ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ - ΜΕΡΟΣ ΟΓΔΟΟ
ΒΙΒΛΙΑ
8) ΕΣΩΤΕΡΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ Β
ΕΣΩΤΕΡΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ Β
Τη στιγμή που ο άνθρωπος θα ταυτιστεί με την ψυχή του και όχι με τη μορφή του, τότε καταλαβαίνει τη σημασία του Νόμου της θυσίας. Κυβερνιέται αυτόματα απ' αυτόν. Είναι κάποιος που με εσκεμμένη πρόθεση διαλέγει να πεθάνει. Όμως αυτό δεν συνεπάγεται πόνο, ούτε θλίψη, ούτε και πραγματικό θάνατο.
Αυτό είναι το μυστήριο της πλάνης και της θυμαπάτης. Από τους δύο αυτούς παράγοντες που μας κρατούν αιχμάλωτους όλοι οι Παγκόσμιοι Σωτήρες είναι απαλλαγμένοι. Δεν εξαπατούνται. Καλό είναι να υποδείξουμε εδώ πως στη Νέα Εποχή, θα διευρύνουμε την αντίληψη που έχουμε αυτού του όρου: Παγκόσμιος Σωτήρας. Για την ώρα τον εφαρμόζουμε πρώτιστα στις ψυχές εκείνες που προβάλλουν πάνω στην ακτίνα της διδασκαλίας, τη δεύτερη ή Χριστική ακτίνα. Αυτές αναπαριστάνουν το δράμα της σωτηρίας. Όμως αυτό είναι λάθος, που οφείλεται στην υπερισχύουσα συγκινησιακή θυμαπάτη της Ιχθυακής Εποχής. Η αστρική αυτή επίδραση έχει τις ρίζες της στον Ατλάντιο πολιτισμό που πέρασε και που προηγήθηκε του δικού μας. Σε εκείνον τον καιρό, το αστρικό σώμα ήταν το αντικείμενο της προσοχής. Πολλά που συμβαίνουν σήμερα και που μπορεί ακόμα να εξελιχτούν, έχουν τις ρίζες τους σ’ αυτήν την όψη της ενέργειας. Σπόροι που είχαν σπαρθεί την εποχή εκείνη ανθοφορούν τώρα. Αυτό είναι πολύ καλό κι αναγκαίο, μολονότι ως εμπειρία φέρνει απόγνωση.
Αλλά πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι Παγκόσμιοι Σωτήρες προβάλλουν για να υπηρετήσουν τη φυλή, με θυσία κάποιου είδους σε πολλές κατευθύνσεις και πολλές μορφές. Μπορεί να είναι μεγάλοι ηγέτες, είτε δικτάτορες, πολιτικοί, άνθρωποι του κράτους, επιστήμονες και καλλιτέχνες. Το έργο τους είναι έργο σωτηρίας, αποκατάστασης ή ανακαίνισης και αποκάλυψης και, διαμέσου της θυσίας του εαυτού τους, το πετυχαίνουν. Ως τέτοιοι, πρέπει να αναγνωρίζονται ακριβώς όπως είναι. Τώρα παρεξηγούνται, παρερμηνεύονται και κρίνονται περισσότερο από τα λάθη τους παρά από τις επιδιώξεις τους. Όμως είναι ψυχές αφοσιωμένες. Σώζουν. Ανυψώνουν. Ολοκληρώνουν. Φωτίζουν. Και το καθαρό αποτέλεσμα του έργου τους, από τη σκοπιά της τελικής ιστορίας είναι καλό.
(σελίδα 94-5)
...οι τρεις μεγάλες επιστήμες που θα έρθουν στο προσκήνιο στη Νέα Εποχή και που θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα από το μη πραγματικό στο πραγματικό και από την έφεση στην πραγμάτωση, είναι:
1. Η επιστήμη του Διαλογισμού, η επερχόμενη επιστήμη του νου.
2. Η επιστήμη της Ανταχκάρανα, ή η επιστήμη της γεφύρωσης που πρέπει να συμβεί ανάμεσα στον ανώτερο και τον κατώτερο νου.
3. Η επιστήμη της Υπηρεσίας, που είναι μια συγκεκριμένη τεχνική ενοποίησης.
(σελίδα 118-9)
Το σύμβολο για την Υδροχοϊκή Εποχή είναι ένας άνθρωπος που κουβαλά στους ώμους μια στάμνα με νερό, τόσο γεμάτη που ξεχειλίζει και τρέχει για όλους χωρίς εξαίρεση και όμως δεν λιγοστεύει. Το σύμβολο αυτού του Νόμου της Υπηρεσίας είναι πολύ όμοιο, αλλά η διαφορά βρίσκεται σ’ αυτό: Ότι ο άνθρωπος στέκει, εντελώς ισορροπημένος με μορφή σταυρού, με τους βραχίονες σε έκταση και με τη στάμνα του νερού πάνω στο κεφάλι του. Στη διαφορά αυτή βρίσκονται αρκετά πράγματα που έχουν πραγματική σημασία. Η στάμνα του νερού, που ισορροπείται πάνω στους ώμους, είναι σημείο του βάρους της υπηρεσίας. Δεν είναι εύκολο να υπηρετούμε. Ο άνθρωπος σήμερα μόλις αρχίζει να μαθαίνει πως να υπηρετεί. Η στάμνα του νερού πάνω στο κεφάλι του ανθρώπου, που ήταν πάνω στο σταυρό της θυσίας για τόσο πολύ χρόνο που η στάση αυτή του έγινε εντελώς φυσική, δείχνει πως ο σταυρός, που τον στήριζε για τόσο μεγάλο διάστημα, τώρα έχει εξαφανιστεί. Ο άνθρωπος με τη στάμνα του νερού πάνω στο κεφάλι του μας δείχνει ευστάθεια, ισοζύγιο και ισορροπία. Γι' αυτήν την ισορροπία, η κατανόηση του Νόμου της Μαγνητικής Παρόρμησης τον έχει προετοιμάσει. Πρόκειται για το Νόμο της Πολικής Ένωσης και το σύμβολο του είναι η απαρχή του ζωδιακού συμβόλου του αστερισμού Ζυγού - ισορροπία και υπηρεσία. Οι τελευταίες είναι οι δύο εκφράσεις του θείου που είναι, σήμερα, ο επόμενος κατά σειρά αντικειμενικός σκοπός του ανθρώπου.
Η υπηρεσία συνήθως ερμηνεύεται ως κάτι το εξαιρετικά επιθυμητό και σπάνια συνειδητοποιείται πόσο εξαιρετικά δύσκολη είναι ουσιαστικά. Συνεπάγεται τόσο μεγάλη θυσία χρόνου και ενδιαφερόντων και των προσωπικών ιδεών του ατόμου, απαιτεί εξαιρετικά σκληρή δουλειά, επειδή καθιστά αναγκαία την ηθελημένη προσπάθεια, τη συνειδητή σοφία και την ικανότητα να δουλεύουμε χωρίς προσκόλληση. Αυτές τις ιδιότητες δεν είναι εύκολο να τις αποκτήσει ο μέσος ζηλωτής και όμως σήμερα η τάση για υπηρεσία είναι μια στάση που ισχύει για μια τεράστια πλειονότητα ανθρώπων του κόσμου. Τέτοια υπήρξε η επιτυχία της εξελικτικής διαδικασίας.
Η υπηρεσία θεωρείται συχνά μια προσπάθεια να καταφέρουμε τους ανθρώπους να συμφωνήσουν με την άποψη εκείνου που υπηρετεί, επειδή αυτό που ο επίδοξος εξυπηρετητής έχει βρει ότι είναι καλό και αληθινό και χρήσιμο, πρέπει αναγκαστικά να είναι καλό και αληθινό και χρήσιμο για όλους. Η υπηρεσία θεωρείται κάτι που προσφέρουμε στους φτωχούς, τους βασανισμένους, τους αρρωστημένους και τους δυστυχείς, επειδή νομίζουμε πως θέλουμε να τους βοηθήσουμε, ελάχιστα αντιλαμβανόμενοι πως πρώτιστα αυτή η βοήθεια προσφέρεται επειδή εμείς οι ίδιοι δεν νιώθουμε άνετα με τις καταθλιπτικές συνθήκες και πρέπει ως εκ τούτου να προσπαθήσουμε να τις βελτιώσουμε ώστε εμείς οι ίδιοι να ανακουφιστούμε και πάλι. Η πράξη της τέτοιας βοήθειας μας απαλλάσσει από τη μιζέρια μας, ακόμα κι αν δεν καταφέρουμε να απαλλάξουμε ή να ανακουφίσουμε τους πάσχοντες.
Η υπηρεσία είναι συχνά ένδειξη μιας πολυάσχολης και υπερβολικά δραστήριας ιδιοσυγκρασίας, ή μιας αυτάρεσκης διάθεσης, που οδηγεί τον κάτοχο της σε μια επίμοχθη προσπάθεια να μεταβάλει καταστάσεις και να τις κάνει αυτό που ο ίδιος νομίζει ότι πρέπει να είναι, εξαναγκάζοντας μ' αυτόν τον τρόπο τον κόσμο να συμμορφωθεί μ' αυτό που ο εξυπηρετητής νομίζει πως πρέπει να γίνει.
Ή πάλι, η υπηρεσία μπορεί να πηγάζει από μια φανατική επιθυμία να βαδίσουμε στα βήματα του Χριστού, του μεγάλου Υιού του Θεού ο Οποίος "διήλθε ευεργετών" αφήνοντας ένα παράδειγμα ώστε να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε τα βήματα Του. Οι άνθρωποι, συνεπώς, υπηρετούν από μια αίσθηση υπακοής και όχι από μια πηγαία διάθεση να προσεγγίσουν τους στερούμενους. Η ουσιαστική ιδιότητα για την υπηρεσία συνεπώς λείπει και από την αρχή δεν καταφέρνουν να κάνουν τίποτε περισσότερο από ορισμένες χειρονομίες. Υπηρεσία μπορεί όμοια να προσφερθεί από μια βαθιά ριζωμένη επιθυμία για πνευματική τελειότητα, θεωρείται ως ένα από τα αναγκαία προσόντα για τη μαθητεία και, κατά συνέπεια, αν κανείς πρόκειται να είναι μαθητής, πρέπει να υπηρετεί. Η θεωρία αυτή είναι σωστή, αλλά η ζώσα ουσία της υπηρεσίας λείπει. Το ιδεώδες είναι ορθό και αληθινό και άξιο, αλλά το ελατήριο που βρίσκεται πίσω από την όλη προσπάθεια είναι ολότελα εσφαλμένο. Υπηρεσία μπορεί επίσης να προσφερθεί επειδή γίνεται ολοένα και περισσότερο της μόδας και επειδή γίνεται συνήθεια να απασχολείται κανείς με κάποια μορφή υπηρεσίας. Το κύμα διογκώνεται. Όλοι ασχολούνται ενεργά με την υπηρεσία σε κοινωφελή κινήματα, σε φιλανθρωπικές προσπάθειες, στο έργο του Ερυθρού Σταυρού, σε εκπαιδευτική αναμόρφωση και στο έργο της βελτίωσης των καταθλιπτικών παγκόσμιων συνθηκών. Είναι της μόδας να υπηρετούμε με κάποιο τρόπο. Η υπηρεσία δίνει μια αίσθηση δύναμης. Η υπηρεσία μας φέρνει φίλους. Η υπηρεσία είναι μια μορφή ομαδικής δραστηριότητας και συχνά φέρνει απείρως περισσότερα στον εξυπηρετητή (με έννοια εγκόσμια) παρά στον εξυπηρετούμενο.
Και μολαταύτα, παρ' όλα αυτά που δείχνουν εσφαλμένα κίνητρα και απατηλή έφεση, υπηρεσία κάποιου τύπου προσφέρεται διαρκώς και πρόθυμα. Η ανθρωπότητα βρίσκεται στο δρόμο της ορθής κατανόησης της υπηρεσίας. Αρχίζει να παρουσιάζει ανταπόκριση σ’ αυτόν τον καινούριο νόμο και μαθαίνει να αντιδρά στη σταθερά επιβαλλόμενη θέληση της μεγάλης εκείνης Ζωής που εμψυχώνει τον αστερισμό Υδροχόο, ακριβώς όπως ο ηλιακός μας Λόγος εμψυχώνει το ηλιακό μας σύστημα και ο πλανητικός μας Λόγος εμψυχώνει το δικό μας πλανήτη γη.
Η ιδέα της υπηρεσίας, αυτήν την εποχή, είναι η βασική ιδέα που πρέπει να κατανοηθεί κατά βάθος γιατί (μ' αυτήν την κατανόηση) ανοίγουμε διάπλατα τον εαυτό μας στις καινούριες επιδράσεις που εισρέουν. Ο Νόμος της Υπηρεσίας είναι η έκφραση της ενέργειας μιας μεγάλης Ζωής, η οποία, σε συνεργασία με τον Ένα "μέσα στον Οποίο ζούμε, κινούμαστε και υπάρχουμε", υποβάλλει την ανθρώπινη οικογένεια σε ορισμένες επιδράσεις και ρεύματα ενέργειας που με τον καιρό θα κάνουν τρία πράγματα:
1. Θα αφυπνίσουν το κέντρο της καρδιάς μέσα σε όλους τους ζηλωτές και μαθητές.
