ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟ

ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΚΑΤΟ

ΒΙΒΛΙΑ

10) ΟΙ ΑΚΤΙΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΗΣΕΙΣ Α

ΟΙ ΑΚΤΙΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΗΣΕΙΣ Α

Θα γίνει συνεπώς, φανερό σε σας ότι η κάθοδος της ενέργειας επιφέρει - κάτω από τον κυκλικό νόμο - ορισμένες νέες «εμπνεύσεις», ορισμένα νέα «σπέρματα ελπίδας» για το μέλλον καθώς επίσης και ορισμένους δραστικούς Λειτουργούς, οι Οποίοι είναι και θα είναι υπεύθυνοι για το έργο της προετοιμασίας, της γονιμοποίησης και όλων των επιχειρήσεων της επερχόμενης νέας εποχής. Oι κατερχόμενες αυτές ενέργειες προκαλούν επίσης τις παρεμποδιστικές ενέργειες και θα μπορούσα εδώ να σας θυμίσω ότι αυτές οι παρεμποδιστικές κακές δυνάμεις (όπως αποκαλούνται) συναντιούνται πάνω στα ανώτατα πνευματικά επίπεδα, γιατί - με τη σειρά τους - γεννιούνται από την παρωθητική επίδραση του ερχόμενου Αβατάρ, του Οποίου «ο φθόγγος ακούεται εμπρός από Αυτό και η ενέργεια Του διαχύνεται πριν από Αυτό». Αυτό είναι ένα μεγάλο μυστήριο και μπορεί να κατανοηθεί (και τότε, μόνο θεωρητικά), μόνο αν έχετε στο νου σας ότι όλα μας τα πεδία - ακόμη και τα ανώτατα - είναι τα υποπεδία του κοσμικού φυσικού πεδίου. Όταν το γεγονός αυτό κάπως κατανοηθεί, η σκέψη απλοποιείται.

Σαν συνέπεια όλων αυτών, συμβαίνουν μεγάλες και θεμελιώδεις αναδιευθετήσεις μέσα σ’ αυτήν την ίδια την Ιεραρχία και μέσα σ’ αυτή τη μεσολαβούσα περιοχή της θείας συνείδησης στην οποία δίνουμε το όνομα (όσον αφορά την ανθρωπότητα) της Πνευματικής Τριάδας - μια περιοχή που περιλαμβάνει τα ανώτερα νοητικά πεδία, τα Βουδικά και ατμικά επίπεδα επίγνωσης και θείας δράσης. Η διέγερση του Αβατάρ που διαχύνεται προς τα κάτω, επιτρέπει σε ορισμένους από τους Διδασκάλους να πάρουν μερικές από τις μεγαλύτερες μυήσεις και να το επιτύχουν νωρίτερα, από ότι θα ήταν δυνατό κατά άλλο τρόπο. Έτσι αποκαθίσταται μια μεγάλη διαδικασία ανόδου και πνευματικής επίτευξης, αν και ακόμη βρισκόμαστε μόλις στην αρχή, επειδή υπάρχει μεγάλη ένταση του σημείου της σύγκρουσης. Γι' αυτό, επίσης, πολλοί δόκιμοι μαθητές βρίσκουν το δρόμο τους μέσα στις γραμμές των αποδεδεγμένων μαθητών και πολλοί μαθητές λαμβάνουν τη μύηση. Στο γεγονός αυτό της ιεραρχικής έξαρσης - με την παράλληλη και εντατικοποιημένη έξαρση πάνω στο φυσικό πεδίο μπορεί να αποδοθεί η διαδικασία της προετοιμασίας, την οποία έχω συστήσει μεταξύ μερικών μαθητών, επιταχύνοντας έτσι την περίοδο και το σημείο επίτευξης, εφόσον βέβαια αυτοί συνεργάζονται ικανοποιητικά. (Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος Ι και ΙΙ).

(σελίδα 17-18)

Η νέα αυτή προσέγγιση στις συνθήκες της ζωής, σαν αποτέλεσμα της εισροής νέων ενεργειών, δημιουργεί την παγκόσμια τάση προς ομαδική επίγνωση και το ανώτατο αποτέλεσμά της στην ανθρώπινη οικογένεια είναι η λήψη των πρώτων βημάτων προς την ομαδική μύηση. Ένα τέτοιο πράγμα, όπως ομαδική μύηση δεν είχε ποτέ ακουστεί μέχρι τώρα, εκτός σε συνάφεια με τις ανώτερες μυήσεις που εκπορεύονται από το κέντρο της Σαμπάλλα. Η ομαδική μύηση βασίζεται πάνω σε ομοιόμορφη και ενωμένη ομαδική θέληση, αφιερωμένη στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και στηριζόμενη στην πίστη, τη συνεργασία και την αλληλεξάρτηση. Στο παρελθόν, η έμφαση ήταν πάνω στο άτομο, στην εκπαίδευση και προσέγγισή του στη μύηση και στη μεμονωμένη του είσοδο στο Ναό της Μύησης. Αλλά αυτή η ατομική συγκέντρωση θα δώσει θέση μελλοντικά σε μια ομαδική κατάσταση, που θα κάνει ικανούς πολλούς μαθητές να κινηθούν μαζί προς τα μπρός, να σταθούν όλοι μαζί ενώπιον του Μυσταγωγού και από κοινού και ταυτόχρονα να επιτελέσουν τη μεγάλη πραγματοποίηση, η οποία είναι το αποτέλεσμα και η ανταμοιβή της ευδόκιμης μαθητείας.

Στην πρώτη πραγματεία, που παρουσίασα στο κοινό, έχω περιγράψει τους Κανόνες για υποψηφίους. (Μύηση Ανθρώπινη και Ηλιακή, σελ. 219-236) Συνόψισα τις αντιλήψεις του παρελθόντος και προσδιόρισα την προετοιμασία του ατόμου και τα απαιτούμενα για τη μύηση. Αυτά θα εφαρμόζονται τώρα στους ομίλους των δοκίμων μαθητών και όχι στους αποδεδειγμένους μαθητές. Αυτά πρέπει ακόμη να παραμείνουν σαν χαρακτηριστικοί και σαν εξαγνιστικοί αντικειμενικοί σκοποί του αφιερωμένου ατόμου και θεωρείται ότι κατανοήθηκαν κατάλληλα από την ανθρωπότητα, κηρύχθηκαν από όλες τις μεγάλες παγκόσμιες θρησκείες διαμέσου των αιώνων, και αναγνωρίζονται σαν οι κύριες ρυθμιστικές ιδιότητες όλων των μαθητών.

Αυτοί οι ίδιοι Κανόνες ή Φόρμουλες Προσέγγισης είναι οι κατώτερες αντιστοιχίες ανώτερων κανόνων προς τους οποίους όμιλοι μαθητών υπόσχονται να συμμορφωθούν και τους οποίους πρέπει να ακολουθούν και να υπακούουν ομαδικά. Η Ιεραρχία στην οποία θα εισέλθουν όταν καταδειχθεί η πλήρης αποδοχή και απόδειξη, θα είναι η ίδια Ιεραρχία, που χαρακτηρίζεται από την ίδια επίγνωση της ψυχής, που εμψυχώνεται από την ίδια πνευματική δραστηριότητα, που λειτουργεί κάτω απ’ τους ίδιους νόμους, αλλά που διέπεται από δύο προοδευτικές και εξελικτικές αναπτύξεις:

1. Μια περισσότερο στενή επαφή - επικλητική και εφελκυστική - με τη Σαμπάλλα και συνεπώς μια πληρέστερη ανταπόκριση στην όψη Θέληση της θεότητας.

2. Μια επικλητική στάση εκ μέρους της ανθρωπότητας, βασισμένη σε μια θεμελιώδη αποκέντρωση της εγωιστικής ανθρώπινης συνείδησης και μιας ομαδικής συνείδησης που αφυπνίζεται γρήγορα.

Στην πραγματικότητα, αυτό σημαίνει ότι η Ιεραρχία θα συσχετιστεί πολύ στενότερα με το Μεγάλο Συμβούλιο της Σαμπάλλα και πολύ στενά θα συσχετιστεί επίσης με την ανθρωπότητα, με τρόπο ώστε θα συμβεί μια διπλή συγχώνευση.

 Αυτό θα επιφέρει τη διαδικασία εκείνη της ολοκλήρωσης η οποία θα είναι η ποιότητα της Νέας Εποχής και θα εγκαινιάσει τη φάση του Υδροχόου στην ιστορία του πλανήτη.

Θα ήθελα τώρα να φέρω σε στενή συνάφεια τους Κανόνες για Υποψηφίους που έχω μεταδώσει πρωτύτερα και τους νέους Κανόνες για Μαθητές, που ενσωματώνουν τη νέα ομαδική δραστηριότητα και ομαδική μαθητεία, με αποτέλεσμα την ομαδική μύηση.

