανθρώπων. Ο Χριστός και η Πνευματική Ιεραρχία δεν θα έλθουν για να καταστρέψουν όλα όσα η ανθρωπότητα έχει θεωρήσει μέχρι τούδε ως «αναγκαία για τη σωτηρία» και όλα όσα έχουν ικανοποιήσει την πνευματική της αίτηση. Όταν θα εμφανιστεί και πάλι ο Χριστός, τα επουσιώδη ασφαλώς θα εκλείψουν. Θα παραμείνουν εκείνα που θεμελιώνουν την πίστη, πάνω στα οποία θα κατορθώσει να ανεγείρει τη νέα εκείνη παγκόσμια θρησκεία, που όλοι οι άνθρωποι αναμένουν. Η νέα αυτή παγκόσμια θρησκεία πρέπει να στηριχθεί στις αλήθειες εκείνες, οι οποίες άντεξαν στη δοκιμή ολοκλήρων αιώνων και παρείχαν ασφάλεια και παρηγοριά σε όλους τους απανταχού ανθρώπους. Οι αλήθειες αυτές είναι ασφαλώς οι εξής:

1. Το Γεγονός της Ύπαρξης του Θεού.

…

2. Η Σχέση του Ανθρώπου προς το Θεό.

…

3. Το γεγονός της Αθανασίας και της αιώνιας διάρκειας.

…

4. Η Συνέχεια της Αποκάλυψης και οι Θείες Προσεγγίσεις.

Τέταρτη ουσιώδης αλήθεια και μάλιστα, αλήθεια η οποία αποσαφηνίζει το σύνολο του μελετημένου έργου του Χριστού, συνδέεται με την πνευματική αποκάλυψη και με την ανάγκη του ανθρώπου για το Θεό και του Θεού για τον άνθρωπο. Η μαρτυρία για την θεότητα ουδέποτε έλειψε από τον άνθρωπο. Ποτέ ο άνθρωπος δεν ζήτησε το φως και να μη ήλθε το φως. Ποτέ δεν υπήρξε εποχή, κύκλος ή περίοδος στον κόσμο, στην οποία να μη δόθηκε η πνευματική διδασκαλία. Και η πνευματική βοήθεια, που είχαν ανάγκη και ζήτησαν οι άνθρωποι. Ποτέ οι καρδιές και οι διάνοιες των ανθρώπων δεν στράφηκαν προς το Θεό και δεν ήλθε ο Θεός πλησιέστερα προς τον άνθρωπο. Η ιστορία της ανθρωπότητας, στην πραγματικότητα είναι η ιστορία της αίτησης φωτός εκ μέρους του ανθρώπου και της αίτησης να έλθει σε επαφή με τον Θεό κι έπειτα η παροχή του φωτός και οι προσεγγίσεις του Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Σωτήρας, ο Αβατάρ ή ο Παγκόσμιος Εκπαιδευτής ενεφανίσθη πάντοτε από το μυστικό τόπο του Υψίστου και έφερε στον άνθρωπο πρόσφατο αποκάλυψη, νέα ελπίδα και νέα παρόρμηση προς πληρέστερη πνευματική ζωή.

(σελίδα 152-8)