2. Θα επιτρέψουν στη συγκινησιακά πολωμένη ανθρωπότητα να συγκεντρωθεί με νοημοσύνη στο νου.
3. Θα μεταφέρει την ενέργεια του ηλιακού πλέγματος μέσα στην καρδιά.
Η ανέλιξη αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "συνείδηση της καρδιάς" ή η ανάπτυξη του αληθινού αισθήματος είναι το πρώτο βήμα στην ομαδική επίγνωση. Αυτή η ομαδική επίγνωση κι αυτή η ταύτιση με την όψη αίσθημα όλων των ομίλων είναι η ιδιότητα που οδηγεί στην υπηρεσία - μια υπηρεσία που προσφέρεται όπως την προσφέρουν οι Διδάσκαλοι και όπως μας την έδειξε ο Χριστός στη Γαλιλαία.
Συνεπώς η υπηρεσία που προσφέρεται σήμερα είναι αυτό που είναι επειδή η ανταπόκριση των ανθρώπων σ’ αυτές τις καινούριες Υδροχοϊκές επιδράσεις αποτυπώνεται για την ώρα στο αστρικό σώμα και βρίσκει την εκδήλωση της διαμέσου του ηλιακού πλέγματος. Αυτό αποτελεί εξήγηση της συγκινησιακής φύσης της πιο πολλής υπηρεσίας που προσφέρεται στον κόσμο την εποχή αυτή. Ευθύνεται για το μίσος που προκαλείται από εκείνους που αντιδρούν ευαίσθητα στον πόνο και που, εξαιτίας της συγκινησιακής τους ταύτισης με τον πόνο, ρίχνουν το φταίξιμο για τις καταθλιπτικές συνθήκες που συναντούν πάνω σ’ ένα πρόσωπο ή μια ομάδα προσώπων. Ευθύνεται επίσης για τη γενικά μη ικανοποιητική φύση μεγάλου μέρους αυτού που γίνεται για την ανακούφιση των συνθηκών. Δεν είναι ικανοποιητικό από την ανώτερη σκοπιά της ψυχής.
Όταν, ωστόσο, η υπηρεσία που προσφέρουμε βασίζεται σε νοητική ανταπόκριση στην ανάγκη της ανθρωπότητας, τότε βγάζουμε το όλο πρόβλημα έξω από το πέπλο της πλάνης και έξω από την κοιλάδα της παγκόσμιας θυμαπάτης. Τότε οι παρορμήσεις να υπηρετήσουμε αποτυπώνονται στο κέντρο της καρδιάς και όχι στο ηλιακό πλέγμα και όταν αυτό γενικευτεί, τότε θα έχουμε μια πιο ευτυχή και πιο πετυχημένη εκδήλωση της υπηρεσίας.
(σελίδα 120-4)
Οι προσπάθειες του εξυπηρετητή πρέπει να στρέφονται σε δύο κατευθύνσεις:
1. Στο έργο της βοήθειας των άλλων να "στέκουν σε πνευματικό είναι", όπως ο ίδιος μαθαίνει να στέκει.
2. Στη βοήθεια του ατόμου να εκφράσει την υπηρεσία του στον εκλεγμένο τομέα του, όπως το ίδιο επιθυμεί να την εκφράσει και όχι όπως ο παρακολουθών βοηθός θεωρεί πως πρέπει να την προσφέρει.
Εδώ θα ήθελα να διασαφηνίσω ένα σημείο. Το έργο εκείνων που δουλεύουν κάτω από το Νόμο της Υπηρεσίας δεν πραγματοποιείται πρώτιστα με τον όμιλο εκείνο μέσα στο σημερινό κόσμο που εργάζεται κάτω από την επίδραση της γενικής εκείνης ανταπόκρισης στην οποία αναφερθήκαμε ενωρίτερα. Τα αποτελέσματα αυτά εύκολα κατευθύνονται στις δραστηριότητες εκείνες που, με μαζικό τρόπο, εκδηλώνονται ως φιλανθρωπική προσπάθεια, ως εκπαιδευτικά πειράματα ή ως κοινωνικές προσπάθειες στη ζωή της κοινότητας. Το όνομα όσων ανταποκρίνονται μ' αυτόν τον τρόπο είναι λεγεών και η θέληση για υπηρεσία μ' αυτό το συγκεκριμένο τρόπο δεν χρειάζεται ώθηση. Η αξιοπρόσεκτη ανταπόκριση στις πολλές πρόσφατες καμπάνιες για την καλή θέληση το απέδειξε αυτό σαφώς. Αλλά το έργο του νέου τύπου εξυπηρετητή κατευθύνεται προς εκείνους που αυτή τη στιγμή αποκαθιστούν ψυχική επαφή και που κατά συνέπεια μπορούν να εργαστούν κάτω από τον καινούριο επερχόμενο Υδροχοϊκό Νόμο. Ο τελευταίος συγκεντρώνεται γύρω από την ιδιότητα να στέκουμε, όχι μόνο σε πνευματικό είναι, αλλά και μαζί με άλλους, δουλεύοντας μαζί τους υποκειμενικά, τηλεπαθητικά και συνθετικά. Αυτή η διάκριση αξίζει να προσεχτεί γιατί κάποιος μπορεί εύκολα να σπαταλήσει προσπάθεια μπαίνοντας σε τομείς που ήδη τυγχάνουν καλού χειρισμού από τη σκοπιά της επίτευξης των μονάδων (ατόμων) σ’ αυτόν τον τομέα.
(σελίδα 132-3)
Ακτίνα Ι. Οι Εξυπηρετητές πάνω σ’ αυτήν την ακτίνα, αν είναι εκπαιδευμένοι μαθητές, εργάζονται μέσα από αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί η επιβολή της θέλησης του Θεού πάνω στο νου των ανθρώπων. Αυτό το κάνουν μέσα από μια πανίσχυρη κρούση ιδεών πάνω στο νου των ανθρώπων και την έμφαση των αρχών που κυβερνούν και που πρέπει να οικειοποιηθεί η ανθρωπότητα. Αυτές οι ιδέες, όταν κατανοηθούν από τον υποψήφιο επιφέρουν δύο αναπτύξεις. Πρώτον, εγκαινιάζουν μια περίοδο καταστροφής και ενός ξεσπάσματος αυτού που είναι παλιό και εμποδίζει, κι αυτό ακολουθείται αργότερα από μια καθαρή αναλαμπή της νέας ιδέας και της επακόλουθης κατανόησης από το νου των νοήμονων της ανθρωπότητας. Αυτές οι ιδέες ενσωματώνουν μεγάλες αρχές και αποτελούν τις ιδέες της Νέας Εποχής. Επομένως αυτοί οι εξυπηρετητές εργάζονται ως άγγελοι καταστροφής του Θεού, που καταστρέφουν την παλιά μορφή, αλλά όμως, πίσω από όλα αυτά βρίσκεται το κίνητρο της αγάπης.
Με το μέσο υποψήφιο όμως, ο οποίος είναι πάνω στην πρώτη ακτίνα, η δραστηριότητα δεν είναι τόσο νοήμων. Αντιλαμβάνεται την ιδέα που είναι αναγκαία για τη φυλή, αλλά ζητά να την επιβάλλει κύρια σαν δική του ιδέα, σαν κάτι που το έχει δει και το έχει κατανοήσει και το οποίο ζητά ανυπόμονα να το επιβάλει πάνω στους συνανθρώπους του για δικό τους καλό, όπως αυτός το βλέπει. Αναπόφευκτα καταστρέφει όσο γρήγορα δομεί και τελικά καταστρέφει τον εαυτό του. Πολλοί αξιόλογοι ζηλωτές και μαθητές που εκπαιδεύονται για υπηρεσία τώρα, εργάζονται με αυτόν τον άσχημο τρόπο.
(σελίδα 141)
Οι μαθητές και οι εξυπηρετητές πάνω στη δεύτερη Ακτίνα είναι "απασχολημένοι με τη δόμηση συνηθειών για εκείνες τις δυναμικές οντότητες που η λειτουργία τους υπήρξε πάντα το να φορτίζουν το νου των ανθρώπων και με αυτόν τον τρόπο να τους ωθούν σε εκείνη τη νέα και καλύτερη εποχή που θα επιτρέψει την ενθάρρυνση των ψυχών των ανθρώπων". Έτσι το αναφέρει το Αρχαίο Σχόλιο, αν είναι να μεταφράσω σε σύγχρονες λέξεις την αρχαία του φρασεολογία. Με τη μαγνητική, ελκτική, συμπαθητική κατανόηση και τη σοφή χρήση της αργής δράσης, που βασίζεται πάνω στην αγάπη, εργάζονται οι εξυπηρετητές πάνω σε αυτήν την ακτίνα. Σήμερα η δύναμη τους γίνεται πανίσχυρη.
(σελίδα 142)
Κανένας από αυτούς που συμμετέχουν στην ιεραρχική σταυροφορία δεν μπορεί να εργαστεί στην πραγματικότητα χωρίς τον έναν ή τον άλλον και κανένας όμιλος δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος του. Η διαφορά ανάμεσα στις μεθόδους της παλιάς εποχής κι αυτές της νέας μπορεί να εκφραστεί στην ιδέα της αρχηγίας από τον ένα και της αρχηγίας από τους πολλούς. Είναι η διαφορά ανάμεσα στην επιβολή μιας ατομικής ανταπόκρισης σε μια ιδέα, που δημιουργεί ομαδικό ιδεαλισμό και που εστιάζεται σε μια συγκεκριμένη μορφή, προωθώντας την ανάδυση της ιδέας χωρίς την επικράτηση οποιουδήποτε ατόμου. Αυτό σήμερα είναι το μεγαλύτερο έργο του μαθητή της έβδομης ακτίνας και γι' αυτό το στόχο θα πρέπει να αφιερώνει κάθε ενέργεια.
(σελίδα 145-6)
Όλες αυτές οι ακτίνες εργάζονται σήμερα για την εκτέλεση μιας συγκεκριμένης ομαδικής ιδέας των επτά Διδασκάλων οι οποίοι, μέσα από τους εκλεγμένους και επίλεκτους εξυπηρετητές, συμμετέχουν ενεργά στο έργο, που είναι το έργο που εγκαινίασε η έβδομη ακτίνα. Συνδέεται επίσης με την εισερχόμενη επιρροή του Υδροχόου. Οι Διδάσκαλοι, στους μεγάλους ομίλους των μαθητών τους, που λειτουργούν όλοι τους πάνω στα πέντε επίπεδα της ανθρώπινης ανάπτυξης, έχουν μελετήσει με ακρίβεια τους αποδεδεγμένους μαθητές τους, τους μαθητές που έχουν κάτω από την επίβλεψη τους και που δεν έχουν γίνει ακόμη αποδεκτοί και τους υποψήφιους του κόσμου. Έχουν συγκεντρώσει έναν αριθμό από αυτούς για να ενωθούν μαζί σε έναν όμιλο πάνω στο φυσικό πεδίο. Η βάση γι' αυτήν την επιλογή είναι:
α. Ευαισθησία στην Υδροχοϊκή επιρροή.
β. Επιθυμία να εργαστούν μέσα σε έναν όμιλο ως ένα ακέραιο τμήμα του ομίλου και να μην έχουν καμία προσωπική φιλοδοξία ή επιθυμία να γίνουν ηγέτες. Όπου υπάρχει αυτή η επιθυμία να είναι ηγέτης, εκείνος ο μαθητής αυτόματα (αν και μόνο προσωρινά) απομακρύνεται και είναι ακατάλληλος γι' αυτήν την ομαδική προσπάθεια. Μπορεί ακόμη να κάνει καλό έργο, αλλά θα είναι ένα δευτερεύον έργο και θα συνδέεται πιο στενά με την παλιά εποχή παρά με το έργο του Νέου Ομίλου Παγκόσμιων εξυπηρετητών.
γ. Μια αφιέρωση που δεν κατακρατά τίποτε, που θα μπορούσε να δοθεί σωστά.
δ. Μια αβλάβεια που, αν και δεν είναι τελειοποιημένη, υπάρχει ως ένα ιδανικό για το οποίο ο υποψήφιος μοχθεί διαρκώς.
(σελίδα 146-7)
Συνεπώς, με τη μορφή προκαταρκτικής δήλωσης, έχουμε τους ακόλουθους αντικειμενικούς σκοπούς στο ομαδικό έργο της Νέας Εποχής, καθώς αρχίζουν την πειραματική τους εμφάνιση αυτήν την εποχή. Οι μεταγενέστεροι και πιο εσώτεροι αντικειμενικοί σκοποί θα προβάλουν καθώς οι προηγούμενοι θα κατακτούνται.
1. Ομαδική Ενότητα. Αυτό πρέπει να επιτευχθεί διαμέσου της εφαρμογής της αγάπης, που είναι μέρος της εφαρμογής της Παρουσίας του Θεού, διαμέσου υποταγής της ζωής της προσωπικότητας στην ομαδική ζωή και της σταθερής, όλο αγάπη, ζώσας υπηρεσίας.