Αυτοί οι Κανόνες είναι δεκατέσσερις τον αριθμό. Σήμερα θα σας δώσω απλά, πρώτα από όλα τον κανόνα για το μαθητή σαν άτομο και έπειτα την ανώτερη αντιστοιχία του κανόνα για ομίλους που προετοιμάζονται για ομαδική μύηση και θα σας θυμίσω ότι τέτοιου είδους όμιλοι αποτελούνται πάντοτε από όσους έχουν πάρει την πρώτη μύηση. Τα ονόματα των ομίλων αυτών είναι λεγεών, βρίσκονται σε κάθε χώρα. Ωστόσο, δεν υπάρχουν, τόσο πολλοί, που είναι έτοιμοι για τη νέα εποχή της ομαδικής μύησης.

(σελίδα 20-21-22)

Οι Κανόνες αυτοί πρέπει να διαβαστούν με τη βοήθεια μιας αναπτυσσόμενης εσωτερικής αίσθησης. Συνδέονται με την ομαδική μύηση παρά το ότι έχουν ατομική εφαρμογή. Δεν είναι αυτό που φαίνονται ότι είναι επιφανειακά - κοινές αυτόδηλες αλήθειες και πνευματικές κοινοτοπίες. Αλλά είναι κανόνες για τη μύηση, που όταν εφαρμοσθούν, θα οδηγήσουν το μαθητή και τον όμιλο μέσα από μια μεγαλύτερη πνευματική εμπειρία. Ενσωματώνουν τις μεθόδους της Νέας Εποχής, οι οποίες απαιτούν ομαδική δράση, ομαδικό τρόπο ενέργειας και ενωμένη πράξη. Είπα πρωτύτερα ότι οι κανόνες αυτοί είναι το αποτέλεσμα δοκιμασμένης πείρας και η χρησιμοποίηση εκ μέρους μου της λέξης «νέο» σ’ αυτό το θέμα αναφέρεται στην ανθρώπινη γνώση αλλά όχι στη μυητική διαδικασία. Αυτή υπήρχε πάντοτε και πάντα, στις μεγάλες κρίσεις της μύησης, οι μαθητές προχώρησαν σε ομίλους, ακόμα και όταν δεν είχαν επίγνωση του γεγονότος αυτού. Τώρα οι μαθητές μπορούν να έχουν επίγνωση και οι διάφορες ακτίνες των Άσραμ θα παρουσιάσουν στο μυσταγωγό όχι μόνο τους ομίλους τους (μεγάλους ή μικρούς), αλλά και τα πρόσωπα των ομίλων αυτών θα έχουν τώρα επίγνωση της ομαδικής παρουσίασης. Θα έχουν επίσης κατανοήσει το γεγονός της έκτασης της γνώσης τους η οποία εξαρτάται από την αποκέντρωσή τους. Σας ζητώ να σταθμίσετε και να συλλογιστείτε την τελευταία αυτή δήλωση.

(σελίδα 30-31)

Για πολλούς ανθρώπους το φλεγόμενο έδαφος σημαίνει ένα από τα δύο πράγματα:

α. Είτε το πυρ του νου, που κατακαίγει τα πράγματα εκείνα της κατώτερης φύσης, για τα οποία αποκτά όλο και περισσότερο επίγνωση.

β. Ή το φλεγόμενο έδαφος της θλίψης, αγωνίας, φρίκης και πόνου, που είναι η χαρακτηριστική ιδιότητα της ζωής στους τρεις κόσμους, ιδιαίτερα σ’ αυτήν την εποχή.

 Αλλά το φλεγόμενο έδαφος που αναφέρεται εδώ είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Όταν το λαμπρό φως του ήλιου εστιαστεί ορθά μέσα από ένα φακό μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη. Όταν το λαμπρό φως της Μονάδας (Monad) εστιαστεί κατ' ευθείαν πάνω στην προσωπικότητα, διαμέσου της ανταχκάρανα και όχι ειδικά μέσα από την ψυχή, δημιουργεί ένα ζωηρό πυρ το οποίο καίει όλα τα εμπόδια κατά ένα σταθερό και διαδοχικό τρόπο. Με άλλα λόγια, όταν η όψη θέληση ακτινοβολεί από τη μονάδα και εστιάζεται μέσα από την προσωπική θέληση (όπως η διάνοια μπορεί να το συλλάβει και να το κατανοήσει) καταστρέφει σαν φωτιά όλα τα στοιχεία της ισχυρογνωμοσύνης. Όταν η ενέργεια της Σαμπάλλα ακτινοβολεί προς τα έξω και έρχεται σε άμεση επαφή με την ανθρωπότητα (και δεν μεταδίδεται διαμέσου της Ιεραρχίας, όπως μέχρι τώρα συνέβαινε) έχουμε αυτό που παρατηρείται στον κόσμο σήμερα, μια καταστρεπτική ανάφλεξη ή ένα παγκόσμιο φλεγόμενο έδαφος. Όταν η ανταχκάρανα ενός ομίλου έχει ορθά δομηθεί, τότε η ατομικοποιημένη ομαδική θέληση εξαφανίζεται στην πλέρια συνείδηση του σκοπού της Μονάδας ή της καθαρά διευθυνόμενης θέλησης. Αυτά είναι θέματα τα οποία ο μαθητής που προετοιμάζεται για τη μύηση πρέπει να μελετήσει καθώς προαλείφεται για τις ανώτερες μυήσεις και είναι επίσης θέματα τα οποία κάθε όμιλος ή Άσραμ που ετοιμάζεται για μύηση πρέπει επίσης να μελετήσει.

Το μυστικό των ανώτερων μυήσεων βρίσκεται στην εκγυμνασμένη χρήση της ανώτερης θέλησης και όχι στην εξάγνιση ή στην αυτοπειθαρχία ή σε οποιαδήποτε από τα μέσα τα οποία χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν για τη σύλληψη της αλήθειας. Όλο αυτό το πρόβλημα της θέλησης της Σαμπάλλα βρίσκεται στην πορεία της αποκάλυψης και τελικά θα αλλάξει ολόκληρη τη προσέγγιση του μαθητή της Νέας Εποχής για τη μύηση. Το θέμα της «Οδού μέσα στη Σαμπάλλα» απαιτεί στοχαστική μελέτη και εσωτερική κατανόηση. Στην έννοια αυτή του νέου και μελλοντικού τμήματος (αν μπορώ να το ονομάσω έτσι) της Οδού ή Ατραπού την οποία αντιμετωπίζει ο σύγχρονος μαθητής, βρίσκεται το απόρρητο της προσεχούς αποκάλυψης και της πνευματικής ελευθέρωσης, η οποία θα προβάλλει καθώς η ανθρωπότητα οικοδομεί το νέο παγκόσμιο πολιτισμό και αρχίζει να διαμορφώνει τη νέα κουλτούρα. Τα φλέγοντα, εξαγνιστικά, καταστρεπτικά αποτελέσματα της θέλησης της μονάδας (monad), πάνω στη διαστρεβλωμένη αντανάκλασή της, της ατομικής θέλησης, αξίζει να μελετηθούν επισταμένως. Από μακρού, οι ζηλωτές σημείωσαν και διδάχθηκαν το αποτέλεσμα της θέλησης πάνω στο αστρικό ή συγκινησιακό σώμα. Είναι ένα από τα κυριότερα και στοιχειωδέστερα των αρχικών τάσεων και διδάσκεται στη Δοκιμαστική Ατραπό. Οδηγεί στην εξάγνιση και την αναδιοργάνωση ολόκληρης της ψυχικής και συγκινησιακής ζωής, σαν αποτέλεσμα της καταστρεπτικής της δράσης. «Αν θελήσετε μόνο να σκεφθείτε», «αν θελήσετε να χρησιμοποιήσετε μόνο λίγη θέληση» και «αν θέλετε μόνο να θυμάστε ότι έχετε ένα νου», αυτά λέμε στα παιδιά της φυλής και στους αρχάριους πάνω στην Ατραπό της συνειδητής Επιστροφής. Λίγο λίγο, τότε, η εστίαση και ο προσανατολισμός μετατοπίζονται από την αστρική ζωή και από το συγκινησιακό επίπεδο της συνείδησης στο νοητικό σώμα και συνεπώς στην αντανάκλαση του παγκόσμιου σκοπού που βρίσκεται στους τρεις κόσμους. Όταν το στάδιο αυτό αναπτυχθεί κατά κάποιο τρόπο, τότε ακολουθεί, πάνω στην Ατραπό της Μαθητείας και της προετοιμασίας για τη μύηση, μια προσπάθεια σύλληψης και κατανόησης των ανώτερων όψεων της νοητικής αυτής διαδικασίας και η όψη θέληση της ζωής του εγώ αρχίζει να επηρεάζει το μαθητή. Τα «πέταλα της θυσίας» ξεδιπλώνονται και η ιερή θυσιαστική όψη της ζωής αποκαλύπτεται σε όλο της το κάλλος, την αγνότητα, την απλότητα και την επαναστατική της ιδιότητα.