Μια άλλη μεγάλη προσέγγιση της θεότητας και μια άλλη πνευματική αποκάλυψη είναι τώρα δυνατή. Μια νέα αποκάλυψη επίκειται για την ανθρωπότητα και Εκείνος, ο οποίος θα τη φέρει και θα τη θέσει σε εφαρμογή, έρχεται τώρα πιο κοντά μας. Το τι θα φέρει στην ανθρωπότητα η μεγάλη αυτή προσέγγιση, ακόμη δεν το γνωρίζουμε. Θα μας φέρει ασφαλώς αποτελέσματα τόσο ορισμένα, όσο κι εκείνα που επέφεραν οι προηγούμενες αποκαλύψεις και οι αποστολές Εκείνων, οι Οποίοι ήλθαν επειδή ανταποκρίθηκαν σε προηγούμενες αιτήσεις της ανθρωπότητας. Ο παγκόσμιος πόλεμος εξάγνισε την ανθρωπότητα. Νέος ουρανός και νέα γη έρχονται. Τι άραγε εννοεί ο ορθόδοξος θεολόγος και ο κληρικός όταν χρησιμοποιεί τις λέξεις «ουρανός καινός;» Δεν είναι δυνατό οι λέξεις αυτές να σημαίνουν κάτι το εντελώς νέο και μια νέα αντίληψη, όσον αφορά τον κόσμο της πνευματικής πραγματικότητας; Δεν είναι ενδεχόμενο ο Ερχόμενος να μας φέρει μια νέα αποκάλυψη σχετικά με αυτήν την ίδια τη φύση του Θεού; Γνωρίζουμε άραγε μέχρι τώρα όλα όσα μπορούν να γίνουν γνωστά για το Θεό; Αν έτσι έχει το πράγμα, τότε ο Θεός είναι πολύ πεπερασμένος. Δεν είναι δυνατό οι σημερινές μας ιδέες για το Θεό, ως του Παγκόσμιου Νου, ως Αγάπης και ως Θέλησης, να εμπλουτιστούν με κάποια νέα ιδέα, για την οποία μέχρι τώρα, δεν έχουμε την παραμικρή αντίληψη; Κάθε μια από τις τρεις σημερινές ιδέες για τη θεότητα της Τριάδας  ήταν κάτι το εντελώς νέο όταν για πρώτη φορά παρουσιάστηκε με τη σειρά της στο νου και τη συνείδηση του ανθρώπου.

(σελίδα 159)

Η νέα παγκόσμια θρησκεία θα βασίζεται στο γεγονός της ύπαρξης του Θεού και της σχέσης του ανθρώπου προς τη θεότητα, στο γεγονός της αθανασίας και στη συνέχεια της θείας αποκάλυψης, καθώς και στο γεγονός της συνεχούς εμφάνισης Απεσταλμένων από το θείο κέντρο. Στα γεγονότα αυτά πρέπει να προσθέσουμε τη βεβαιότητα της γνώσης, που προέρχεται από το ανθρώπινο ένστικτο για την ύπαρξη της Ατραπού, που οδηγεί προς το Θεό και για την ικανότητά του να τη βαδίσει, όταν η εργασία της εξέλιξης θα το φέρει στο σημείο του να πάρει νέο προσανατολισμό προς τη θεότητα και να παραδεχθεί το γεγονός της ύπαρξης του Υπερβατικού Θεού και του Θεού, που κατοικεί μέσα σε κάθε μορφή ζωής.

Αυτές είναι οι θεμελιώδεις αλήθειες στις οποίες θα στηρίζεται η παγκόσμια θρησκεία του μέλλοντος. Κλειδί της θα είναι η Θεία Προσέγγιση, «Εγγίσατε τω Θεώ και εγγιεί υμίν» (Ιακ. Δ` 8), είναι η μεγάλη εντολή, η οποία, σε τόνους νέους και σαφείς, προέρχεται σήμερα από το Χριστό και την Πνευματική Ιεραρχία.

Το μεγάλο θέμα της νέας παγκόσμιας θρησκείας θα είναι η αναγνώριση των πολλών θείων προσεγγίσεων και η συνέχεια της αποκάλυψης, την οποία καθεμιά από αυτές μετέδωσε. Το έργο, που τίθεται στον κόσμο σήμερα ενώπιον των ανθρώπων με πνευματικές αντιλήψεις, συνίσταται στην προπαρασκευή της ανθρωπότητας για την επικείμενη και τη μέγιστη ίσως, από όλες τις Προσεγγίσεις. Η μέθοδος, η οποία θα εφαρμοσθεί, θα είναι η επιστημονική και η με νοημοσύνη χρησιμοποίηση της Επίκλησης και της Πρόκλησης και η αναγνώριση της τεράστιας δύναμής τους.