2. Ομαδικός Διαλογισμός. Οι όμιλοι αυτοί με το χρόνο θα είναι θεμελιωμένοι στο βασίλειο των ψυχών και το έργο που θα γίνεται, θα ελαύνεται και θα διεξάγεται από τα ανώτερα νοητικά επίπεδα στην εκδήλωση της ενατενιστικής ζωής. Αυτό συνεπάγεται τη διττή δραστηριότητα της ζωής του μαθητή, όπου λειτουργεί συνειδητά και ως προσωπικότητα και ως ψυχή. Η ζωή της προσωπικότητας θα έπρεπε να είναι η ζωή της νοήμονος δραστηριότητας. Η ζωή της ψυχής είναι η γεμάτη αγάπη ενατένιση.
3. Ομαδική Δραστηριότητα. Κάθε όμιλος θα έχει κάποιο διακριτικό χαρακτηριστικό κι αυτό θα είναι αφιερωμένο σε κάποια συγκεκριμένη μορφή υπηρεσίας.
Όταν οι όμιλοι θα έχουν παγιωθεί όπως πρέπει (και ο καιρός επίκειται) και αφού θα έχουν συνεργαστεί υποκειμενικά για ορισμένη αναγκαία χρονική περίοδο (που καθορίζεται από την ποιότητα της ζωής των ατόμων που την απαρτίζουν και την αφιλαυτία και υπηρεσία τους) τότε θα αρχίσουν να λειτουργούν προς τα έξω και η όψη τους εκείνη, που είναι η ζωή, θα αρχίσει να κάνει την παρουσία της αισθητή. Οι διάφορες κατευθύνσεις δραστηριότητας θα προβάλουν όταν ο ομαδικός κραδασμός είναι αρκετά δυνατός για να πραγματοποιήσει μια σαφή κρούση πάνω στη συνείδηση της φυλής. Κατά συνέπεια, είναι φανερό πως οι πρώτες και καλύτερες (προ)απαιτήσεις είναι η ομαδική ακεραιότητα και η ομαδική συνοχή. Τίποτε δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς αυτά. Η υποκειμενική σύνδεση του κάθε μέλους της ομάδας με τα υπόλοιπα και η αναπήδηση μιας ομαδικής συνείδησης είναι ένας ζωτικός αντικειμενικός σκοπός για τις επόμενες λίγες δεκαετίες. Με τον τρόπο αυτό θα προβάλει μια ομαδική κυκλοφορία ή μετάδοση ενέργειας που θα έχει πραγματική αξία για την παγκόσμια σωτηρία. Το άτομο πρέπει να θυμάται πως η αγνότητα του σώματος, ο έλεγχος των συγκινήσεων και η σταθερότητα του νου είναι βασικές προαπαιτήσεις και πρέπει να είναι ο στόχος της καθημερινής άσκησης. Ξανά και ξανά πρέπει να γυρίζουμε σ’ αυτές τις πρωταρχικές προαπαιτήσεις χαρακτήρα και παρόλο που η επανάληψη μπορεί να είναι κουραστική, σας παροτρύνω να καλλιεργείτε αυτές τις ιδιότητες. Διαμέσου αυτών των ομίλων μπορεί να γίνει κατορθωτό να αποκατασταθούν μερικά αρχαία Μυστήρια και μερικούς από τους ομίλους που αναφέραμε προηγουμένως στις Επιστολές για τον Αποκρυφιστικό Διαλογισμό θα τους συναντήσουμε ανάμεσα στους ομίλους της Νέας Εποχής που προβάλλουν.
(σελίδα 183-4-5)
Αυτό το πείραμα είναι ακόμα πρώτιστα ένα πείραμα ομαδικής ολοκλήρωσης και πείραμα της μεθόδου διαμέσου της οποίας αυτή μπορεί να αναπτυχθεί. Ο λόγος που Αυτοί που είναι στην Εσωτερική Πλευρά πειραματίζονται τώρα με την ομαδική αυτή ιδέα είναι γιατί πρόκειται για μια τάση της Νέας Εποχής. Προσπαθούν να αξιοποιήσουν τη ροπή του ανθρώπινου όντος προς τη συνοχή και την ολοκλήρωση. Πρέπει, ωστόσο, να θυμόμαστε και με συνέπεια, πως, εκτός αν υπάρχει υποκειμενική συνοχή, όλες οι εξωτερικές μορφές πρέπει με τον καιρό να διαλυθούν ή να μην αποκτήσουν ποτέ συνοχή. Αυτό που καθορίζει την επιτυχία είναι μόνο οι υποκειμενικοί κρίκοι και το υποκειμενικό έργο και τα τελευταία αυτά πρέπει (ιδιαίτερα στο έργο των νέων ομίλων) να βασίζονται στις εγωικές σχέσεις και όχι στις προσωπικές προσκολλήσεις και προτιμήσεις. Οι τελευταίες βοηθούν όπου υπάρχει ταυτόχρονα μια αναγνώριση της εγωικής σχέσης. Όπου αυτή υπάρχει, τότε κάτι μπορεί να σχηματιστεί που είναι αθάνατο και τόσο διαρκές όσο η ίδια η ψυχή.
(σελίδα 188)
Η θεραπευτική πρέπει με το χρόνο να διεξάγεται από ομίλους που να δρουν ως μεσάζοντες ανάμεσα στο πεδίο της πνευματικής ενέργειας (είτε της ψυχικής ενέργειας, είτε της ενορατικής ενέργειας είτε της ενέργειας της θέλησης) και του ασθενούς ή του ομίλου ασθενών. Το τελευταίο αυτό σημείο πρέπει να σημειωθεί. Την ομαδική ιδέα πρέπει πάντα να τη θυμόμαστε, γιατί αυτή θα διακρίνει τις μεθόδους της Νέας Εποχής από το παρελθόν. Το έργο θα είναι έργο ομαδικό για την ομάδα. Τα μέλη θα δουλεύουν ως ψυχές και όχι ως άτομα, θα μάθουν να μεταδίδουν θεραπευτική ενέργεια από το απόθεμα της ζώσας δύναμης στους ασθενείς.
(σελίδα 192)
Μερικοί όμιλοι θα είναι, με έναν αισθητό τρόπο, αγωγοί ανάμεσα στη δραστηριότητα της δεύτερης ακτίνας, εκείνης του Παγκόσμιου Δασκάλου (την εποχή αυτή ο Χριστός έχει αυτό το αξίωμα) και του κόσμου των ανθρώπων. Η ενέργεια της δεύτερης ακτίνας πρέπει να ρέει μέσα από τέτοιους ομίλους μαθητών και συμπαθούντων και συναφών ομίλων διανοητών και εργατών και πολλοί τέτοιοι όμιλοι θα υπάρξουν. Το γεγονός αυτό πρέπει να σημειωθεί. Θα υπάρξουν πολλοί τέτοιοι όμιλοι. Το πλαίσιο της νέας παγκόσμιας θρησκείας θα δημιουργηθεί από αυτούς.
(σελίδα 192-3)
Σήμερα ακούγονται πολλά για τη Νέα Εποχή, για την επερχόμενη αποκάλυψη, για το επικείμενο βήμα προς τα εμπρός σε μια ενορατική αναγνώριση εκείνου το οποίο γινόταν αμυδρά αισθητό από τους μυστικιστές, το μάγο, τον εμπνευσμένο ποιητή, τον ενορατικό επιστήμονα και τον αποκρυφιστή ερευνητή που δεν ήταν τόσο προκατειλημμένοι με τις τεχνικότητες και τις ακαδημαϊκές δραστηριότητες του κατώτερου νου. Αλλά συχνά ξεχνιέται σε πολύ μεγάλη έκταση ένα πράγμα. Δεν υπάρχει ανάγκη για τόσο μεγάλο μόχθο προς ανύψωση και μια τόσο έντονη ενδοσκόπηση, για να χρησιμοποιήσω όρους που μπορούν να γίνουν κατανοητοί από το περιορισμένο σημείο του οράματος. Αυτό που πρέπει να αποκαλυφθεί βρίσκεται γύρω μας και μέσα μας. Είναι η σημασία όλων όσα είναι ενσωματωμένα μέσα στη μορφή, η σημασία πίσω από την εμφάνιση, η πραγματικότητα που καλύπτεται από το σύμβολο, η αλήθεια που εκφράζεται μέσα από την ουσία.
(σελίδα 251)
Τα "σπέρματα της διαφοράς", καθώς ονομάζονται, είναι κύριοι παράγοντες που χρησιμοποιούνται για να δημιουργηθεί ο φαινόμενος κόσμος. Η Ιεραρχία δουλεύει με τα σπέρματα, όπως ένας κηπουρός δουλεύει με τους σπόρους των φυτών και από τα σπέρματα αυτά εμφανίζονται οι αναγκαίες διαφοροποιημένες μορφές, που προκαλούν ακόμα παραπέρα διακρίσεις. Η σπορά αυτών των σπόρων, η φροντίδα και η γαλούχηση τους είναι μέρος του φαινόμενου έργου της Ιεραρχίας, ιδιαίτερα στον εγκαινιασμό μιας Νέας Εποχής, πράγμα που συμβαίνει σήμερα. Οι Διδάσκαλοι οφείλουν να κατανοήσουν, πριν απ' όλα, ποια είναι η έννοια που επιδιώκει να εκφράσει η θέληση του Θεού σε ένα συγκεκριμένο παγκόσμιο κύκλο. Πρέπει να καταλάβουν τη σημασία των παρορμήσεων που εκπορεύονται από πηγές υψηλότερες από το δικό Τους πεδίο έκφρασης και ντάρμα και πρέπει να φροντίσουν ώστε τα σπέρματα των καινούριων μορφών να είναι επαρκή για την επιδιωκόμενη πρόθεση. Πρέπει να εκτιμήσουν τη φύση της πραγματικότητας που μια οποιαδήποτε εποχή πρέπει να αποκαλύψει στην προοδευτική ανέλιξη του θείου σκοπού. Έπειτα έχουν την ευθύνη να εργαστούν με τέτοιο τρόπο που η εξωτερική πραγματικότητα να προσεγγίζει (σε εμφάνιση και σε ιδιότητα) την εσωτερική αλήθεια. Όλα αυτά γίνονται κατορθωτά μέσα από την κατανόηση του παράγοντα ή κανόνα της ανάλυσης, θεωρώντας το, ως ένα νόμο που διέπει ή επιφέρει τον ψυχικό έλεγχο, τόσο στα επίπεδα της ψυχής όσο και στο επίπεδο των φαινομενικοτήτων. Αυτό είναι ένα από τα βασικά έργα της Ιεραρχίας και συνεπάγεται τον ανώτατο τύπο νοητικού ελέγχου, ενορατικής σύλληψης κι αναλυτικής επιθυμίας. Καλά θα κάνουμε να συλλογιστούμε αυτούς τους όρους.
(σελίδα 256-7)
Η ανθρωπολογία και η ιστορία μας δίνουν μια περιγραφή της εξέλιξης του ανθρώπου ως ατόμου και των εθνών και των δραστηριοτήτων τους πάνω στο πεδίο των φαινομένων. Όμως υπάρχει μια ιστορία, που σήμερα διατυπώνεται αργά, που είναι η ιστορία του σπόρου της συνείδησης στη φύση και η ανάπτυξη της δύναμης να αναγνωρίζουμε τις ιδέες και να σπρώχνουμε τα πράγματα στην εκπλήρωση τους. Αυτή είναι η καινούρια ιστορία που - όπως θα μπορούσαμε να αναμένουμε - μας μεταφέρει σταθερά στον κόσμο της έννοιας και μας αποκαλύπτει σταδιακά τη φύση εκείνων των παρορμήσεων και τάσεων που οδήγησαν τη φυλή σταθερά μπρος από το πυκνότερο σημείο της συγκεκριμένης, πρωτόγονης ζωής στον κόσμο της ευαίσθητης αντίληψης.
Σ’ αυτό ακριβώς τον τομέα εργάζονται οι Διδάσκαλοι και σ’ αυτό καλούν τους μαθητές τους να δραστηριοποιηθούν. Η δύναμη των ιδεών μόλις σήμερα αρχίζει να γίνεται κατανοητή. Η δύναμη της ιδεο-σύλληψης, οι μορφές που πρέπει να πάρουν οι ιδέες και η προαγωγή του πιστεύω των ορθών ιδεών είναι ένα από τα βασικότερα προβλήματα που πρέπει να χειριστεί η Νέα Εποχή.