(σελίδα 34-5-6)

Στη μεταπολεμική περίοδο και όταν διαμορφωθεί η νέα δομή της επερχόμενης παγκόσμιας τάξης, η διαδικασία θα επισπευτεί σημαντικά. Αυτό, όμως, θα απαιτήσει χρονικό διάστημα εκατό χρόνων, τα οποία αποτελούν μια βραχεία στιγμή στην αιώνια ιστορία της ανθρωπότητας. Η ζωή του Θεού, περνά από σύνθεση σε σύνθεση. Πρώτα η σύνθεση των ατομικών ζωών σε πάντοτε τελειότερες μορφές, μέχρις ότου εμφανιστούν τα τρία βασίλεια της φύσης, έπειτα η σύνθεση της συνείδησης, που κάνει ικανό το ανθρώπινο ον να μπει σε μεγαλύτερη επίγνωση του Όλου και τελικά να μπει στο μυστηριώδες εκείνο πεπρωμένο, που είναι το αποτέλεσμα της επίδρασης όλων των προηγουμένων ανελίξεων και στο οποίο δίνουμε το όνομα της Ταύτισης. Από την πρώτη συνταύτιση, η οποία είναι η ανώτερη αντιστοιχία του σταδίου της ατομικοποίησης, συμβαίνει προοδευτική απορρόφηση μέσα σε πάντοτε ευρύτερες ολότητες και κάθε φορά εκπέμπεται ο Λόγος: Αποδεδεγμένος σαν όμιλος.

Πέτυχα άραγε να σας δώσω ένα κάπως πλατύτερο όραμα της σημασίας της μύησης σ’ αυτές τις σύντομες επεξηγήσεις; Αντιλαμβάνεστε καλύτερα την αυξανόμενη ομορφιά του Όλου, την αγαθότητα του Σκοπού και τη Σοφία του Σχεδίου; Συνειδητοποιείτε βαθύτερα ότι η ομορφιά, η αγαθότητα και η σοφία δεν είναι ιδιότητες, όπως η ακατάλληλη ονοματολογία τους θα μπορούσε να υποδηλώνει, αλλά είναι μεγάλα γεγονότα σε εκδήλωση; Συλλαμβάνετε την αλήθεια ότι δεν είναι περιγραφικές της Θεότητας, αλλά είναι τα ονόματα Υπάρξεων μιας δυναμικότητας και δραστηριότητας για τις οποίες οι άνθρωποι δεν μπορούν ακόμη να γνωρίζουν τίποτε;

(σελίδα 68-9)

Εδώ και πάλι ερχόμαστε σε αντίθεση με το γεγονός ότι η Επιστήμη της Επίκλησης και της Εφέλκυσης, την οποία ο Κανόνας αυτός περιγράφει βασικά, είναι κυρίως μια μεγάλη και επιστημονική δραστηριότητα για την οποία η σύγχρονη ανθρωπότητα δεν γνωρίζει ουσιαστικά τίποτε, σχετίζεται όμως με τη δύναμη της σκέψης και με τη δόμηση μορφών σκέψης. Μόνο μυημένοι ανώτατου βαθμού - όπως οι τρεις Μεγάλοι Κύριοι - έχουν το δικαίωμα να επικαλούνται μόνοι και ασυνόδευτοι από κάθε προστατευτικό παράγοντα όπως π.χ. έναν όμιλο, κι αυτό οφείλεται στο ότι Αυτοί οι Ίδιοι είναι μέλη του Συμβουλίου της Σαμπάλλα και είναι ατομικά αρχειοφύλακες του Σκοπού. Η ετησία εμφάνιση του Κυρίου Βούδα είναι η εξωτερική απόδειξη ή το σύμβολο της προβολής της Επιστήμης αυτής της Επίκλησης και Εφέλκυσης στην αφυπνιζόμενη συνείδηση της ανθρωπότητας. Η προσευχή αποτελεί μια αμυδρή, δειλή κι ανεπαρκή έκφραση της Επιστήμης αυτής. Η ομολογία της θεότητας με σκοπό την απόκτηση υλικής ευημερίας αποτελεί μια διαστροφή αυτής της αλήθειας. Αυτό πρέπει, να το θυμόμαστε. Η αληθινή σημασία της εμφανιζόμενης αυτής επιστήμης είναι ότι, στα αρχικά ή πρώτα στάδια ενσωματώνει τη σπερματική έννοια της νέας παγκόσμιας πνευματικής θρησκείας.

(σελίδα 82-3)

Εκείνο που θα συμβεί διαμέσου αυτής της σειράς των πνευματικών γεγονότων και της αναπόφευκτης αντίδρασής τους πάνω σ’ ολόκληρο το σώμα της ανθρωπότητας δεν σχετίζεται κατά κανένα τρόπο με τη συνείδηση, την αποκάλυψη ή το φως. Σε κάποια στιγμή η οποία βρίσκεται ακόμη στο απώτερο μέλλον, θα αρχίσει για την ανθρωπότητα μια περίοδος κατανόησης, που θα αποτελεί ένα σημείο κρίσης και έvα σημείο έντασης. Η κατανόηση αυτή θα συνοψίσει, με αποτελεσματική ρυθμιστική συνείδηση, όλα όσα μετέδωσε η ιδιότητα της ευαισθησίας στους ανθρώπους μέσα από των αιώνων. Είναι το κορύφωμα της δραστηριότητας της Χριστικής συνείδησης και είναι η κατάσταση για την οποία ελέχθη για το Χριστό: «Θα δει την αποπεράτωση του έργου του και θα ικανοποιηθεί». Στην κρίση της αποκάλυψης αυτής στο ύψιστό της σημείο έντασης, η ανθρωπότητα με μια φωνή θα πει: «Ιδού καινά ποιώ πάντα» (Αποκ. 21: 5). Αυτό είναι η αποθέωση του οράματος και το προανάκρουσμα μιας ανέλιξης στη καθολική κοινή ανθρώπινη συνείδηση (από το σημείο εκείνο που θα πραγματοποιήσει σιγά σιγά) ορισμένων δυνάμεων και ικανοτήτων, των οποίων η φυλή σήμερα ουδεμία έχει επίγνωση. Η άμεση μελλοντική αποκάλυψη θα είναι μόνο το πρώτο βήμα προς αυτό το απομακρυσμένο σχετικά σημείο και η σπουδαιότητά της δεν θα είναι φανερή στην παρούσα γενεά και ούτε στην επομένη. Θα εκτιμάται όμως σταθερά και βαθμιαία καθώς η νέα παγκόσμια θρησκεία με την έμφασή της τοποθετημένη πάνω στην επίκληση ενεργειών και την εφέλκυση «ζωής περισσής» αναπτύσσεται και επιφέρει τα αναπόφευκτα αποτελέσματά της. Οι σπουδαστές θα έπρεπε να θυμούνται ότι η επίδραση ενεργειών πάνω στις μορφές παράγει αποτελέσματα που εξαρτώνται από την ποιότητα των μορφών που δέχονται την εντύπωση. Αυτό είναι μια δήλωση απόκρυφου νόμου.

(σελίδα 88)

Μπορεί άραγε να οργανωθούν οι δυνάμεις κατά τέτοιο τρόπο και οι ενέργειες να κατανεμηθούν επίσης, ώστε το πλήρες μέτρο του καλού να μπορεί να εφελκυστεί από την ανθρωπότητα διαμέσου της επίκλησης που εκπέμπεται από τη Σαμπάλλα; Είναι δυνατό αυτή η εφέλκυση ενός νέου κύκλου πνευματικής επαφής και ελευθέρωσης να επιτευχθεί διαμέσου της επίκλησης των ανδρών και γυναικών καλής θέλησης; Μπορεί η θέληση-για-το-καλό των πνευματικών Δυνάμεων και η καλή θέληση της ανθρωπότητας να συνενωθούν και να δημιουργήσουν τις συνθήκες εκείνες στις οποίες η νέα παγκόσμια τάξη να μπορεί να λειτουργήσει; Αυτά είναι τα σπουδαία ζητήματα τα οποία η Ιεραρχία προσπαθεί να επιλύσει.

(σελίδα 89)

Όταν ο Αβατάρ κάνει την εμφάνισή Του, «τότε οι Υιοί των ανθρώπων που είναι τώρα οι Yιoί του Θεού θα αποσύρουν το πρόσωπό τους από το φωτεινό φως και θα ακτινοβολήσουν αυτό το φως πάνω στους υιούς των ανθρώπων που δεν γνωρίζουν ακόμη ότι είναι Υιοί του Θεού, Τότε ο Ερχόμενος θα εμφανιστεί, τα βήματά Του θα επισπεύδονται διαμέσου της κοιλάδας της σκιάς, από τον Ένα με τη φοβερή δύναμη ο Οποίος στέκεται πάνω στη βουνοκορφή, εξαπολύοντας αιώνια αγάπη, επουράνιο φως και ειρηνική σιωπηλή Θέληση.