(σελίδα 160-1)

Το νέο αυτό έργο επίκλησης είναι το κλειδί της μελλοντικής παγκόσμιας θρησκείας και θα κατανεμηθεί σε δύο μέρη: Θα έχουμε αφ' ενός το επικλητικό έργο των μαζών των ανθρώπων παντού, οι οποίες θα έχουν εξασκηθεί από τους ανθρώπους του κόσμου με πνευματική αντίληψη (οι οποίοι εργάζονται, οποτεδήποτε είναι δυνατόν, στις Εκκλησίες, κάτω από τις οδηγίες του φωτισμένου κλήρου), για να αποδεχθούν το γεγονός των επερχομένων πνευματικών ενεργειών, τις οποίες συγκεντρώνουν ο Χριστός και η πνευματική Του Ιεραρχία και θα έχουν επίσης εξασκηθεί να αναπέμπουν τις δεήσεις τους για φως, απολύτρωση και κατανόηση. Θα έχουμε επίσης το έμπειρο έργο της επίκλησης, όπως θα εκτελείται από εκείνους, που έχουν εκγυμνάσει το νου τους με ορθό διαλογισμό, που γνωρίζουν τη δύναμη των μαγικών τύπων, των μάντραμ ή μαγικών επωδών και των επικλήσεων και οι οποίοι εργάζονται συνειδητά. Αυτοί, θα χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο μερικούς μεγάλους τύπους λέξεων, που θα δοθούν αργότερα στη φυλή, ακριβώς όπως η Κυριακή Προσευχή δόθηκε από τον Χριστό και όπως η Νέα Επίκληση δόθηκε για γενική χρήση αυτήν την εποχή από την Ιεραρχία.

Η νέα αυτή θρησκευτική επιστήμη, για την οποία η προσευχή, ο διαλογισμός και οι τελετουργίες έχουν προπαρασκευάσει την ανθρωπότητα, θα εξασκήσει τους λαούς της για να παρουσιάζουν την εκφωνούμενη αίτηση των λαών του κόσμου σε ορισμένες περιόδους όλο το χρόνο, για να έλθουν σε σχέσεις με το Θεό και για στενότερη πνευματική σχέση μεταξύ τους. Το έργο αυτό, όταν θα διεξαχθεί με ορθό τρόπο, θα προκαλέσει απάντηση εκ μέρους της Ιεραρχίας που αναμένει και του Αρχηγού Της, του Χριστού. Με την ανταπόκριση αυτή η πίστη των μαζών θα μεταβληθεί στην πεποίθηση των ανθρώπων που γνωρίζουν. Μ’ αυτόν τον τρόπο, οι μάζες των ανθρώπων θα μεταμορφωθούν και θα πνευματικοποιηθούν και τα δύο μεγάλα θεία κέντρα ενέργειας ή ομάδες, η Ιεραρχία και η ιδία η ανθρωπότητα, θα αρχίσουν να εργάζονται σε πλήρη αρμονία και ενότητα. Τότε η Βασιλεία του Θεού, με τρόπο πραγματικό και αληθινό, θα αρχίσει να λειτουργεί πάνω στη γη.

(σελίδα 163-4)

Για να συνοψίσουμε, επομένως: η νέα παγκόσμια θρησκεία θα ανεγερθεί πάνω στη βάση της θεμελιώδους αλήθειας, η οποία έχει ήδη αναγνωριστεί.

Ο ορισμός της θρησκείας, που μελλοντικά θα αποδειχθεί ως περισσότερο ακριβής από οιονδήποτε άλλον που διατυπώθηκε μέχρι τώρα από τους θεολόγους, θα μπορούσε να πάρει την εξής μορφή:

Θρησκεία είναι το όνομα που δίνουμε στην επικλητική δέηση της ανθρωπότητας και στην προς τη φωνή αυτή προκαλούμενη ανταπόκριση της μεγαλύτερης Ζωής.