(σελίδα 259-60)
Στο Δρόμο των Κατερχόμενων Προσεγγίσεων, ο Βούδας από το νοητικό πεδίο καθώς και πάνω σε αυτό, ενσωμάτωσε στον εαυτό Του την ακτινοβόλα ευθυγράμμιση που είναι το αποτέλεσμα ενός σπάνιου γεγονότος - ένα Κοσμικό Άγγιγμα. Κάλεσε τους ανθρώπους στην Ατραπό του Φωτός, της οποίας η γνώση και η σοφία είναι οι δύο όψεις. Αυτές, όταν έρθουν σε σχέση η μια με την άλλη, δημιουργούν το φως. Συνεπώς, με έναν περίεργο και εσωτερικό τρόπο, ο Βούδας ενσωμάτωσε μέσα Του τη δύναμη της δραστηριότητας της τρίτης ακτίνας, της τρίτης όψης της θειότητας -την κοσμική αρχή της Νοημοσύνης. Με τη συγχώνευση του με την ακτίνα του ηλιακού μας συστήματος (την ακτίνα της αγάπης) εξέφρασε τέλεια τη σημασία του φωτός στην ύλη, της αρχής της νοημοσύνης όπως βρίσκεται στη μορφή και ήταν ο Αβατάρ που μετέφερε στον εαυτό του τα πλήρως αναπτυγμένα σπέρματα του περασμένου ηλιακού συστήματος. Δεν θα έπρεπε να ξεχνάμε ότι το τωρινό μας ηλιακό σύστημα είναι, όπως αναφέρθηκε στην Πραγματεία επί του Κοσμικού Πυρός, το δεύτερο σε μια σειρά τριών συστημάτων.
Τότε ήρθε ο επόμενος μεγάλος Αβατάρ, ο Χριστός, ο οποίος περιέβαλε τον εαυτό του με όλα όσα είχε ο Βούδας από φως και σοφία (επειδή ήταν πλήρως φωτισμένος με αποκρυφιστική και πνευματική έννοια) πάνω στην Οδό της Κατερχόμενης Προσέγγισης και ενσωμάτωσε επίσης την ειρήνη της περιεκτικότητας, που έρχεται από την Άγγιγμα της Θείας Συγκατάθεσης. Τότε ενσωμάτωσε τη δύναμη της καθυπόταξης και μετέφερε τη θεία προσέγγιση στο αστρικό πεδίο, το πεδίο του αισθήματος.
Έτσι εδραιώθηκαν από αυτούς τους δύο Υιούς του Θεού δύο μεγάλοι σταθμοί ισχύος και δύο μεγάλες γεννήτριες φωτός και διευκολύνθηκε υπερβολικά η κάθοδος της θείας ζωής σε εκδήλωση. Ο Δρόμος έχει τώρα διανοιχτεί έτσι ώστε να είναι εξ ολοκλήρου δυνατή η άνοδος των υιών των ανθρώπων. Η νέα ερχόμενη θρησκεία πρέπει να δομηθεί γύρω από αυτές τις δύο ιδέες της θείας καθόδου και της ανθρώπινης ανόδου.
Οι σταθμοί ισχύος υπάρχουν και θεμελιώθηκαν μέσα από το έργο των διάφορων Παγκόσμιων Σωτήρων. Αυτοί οι σταθμοί της ενέργειας πρέπει να έλθουν σε επαφή με την ανθρωπότητα καθώς περνά ο καιρός, μέσα από την ατομική τους αναπαράσταση (σε μια μικρή κλίμακα) των κοσμικών προσεγγίσεων, ή των επαφών της θειότητας, που επιχειρούνται δραματικά από τους κοσμικούς Αβατάρ, το Βούδα και το Χριστό. Πρέπει, επειδή ο Χριστός προσέγγισε πλησιέστερα την ανθρωπότητα εστιάζοντας τη θεία ενέργεια πάνω στο αστρικό πεδίο μέσα από τη θεία του συγκατάθεση ότι είναι ο Πρώτος Μυητής.
Από μια σκοπιά» «αυτά τα δύο κέντρα της δύναμης αποτελούν το Τέμπλο της Μύησης μέσα από το οποίο πρέπει να περάσουν όλοι οι μαθητές. Αυτό το πέρασμα είναι το θέμα της ερχόμενης νέας θρησκείας.
(σελίδα 284-5)
Όταν η σωστή εκπαίδευση (που είναι η αληθινή επιστήμη της προσαρμογής) και η σωστή θρησκεία (που είναι η καλλιέργεια της αίσθησης του θείου) και η σωστή επιστημονική ανέλιξη (που είναι η ορθή εκτίμηση της μορφής ή των μορφών διαμέσου των οποίων αποκαλύπτεται η υποκειμενική ζωή του θείου) μπορέσουν να οδηγηθούν σε μια σωστή σχέση μεταξύ τους κι έτσι να συμπληρώνουν τα πορίσματα και τις προσπάθειες η μια της άλλης, τότε θα έχουμε άντρες και γυναίκες εξασκημένους κι αναπτυγμένους σε όλες τις πλευρές της φύσης τους. Οι τελευταίοι τότε θα είναι ταυτόχρονα πολίτες του βασιλείου των ψυχών, δημιουργικά μέλη της μεγάλης ανθρώπινης οικογένειας και υγιή ζώα με το ζωικό σώμα έτσι αναπτυγμένο που να προσφέρει το απαιτούμενο όργανο πάνω στο εξωτερικό πεδίο της ζωής για τη θεία, την ανθρώπινη και τη ζωική αποκάλυψη. Αυτό, η ερχόμενη Νέα Εποχή, θα το δει να πραγματοποιείται και γι' αυτό το γεγονός προετοιμάζονται οι άνθρωποι σήμερα, συνειδητά ή ασυνείδητα.
(σελίδα 413-4)
Το πεδίο της ενέργειας που ονομάζουμε ψυχή (η μεγαλύτερη ενέργεια που ενδιαφέρει τον άνθρωπο) απορροφά, κυριαρχεί ή χρησιμοποιεί τη μικρότερη ενέργεια που ονομάζουμε προσωπικότητα. Αυτό είναι ανάγκη να το συνειδητοποιήσουμε. Και να θυμόμαστε, ταυτόχρονα, πως η προσωπικότητα αυτή απαρτίζεται από τέσσερις τύπους ενέργειας. Σύμφωνα με τον ακτινικό μας τύπο, ανάλογη θα είναι και η από μέρους μας χρήση των λέξεων "απορροφά, κυριαρχεί", θα σας υπενθύμιζα εδώ, πράγμα που πολλές φορές έκανα προηγουμένως, πως οι λέξεις δεν τα καταφέρνουν να εκφράσουν και η γλώσσα παρεμποδίζει μάλλον παρά βοηθά τον αντικειμενικό σκοπό που έχω υπόψη μου. Η ανθρώπινη σκέψη μπαίνει αυτή τη στιγμή σε μια περιοχή για την οποία δεν υπάρχει, για την ώρα, αληθινός γλωσσικός τύπος, αφού δεν έχουμε επαρκείς όρους και στην οποία τα λεκτικά σύμβολα ελάχιστα σημαίνουν. Ακριβώς όπως η ανακάλυψη του αυτοκινήτου και του ραδιοφώνου κατέστησαν αναγκαία τη διατύπωση μιας εντελώς νέας σειράς όρων, φράσεων, ονομάτων και ρημάτων, έτσι και στα χρόνια που έρχονται η ανακάλυψη του γεγονότος της ψυχής θα καταστήσει αναγκαία μια καινούρια γλωσσική προσέγγιση. Αληθεύει - έτσι δεν είναι; - πως ένας άνθρωπος της βικτοριανής εποχής, ακούγοντας το τεχνικό ιδίωμα του σημερινού ραδιοεργαστηρίου ή του κοινού γκαράζ, θα βρισκόταν εντελώς στο σκοτάδι. Έτσι και ο ψυχολόγος της εποχής μας πολύ συχνά βρίσκεται στο σκοτάδι και δεν καταλαβαίνει αυτό που προσπαθούμε να μεταγγίσουμε, αφού η καινούρια γλώσσα δεν έχει ακόμα αναπτυχθεί και οι παλιοί όροι είναι ανεπαρκείς. Κατά συνέπεια, αδυνατώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να χρησιμοποιήσω τους όρους που μου φαίνονται οι πιο κατάλληλοι, γνωρίζοντας πως δεν τα καταφέρνω να εκφράσω την πραγματική σημασία των ιδεών μου και ως αποτέλεσμα αυτού, αποκτάτε μόνο μια κατά προσέγγιση κατανόηση κι αντίληψη των εννοιών που προσπαθώ να αναπτύξω.
(σελίδα 434-5)
Εδώ και πάλι θα ήθελα να σταματήσω για να υποδείξω πως οι έννοιες του θανάτου, της υποκατάστασης, της επισκοπικής ενοποίησης και της θυσίας, θα αντικατασταθούν - στη Νέα Εποχή - από τις έννοιες της ανάστασης ή της βίωσης, της πνευματικής ενότητας, της μετάθεσης και της υπηρεσίας, έτσι που ένας καινούριος τόνος θα μπει στην ανθρώπινη ζωή, φέρνοντας ελπίδα, χαρά δύναμη και ελευθερία.
(σελίδα 446)
Η Επιστήμη των Κέντρων βρίσκεται ακόμα στο νηπιακό της στάδιο, όπως και η Επιστήμη των Ακτίνων και η Επιστήμη της Αστρολογίας. Αλλά αρκετά πράγματα μαθαίνουμε κι αναπτύσσουμε αυτή τη στιγμή σ’ αυτές τις τρεις κατευθύνσεις και όταν πέσουν οι σημερινοί φραγμοί και εδραιωθεί μια πραγματική επιστημονική έρευνα σ’ αυτές τις κατευθύνσεις, θα αρχίσει μια νέα εποχή για το ανθρώπινο ον. Οι τρεις αυτές επιστήμες θα αποτελέσουν τους τρεις μεγαλύτερους κλάδους της Επιστήμης της Ψυχολογίας στη Νέα Εποχή, επιπρόσθετα με τη συμβολή της σύγχρονης ψυχολογίας και τη διείσδυση της στη φύση του ανθρώπου (ιδιαίτερα τη φυσική), την οποία τόσο θαυμάσια έχει αναπτύξει.
(σελίδα 489)
Θα ήθελα εδώ να επισημάνω το ότι, ακριβώς όπως το έμβρυο μέσα στη μήτρα ανακεφαλαιώνει τα διάφορα στάδια της ζωώδους ανέλιξης, έτσι και το ανθρώπινο ον, στο διάστημα των χρόνων της βρεφικής ηλικίας, της εφηβείας και της νεότητας μέχρι την ηλικία των 35, ανακεφαλαιώνει τα διάφορα φυλετικά στάδια συνείδησης. Στα 35 χρόνια θα έπρεπε, στη συνέχεια, να πιστοποιήσει μέσα του το στάδιο του νοήμονα μαθητή. Μεγάλο θα ήταν το κέρδος από την αναγνώριση αυτής της ανακεφαλαιωτικής διαδικασίας η οποία - στη Νέα Εποχή στην οποία βρισκόμαστε κιόλας - θα συντείνει πολύ στο να ελέγχει και να καθορίζει τη διεργασία της ανέλιξης στην οποία θα υποβάλλεται το παιδί και ο νέος από το γνωστικό εκπαιδευτικό.
(σελίδα 627)
Τα άτομα είναι ακόμα τόσο απομονωμένα στις προσωπικότητες τους που είναι, σε πολλές περιπτώσεις, αποκλεισμένα από τα ομαδικά ερεθίσματα, τα ομαδικά αποτελέσματα και τις ομαδικές παρορμήσεις. Μόνο καθώς αποκεντρώνονται και, κατά συνέπεια, ανταποκρίνονται πιο εύκολα στις ομαδικές ιδέες, τον ομαδικό ιδεαλισμό και στην ομαδική αύρα (με την εκπνοή της, την εισπνοή της και την ομαδική βίωση της ) μπορούν τα άτομα να προσβληθούν και προσβάλλονται πραγματικά, από τις ενοχλήσεις εκείνες που επιβάλλει η ομαδική ζωή. Σήμερα αυτός στον οποίο στρέφεται η ομαδική ζωή και η ομαδική σκέψη, με όλες τις συνέπειες της τέτοιας στροφής, είναι η κεντρική μορφή της ζωής του ομίλου, η δεσπόζουσα προσωπικότητα ή ψυχή. Αυτό ακριβώς το πρόσωπο γύρω από το οποίο η ομαδική ζωή περιστρέφεται σαν σε άξονα (αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τέτοιο όρο), είναι το συλλογικό θύμα κι αυτός πληρώνει το τίμημα κάθε ομαδικής αδυναμίας. Η έκφραση της ομαδικής τοποθέτησης βρίσκει τη διέξοδο της σ’ αυτό και, μερικές φορές, ουσιαστικά αυτός "σκοτώνεται" από τον όμιλο. Κανένας όμιλος σήμερα δεν είναι τέλειος. Βρίσκονται όλοι στο πειραματικό στάδιο και απαρτίζονται σε μεγάλο βαθμό από μερικούς Υδροχοϊκούς τύπους, πολλούς Ιχθυακούς και ορισμένους ανθρώπους που βρίσκονται σε μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στους δύο. Ο ηγέτης ή οι ηγέτες των καινούργιων ομίλων είναι συνήθως τόσο καθαρού τύπου της νέας εποχής ή του Υδροχοϊκού χαρακτήρα όσο είναι δυνατό ή όσο διατίθεται αυτή τη στιγμή. Αυτό αποτελεί εξήγηση για την αποτυχία του ομίλου, κατά κανόνα, στο να κατανοήσει τον ηγέτη ή να συνεργαστεί με τα καινούρια ιδεώδη όπως είναι επιθυμητό. Ο ηγέτης είναι ένας πρωτοπόρος σε ένα καινούριο τομέα σκέψης και τοποθέτησης και, κατά συνέπεια, υφίσταται τις κυρώσεις της τόλμης του και του επιχειρηματικού του πνεύματος.