«Τότε οι υιοί των ανθρώπων θα απαντήσουν. Τότε ένα νέο φως θα εξαστράψει μέσα στη ζοφερή βεβαρημένη κοιλάδα της γης. Τότε νέα ζωή θα κυκλοφορήσει μέσα στις φλέβες των ανθρώπων και έπειτα το όραμά τους θα περιζώνει όλους τους δρόμους όποιοι κι αν είναι.

«Έτσι η ειρήνη θα επικρατήσει και πάλι πάνω στη γη, αλλά μια ειρήνη άγνωστη προηγουμένως. Τότε η θέληση-για-το-καλό θα ανθίσει σαν κατανόηση και η κατανόηση θα ανθοβολήσει σαν καλή θέληση των ανθρώπων».

Αυτό το προφητικό χωρίο βρίσκεται στα αρχαία Αρχεία της Ιεραρχίας κι αναφέρεται στον τωρινό κύκλο θλίψης (γράφηκε τον Ιούνιο του 1943). Για την εποχή αυτή πρέπει οι άνθρωποι να προετοιμασθούν. Θα μάθετε πότε ο Αβατάρ θα συνδεθεί με το πλανητικό Λόγο, γιατί θα σας δώσω τότε την τελική Στροφή της Μεγάλης Επίκλησης (που δόθηκε τον Απρίλιο του 1945). Η χρήση της θα συντείνει στην αναγνώριση της Έλευσης του Μοναδικού και θα του επιτρέψει να αντλήσει από τις πηγές του Αβατάρ στην προσπάθεια της παγκόσμιας αναδιοργάνωσης κι αναγέννησης. Θα έλθει και πάλι σαν σωτήρας του Κόσμου, αλλά λόγω της καταπληκτικής φύσης του προκειμένου έργου, θα ισχυροποιηθεί και θα υποστηριχθεί από τον «σιωπηλό Αβατάρ» ο Οποίος (μιλώντας αποκρυφιστικά) θα «διατηρήσει τα μάτια Του πάνω Του, τα χέρια Του από κάτω και την καρδιά Του σε συμφωνία μ' Αυτόν».

Βασικός τόνος της αποστολής του Χριστού θα είναι να εφελκύσει από την ανθρωπότητα μια απάντηση σ’ αυτήν την επίδραση και μια ανάπτυξη σε πλατειά κλίμακα της ενορατικής αντίληψης. Όταν ήλθε προηγουμένως, εφέλκυσε από την ανθρωπότητα μια βαθμιαία απάντηση στην αλήθεια και τη διανοητική κατανόηση. Αυτό εξηγεί το λόγο για τον οποίο στο τέλος του κύκλου, τον οποίο Αυτός εγκαινίασε, διαμορφώσαμε δοξασίες και διανοητική ανάπτυξη.

Το έργο που γίνεται τώρα από τη Σαμπάλλα και την Ιεραρχία για χάρη της ανθρωπότητας αποσκοπεί επίσης να αναπτύξει ομαδική συνείδηση και να σχηματίσει πολλούς ομίλους που να είναι ζωντανοί οργανισμοί και όχι οργανώσεις. Αυτό θα καταστήσει δυνατή την ομαδική μύηση και θα επιτρέψει να ευδοκιμήσουν ασφαλώς και ακριβώς ορισμένες όψεις της θέλησης. Η τάση να υποτιμούμε τη διάκριση μεταξύ ομίλων και οργανώσεων είναι ακόμη βαθιά ριζωμένη. Η έλευση του Χριστού θα ρίξει πολύ φως πάνω σ’ αυτό το πρόβλημα.

(σελίδα 111-2)

Γράφω για δυο λόγους: ένα από τα έργα μου και τα καθήκοντά μου (σαν ενός Διδάσκαλου της Σοφίας) είναι να αγκυροβολώ ιδέες στη διάνοια του ανθρώπου και να κατεβάσω μέσα στην περιοχή των λέξεων ορισμένες αναδυόμενες έννοιες, έτσι ώστε οι έννοιες αυτές να μπορούν να επηρεάσουν τα υψηλότερα επίπεδα των διανοητών. Οι τελευταίοι αυτοί είναι υπεύθυνοι επειδή κατακρημνίζουν τις ιδέες βαθιά μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση. Δεύτερο, γράφω για τη γενεά που θα έλθει σε ενεργό έκφραση σκέψης στο τέλος αυτού του αιώνα. Η γενεά αυτή θα εγκαινιάσει το πλαίσιο, τη δομή και την οργάνωση της Νέας Εποχής,  η οποία θα ξεκινήσει με ορισμένες προϋποθέσεις, που σήμερα αποτελούν το όνειρο των πιο ενθουσιωδών ονειροπόλων και η οποία θα αναπτύξει τον πολιτισμό της Εποχής του Υδροχόου. Η επερχόμενη αυτή εποχή θα είναι τόσο κυριαρχικά η εποχή ομαδικής αλληλεπίδρασης, ομαδικού ιδεαλισμού και ομαδικής συνείδησης, όσο η εποχή των Ιχθύων υπήρξε για την ανέλιξη και έξαρση της προσωπικότητας, την εστίαση της προσωπικότητας και τη συνείδηση της προσωπικότητας. Η  φιλαυτία, όπως τώρα την κατανοούμε, θα εξαφανιστεί βαθμιαία  επειδή η θέληση του ατόμου θα συγχωνευτεί πρόθυμα στην  ομαδική θέληση. Συνεπώς, θα γίνει σε σας φανερό, ότι αυτό θα μπορούσε να επιφέρει μια ακόμη πιο επικίνδυνη κατάσταση, δεδομένου ότι ο όμιλος θα είναι ένας συνδυασμός εστιασμένων ενεργειών, κι αν αυτές οι ενέργειες δεν διευθύνονται προς την εκπλήρωση του Σχεδίου (που συντονίζει και καθιστά δυνατό το θείο σκοπό) θα έχουμε τη βαθμιαία εδραίωση των δυνάμεων του κακού ή του υλισμού πάνω στη γη. Δεν μιλώ με προχειρότητα, αλλά προσπαθώ να δείξω την αναγκαιότητα για σταθερή καθιέρωση του πνευματικά προσανατολισμένου διανοουμένου στο έργο της ανάπτυξης της θέλησης-για-το-καλό πάνω στη Γη και την απόλυτη σπουδαιότητα της υπόθαλψης  καλής θέλησης μεταξύ των μαζών. Αν αυτό δεν πραγματοποιηθεί μετά τον τρομερό παγκόσμιο καθαρμό που έγινε, η κατάσταση που θα επακολουθήσει θα είναι χειρότερη της πρώτης: Την ατομική φιλαυτία θα αντικαταστήσει ο ομαδικός εγωισμός, ο οποίος θα είναι κατά συνέπεια ακόμη πιο ισχυρός στα κακά του επακόλουθα, στην εστίασή του και στα αποτελέσματα.

(σελίδα 128-9)

Θα ήθελα να σας θυμίσω ότι ένα από τα νέα πράγματα που θα διαπιστώσει η ερχόμενη εποχή της πνευματικής διεύρυνσης, είναι η εγκαινίαση κάποιου πράγματος τελείως νέου: Της Ομαδικής Μύησης. Μέχρι τώρα, η μια μετά την άλλη, οι μονάδες της ανθρώπινης οικογένειας έβρισκαν το δρόμο τους διαμέσου της Θύρας της Μύησης. Αν αυτό το σύστημα επρόκειτο να διαρκέσει κι έχοντας υπ' όψη τους μεγάλους αριθμούς των ψυχών που είναι ενσαρκωμένες ή άσαρκες και που πρέπει τελικά να επιτύχουν το σκοπό - των δύο τρίτων του συνόλου σ’ αυτόν τον κοσμικό κύκλο - ακόμη και οι μεγαλύτεροι κύκλοι που περιλαμβάνουν πολλούς κοσμικούς κύκλους θα αποδεικνύονταν πολύ σύντομος χρόνος. Το χωροχρονικό διάγραμμα Αυτού Του ίδιου του πλανητικού Λόγου θα ανατρεπόταν, επειδή Αυτός έχει ένα τέτοιο διάγραμμα για τον κύκλο της τωρινής ενσάρκωσής Του. Έχει τεθεί ένα όριο για την εμφάνιση του σώματος εκδήλωσής Του, δηλ. του πλανήτη μας, ακριβώς όπως έχει τεθεί και για το ανθρώπινο σώμα. Συνεπώς οφείλει να πραγματοποιήσει τα σχέδιά Του, μέσα σε ορισμένο χρονικό διάστημα, κι αυτός ο παράγοντας χρόνος ρυθμίζει την εμπειρία όλων των ζωών που κινούνται μέσα στην ακτίνα της έκφρασής Του, περιλαμβανομένου και του ανθρώπινου βασίλειου.