Αυτό είναι, πραγματικά, η από το μέρος αναγνώριση της σχέσης του προς το Σύνολο, αλλά και η συνεχώς επιτεινόμενη αίτηση για διαρκώς μεγαλύτερη επίγνωση αυτής της σχέσης. Αυτή προκαλεί την αναγνώριση του Συνόλου, ότι η αίτηση συντελέστηκε. Είναι η κρούση του κραδασμού της ανθρωπότητας  που έχει ειδικά προσανατολιστεί προς τη μεγάλη Ζωή, της Οποίας αισθάνεται ότι κι αυτή αποτελεί μέρος επί της Ζωής αυτής και, η σε απάντηση αυτού ερχόμενη κρούση της «Αγάπης εκείνης, η οποία περικλείει τα πάντα», προς το μικρότερο κραδασμό. Τώρα μόνο μπορεί η κρούση του ανθρώπινου κραδασμού να γίνει αμυδρώς αισθητή στη Σαμπάλλα. Μέχρι τώρα η πλέον ισχυρή δράση της, έφθανε μόνο μέχρι την Ιεραρχία. Θρησκεία, η επιστήμη της επίκλησης και της πρόκλησης, καθ' όσον αφορά την ανθρωπότητα, είναι η προσέγγιση (στην επερχόμενη Νέα Εποχή) μιας ανθρωπότητας, που είναι πολωμένη ή επικεντρωμένη στη διανόηση: Στο παρελθόν η θρησκεία ήταν μια εντελώς συναισθηματική έλξη. Αφορούσε τις σχέσεις του ατόμου προς τον κόσμο της πραγματικότητας, του αναζητητή υποψηφίου της σοφίας προς τη θεότητα, την οποία αναζητούσε. Η μέθοδός της ήταν η διαδικασία της προσαρμογής του ανθρώπου για την αποκάλυψη αυτής της θεότητας, της επίτευξης μιας τελειότητας, η οποία θα αποτελούσε την εγγύηση αυτής της αποκάλυψης και της ανάπτυξης μιας ευαισθησίας και μιας στοργικής ανταπόκρισης προς τον ιδεώδη Άνθρωπο, η οποία, για τη σημερινή ανθρωπότητα, συνοψίστηκε στο Χριστό. O Χριστός ήλθε για να βάλει τέρμα στον κύκλο της συναισθηματικής αυτής προσέγγισης, η οποία υπήρχε από την εποχή των Ατλάντων. Φανέρωσε ο ίδιος την οραματισθείσα τελειότητα κι έπειτα πρόσφερε στην ανθρωπότητα ένα πλήρως εκδηλωμένο παράδειγμα κάθε δυνατότητας που, μέχρι εκείνη την εποχή, βρισκόταν σε λανθάνουσα κατάσταση μέσα στον άνθρωπο. Η επίτευξη της τελείωσης της εν Χριστώ συνείδησης έγινε ο υπογραμμισθείς για την ανθρωπότητα σκοπός.

Σιγά σιγά σήμερα, η ιδέα μιας παγκόσμιας θρησκείας και η ανάγκη της εμφάνισής της, γίνεται πλατιά επιθυμητή και συντελείται εργασία για την πραγματοποίησή της. Η συγχώνευση των πίστεων αποτελεί τώρα έδαφος συζητήσεων. Τα βάθρα της νέας παγκόσμιας θρησκείας θα τα καθορίσουν όσοι εργάζονται στον τομέα της θρησκείας. Αυτό είναι έργο στοργικής σύνθεσης και θα υπογραμμίζει την ενότητα και τη συναδελφότητα του πνεύματος. Η ομάδα αυτή εργατών, είναι, με ορισμένη έννοια αγωγός της δραστηριότητας του Χριστού, του Παγκόσμιου Εκπαιδευτή. Την εξέδρα της νέας παγκόσμιας θρησκείας θα την κατασκευάσουν πολλές ομάδες, οι οποίες εργάζονται κάτω από τις εμπνεύσεις του Χριστού.