(σελίδα 628)
Κάθε μέλος οποιουδήποτε ομίλου, ιδιαίτερα τα μέλη του άμεσου κύκλου του ηγέτη ή των ηγετών, έχουν την τάση να κάθονται και να κρίνουν. Η ευθύνη δεν είναι δική τους. Δεν γνωρίζουν τα προβλήματα όπως υφίστανται στην πραγματικότητα και, κατά συνέπεια, η επίκριση είναι εύκολη. Πρέπει εδώ να θυμόμαστε πως η επίκριση είναι ένα φαρμακερό δηλητήριο. Στο τέλος προκαλεί βλάβη, σε κάθε περίπτωση, σ’ αυτόν που επικρίνει και - εξαιτίας του γεγονότος της εκφρασμένης κατεύθυνσης - προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη βλάβη σ’ αυτόν που επικρίνεται. Εκεί όπου συναντιέται αγνότητα ελατηρίου, αληθινή αγάπη και μεγάλη δόση απόσπασης, τα λεπτότερα σώματα εκείνου που υφίσταται την επίθεση μπορεί να παραμείνουν άτρωτα, αλλά τα φυσικά αποτελέσματα θα είναι συγκεκριμένα και όπου υπάρχει κάποια φυσική αδυναμία ή περιορισμός, εκεί θα βρούμε να εντοπίζεται το δηλητήριο που εκτοξεύεται.
Η μη εκφρασμένη επίκριση είναι πολύ επικίνδυνη αφού έχει δυναμική επικέντρωση και κατευθύνεται έντονα, αν και όχι ατομικά. Βγαίνει συνεχώς και σαν ένα σταθερό ρεύμα, που εξαποστέλλεται πάνω στα φτερά της ζηλοτυπίας, της φιλοδοξίας, της υπερηφάνειας για το ότι μια υποτιθέμενη κατάσταση την έχουμε συλλάβει προσωπικά και της πεποίθησης πως αυτός που επικρίνει είναι σε θέση να κατανοεί σωστά και θα μπορούσε - αν δίνονταν οι ορθές συνθήκες - να δράσει σωστά.
Εκεί όπου η επίκριση είναι εκφρασμένη και διατυπώνεται με λόγια, ενδυναμώνεται εξαιτίας αυτού από τη συνεργασία όσων ενέχονται στην επίκριση και οι συνέπειες αυτής της ομαδικά κατευθυνόμενης σκέψης μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη φυσική αχρήστευση και τη διάσπαση του υλικού σώματος του ηγέτη ή των ηγετών. Αυτή μπορεί για μερικούς να είναι νέα σκέψη και θα έπρεπε να κάνει πολλούς μέσα στους ομίλους της Νέας Εποχής να χαλιναγωγήσουν τις σκέψεις τους κι έτσι να αποδεσμεύσουν τους ηγέτες από τον ολέθριο αντίκτυπο της επίκρισης τους.
Εδώ δεν αναφέρομαι στο μίσος, μολονότι υπάρχει κι αυτό συχνά, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, αλλά απλά στο "να καθόμαστε και να κρίνουμε" και στο άχρηστο επικριτικό κουτσομπολιό που φαίνεται στο κοινό μέλος του ομίλου αναγκαίο. Αυτά είναι σαν την ίδια την πνοή του θανάτου και το λιγότερο μπορούν να σκοτώσουν τον ηγέτη με το συσσωρευμένο δηλητήριο και λόγω απόγνωσης, αλλά μπορούν ταυτόχρονα να σκοτώσουν την ομαδική ζωή και να καταστήσουν εκτρωματικές τις προσπάθειες, που αν τους προσφερόταν συνεργασία και χρόνος να αναπτυχθούν, θα μπορούσαν να αποβούν παράγοντες εποικοδομητικοί διαμέσου των οποίων η Ιεραρχία ίσως να εργαζόταν.
(σελίδα 630-1)
Θα θίξω ακόμα μια ενόχληση γιατί είναι σημαντική ως το βαθμό που είναι συλλογική δραστηριότητα, που διεξάγεται ως σύνολο και δεν είναι η πράξη ενός ατόμου ή μιας μικρής δράκας ατόμων μέσα στον όμιλο. Αναφέρομαι στον τρόπο που την εποχή αυτή ένας όμιλος απομυζά τη ζωή του ηγέτη ή των ηγετών του. Ο ομφάλιος λώρος (συμβολικά μιλώντας) σπάνια κόβεται ανάμεσα στον ηγέτη και στον όμιλο. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο σφάλμα των ομίλων της Ιχθυακής Εποχής. Πάντα τα μέλη του παρέμεναν προσκολλημένα στον ηγέτη ή - όταν τους προκαλούνταν μίσος ή δυσαρέσκεια - απέκοπταν βίαια το σύνδεσμο και διέκοπταν τη σχέση, προκαλώντας αρκετή απόγνωση και περιττό πόνο στον όμιλο όσο και στον ηγέτη. Στη Νέα Εποχή ο ομφάλιος λώρος θα κόβεται νωρίς στη ζωή του ομίλου, αλλά ο ηγέτης ή οι ηγέτες του ομίλου θα παραμένουν για αρκετό χρόνο (όπως συμβαίνει με τη μητέρα ενός παιδιού) η έμπνευση που καθοδηγεί, η όλο αγάπη δύναμη που προστατεύει και η πηγή της καθοδήγησης και της διδαχής. Όταν είναι ώρα, ο όμιλος μπορεί να συνεχίσει το δρόμο του και να ζήσει τη ζωή του ως αυτοκατευθυνόμενος παράγοντας, ακόμα κι όταν ο ηγέτης κάνει τη μετάσταση του στην άλλη πλευρά ή όταν παρατηρηθεί αλλαγή ηγεσίας για κάποιο καλό λόγο ή για κάτι ανάλογο.
Κατ' αναλογία με τη γενική ροή της ομαδικής ζωής και δραστηριότητας τέτοια θα είναι και η επίδραση - συγκινησιακή και φυσική - πάνω σε κάθε ευαίσθητο μέλος του ομίλου. Ωστόσο, όσο πιο συχνή είναι η φυσική επαφή ανάμεσα στα μέλη του ομίλου τόσο πιο συγκεκριμένα θα είναι τα ομαδικά προβλήματα και ενοχλήσεις. Οι όμιλοι στη Νέα Εποχή θα συνέχονται από έναν υποκειμενικό σύνδεσμο και όχι τόσο από τη συγκινησιακή αντίδραση που προκύπτει από την εξωτερική επαφή, θα σας παρακαλούσα να συλλογιστείτε προσεκτικά την τελευταία αυτή παράγραφο γιατί κρύβει το κλειδί της πετυχημένης λειτουργίας των νέων ομίλων. Ακριβώς από την ομαδική ζωή και την ομαδική ατμόσφαιρα προκύπτει αρκετή μόλυνση, με αποτέλεσμα ενοχλήσεις σωματικής φύσης. Η ασθένεια έχει σε μεγάλο βαθμό ομαδική προέλευση και οι μυστικιστές και οι ευαίσθητοι του κόσμου προσβάλλονται πάρα πολύ εύκολα.
(σελίδα 632-3)
...οι ειδικές δυσκολίες του ομαδικού έργου στη Νέα Εποχή μπορούν να εξουδετερωθούν από ορισμένες εσώτερες ασκήσεις και εφαρμογές που συνδέονται με τον αναπνευστικό αγωγό. Περισσότερα δεν μπορώ να πω αφού οι νέοι όμιλοι βρίσκονται στο νηπιακό τους στάδιο και οι ομαδικές ενοχλήσεις δεν έχουν ακόμα προχωρήσει σε μεγάλη κλίμακα ούτε και τα μελλοντικά προβλήματα (που συνοδεύουν την αποκρυφιστική και την έκδηλη μυστικιστική φύση αυτών των ομίλων) έχουν τόσο καθαρό περίγραμμα που να επιβάλλουν μια καταληπτή διατύπωση.
(σελίδα 634)
Οι νέοι όμιλοι σπάνια συναντιούνται, για την ώρα, μολονότι πολλοί άνθρωποι της νέας εποχής έρχονται σε εκδήλωση. Μόνο στα μέσα του επόμενου αιώνα θα προβάλει πραγματικά ο νέος τύπος ομίλου. Δοκιμαστικές απαρχές τέτοιων ομίλων συναντάμε σήμερα αλλά η επιτυχία τους ή η αποτυχία τους είναι ασταθές ζήτημα και είναι τόσο εφήμερα τα πράγματα και στις δύο περιπτώσεις που δεν είναι εύκολο ακόμα να τους υπαγάγουμε σε νόμο. Λόγου χάρη, ένα φιλόδοξο, μη νομιμόφρον πρόσωπο μπορεί να αφανίσει έναν όμιλο. Ένα αφίλαυτο, όχι επικριτικό, αφοσιωμένο πρόσωπο μπορεί προσωρινά και σε μια δεδομένη στιγμή να αποβεί ισχυρότερο από τον όμιλο επειδή ο όμιλος δεν έχει ακόμα πραγματική αντίληψη της ομαδικής ζωτικότητας. Κατά συνέπεια, ο μυστικιστής πάσχει, ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, εμφανίζοντας ασθένειες και ψυχολογικές ενοχλήσεις που δεν είναι μόνο προσωπικές αλλά συχνά είναι το αποτέλεσμα της ρευστότητας και των συνθηκών στις οποίες οφείλει να ζήσει.
(σελίδα 636-7)
Η ατλάντια συνείδηση της εφηβείας της ανθρωπότητας παραχωρεί τη θέση της στην πιο αναπτυγμένη συνείδηση του ώριμου ανθρώπινου όντος. Τα προβλήματα, οι δυσχέρειες, οι ασθένειες και οι ενοχλήσεις του ανθρώπου που είναι μυστικιστικά προσανατολισμένος, ενδοσκοπικός και ερευνητικός, θα παραχωρήσουν τη θέση τους, στο διάστημα των επόμενων λίγων αιώνων, στα προβλήματα και τις πολυπλοκότητες του ανθρώπου που αποκτά ομαδική συνείδηση και που λειτουργεί με μια εξωστρεφή επίγνωση σε έναν όμιλο του ενός ή του άλλου είδους, θα ήθελα εδώ να σας υπενθυμίσω πως - ως αποτέλεσμα της Ιχθυακής επίδρασης στο διάστημα των περασμένων δύο χιλιάδων χρόνων - οι τέτοιοι όμιλοι είναι (τώρα) πρώτιστα ιδεαλιστικοί.
Αυτό μας φέρνει σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη της πραγματείας μας, που είναι η επίδραση των ακτίνων σήμερα και στην Υδροχοϊκή Εποχή, στην οποία βρισκόμαστε κιόλας. Αυτό θα ήταν κάτι με πρακτική αξία. Ας προσφέρουμε στο έργο του καινούριου κύκλου που διανοίγεται μπροστά μας μια έφεση ανανεωμένη, μια αγάπη βαθύτερη και μια πιο ζωντανή πίστη, καθώς θυμόμαστε, μελετώντας το μέλλον, πως η Πίστη είναι μια από τις μεγαλύτερες ανάγκες μας, αφού είναι "ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων". (Σ.τ.μ. Εβρ.11,1).
(σελίδα 638)
Το να φέρουμε τη Νέα Εποχή σε εκδήλωση πάνω στη γη και η παράλληλη εμφάνιση του πέμπτου βασιλείου των ψυχών, είναι ένα έργο που απαιτεί τις συνδυασμένες και προσχεδιασμένες προσπάθειες όλων εκείνων που αφιερώνουν τον εαυτό τους στην επίτευξη αυτού του αντικειμενικού σκοπού. Χρειάζεται επίσης να συμπράξει με τις προσπάθειες της η πιο προωθημένη εκείνη μερίδα της ανθρωπότητας που είναι ευαίσθητη στις νέες επιδράσεις, που μπορεί να συλλάβει τη φύση και τις βαθιές συνέπειες των δυνατοτήτων αυτού του βαρυσήμαντου γεγονότος και που, κατά συνέπεια, είναι διατεθειμένη να πάρει μέρος, όσο πιο καλά μπορεί, στην ανταπόκριση στην ανάγκη αυτής της κρίσιμης στιγμής και στην υπηρεσία που επιδιώκουν να προσφέρουν τα Μεγάλα Όντα. Αυτή η συνεργασία στην όλη προσπάθεια από μέρους της πιο δεκτικής μερίδας της ανθρωπότητας είναι στην πραγματικότητα, αυτό που επιδιώκει να επιφέρει η Ιεραρχία ανάμεσα στους υιούς των ανθρώπων.