Επίσης πρέπει να θυμόμαστε ότι καθώς η ανθρωπότητα εξελίσσεται και ολονέν και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να λειτουργούν σαν ψυχές, η φύση της ψυχής (η οποία είναι συνάφεια) αρχίζει να έχει ένα αποτέλεσμα. Οι άνθρωποι γίνονται πιο βαθυστόχαστοι στις απόψεις και στον οραματισμό τους. Η άποψη του χωριστού εγώ εξαφανίζεται, η ομαδική σχέση και το ομαδικό ενδιαφέρον αντικαθιστούν τις έντονες εκείνες προσωπικές και εσωτερικές σχέσεις και ενδιαφέροντα που έκαναν τον εξελισσόμενο άνθρωπο αυτό που είναι: πρώτα απ’ όλα μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα και έπειτα ένα μαθητή - έναν υποψήφιο για μύηση. Καθ' όσον όλο και περισσότεροι μαθητές αποκτούν ομαδική κατανόηση θα γίνεται περισσότερο δυνατό για την Ιεραρχία να δέχεται τέτοιους μαθητές σε ομαδικούς σχηματισμούς. Αυτός είναι ένας λόγος που καθιστά αναγκαία την επανεγκατάσταση των Αρχαίων Μυστηρίων πάνω στη Γη. Αυτή η ομαδική σχέση πρέπει να εκδηλωθεί στους τρεις κόσμους και να εκφραστεί από μαθητές στην ομαδική τους ζωή πάνω στο φυσικό πεδίο. Σ’ αυτό οφείλεται το νέο πείραμα που ανέλαβε η Ιεραρχία: η εξωτερίκευση των Άσραμ Της. Η διαδικασία αυτή συνεπάγεται τεράστιες δυσκολίες, που οφείλονται στον αστρισμό, τις φιλοδοξίες και τις αυξανόμενες επιδράσεις της προσωπικότητας  τόσο πολλών ανθρώπων. Πολλοί όμιλοι των οποίων οι ηγέτες έχουν μεγάλο εγωισμό θα αντιδράσουν σ’ αυτό το πείραμα. Οι ηγέτες αυτοί θα αυτοχειροτονούνται ως διδάσκαλοι με Άσραμ και θα ισχυρίζονται ότι ασχολούνται με εκγύμναση ανθρώπων για τη μύηση. Ενδείξεις γι' αυτό μπορεί και τώρα να παρατηρηθούν.

(σελίδα 130-1-2)

Κανόνας V.

Ας διακρίνει ο όμιλος από συμφώνου την Τριάδα να αστραποβολεί, αμαυρώνοντας το φως της Ψυχής και σβήνοντας το φως της μορφής. Το μακροκοσμικό Όλο είναι το μόνο που υπάρχει. Ας διακρίνει ο όμιλος αυτό το Όλο και έπειτα ας μη χρησιμοποιήσει πια τη σκέψη «Η ψυχή μου και η δική σου».

Το πρώτο αίτημα που διατυπώθηκε από τη Σαμπάλλα είναι ότι οι όμιλοι που προετοιμάζονται για μύηση πρέπει να αποτελούνται μόνο από όσους βρίσκονται στη διαδικασία δόμησης της ανταχκάρανα, της γέφυρας μεταξύ της Τριάδας και της  προσωπικότητας. Το δεύτερο είναι ότι οι προετοιμαζόμενοι πρέπει να δείχνουν μερικά σημεία αίσθησης της σύνθεσης.

Θα σημειώσετε, συνεπώς, μερικούς από τους παράγοντες που ελέγχουν την παρουσίαση της αλήθειας την οποία ζήτησα να δώσω, στο διάστημα των τελευταίων χρόνων. Η διδασκαλία για την Ανταχκάρανα (που με συντομία έθιξε η Ε.Π.Μπ.) επεκτάθηκε από μένα στο βιβλίο, Εκπαίδευση στη Νέα Εποχή και σ’ αυτόν τον πέμπτο τόμο της Πραγματείας επί των Επτά Ακτίνων (Μέρος ΙΙ) και δόθηκε ήδη σ’ ένα αριθμό πρεσβυτέρων ζηλωτών με την ελπίδα ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν απ’ αυτή. Η ανάγκη για σύνθεση τονίστηκε επίσης από μένα και σχετίζεται στενά με την όψη θέληση, την πρώτη θεία όψη. Στο παρελθόν, στη διάρκεια του κύκλου του μυστικισμού διαμέσου του οποίου έχουν περάσει αναγκαστικά όλοι οι ζηλωτές, διδάχθηκαν να «βλέπουν το όραμα» - όραμα του σκοπού, του κάλλους που πρέπει να αναζητηθεί, του αγαπημένου που πρέπει να γίνει γνωστός, της ελευθερίας που πρέπει να επιτευχθεί, της πνευματικής ικανοποίησης και μιας ανοικτής θύρας για μεγαλύτερα θαύματα. Στην εποχή του αποκρυφισμού που τώρα έχει οριστικά ανατείλει, ο νεόφυτος θα διδαχθεί να βλέπει ολόκληρη την εικόνα, να σκέπτεται με ευρύτερους όρους, να αναδύεται από την κανονική χωριστή συνείδηση και να εισέρχεται στην πλατειά κατάσταση επίγνωσης η οποία «δεν βλέπει διαφορές». Ο σκοπός, ή μάλλον το αποτέλεσμα του δρόμου του μυστικιστή και του αποκρυφιστή, είναι το σμίξιμο της καθέτου οδού της ζωής με την οριζόντιο οδό της υπηρεσίας, κι αυτή ακριβώς τη συγχώνευση απαιτεί η Σαμπάλλα. Συγχώνευση η οποία θα πρέπει να ρυθμίζει την προσπάθεια που καταβάλλεται τώρα της εκγύμνασης εκείνων που θα επιζητήσουν μαζί τη μύηση, θα περάσουν μαζί μέσα από την Πύλη πάνω στην Οδό και θα μπορούν μαζί να παρουσιαστούν στον Ένα Μυσταγωγό σα μια «μονάς» (unit) Φωτός. Αυτή η αίσθηση σύνθεσης, (που πρέπει όλο και  περισσότερο να εκδηλώνεται σε κάθε μύηση που λαμβάνεται σε ομαδικό σχηματισμό) είναι δυνατή μόνο σε όσους έχουν γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ του συγκεκριμένου κατωτέρου νου και του ανώτερου ή - για να το εκφράσουμε τεχνικά και στη γλώσσα της ακαδημαϊκής επιστήμης του αποκρυφισμού μεταξύ της νοητικής μονάδος (unit) και του μανασικού μόνιμου ατόμου.

Ο σκοπός της Ατραπού της Δοκιμασίας γίνεται σαφής κατά ένα λαμπρό τρόπο στον πέμπτο Κανόνα, όπως δόθηκε πρωτύτερα στο βιβλίο Μύηση Ανθρώπινη και Ηλιακή. Ο κανόνας έχει ως εξής:

Ας φροντίσει ο ζηλωτής, ώστε ο Ηλιακός Άγγελος να επισκιάσει το φως των σεληνιακών αγγέλων και να παραμείνει ο μόνος φωστήρας στο μικροκοσμικό ουρανό.

Η ψυχή πρέπει να θεωρείται από το δόκιμο σαν ο ήλιος της ζωής. Όλα τα μικρότερα φώτα πρέπει να σβηστούν από το φως του κεντρικού φωστήρα. Όλα τα μικρά πυρά πρέπει να εξαλειφθούν από το ηλιακό πυρ. Ο ηλιακός Άγγελος ελέγχει τη ζωή της προσωπικότητας και τις δυνάμεις της. Αυτός είναι στη Νέα Εποχή, ο σκοπός της δοκιμαστικής ατραπού και του υποψηφίου για τη μαθητεία. Μέχρι τώρα αυτός ήταν ο σκοπός όλης της διδασκαλίας που δόθηκε για την Ατραπό της Μαθητείας, αλλά ο ανώτερος βαθμός νοημοσύνης του σημερινού υποψηφίου δικαιολογεί μια αλλαγή και καθώς ο χρόνος παρέρχεται, τα σημερινά απαιτούμενα για τους μαθητές, μέχρι και της δεύτερης ακόμη μύησης συμπεριλαμβανομένης, θα είναι τα απαιτούμενα για τη Δοκιμαστική Ατραπό.