Είναι ανάγκη να θυμούνται οι κληρικοί ότι το πνεύμα του ανθρώπου είναι μεγαλύτερο από όλες τις εκκλησίες και μεγαλύτερο από τις διδασκαλίες τους. Το ανθρώπινο αυτό πνεύμα μια μέρα θα τους κατανικήσει και θριαμβευτικά θα προχωρήσει στη βασιλεία του Θεού και θα τους αφήσει πολύ πίσω, εκτός αν εισέλθουν κι αυτοί ως ταπεινό μέρος της ανθρώπινης μάζας. Τίποτε κάτω από τον ουρανό δεν μπορεί να αναχαιτίσει την πρόοδο της ανθρώπινης ψυχής στη μακρόχρονή της οδοιπορία από το σκοτάδι προς το φως, από το απατηλό προς το πραγματικό, από το θάνατο προς την αθανασία και από την άγνοια προς τη σοφία. Αν οι μεγάλες οργανωμένες θρησκευτικές ομάδες σε κάθε χώρα, που αποτελούν το σύνολο των θρησκευμάτων, δεν προσφέρουν πνευματική καθοδήγηση και βοήθεια, η ανθρωπότητα θα ανακαλύψει άλλη οδό. Τίποτε δεν είναι δυνατό να απομακρύνει το πνεύμα του ανθρώπου από το θεό.

Οι Εκκλησίες της Δύσης επίσης, χρειάζονται κι αυτές να αντιληφθούν ότι, κατά βάση, δεν υπάρχει παρά μια και μόνη Εκκλησία, και δεν είναι ανάγκη η μια αυτή Εκκλησία να είναι ο ορθόδοξος Χριστιανικός θεσμός. Ο Θεός εργάζεται κατά πολλούς τρόπους, μέσα από πολλές πίστεις και πολλές θρησκείες. Με την ένωσή τους θα αποκαλυφθεί η πληρότητα της αλήθειας. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που επιβάλλουν την εξάλειψη των επουσιωδών διδασκαλιών και, με την υπογράμμιση εκείνων που ενισχύουν την ενότητά τους, θα αποκαλυφθεί η πληρότητα της αλήθειας. Αυτό ακριβώς θα κάνει η νέα παγκόσμια θρησκεία και η επιτέλεση αυτού του έργου θα προχωρήσει γρήγορα μετά την επανεμφάνιση του Χριστού.

(σελίδα 168-9-170)

Υπάρχουν δύο ομάδες, οι οποίες μπορούν πολλά πράγματα να κάνουν. Όσοι χειρίζονται σήμερα τους οικονομικούς πόρους του κόσμου, αν θελήσουν να συλλάβουν τη νέα οπτασία και να δουν επίσης την επιγραφή πάνω στον τοίχο, η οποία σημειώνει το τέλος και την καταστροφή της παλιάς τάξης και κατά δεύτερο λόγο, οι μάζες των αγαθών, με ειικρινείς διαθέσεις ανθρώπων, σε όλες τις τάξεις και όλες τις σφαίρες επιρροής.

Οι καλής θέλησης και με πνευματικές διαθέσεις άνθρωποι, πρέπει να αποβάλουν τη σκέψη ότι, σχετικά είναι άχρηστοι, ασήμαντοι κι ανωφελείς και να αντιληφθούν ότι σήμερα (στην κρίσιμη και αποφασιστική στιγμή που έφθασε), μπορούν να εργαστούν δυναμικά. Οι Δυνάμεις του Κακού νικήθηκαν, αν και ακόμη δεν «σφραγίστηκαν» πίσω από τη θύρα, όπου μπορεί να τις θέσει η ανθρωπότητα, πράγμα το οποίο προείπε η Νέα Διαθήκη ότι θα συμβεί. Το κακό αναζητεί κάθε δυνατή δίοδο για μια νέα προσέγγιση, κι αυτό μπορούμε με πεποίθηση να το πούμε και να το επαναλάβουμε  οι μικροί άνθρωποι του κόσμου, οι φωτισμένοι κι ανιδιοτελείς στις απόψεις τους, υπάρχουν σε επαρκή αριθμό, ώστε να κάνουν τη δύναμή τους αισθητή αν το θελήσουν. Υπάρχουν εκατομμύρια πνευματικά σκεπτόμενων ανδρών και γυναικών σε κάθε χώρα, που όταν θα φθάσουν στο σημείο να πλησιάσουν ως παράταξη το ζήτημα αυτό του χρήματος, μπορούν να του δώσουν κατεύθυνση νέα και μόνιμη. Υπάρχουν συγγραφείς και διανοούμενοι σε όλες τις χώρες, που μπορούν να προσθέσουν την ισχυρή τους βοήθεια και οι οποίοι θα το κάνουν, αν τους πλησιάσουμε με τον ορθό τρόπο. Υπάρχουν σπουδαστές του εσωτερισμού και αφοσιωμένοι κληρικοί, προς τους οποίους μπορούμε να απευθύνουμε έκκληση προς βοήθεια για την προετοιμασία της οδού της επιστροφής του Χριστού, ιδιαίτερα αν η βοήθεια είναι η δαπάνη χρήματος και χρόνου για την εμπέδωση ορθών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και η ανάπτυξη και διάδοση της καλής θέλησης.