(σελίδα 641)
Τι εννοούμε με τη φράση "δυνάμεις του κακού"; Όχι κάποιες στρατιές της ανομίας και της αμαρτίας, που είναι οργανωμένες βάσει του πλάσματος αυτού της φαντασίας, το διάβολο ή κάποιο υπέρτατο αντίχριστο, γιατί τέτοια στρατιά δεν υφίσταται, ούτε και υπάρχει κανένας μεγάλος εχθρός του Θεού, παρατεταγμένος σε μάχη εναντίον του Υψίστου. Υπάρχει μόνο δυστυχία, σφάλλουσα ανθρωπότητα, ακόμα μισοαφυπνισμένη, που συναισθάνεται αμυδρά το όραμα και που αγωνίζεται να απελευθερωθεί από τη σκλαβιά του παρελθόντος, με τις σκουριασμένες δεσμεύσεις του και την ανεξέλεγκτη νομιμοφροσύνη του. Οι δυνάμεις του κακού είναι, σε τελευταία ανάλυση, απλά τα περιχαρακωμένα αρχαία ιδεώδη και οι συνήθειες σκέψης που έχουν εξυπηρετήσει το σκοπό τους φέρνοντας την ανθρώπινη φυλή στο σημερινό της στάδιο εξέλιξης, μα που τώρα πρέπει να εξαφανιστούν αν πρόκειται η Νέα Εποχή να εγκαινιαστεί όπως είναι επιθυμητό. Οι παλιοί κατεστημένοι ρυθμοί, συνυφασμένοι με τους παλιούς τύπους της θρησκείας, της πολιτικής και της κοινωνικής τάξης πρέπει να παραχωρήσουν τη θέση τους σε πιο νέα ιδεώδη, στη συνθετική κατανόηση και στη νέα τάξη. Οι νόμοι και μέθοδοι διαδικασίας που είναι χαρακτηριστικά της Νέας Εποχής πρέπει να υποκαταστήσουν τους παλαιούς, κι αυτοί, με τον καιρό, θα εγκαθιδρύσουν την καινούργια κοινωνική τάξη και το πιο εμπεριεκτικό σύστημα.
(σελίδα 642-3)
...αντικειμενικός σκοπός της νέας κοινωνικής τάξης, της καινούριας πολιτικής και της νέας θρησκείας είναι να επιφέρουν την ανέλιξη της ανθρώπινης συνείδησης, να καθιδρύσουν τις ανώτερες αξίες και να στρέψουν σ’ αυτές την προσοχή των ανθρώπων και να τερματίσουν τη βασιλεία του υλισμού. Στο κάτω κάτω, πρόκειται για το στόχο που όλοι όσοι είναι πραγματικοί γνώστες και όλοι οι πνευματικά σκεπτόμενοι άνθρωποι στο διάστημα των αιώνων έχουν τάξει ως σκοπό τους - να φέρουν την επικράτηση της Βασιλείας του Θεού, τον έλεγχο της ψυχής, που η φύση της είναι αγάπη και να συνεχίσουν το έργο που εγκαινίασε ο Χριστός - την εποχή της ειρήνης πάνω στη γη, της καλής θέλησης μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό φανερώνεται ξεκάθαρα από την πλατιά διαδεδομένη έμφαση στην παγκόσμια ειρήνη, όπως την εκφράζουν οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες και όπως οι εκκλησίες παντού εργάζονται γι' αυτή.
Σήμερα οι λαοί του κόσμου διαιρούνται σε τέσσερις ομάδες, από τη σκοπιά Αυτών οι Οποίοι επιδιώκουν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα στη Νέα Εποχή. Πρόκειται ασφαλώς για μια πλατιά γενίκευση και υπάρχουν πολλοί γεφυροποιητικοί όμιλοι ανάμεσα στις τέσσερις μεγαλύτερες υποδιαιρέσεις.
Πρώτα, οι αδαείς μάζες: Αυτές, λόγω φτώχειας, ανεργίας, αναλφαβητισμού, πείνας, απόγνωσης και έλλειψης άνεσης ή μέσων για πολιτιστικά πλεονεκτήματα, βρίσκονται σε μια κατάσταση εξημμένη. Είναι αναπτυγμένες μόνο ως το βαθμό που ανταποκρίνονται στο νοητικό έλεγχο και στην υποβολή των ελαφρώς πιο προηγμένων ατόμων. Μπορούν εύκολα να κατευθύνονται, να επηρεάζονται, να τυποποιούνται και να παρασύρονται σε μια συλλογική δραστηριότητα από ηγέτες της οποιασδήποτε σχολής σκέψης, που είναι αρκετά επιτήδειοι και αρκετά συναισθηματικοί ώστε να επικαλούνται τις υλικές επιθυμίες, την αγάπη για την πατρίδα και το μίσος για όσους έχουν περισσότερα από τους ίδιους. Μπορούν να ελέγχονται με το φόβο κι έτσι να υποκινούνται σε δράση από συναισθηματικές εκκλήσεις
...
Δεύτερο, οι μεσαίες τάξεις, όπως λέγονται, τόσο οι ψηλότερες όσο και οι χαμηλότερες. Αυτές αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο όγκο μέσα στα έθνη, οι αστοί, - νοήμονες, φιλόπονοι, περίεργοι, στενόμυαλοι, βασικά θρήσκοι, αν και συχνά αποκηρύσσουν τους θρησκευτικούς τύπους. Σπαράσσονται και ερημώνονται από την οικονομική διαμάχη και χωρίς εξαίρεση, είναι το πιο ισχυρό στοιχείο σε κάθε έθνος εξαιτίας της ικανότητας τους να διαβάζουν, να συζητούν, να σκέφτονται, να ξοδεύουν χρήματα και να συντάσσονται με παρατάξεις. Αποτελούν τη μεγάλη μάζα των οπαδών μέσα στον κόσμο, τους αγωνιζόμενους για κάποιο σκοπό και είναι συγκεντρωμένοι σε μεγάλες ομάδες, υπέρ ή εναντίον αυτού, εκείνου ή του άλλου κόμματος. Τους αρέσει να αναγνωρίζουν και να εκλέγουν κάποιο αρχηγό και είναι έτοιμοι να πεθάνουν για ένα σκοπό και να κάνουν ατέλειωτες θυσίες για τα ιδανικά τους, που βασίζονται στις ιδέες που τους παρουσιάζουν οι εκλεγμένοι αρχηγοί τους.
Τρίτο, οι στοχαστές τον κόσμου: Αυτοί είναι οι νοήμονες και εξαιρετικά μορφωμένοι άντρες και γυναίκες, που έχουν συναίσθηση των ιδεών και τις διατυπώνουν σε ιδεώδη. Οι άνθρωποι αυτοί λέγουν εκείνες τις λέξεις, γράφουν εκείνα τα άρθρα και βιβλία και χρησιμοποιούν όλες τις γνωστές μεθόδους, που θα προσεγγίσουν και θα αναμορφώσουν το ευρύ κοινό, κι έτσι υποκινούν την αστική τάξη σε δράση και ξεσηκώνουν, διαμέσου της τελευταίας, τις μάζες. Το λειτούργημα τους και ο ρόλος που παίζουν έχουν υπέρτατη σπουδαιότητα. Από τις τάξεις τους προέρχονται αυτοί που επηρεάζουν σταθερά τις παγκόσμιες υποθέσεις, κάποτε για καλό και κάποτε για εγωιστικούς σκοπούς. Παίζουν πάνω στο ανθρώπινο μυαλό όπως παίζει ένας μουσικός πάνω στο όργανο του και η δύναμη του Τύπου, του ραδιοφώνου και των δημόσιων βημάτων βρίσκεται στα χέρια τους. Η ευθύνη τους είναι τρομακτική. Μερικοί, ίσως περισσότεροι απ' ό,τι φαίνεται, δουλεύουν με αφιλαυτία κάτω από την έμπνευση της νέας εποχής. Είναι αφοσιωμένοι στη βελτίωση των ανθρώπινων συνθηκών και στην καλυτέρευση των παγκόσμιων υποθέσεων σε ορισμένες κατευθύνσεις που τους φαίνονται (ορθά ή εσφαλμένα) ότι κρύβουν την ελπίδα του μέλλοντος και την εξύψωση της ανθρωπότητας. Τους συναντάμε σε κάθε κυβέρνηση, σε κάθε κόμμα, κοινωνία και οργάνωση, καθώς και σε κάθε Εκκλησία και θρησκευτική ομάδα. Σήμερα αποτελούν ένα σώμα με την πιο μεγάλη επιρροή, επειδή διαμέσου αυτών ακριβώς μπορεί να προσεγγιστεί η μεγάλη μεσαία τάξη, να επηρεαστεί και να οργανωθεί για πολιτικούς, θρησκευτικούς και κοινωνικούς σκοπούς. Οι ιδέες και οι διακηρύξεις τους κατασταλάζουν προς τα κάτω διαμέσου των ανώτερων και των μεσαίων τάξεων και τελικά φτάνουν στα αυτιά των πιο προηγμένων από τις ανεξέλικτες μάζες.
Τέταρτο, ο Νέος Όμιλος των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που αρχίζουν να σχηματίζουν μια καινούρια κοινωνική τάξη μέσα στον κόσμο. Δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα ή κυβέρνηση, με έννοια κομματισμού. Αναγνωρίζουν όλα τα κόμματα, όλα τα πιστεύω και όλες τις κοινωνικές και οικονομικές οργανώσεις. Αναγνωρίζουν όλες τις κυβερνήσεις. Τους συναντάμε σε όλα τα έθνη και σε όλες τις θρησκευτικές οργανώσεις, να ασχολούνται με τη διαμόρφωση της καινούργιας κοινωνικής τάξης. Από καθαρά φυσική σκοπιά, δεν πολεμούν ούτε για το καλύτερο μέσα στην παλιά τάξη ούτε για τη βελτίωση των παγκόσμιων συνθηκών, θεωρούν ότι οι παλιές μέθοδοι του πολέμου και του κομματισμού και της επίθεσης, καθώς και οι παλιές τεχνικές της μάχης των κομμάτων έχουν αποτύχει ολοκληρωτικά και ότι τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι τώρα απ' όλες τις πλευρές και απ' όλα τα κόμματα και ομίλους (μαχητικότητα, βίαιος κομματισμός για έναν ηγέτη ή για ένα σκοπό, επιθέσεις σε άτομα που οι ιδέες και ο τρόπος ζωής τους θεωρούνταν επιβλαβή για την ανθρωπότητα) είναι ξεπερασμένα κι έχουν αποδειχτεί μάταια και ακατάλληλα για να φέρουν την ποθητή κατάσταση της ειρήνης, της οικονομικής αφθονίας και της κατανόησης. Ασχολούνται με το έργο του εγκαινιασμού της καινούργιας παγκόσμιας τάξης, σχηματίζοντας παντού μέσα στον κόσμο - σε κάθε έθνος- πόλη ή κωμόπολη - μια κατηγορία ανθρώπων που δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα, ούτε και παίρνουν θέσεις υπέρ ή κατά, αλλά διαθέτουν ένα τόσο σαφές και ξεκάθαρο σχέδιο δράσης κι ένα τόσο πρακτικό πρόγραμμα όσο οποιοδήποτε άλλο χωριστό κόμμα σήμερα μέσα στον κόσμο. Παίρνουν θέση πάνω στην ουσιαστική θειότητα του ανθρώπου. Το πρόγραμμα τους είναι θεμελιωμένο πάνω στην καλή θέληση, επειδή αυτή είναι βασικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Κατά συνέπεια οργανώνουν τους ανθρώπους καλής θέλησης σ’ ολόκληρο τον κόσμο τη στιγμή αυτή, δίνοντας τους το περίγραμμα ενός σαφούς προγράμματος και φτιάχνοντας ένα βήμα πάνω στο οποίο να μπορούν να συναντιούνται όλοι οι άνθρωποι καλής θέλησης.
Δηλώνουν και πιστεύουν πως η αρχική τους έκκληση ήταν τέτοιας φύσης που, μια και θα είναι δοσμένη η βοήθεια των εξασκημένων διανοιών που συναντιούνται στην τρίτη ομάδα που περιγράψαμε πιο πάνω και μια και είναι δοσμένη η αναγκαία οικονομική βοήθεια για να γίνει το απαιτούμενο εκπαιδευτικό έργο και η διαφώτιση πάνω στην καλή θέληση, μπορούν με τέτοιο τρόπο να αλλάξουν τον κόσμο (με μόνο παράγοντα τους ανθρώπους καλής θέλησης) ώστε - χωρίς πόλεμο, χωρίς να διεγείρουν μίσος ανάμεσα στους ανθρώπους και δίχως επίθεση εναντίον οποιουδήποτε σκοπού ή κομματικοποίηση οποιουδήποτε σκοπού- να μπορέσει να εδραιωθεί η καινούρια τάξη πάνω στη γη. Το πρόγραμμα και η τεχνική τους δίνονται σε διάγραμμα λίγο παρακάτω σ’ αυτή τη μελέτη.