Αυτό θα απαιτήσει μια σαφέστερη κατανόηση της Ατραπού της Μαθητείας. Πάνω σ’ αυτήν την ατραπό, η ανώτερη διδασκαλία που θα δίνεται στο μέλλον θα αφορά:

1. Τη δόμηση της γέφυρας του ουρανίου τόξου, της ανταχκάρανα.

2. Τη φύση της ενόρασης και την ανάπτυξή της, καθώς αυτή αντικαθιστά το νου στις δύο του όψεις: Συγκεκριμένη και αφηρημένη, κατώτερη κι ανώτερη.

3. Τη φύση της ζωής όπως την εκφράζει η Μονάς. (Monad),

Στις τρεις αυτές προσεγγίσεις προς την αλήθεια, βρίσκεται κρυμμένη η νέα αποκάλυψη θα πάρει τη θέση της διδασκαλίας για την ψυχή, για τους νεόφυτους και τους μαθητές του κόσμου και η έμφαση θα τοποθετηθεί - γι αυτούς - στην όψη της ζωής και όχι τόσο πολύ στην όψη της αγάπης. Ο λόγος γι αυτό είναι ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα ζουν σαν ψυχές και συνεπώς θα εκφράζουν αγάπη. Γι αυτούς η φύση της ζωής και της εμπειρίας της μονάδος θα αποτελεί την κανονική προσεχή αποκάλυψη - αποκάλυψη που είναι, ωστόσο, δυνατή μόνο για όσους προσπαθούν να ζουν σαν ψυχές, που υποθάλπουν την αγάπη ή την αίσθηση της μη χωριστικότητας και που διατρίβουν τουλάχιστο πάνω στην περιφέρεια του ιεραρχικού κόσμου. Θα είναι συνεπώς αναπόφευκτο ότι για όσους διαμένουν ή διανύουν την Ατραπό της Μαθητείας οι παράγοντες οι οποίοι εμπνέουν κάθε ιεραρχική προσπάθεια θα πρέπει να αρχίσουν να είναι αμυδρά εμφανείς και ότι, σιγά σιγά, αυτοί οι παράγοντες θα μπορούν επίσης να προσλαμβάνουν γι' αυτούς το περίγραμμα ενός αμυδρού και μακρινού σκοπού.

(σελίδα 132-3-4-5)

Το δεύτερο απαιτούμενο, ότι δηλ. η αίσθηση σύνθεσης πρέπει να είναι ο σκοπός της εκγύμνασης που δίδεται στους υποψηφίους της Νέας Εποχής, είναι μια άμεση απόδειξη της νέας επαφής της Σαμπάλλα, επειδή η σύνθεση είναι έvα χαρακτηριστικό της θείας θέλησης και η εξέχουσα ιδιότητα της Θεότητας. Ήταν αναπόφευκτο η νοημοσύνη και η αγάπη να είναι οι εξελικτικοί αντικειμενικοί σκοποί πάνω στον πλανήτη μας, ταυτόχρονα δε και οι δυο πρώτες θείες όψεις που έπρεπε να αναπτυχθούν, επειδή είναι ιδιότητες της θέλησης. Αυτές καθιστούν δυνατή την εκδήλωση της θείας θέλησης. Εγγυούνται ότι η νοήμων εφαρμογή και η μαγνητική της δύναμη θα ελκύει προς αυτή κάθε τι που χρειάζεται για την έκφραση ή την εκδήλωση του επιδιωκόμενου θείου σκοπού, όταν ο σκοπός αυτός βλέπεται συνθετικά και ελαύνεται, χρησιμοποιείται, μεθοδεύεται και γίνεται κατορθωτός διαμέσου της δυναμικής όψης της αυτής θέλησης.

Ενδιαφέρει να σημειωθεί ότι υπάρχει στον κόσμο σήμερα κάθε απόδειξη ότι η ενέργεια της Σαμπάλλα προσκρούει αμέσως πάνω στην ανθρώπινη συνείδηση και δημιουργεί αποτελέσματα. Η καταστροφική όψη της πρώτης ακτίνας της Θέλησης ή Δύναμης προκαλεί παγκόσμιας έκτασης καταστροφή διαμέσου της χρήσης του πρώτου βασιλείου της φύσης, του ορυκτού βασιλείου. Τα παράγωγα των μετάλλων και χημικών ουσιών επιφέρουν καταστροφή και όλεθρο στη γη, κυρίως στο ανθρώπινο βασίλειο. Ταυτόχρονα η δεύτερη ιδιότητα της θέλησης, η σύνθεση, εφελκύει μια εξ ίσου πολύ διαδεδομένη ανταπόκριση. Η αίσθηση αυτή της σύνθεσης έχει ένα μαζικό αποτέλεσμα το οποίο προηγείται από το ατομικό αποτέλεσμα, κι αυτό πρέπει να σημειωθεί, επειδή είναι ενδιαφέρον κι έχει σπουδαιότητα αυτήν την εποχή. Βραδύτερα, ο ενυπάρχων στη θέληση δυναμισμός τον οποίο θα χειρίζονται ο Νέος Όμιλος Παγκόσμιων εξυπηρετητών και οι μαθητές και μυημένοι του κόσμου, θα μετατρέψει την ενστικτώδη αυτή μαζική ανταπόκριση σε ουσιαστική εμπειρία και θα προκαλέσει την εμφάνιση πάνω στη γη της νέας, αναπτυσσόμενης «ιδιότητας» την οποία η «ζωή» ζητεί να εκδηλώσει στη Νέα Εποχή. Στον πρώτο τόμο αυτής της Πραγματείας, επέσυρα την προσοχή στις τρεις θείες όψεις: Ζωή, Ιδιότητα και Εμφάνιση. Οι όψεις αυτές τώρα βρίσκονται στη πορεία της εμφάνισής τους σε τελική μορφή για τον ιδιαίτερο αυτό κύκλο.

Η σύνθεση επιβάλλει σήμερα την τάση όλων των εξελικτικών διαδικασιών: τα πάντα εργάζονται για μεγαλύτερα ενοποιημένα μπλοκ, για συγκερασμό, διεθνείς σχέσεις, παγκόσμιους προγραμματισμούς, αδελφότητα, οικονομική συγχώνευση, ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων παντού, αλληλεξάρτηση, συναδελφότητα των πίστεων, κινήματα που βασίζονται στην ευημερία της ανθρωπότητας στο σύνολό της και ιδεολογικές αντιλήψεις, που ασχολούνται με σύνολα και που καταπολεμούν τη διαίρεση, το χωρισμό και την απομόνωση.

Όσο λίγο κι αν το κατανοούν οι άνθρωποι, οι αντιλήψεις αυτές αποτελούν νέους σχετικά παράγοντες στην ανθρώπινη συνείδηση και το γεγονός ότι είναι το αποτέλεσμα μιας νέας και άμεσης σχέσης μεταξύ Εκείνων που χειρίζονται τη θέληση του Θεού και της ανθρωπότητας παντού αποτελεί εγγύηση ότι αναπόφευκτα θα εκδηλωθούν στο μέλλον. Μόνο στο  άμεσο διάμεσο χρονικό διάστημα - μια περίοδο εκατό πενήντα χρόνων- μπορεί να σημειωθεί καθυστέρηση. Ωστόσο στην πραγματικότητα δεν θα υπάρξει τέτοια περίπτωση. Οι μορφές διαμέσου των οποίων οι νέες αυτές και επικείμενες ιδέες οφείλουν να προσλάβουν σχήμα και να εκδηλωθούν, πρέπει ακόμη να δημιουργηθούν, κι αυτό απαιτεί χρόνο, γιατί οι ιδέες αυτές δομούνται διαμέσου της δύναμης της σκέψης και της αναγκαίας μεθόδoυ εκπαίδευσης της κοινής συνείδησης, μέχρις ότου η συνείδηση αυτή γίνει απόλυτη πεποίθηση και αποδειχθεί σαν ακλόνητη κοινή γνώμη.

(σελίδα 141-2-3)

Η αίσθηση της σύνθεσης, που εκτίθεται πολύ απλά, θα είναι ο σκοπός όλων των εκπαιδευτικών κινημάτων, ευθύς ως ο ιδεαλισμός της Νέας Εποχής εδραιωθεί σταθερά. Ο φυσικός συντονισμός, η προσωπική ακεραιότητα (που προϋποθέτει κυ­ρίως τον έλεγχο και βραδύτερα την εξουδετέρωση του αστρικού σώματος) και η ολοκλήρωση της προσωπικότητας θα είναι τα πρώτα ουσιώδη βήματα. Έπειτα θα επακολουθήσουν διαδικασίες με τις οποίες θα επιδιώκεται η συγχώνευση της προσωπικότητας με την ψυχή, του κατωτέρου εαυτού με το ανώτερο Εαυτού και της μορφής με το θείο Ένοικο μέσα στη μορφή. Τότε θα επιχειρηθεί η αληθινά εσωτερική φάση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όταν τα προηγούμενα βήματα ή στάδια κατανοηθούν ικανοποιητικά και εδώ υπάρχει μια ένδειξη κάποιου μέτρου πραγματικής επιτυχίας.