(σελίδα 189-90)

Δεν πρέπει να υπάρχει απαισιοδοξία, όσον αφορά το μέλλον της ανθρωπότητας ή απογοήτευση για την εξαφάνιση της παλιάς τάξης πραγμάτων. «To καλό, το αληθινό και το ωραίο», πλησιάζει να έλθει και υπεύθυνη γι αυτό είναι η ανθρωπότητα και όχι οποιαδήποτε άλλη εξωτερική θεία επέμβαση. Η ανθρωπότητα είναι υγιής και αφυπνίζεται γρήγορα. Διερχόμαστε το στάδιο, στο οποίο όλα τα πράγματα διασαλπίζονται από τις στέγες των σπιτιών ακριβώς όπως δήλωσε ο Χριστός ότι θα συμβεί  και, επειδή ακούμε ή διαβάζουμε για το κύμα της ανηθικότητας, της εγκληματικότητας, των αισθησιακών ηδονών ή της σπατάλης για είδη πολυτέλειας, καταλαμβανόμαστε από τάση απογοήτευσης. Είναι λογικό όμως να θυμόμαστε ότι το να έλθουν όλα αυτά στην επιφάνεια και να τα μάθουν όλοι οι άνθρωποι είναι πράγμα σωτήριο. Είναι κάτι που ομοιάζει με την ψυχολογική κάθαρση του υποσυνείδητου, στην οποία υποβάλλονται τα άτομα. Προοιωνίζει την εγκαινίαση μιας νέας και καλύτερης εποχής.

Υπάρχει εργασία προς εκτέλεση και οι άνθρωποι καλής θέλησης, που είναι προικισμένοι με το πνευματικό ένστικτο και με Χριστιανική εκπαίδευση αληθινή, οφείλουν να την εκτελέσουν. Οφείλουν να εγκαινιάσουν την εποχή της χρήσης του χρήματος για χάρη της πνευματικής Ιεραρχίας και να φέρουν την ανάγκη αυτή στον κόσμο της επίκλησης. Η επίκληση είναι ο ανώτατος τύπος προσευχής, εξ όσων διαθέτουμε και μια νέα μορφή θείας έκκλησης, την οποία κατέστησε τώρα δυνατή η γνώση του διαλογισμού.

Δεν υπάρχει τίποτε που να χρειάζεται να προσθέσουμε όσον αφορά τον τρόπο της έκκλησης για προσφορά χρήματος θάρρους και κατανόησης. Αν το θάρρος του Χριστού, καθ' όσον αντιμετωπίζει την επάνοδό Του στο φυσικό αυτό εξωτερικό κόσμο, αν η ανάγκη της ανθρωπότητας για ορθές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και το έργο θυσίας των μαθητών του Χριστού, δεν αρκούν για να σας μεταδώσουν το πυρ και να εμφυσήσουν ενεργητικότητα, σε σας και σε εκείνους τους οποίους μπορείτε να πλησιάσετε, τίποτε άλλο δεν μπορεί να ειπωθεί που να έχει οιανδήποτε χρησιμότητα.

(σελίδα 193-4)

Στην εποχή, στην οποία εισερχόμαστε τώρα, την εποχή του Υδροχόου, ο τρόπος αυτός της ομαδικής εργασίας θα φθάσει σε σημείο ανάπτυξης πολύ υψηλό και ο κόσμος θα σωθεί και θα ανοικοδομηθεί πολύ περισσότερο μέσα από τις ομάδες παρά από τα άτομα.