Πίσω απ' αυτό το τετραπλό πανόραμα της ανθρωπότητας στέκουν Αυτοί των Οποίων προνόμιο και δικαίωμα είναι να επαγρυπνούν στην ανθρώπινη εξέλιξη και να κατευθύνουν τα πεπρωμένα των ανθρώπων. Αυτό το προωθούν, όχι διαμέσου κάποιου επιβαλλόμενου ελέγχου που καταπατεί την ελεύθερη βούληση του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά διαμέσου ενστάλαξης ιδεών στις διάνοιες των σκεπτόμενων του κόσμου και επίκλησης της ανθρώπινης συνείδησης, έτσι που οι ιδέες αυτές να βρουν τη δέουσα ανταπόκριση και να γίνουν με το χρόνο οι παράγοντες ελέγχου στην ανθρώπινη ζωή. Εκπαιδεύουν τα μέλη του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών στο έργο της μετατροπής των ιδεών σε ιδεώδη. Τα τελευταία γίνονται με τον καιρό οι ποθητοί αντικειμενικοί σκοποί των στοχαστών και διδάσκονται από αυτούς στη μεγάλη μεσαία τάξη κι έτσι αναπτύσσονται σε παγκόσμιες μορφές διακυβέρνησης και θρησκείας, και αποτελούν έτσι τη βάση της νέας κοινωνικής τάξης, μέσα στην οποία ενσωματώνονται υπομονετικά οι μάζες.
(σελίδα 644-50)
Έχει γίνει η δήλωση ότι Αυτοί που αποτελούν την ενδότερη κυβέρνηση του κόσμου, ή η λεγόμενη πλανητική Ιεραρχία, δουλεύουν για να διευκολύνουν τη διείσδυση των νέων ιδεωδών και επιδιώξεων στη συνείδηση της ανθρώπινης φυλής. Τα νέα αυτά ιδεώδη και οι επιδιώξεις είναι χαρακτηριστικά της Νέας Εποχής. Η δήλωση αυτή έχει σπουδαιότητα, επειδή «φανερώνει πως η προσπάθεια που καταβάλλεται τώρα ευθυγραμμίζεται με την εξελικτική ανάπτυξη που συντελείται πάνω στον πλανήτη μας. Κατά συνέπεια έχει την εγγύηση της απώτατης επιτυχίας. Το έργο που προσπαθεί να κάνει ο Νέος Όμιλος της Παγκόσμιων Εξυπηρετητών προορίζεται να επισπεύσει αυτή τη διαδικασία κι έτσι να αποτρέψει μια μακρόχρονη περίοδο απόγνωσης και κατάργησης της τάξης. Είτε αυτή η προσπάθεια πετύχει είτε όχι, ο τελικός σκοπός είναι εγγυημένος, όμως μπορεί να επισπευστεί αν μόνο οι άνθρωποι αξιολογούσαν σωστά την κατάσταση την οποία αντιμετωπίζουν άμεσα και έκαναν τα αναγκαία διαβήματα για να αλλάξουν τις σημερινές συνθήκες.
(σελίδα 665)
Επομένως, μιλώντας γενικά, έχουμε σήμερα στον κόσμο τις δίχως νοημοσύνη μάζες που αποκτούν γρήγορα αυτοσυνείδηση κάτω από την πίεση της σύγχρονης ζωής και των σύγχρονων εκπαιδευτικών μας συστημάτων. Κατά δεύτερο λόγο, έχουμε τους πραγματικά αυτοσυνείδητους στοχαστές ή τα άτομα που έχουν αναλάβει τον παγκόσμιο έλεγχο κι έχουν εξέχουσα θέση στις παγκόσμιες υποθέσεις με τη δύναμη της σκέψης τους και τις αξίες και το μαγνητισμό της προσωπικότητας τους. Με τη διαύγεια του τρόπου σκέψης τους στους επιλεγμένους τομείς τους, δεσπόζουν πάνω στις μάζες, αλλά δεσπόζουν με μια χωριστική έννοια. Αυτές οι μάζες που τα άτομα αυτά ελέγχουν μπορούν να διαιρεθούν σε δύο κατηγορίες: Έχουμε μια ανήσυχη, άγρυπνη, μη ικανοποιημένη μειονότητα με νοημοσύνη (μια μειονότητα σαράντα περίπου τοις εκατό επί του συνόλου). Τα υπόλοιπα εξήντα τοις εκατό απαρτίζονται από τις μη σκεπτόμενες μάζες, που λίγο διαφέρουν από συγκινησιακά ζώα. Ζουν, δουλεύουν υποφέρουν και μάχονται, αλλά δεν έχουν πραγματική ιδέα τι σημαίνουν όλ' αυτά, ή που πηγαίνουν οι ίδιοι, ως φυλή. Με τους τελευταίους αυτούς ελάχιστα για την ώρα μπορούν να γίνουν. Ωστόσο, με τα σαράντα τοις εκατό πολλά μπορούν να επιτευχθούν όταν ο Νέος Όμιλος των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών αποκτήσει αρκετή συνεκτικότητα. Πρέπει να ληφθούν επίσης υπόψη οι ιδεαλιστές και οι λειτουργοί του κόσμου, που έχουν δεσμευτεί με την υλοποίηση κάποιου ιδεώδους που τους φαίνεται ότι ενσωματώνει όλα όσα είναι επιθυμητά και ότι λύνει το πρόβλημα όπως το βλέπουν γύρω τους. Κάτω απ' αυτήν την ομάδα μπορούμε να τοποθετήσουμε τους σημερινούς ηγέτες και τους δικτάτορες του κόσμου, αδιάφορο με τι όνομα περιγράφουν τον εαυτό τους. Ότι οι μέθοδοι τους μπορεί να μη είναι οι επιθυμητές, φυσικά αληθεύει συχνά αλλά συγκριτικά αυτό στερείται σημασίας. Σωστά ή όχι, δουλεύουν κάτω από την έμπνευση μιας ιδέας. Επιφέρουν συγκεκριμένες αλλαγές στις διάνοιες των συνανθρώπων τους και στις παγκόσμιες συνθήκες. Εφελκύουν μια νοητική ανταπόκριση από το κοινό και από τον κόσμο. Κατά συνέπεια, ο κόσμος τους οφείλει πολλά επειδή εγκαινιάζουν εκείνες τις αλλαγές που μεταβάλλουν τον παγκόσμιο ρυθμό και επιταχύνουν τη συχνότητα του. Μας προετοιμάζουν έτσι για τις ακόμα περισσότερο επαναστατικές αλλαγές της νέας εποχής, θα διαπιστώσουμε ότι μερικοί απ' αυτούς περιλαμβάνονται στο Νέο Όμιλο των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών.
(σελίδα 670-1)
Ένα από τα βασικά λειτουργήματα του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών είναι να επιφέρει αυτήν την αλλαγή στάσης, να υποθάλψει την ανάπτυξη μιας πραγματικής κοινής γνώμης διαμέσου εκπαίδευσης των σκεπτόμενων ανθρώπων πάνω στις αρχές της καλής θέλησης και των ορθών σχέσεων. Οι τελευταίοι με τη σειρά τους θα εκπαιδεύσουν τις μάζες. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα είναι δυνατό να ωφεληθούμε από την αναφυόμενη τάση για το δίκαιο και την καλή θέληση που σαφώς υπάρχει σήμερα, μολονότι αδύναμη και ελάχιστα συνειδητοποιημένη ακόμα.
Το δεύτερο λειτούργημα του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών είναι να ερμηνεύει τα ιδεώδη και τους αντικειμενικούς σκοπούς που πρέπει να διέπουν την ανθρώπινη φυλή και να εξοικειώνει το κοινό με τις άμεσες δυνατότητες. Με τη βοήθεια αυτών, ο Όμιλος με το χρόνο θα ξυπνήσει μέσα στις μάζες μια νοήμονα ανταπόκριση, μια φλογερή επιθυμία και μια σωστή δράση. Με τον τρόπο αυτό η ιδέα των λίγων θα γίνει το ιδεώδες των πολλών και τελικά θα κάνει την εμφάνιση της ως έμπρακτο γεγονός στην ανθρώπινη συνείδηση. Οι καινούργιες, ακαταμάχητες, ενδότερες παρορμήσεις πρέπει να προβάλουν σαν αποκάλυψη στο ανθρώπινο πνεύμα. Η αυξανόμενη τάση για την αδελφοσύνη (που τα σύγχρονα φιλανθρωπικά μας εγχειρήματα είναι ένα παράδειγμα της) το ιδανικό της συλλογικής ευημερίας σε αντιδιαστολή με τις ατομικές επιδιώξεις εγωιστικού και φιλόδοξου τύπου και η εξαγγελία των αρχών εκείνων που πρέπει να διέπουν και θα διέπουν, τον επόμενο παγκόσμιο κύκλο, αυτές οι ερμηνείες και η σωστή και συνετή εφαρμογή τους πρέπει να προωθηθούν. Με τη βοήθεια αυτής της μορφής της μαζικής εκπαίδευσης η νέα εποχή θα αρχίσει να κάνει τη δύναμη της αισθητή. Οι δραστηριότητες του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών θα οδηγήσουν στην αποκατάσταση δύο βαρυσήμαντων γεγονότων. Αυτά είναι για την ώρα μόνο θεωρίες για τις μάζες, μολονότι πάγια γνώση για τους λίγους. Είναι:
1. Το γεγονός ενός λογικού, ανελισσόμενου Σχεδίου που υποκρύπτεται σ’ ολόκληρη την εξελικτική διαδικασία του κόσμου και που το επαληθεύουν αλάνθαστα η ιστορία και η ανάπτυξη της ανθρώπινης συνείδησης.
2. Το γεγονός της αθανασίας, ή της ζωής που συνεχίζεται όταν αυτή χωριστεί από το σώμα.
Η αναγνώριση των δύο αυτών γεγονότων θα επιφέρει μεγάλες αλλαγές στις παγκόσμιες στάσεις και στις κυβερνήσεις, από τη στιγμή που κατανοηθεί σε βάθος ο υποκρυπτόμενος σκοπός των παγκόσμιων συμβάντων και όταν η ελπίδα της αθανασίας γίνει ένα γνωστό και παραδεκτό γεγονός. Τότε οι παγκόσμιες υποθέσεις και οι συνθήκες της σύγχρονης ζωής θα κοιτάζονται με τη σωστή προοπτική. Πάνω σ’ αυτό δεν χρειάζεται να επεκταθούμε εδώ, αλλά όταν γίνει αντιληπτό πως η ανάπτυξη της καλής θέλησης μέσα στον κόσμο είναι η φυσιολογική ανάκυψη αυτού που είναι αναπόφευκτο και όταν όλα όσα συμβαίνουν ειδωθούν στη σχέση τους με ένα αιώνιο μέλλον, τότε μεταγγίζονται στο μυαλό μας επιπτώσεις τρομακτικής σπουδαιότητας για την ανθρώπινη φυλή.
Το τρίτο λειτούργημα του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών, λειτούργημα που σήμερα έχει άμεση βαρύτητα, είναι να συγκεντρώσει σ’ ένα χαλαρά συνενωμένο όμιλο τους άντρες και γυναίκες καλής θέλησης ολόκληρου του κόσμου. Πρέπει να φέρουμε σε μια σχέση μεταξύ τους όσους ανταποκρίνονται σ’ αυτές τις ιδέες και δεν δείχνουν ανταγωνιστικές διαθέσεις. Ο όμιλος αυτός σήμερα υφίσταται. Ο πυρήνας του έργου ήδη υπάρχει. Τα μέλη του ομίλου πρέπει σταθερά να αυξηθούν και πρέπει να αναπτυχθεί η χρησιμότητα τους με μια σταθερή εκπαίδευση στις βασικές αρχές της καλής θέλησης…
(σελίδα 691-2)
Μέσα από αυτήν την απόλυτα κατορθωτή, μεγάλη προσπάθεια για ολοκλήρωση, που μπορεί να έχει το επίκεντρο της στη στιγμή της Γιορτής του Βεσάκ και που μπορεί να ενταθεί στις είκοσι τέσσερις ώρες που προηγούνται της πανσελήνου, μπορεί να αναπτυχθεί ο πραγματικός σπόρος του ομίλου της νέας εποχής και του νέου κόσμου και των νέων ιδεωδών. Ο όμιλος αυτός δεν θα λειτουργεί με κανένα όνομα και θα παραμένει απόλυτα ρευστός και απαλλαγμένος από διοργάνωση, δεν θα διευθύνεται από επιτροπές, αλλά θα διοικείται από τη νοήμονα συνεργασία ενός ομίλου, που θα αντιπροσωπεύει το Νέο Όμιλο των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών. Ο τελευταίος θα ανήκει σ’ όλα τα έθνη και σ’ όλες τις θρησκείες.