(σελίδα 143-4)

Όλη αυτή η αναστάτωση του «εδάφους» του κόσμου-του πνευματικού, ψυχολογικού και φυσικού - όλο αυτό το γκρέμισμα των μορφών των οικείων πλαισίων της πλανητικής μας ζωής, έπρεπε να συμβεί προτού μπορέσει να συντελεστεί η προβολή της Ιεραρχίας στην κοινή συνείδηση. Όλα αυτά τα γεγονότα έπρεπε να επιδράσουν στις ψυχές των ανθρώπων πριν από τη είσοδο της Νέας Εποχής, η οποία θα έφερε μαζί της την Παλινόρθωση των Μυστηρίων και την αποκατάσταση των λαών της γης. Τα δύο αυτά πηγαίνουν μαζί, κι αυτό είναι ένα από τα πιο μεγάλα θέματα που επιζητώ να κάνω γνωστά. Το γκρέμισμα, η αποσύνθεση και οι τελείως χαώδεις συνθήκες που επικράτησαν στα τελευταία πεντακόσια χρόνια σ’ όλα τα βασίλεια της φύσης επέφεραν παράλληλες φυσικές συνθήκες. Αυτό είναι καλό και επιθυμητό. Σημειώνει το προοίμιο μιας προόδου για την οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου και τη δόμηση καταλληλότερων μορφών ζωής, ορθότερων ανθρώπινων διαθέσεων και ακόμη ενός σταθερότερου προσανατολισμού προς την πραγματικότητα. Το καλύτερο ωστόσο θα πραγματοποιηθεί μελλοντικά.

Κάθε πράγμα φέρεται γρήγορα στην επιφάνεια - το καλό και το κακό, το επιθυμητό και το ανεπιθύμητο, το παρελθόν και το μέλλον (γιατί και τα δύο είναι ένα). Το άροτρο του Θεού έχει επιτελέσει σχεδόν το έργο του. Το ξίφος του πνεύματος απέκοψε το κακό παρελθόν από το ακτινοβόλο μέλλον και τα δύο φαίνονται σα συντελεστική στο Όμμα του Θεού. Ο υλικός μας πολιτισμός θα φανερωθεί ότι έδωσε γρήγορα τη θέση του στην πιο πνευματική καλλιέργεια. Οι εκκλησιαστικές μας οργανώσεις με τις περιορισμένες και συγκεχυμένες θεολογίες θα δώσουν σύντομα τη θέση τους στην Ιεραρχία με τη διδασκαλία της, που προβάλλει καθαρή, πραγματική, ενορατική και μη δογματική.

(σελίδα 159-60)

Ένα από τα αίτια της σημερινής αναταραχής είναι το γεγονός ότι η ανθρωπότητα θεωρήθηκε ικανή να πάρει και να δεχθεί μια «επαφή από τη Σαμπάλλα» χωρίς το μετασχηματισμό της μέσα από την Ιεραρχία, όπως ήταν  η συνήθεια μέχρι τώρα. Η απόφαση για την εφαρμογή αυτής της επαφής (που αποτελεί τη φύση ενός μεγάλου πειράματος) ελήφθη το 1825 όταν το Μέγα Συμβούλιο είχε τη συνήθη κατά εκατονταετία συνεδρίαση: Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Πραγματοποιούνται μπροστά στα μάτια σας. Η βιομηχανική κίνηση άρχισε να διαμορφώνεται πριν από εκατό χρόνια και δέχθηκε μια μεγάλη ώθηση από την επαφή αυτή. Τα κακά στα έθνη - επίθεση, απληστία, μισαλλοδοξία και μίσος - αφυπνίστηκαν όσο ποτέ άλλοτε και ξέσπασαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, από τους οποίους ο ένας μαίνεται ακόμη (το βιβλίο γράφτηκε τον Οκτώβριο του 1943). Παράλληλα προς αυτό σημειώθηκε μια αναζωογόνηση του καλού, σε ανταπόκριση και πάλι της θείας «επαφής» η οποία είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση της κατανόησης, τη διάδοση του ιδεαλισμού, την εξυγίανση των εκπαιδευτικών μας συστημάτων και την απαρχή μεταρρυθμίσεων σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής.

Όλα αυτά επισπεύτηκαν και ποτέ δεν είχε εκδηλωθεί σε παγκόσμια κλίμακα μια τέτοια ανάπτυξη πριν από το 1825. Η αναγνώριση της Ιεραρχίας επεκτείνεται σε όλη τη γη. Τα γεγονότα για τη μαθητεία και τις μυήσεις γίνονται κοινή γνώση. Η ανθρωπότητα κατά συνέπεια κινείται προς τα εμπρός μέσα σε μεγαλύτερο μέτρο φωτός. Το καλό και το κακό προεξέχουν σε καθαρότερη εστίαση. Το φως και το σκοτάδι βρίσκονται σε μια περισσότερη φωτεινή παραβολή. Τα θέματα ορθού και σφαλερού εμφανίζονται με διαυγέστερο προσδιορισμό και η ανθρωπότητα σα σύνολο βλέπει τα μεγάλα προβλήματα της δικαιοσύνης και της αγάπης, του αμαρτήματος και της χωριστικότητας πάνω σε παγκόσμια κλίμακα.

Η παλιά εποχή και η εισερχόμενη νέα εποχή, οι παλιοί ρυθμοί σκέψης και οι νέες προσεγγίσεις προς την αλήθεια και οι συνακόλουθοι νέοι και καλύτεροι τρόποι ζωής παρουσιάζονται με σαφήνεια στις διάνοιες των ανθρώπων. Η εγγύηση της επιτυχίας του πειράματος που ξεκίνησε πριν από εκατό και περισσότερα χρόνια, είναι το γεγονός ότι (παρά τα πλείστα όσα ανεπιθύμητα) τόσα πολλά έθνη παρατάχθηκαν με το μέρος του δικαίου και μόνο δύο έθνη οριστικά και ολοσχερώς με το μέρος του κακού. Το κακό είναι περισσότερο συγκεντρωμένο και συνεπώς περισσότερο ισχυρό προσωρινώς πάνω στο φυσικό πεδίο. Το καλό είναι περισσότερο διάχυτο και όχι τόσο αγνό στη συγκεντρωμένη του ουσία, η οποία είναι χρωματισμένη με πολλές ανεπιθύμητες όψεις: Το καλό ωστόσο, συγκεντρώνεται γρήγορα και θα θριαμβεύσει. Τα «Φώτα που πραγματοποιούν τη θέληση του Θεού» αναμένουν τώρα για να έλθουν σε μια άλλη επαφή που θα επιτρέψει στο έργο της ανοικοδόμησης να προωθηθεί κατά μήκος των ορθών γραμμών, αλλά αναμένουν την επικλητική κραυγή της ανθρωπότητας και αφ' ετέρου την εξάλειψη της τέφρας της μάχης και της σύγκρουσης.

(σελίδα 171-2)

Τόνισα ιδιαίτερα αυτό το σημείο επειδή η δεύτερή μας φράση «ας μεγαλώσει ο όμιλος όλες τις σχισμές αυτών των πέπλων» αναφέρεται εδώ στους μαθητές και στους ομίλους τους οποίους έχουν συγκεντρώσει παντού γύρω τους. Οι όμιλοι αυτοί, που είναι πολλοί σε αριθμό, διαφέρουν όμως σε ακτινική δύναμη, θα οδηγήσουν τον κόσμο στη μεταπολεμική περίοδο στη Νέα Εποχή. Η πίεσή τους πάνω στο φυσικό πεδίο επιτάχυνε την κρίση μεταξύ της μεγάλης Λευκής Στοάς και της Μαύρης Στοάς. Έργο τους είναι να εισάγουν το φως και όπου φωτίζει το φως η Μαύρη Στοά ξεθωριάζει και εξαφανίζεται. Διατρέφεται από τη θυμική αυταπάτη και πλάνη και χρησιμοποιεί τους πέπλους της μάγια σαν μια προστασία. Οι σπουδαστές θα έκαναν καλά να αποφεύγουν να ονομάζουν και να διαφοροποιούν τους τέσσερις πέπλους. Αυτοί οι πέπλοι είναι εφήμεροι και ευμετάβλητοι. Διαφέρουν καθώς έρχονται κάτω από την επίδραση των επτά ακτίνων. Δεν είναι δυνατό ή πρακτικό να τους διακρίνουμε, τον ένα από τον άλλον, εκτός από τη σκοπιά της Ιεραρχίας και η καταστροφή τους σήμερα (αν και δεν ήταν έτσι πρωτύτερα) πρέπει να προέλθει από το πυκνό φυσικό πεδίο και η επίθεση πρέπει να γίνει από προσωπικότητες και ατομικότητες που κατοικούν σε φυσικά σώματα. Αυτός είναι ένας κάπως νέος τρόπος προσέγγισης, γιατί μέχρι τώρα μόνο ελάχιστοι μαθητές και μυημένοι ήταν ικανοί να εργαστούν μ’ αυτόν τον τρόπο. Σήμερα, εκατοντάδες και χιλιάδες μαθητές εργάζονται, κι έτσι μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τους αρχαίους κανόνες για να εργαστούν μέσα στους πέπλους της μάγια.