(σελίδα 196)

Η αφύπνιση της τάξης των διανοουμένων σε όλες τις χώρες στην αναγνώριση της ανθρωπότητας, αποτελεί το προοίμιο της εμπέδωσης της αδελφότητας. Ο άνθρωπος αναγνωρίζει την ενότητα της ανθρώπινης οικογένειας, Προτού όμως η ενότητα αυτή μπορέσει να προσλάβει μορφή σε μέτρα εποικοδομητικά, υπάρχει ουσιώδης ανάγκη ολονέν περισσότεροι από τους διανοουμένους άνδρας και γυναίκας καθ' όλον τον κόσμο να συντριβούν τους διανοητικούς φραγμούς, που υφίστανται μεταξύ των φυλών, των εθνών και των διαφόρων τύπων είναι ουσιώδης ανάγκη ο Νέος Όμιλος των Παγκόσμιων εξυπηρετητών να αναλάβει κι αυτός στον έξω κόσμο τον τύπο εκείνο δράσης, που εκδήλωσε η Ιεραρχία στην ανάπτυξη και υλοποίηση του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων εξυπηρετητών. Με την αποτύπωση και την έκφραση ορισμένων μεγάλων ιδεών, οι άνθρωποι παντού πρέπει να οδηγηθούν στην κατανόηση των θεμελιωδών ιδεωδών, που θα διέπουν τη νέα εποχή. Αυτό είναι το κύριο έργο του Νέου Ομίλου Παγκόσμιων εξυπηρετητών.

(σελίδα 198-9)

Όλοι μας μπορούμε να κάνουμε κάτι για να τεθεί τέρμα στη σημερινή φοβερή κατάσταση του κόσμου και να βελτιώσουμε τις υφισταμένες συνθήκες και ο τελευταίος από μας μπορεί να παίξει το ρόλο του στην εγκαινίαση της νέας εποχής, της καλής θέλησης και της κατανόησης. Πρέπει όμως να εννοήσουμε ότι δεν εργαζόμαστε για καμιά συντέλεια, αλλά ότι ο κύριος αντικειμενικός μας σκοπός αυτήν την εποχή είναι διπλός:

1. Να συντρίψουμε τους αρχαίους και πονηρούς ρυθμούς και να θεσπίσουμε ένα ρυθμό νέο και καλύτερο. Αν μπορέσουμε να αναστείλουμε την παγίωση των παλιών κακών από τα οποία προέκυψε ο παγκόσμιος πόλεμος και να αναχαιτίσουμε τις σε κάθε έθνος αντιδραστικές δυνάμεις, θα ανοίξουμε το δρόμο για ό,τι είναι νέο και θα ανοίξουμε τη θύρα στη δράση του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών σε κάθε χώρα  του Ομίλου εκείνου, που είναι το όργανο του Χριστού.

2. Να ενώσουμε και να συγχωνεύσουμε την ομαδική έφεση και τη διακαή επιθυμία των απανταχού ανθρώπων, με τρόπο ώστε η απήχηση της παράκλησης της ανθρωπότητας να γίνει αρκετά ισχυρή, ώστε να φθάσει μέχρι την πνευματική Ιεραρχία.

Αυτό θα απαιτήσει θυσίες, κατανόηση και βαθιά αγάπη προς τους συνανθρώπους μας. Θα απαιτήσει επίσης νοημοσύνη και σύνεση και πρακτική αντίληψη των παγκόσμιων υποθέσεων. Όσο προχωρεί το έργο της εμπέδωσης ορθών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων (που αποτελεί τη βασική ανάγκη του κόσμου) και, όσο η μέθοδος για να επιτευ­χθεί αυτό, δηλ. η καλή θέληση, αναπτύσσεται, ο Χριστός και οι μαθητές Του θα έρχονται ολοένα πλησιέστερα προς την ανθρωπότητα,

 (σελίδα 202-3)