Η κλήση για τη βοήθεια των μαθητών και ζηλωτών του κόσμου, που απαρτίζουν το Νέο Όμιλο των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών, έχει ξεκάθαρο πως κανένας δεν θεωρείται υπερβολικά αδύνατος ή υπερβολικά άσημος ώστε να μη μπορεί να έχει κάτι να προσφέρει. Όλοι μπορούν να κάνουν κάτι για να δώσουν τέλος στο σημερινό αυτό αδιέξοδο κι έτσι να καταστήσουν δυνατό για μας τον εγκαινιασμό μιας νέας εποχής ειρήνης και καλής θέλησης. Θα ήθελα ωστόσο να ξεκαθαρίσω το ότι αυτό για το οποίο δουλεύουμε δεν είναι καμιά "χιλιετία" (Σ.τ.μ. Αναφορά στη σχετική δογματική αντίληψη). Αυτό και ότι ο αντικειμενικός σκοπός μας αυτή τη στιγμή είναι διττός:
1. Να καταλύσουμε ένα παλαιό ρυθμό πραγμάτων και να εδραιώσουμε ένα καινούριο και καλύτερο ρυθμό. Για να το καταφέρουμε, ο Χρόνος είναι ένας πρωταρχικός παράγοντας. Αν μπορέσουμε να καθυστερήσουμε την απολίθωση αυτού που είναι μια δεινή ανάγκη, κι έτσι να εμποδίσουμε την ολέθρια φύση αυτού που θα μπορούσε να συμβεί, αυτό θα δώσει χρόνο στις διεργασίες της μετουσίωσης, στη διάλυση αυτού που πρέπει να κατασταλάξει με κάποια μορφή και στις έμπρακτες δραστηριότητες του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών, που αποτελούν το όργανο μας μέσα στον κόσμο σήμερα.
2. Να συγχωνέψουμε και να σμίξουμε τη συνδυασμένη έφεση όλων των λαών σε κάθε πανσέληνο του Μαΐου - έτσι που να διανοιχτεί, να καθαριστεί και να εδραιωθεί ένας αγωγός ανάμεσα στο Νέο Όμιλο των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών (που απαρτίζεται απ' όλους τους αληθινούς μαθητές, ζηλωτές κι ανθρώπους πραγματικής καλής θέλησης, άσχετο ποια η εθνικότητα τους ή η πίστη τους) και στην Ιεραρχία που αναμένει. Από τη στιγμή που θα εμπεδωθεί μόνιμα αυτός ο αγωγός κι ένας μεγάλος αριθμός σκεπτόμενων αντρών και γυναικών συνειδητοποιήσουν τη λειτουργία και τις δυνατότητες του, θα είναι πιο εύκολο για τους Οδηγούς της φυλής να προκαλέσουν "εντύπωση" στη συνείδηση του κοινού και να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Η ανθρωπότητα έτσι μπορεί να καθοδηγηθεί πιο συγκεκριμένα, επειδή θα προκύψει κάποια συνειδητή συνεργασία. Η εδραίωση ενός τέτοιου αγωγού από τους παγκόσμιους ζηλωτές είναι δυνατή.
(σελίδα 708-9-10)
Η ανάπτυξη της νέας τέχνης. Αυτή θα εκφράζει μια ευαισθησία ανταπόκρισης στις ιδέες. Η τέχνη του παρελθόντος εξέφραζε σε μεγάλο βαθμό την από μέρους του ανθρώπου κατανόηση της ομορφιάς του δημιουργημένου από το Θεό κόσμου, είτε επρόκειτο για το φαινόμενο θαύμα της φύσης είτε για το κάλλος της ανθρώπινης μορφής. Η σημερινή τέχνη είναι για την ώρα μια σχεδόν παιδαριώδης απόπειρα έκφρασης του κόσμου του αισθήματος και των ενδότερων διαθέσεων και των συγκινησιακών ψυχολογικών αντιδράσεων που διέπουν τις μάζες της φυλής. Ωστόσο, όλα αυτά, σε σύγκριση με τον κόσμο της έκφρασης του συναισθήματος, είναι ό,τι τα σχεδιάσματα του ανθρώπου του σπηλαίου είναι σε σύγκριση με την τέχνη του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Είναι στην περιοχή του λόγου που εκφράζεται σήμερα πιο ικανοποιητικά η νέα αυτή τέχνη. Η τέχνη της μουσικής θα είναι η επόμενη προσέγγιση πιο κοντά στην αλήθεια και στην αποκάλυψη του αναφαινόμενου κάλλους. Η τέχνη του ζωγράφου και του γλύπτη θα ακολουθήσει πιο ύστερα. Καμιά απ' αυτές δεν είναι η τέχνη της έκφρασης των ιδεών δημιουργικά, που θα είναι το θαύμα της Εποχής του Υδροχόου.
(σελίδα 723-4)
Μπορείτε - αν το επιθυμείτε - να βοηθήσετε στη δόμηση της μορφής σκέψης της διδασκαλίας της Νέας Εποχής. Αυτό θα το κάνετε, πριν απ' όλα, με τη σκέψη σας. Με την πρακτική εφαρμογή από μέρους σας κάθε αλήθειας, που πιθανό να έχετε κατανοήσει, στην καθημερινή σας ζωή με κάθε θυσία. Με τη θυσία και την υπηρεσία σας στους συνανθρώπους σας και με τη διαρκή διάχυση της οποιαδήποτε γνώσης που διαθέτετε.
(σελίδα 728)
Η ενότητα της ανθρώπινης οικογένειας αναγνωρίζεται από πολλούς, αλλά προτού πάρει μορφή αυτή η ενότητα ως εποικοδομητικό μέτρο, είναι αναγκαίο όλο και περισσότεροι σκεπτόμενοι άντρες και γυναίκες σ’ ολόκληρο τον κόσμο να συντρίψουν τους νοητικούς φραγμούς που υπάρχουν ανάμεσα σε φυλές, σε έθνη και σε τύπους και ο ίδιος ο Νέος Όμιλος των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών να επαναλάβει στον έξω κόσμο εκείνο τον τύπο δραστηριότητας που εξέφρασε η Ιεραρχία όταν ανέπτυξε και υλοποίησε τον Όμιλο. Διαμέσου της έκφρασης και της εντύπωσης ορισμένων μεγάλων ιδεών πρέπει οι άνθρωποι παντού να οδηγηθούν στην κατανόηση των θεμελιωδών ιδεωδών που θα διέπουν τη Νέα Εποχή. Αυτό είναι το κυριότερο έργο του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών.
(σελίδα 733)
Οι εισρέουσες δυνάμεις της Υδροχοϊκής Εποχής.
Αυτές έχουν αυτή τη στιγμή μια πλατιά και γενική επίδραση πάνω στους αιθέρες γύρω από τη γη, πάνω στη βλάστηση παντού, πάνω στα νερά του πλανήτη και πάνω σ’ όλα τα ανθρώπινα πλάσματα μέσα στον κόσμο σήμερα που μαθαίνουν να σκέπτονται. Η Υδροχοϊκή έμπνευση αποτυπώνεται τώρα από όλους όσους υπάγονται στην επίδραση των νέων "σχολών σκέψης", όπως λέγονται. Η ερμηνεία των ιδεωδών που γίνονται αισθητά μπορεί να είναι σφαλερή, αλλά η δύναμη ανταπόκρισης στις καινούργιες δυνάμεις υπάρχει και η επίδραση πάνω στο νου και στον εγκέφαλο είναι πραγματική και διαρκής. Ένα από τα πρώτα αποτελέσματα είναι η σταθεροποίηση της συγκινησιακής αντίδρασης.
(σελίδα 736-7)
Δυνάμεις μεγάλης ισχύος από την Αφροδίτη επίσης επενεργούν στον πλανήτη μας. Ως προς αυτό, θα εισηγούμουν στους αστρολόγους πως καλά θα έκαναν να δίνουν περισσότερη προσοχή στη δραστηριότητα και στην επίδραση της Αφροδίτης. Αρκετή έμφαση δόθηκε στον Κρόνο και στον Άρη στους αστρολογικούς χάρτες που εξετάζονται αυτή τη στιγμή. Στο μέλλον, θα πρέπει να δίνεται ίση έμφαση στον πλανήτη Αφροδίτη, που στην εποχή του Υδροχόου θα υποκαταστήσει τον Άρη ως βασική επίδραση.
(σελίδα 737)
Οι Εκκλησίες σε όλες τις χώρες προσπαθούν απεγνωσμένα να διατηρήσουν την κατοχή τους - πνευματική, νοητική ή οικονομική - πάνω στους ανθρώπους και παίζουν ένα παιχνίδι καταδικασμένο, επειδή οι μέρες του ελέγχου της ιερατικής κάστας στην πραγματικότητα πέρασαν, ακριβώς όπως και ο έλεγχος της αυταρχικής δυναστείας. Το έργο των μεγάλων παγκόσμιων θρησκειών υπήρξε εναργώς επιτυχές κι έχει προωθηθεί μέχρι την ποθητή ολοκλήρωση, τώρα δεν η νέα παγκόσμια θρησκεία, που είναι αυτή της βασιλείας του Θεού, βρίσκεται οριστικά στο δρόμο της.
(σελίδα 754-5)
Τι επιδιώκει, λοιπόν, να κάνει η Ιεραρχία σήμερα; Ας διατυπώσω σύντομα το άμεσο σχέδιο.
1. Να κάνει τα σημεία διαίρεσης, που ήδη υπάρχουν, τόσο καταφανή, που η έκβαση να είναι ξεκάθαρη. Αυτό μπορείτε να το δείτε να συμβαίνει κάθε μέρα αν διαβάζετε τις παγκόσμιες ειδήσεις με νοημοσύνη και διαχωρίζετε τις θεαματικές κι αναληθείς λεπτομέρειες από τις ευρείες και πραγματικές εκβάσεις. Αυτά τα σημεία διαίρεσης παρουσιάζονται σε τρεις γενικές κατευθύνσεις:
α. Ανάμεσα στις τρεις μεγάλες ιδεολογίες: Τη Φασιστική, την Κομμουνιστική και τη Δημοκρατική.
β. Ανάμεσα στις αντιδραστικές και φανατικά παραδοσιακές ομάδες και τους φιλελεύθερης αντίληψης ανθρώπους που ανταποκρίνονται στη νεότερη και πνευματική εντύπωση και στους αναφαινόμενους τρόπους προσέγγισης στο Θεό.
γ. Ανάμεσα στις παλιές κουλτούρες και πολιτισμούς και στους καινούριους τρόπους, που τώρα προσεγγίζουν, ως προς τον τρόπο ζωής και σκέψης. Ανάμεσα στον Ιχθυακό τρόπο ζωής και στην Υδροχοϊκή ροπή της σκέψης και της ζωής. Ανάμεσα στους νόμους της βασιλείας του Θεού, του πέμπτου βασιλείου και τους νόμους της ανθρωπότητας, του τέταρτου βασιλείου. Ανάμεσα στον εγωπαθή, ατομικιστικό τρόπο ζωής και τη μέθοδο της αδελφοσύνης, της αγάπης και της ομαδικής συνείδησης.
2. Να θεραπεύσει αυτές τις διαιρέσεις και να γεφυρώσει τους διχασμούς αυτούς με τη βοήθεια του παγκόσμιου ομίλου, που ονομάζουμε Νέο Όμιλο των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών και των ανθρώπων καλής θέλησης. Αυτοί οι Εξυπηρετητές και οι άνθρωποι καλής θέλησης θα ανήκουν σε όλα τα έθνη, ομίλους, ιδεολογίες και θρησκείες και στις δύο πλευρές των διαφόρων διαιρέσεων κι όμως θα μένουν προσκολλημένοι στις αρχές της καλής θέλησης και της κατανόησης. Συνεπώς, αυτοί δεν θα είναι κομματιασμένοι και ούτε θα ενεργούν με την τωρινή μέθοδο της διαφοροποίησης και των χωριστικών τάσεων, θα τείνουν χείρα αγάπης και κατανόησης ο ένας στον άλλο πάνω από το χάσμα των διαιρέσεων, θα συναντιούνται με τη σκέψη πάνω στο υποκειμενικό επίπεδο των αληθινών πραγματικοτήτων - που είναι αιώνιες και συνθέτουν - και θα αγνοούν όλους τους εξωτερικούς φραγμούς και τις χωριστικές διαφορές των νοητικών ιδεών και των υλικών τρόπων ζωής.
3. Να προσεγγίσει πιο κοντά στην ανθρωπότητα και να γίνει ένα γνωστό και δυναμικό γεγονός στη συνείδηση των μαθητών Της, των παγκόσμιων ζηλωτών και του Νέου Ομίλου των Παγκόσμιων Εξυπηρετητών. Τότε αυτοί θα μπορούν να δουλεύουν με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, γνωρίζοντας αυτοί οι ίδιοι, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, πως η βασιλεία του Θεού προβάλλει πάνω στη γη, πως ο ενδότερος κόσμος του φωτός, της αγάπης και της έννοιας συγχωνεύεται κατά ένα συνειδητοποιούμενο τρόπο με τον αντικειμενικό κόσμο και πως ο κόσμος των πνευματικών πραγματικοτήτων αναγνωρίζεται τώρα σε τέτοια ευρεία κλίμακα που η καταστάλαξη αυτού που είναι πνευματικό να ανακαλύπτεται ως παρούσα στο κάθε τι που μπορεί να γίνει γνωστό. Αυτή η συνειδητοποίηση κι αυτή η προσέγγιση στη ζωή διαμέσου του Θεού είναι ο προάγγελος της νέας παγκόσμιας θρησκείας.
(σελίδα 760-1)