(σελίδα 224)

Φθάνουμε τώρα σε μια συγκεκριμένη ομαδική εντολή ή διδαχή. Γίνεται επίκληση σχεδόν της βοήθειας του ομίλου με τη μορφή μιας διαταγής. Το θέμα αυτής της διατυπωμένης εντολής είναι ότι στη νέα εποχή και στο διάμεσο μεταξύ του παρελθόντος (στο οποίο διαπρεπείς μαθητές εργάζονταν μέσα στους πέπλους της μάγια) και της Νέας Εποχής (στην οποία αυτή η ίδια η ανθρωπότητα θα δρα συνειδητά πάνω στο αιθερικό πεδίο), χρειάζεται το έργο των εσωτερικών ομίλων, κάτω από τη διεύθυνση του Νέου Ομίλου Παγκόσμιων εξυπηρετητών. Οι όμιλοι αυτοί θα έχουν την ικανότητα vα γνωρίζουν τη διάκριση μεταξύ των διαφόρων πέπλων. Η γνώση αυτή είναι η επόμενη αναγκαία ανάπτυξη. Οι όμιλοι πρέπει να εστιάζουν την ενέργεια στο κέντρο ακριβώς της ύπαρξης του ομίλου. Ο όμιλος πρέπει να μεταφέρει τη δύναμη από σημείο σε σημείο και από τον ένα πέπλο στον άλλο. Ο όμιλος πρέπει να προβάλλει την καταστρεπτική ενέργεια και να αποκτά από κοινού επίγνωση εκείνου που κρύβει ο κάθε πέπλος. Ο όμιλος πρέπει να εκτελέσει τις δραστηριότητες (επτά συνολικά) του εξαγνισμού. Ο όμιλος πρέπει να συναντήσει, να δεχθεί και να διαμοιράσει την κατερχόμενη πνευματική ενέργεια η οποία θα αποτελειώσει το έργο που γίνεται. Ο όμιλος - διαμέσου της χρήσης του κατερχόμενου αυτού ρεύματος - θα οδηγήσει τις δυνάμεις του κακού πίσω στο αστρικό πεδίο και θα εργαστεί μαζί με τις τρεις όψεις της πρώτης ακτίνας. Οι όψεις αυτές εικονίζονται με τη φωνή, το ΟΜ και τον Ήχο.

(σελίδα 225-6)

Θα ήθελα να σας προειδοποιήσω πάλι ότι η καταφανής σημασία των υπόλοιπων τριών κανόνων δεν είναι στην πραγματικότητα η αληθινή πνευματική σημασία, γιατί σ’ αυτούς τους κανόνες πραγματευόμαστε το προγραμματισμένο έργο της Ιεραρχίας στη διάρκεια του επόμενου μεγάλου κύκλου, του κύκλου της Εποχής του Υδροχόου. Θα εξετάσουμε συνεπώς αυτές τις δραστηριότητες και τα σχέδια που θα εγκαινιάσουν και θα ωριμάσουν τη νέα εκείνη κουλτούρα και τον πολιτισμό που σιγά σιγά θα πάρουν υπόσταση όταν ο κόσμος τακτοποιηθεί μετά τις διαδικασίες του παγκόσμιου πολέμου (1914-1945).

Κανόνας ΧΙΙ.

Ας υπηρετήσει ο όμιλος όπως υποδεικνύει ο Υδροχόος. Ας κατευοδώσει ο Ερμής τον όμιλο πάνω στον ανηφορικό Δρόμο και ο Ταύρος ας φέρει φώτιση και επίτευξη του οράματος. Το σημάδι του Σωτήρα ας γίνει ορατό πάνω απ’ την αύρα του ομίλου, καθώς ο όμιλος μοχθεί στους Ιχθείς.

Θα θυμάστε ότι ο κανόνας όπως δίνεται στους υποψηφίους τονίζει:

1. Τη χρησιμοποίηση των χεριών στην υπηρεσία για θεραπεία, ευλογία και επίκληση.

2. Το σημάδι του Αγγελιαφόρου στα πόδια. Αυτό αναφέρεται στη χρήση της ενόρασης, που διέπεται από τον Ερμή.

3. Τη χρήση του «ματιού». Αυτό στην πραγματικότητα δεν είναι το τρίτο μάτι (το οποίο είναι άλλωστε απλά μια συμβολική φράση), αλλά η ευχέρεια να χρησιμοποιεί την αναπτυγμένη ψυχική δύναμη. Αυτή είναι η ενδιάμεση εκείνη δύναμη που βρίσκεται μεταξύ της δύναμης του νου και της δυναμικής ηλεκτρικής ενέργειας της καθαρής θέλησης.

Για το μυημένο ο κανόνας αυτός κομίζει απλά το ίδιο μήνυμα αλλά σε απείρως υψηλότερη κλίμακα και (αν μπορώ να το εκφράσω έτσι) η συμμόρφωση προς αυτόν τον κανόνα εφελκύει την ενέργεια του Υδροχόου, τη δύναμη κρίσης του Ερμή και τη φώτιση του Ταύρου, για την προώθηση του Ιεραρχικού έργου πάνω σ’ ένα πλανήτη και σ’ ένα πλανητικό κύκλο που διέπεται από τους Ιχθείς για περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια.

Θα ήθελα να συλλογιστείτε πάνω σ’ αυτό, γιατί με την κατανόησή του θα έχετε εδώ τον τύπο για το έργο της Ιεραρχίας καθώς ανοικοδομεί τον κόσμο ύστερα από την καταστροφή που επήλθε από το 1900 μ.Χ.

(σελίδα 268-9)

(Κανόνας ΧΙΙΙ.

Ας είναι έτοιμος ο όμιλος vα αποκαλύψει το κρυμμένο μυστήριο. Ας εκδηλώσει ο όμιλος την ανωτέρα έννοια των μαθημάτων που έχει μάθει, κι αυτά είναι τέσσερα και όμως είναι ένα. Ας κατανοήσει ο όμιλος το νόμο της Σύνθεσης, της ενότητας και συγχώνευσης. Ο τριπλός τρόπος της εργασίας με εκείνο που είναι δυναμικό ας φέρει τον όμιλο μαζί προς τα Ανώτερα Τρία όπου κυριαρχεί η θέληση του Θεού. Η Μεταμόρφωση ας ακολουθήσει την Αναμόρφωση και η Μετουσίωση ας εξαφανιστεί. Aς ακουστεί το ΟΜ, ακριβώς στο κέντρο του ομίλου, εξαγγέλλοντας ότι ο Θεός είναι το Παν.

«σ. 292»

Κανόνας XIV.

Οι επόμενες συνάφειες θα πρέπει να σημειωθούν, γιατί η πρώτη είναι το σπέρμα της άλλης.

«σ. 338»)

Στην εποχή αυτή και κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο η συνείδηση του μυημένου βλέπει την Ιεραρχία σαν ενεργοποιούμενη κατά πρώτιστο λόγο από ζωή και από την ενέργεια του Υδροχόου, που μετέφερε μια μέχρι τώρα άγνωστη όψη της ζωικής ενέργειας της θεότητας. Αυτό φυσικά είναι για σας δύσκολο να κατανοήσετε και θα κατανοηθεί μόνο όπως αληθινά είναι στο τέλος της Εποχής του Υδροχόου.

Ο μυημένος βλέπει το νέο Όμιλο Παγκόσμιων εξυπηρετητών να οδηγείται κάτω από τη δύναμη φώτισης του Ταύρου, ενώ το υπόλοιπο της ανθρωπότητας παραμένει ακόμη κάτω από την επίδραση των Ιχθύων. Έχετε, κατά συνέπεια, το «επισκιάζον νέφος των επιστητών πραγμάτων» που αιωρείται πάνω από την ανθρωπότητα, ακριβώς όπως η Ιεραρχία επισκιάζει το νέο Όμιλο και ακριβώς όπως η ψυχή επισκιάζει την προσωπικότητα του ανθρώπου. Έχετε όλη την αναγκαία φώτιση και φως πάνω σ’ όλα τα αναφυόμενα προβλήματα, που αναμένουν να κατασταλάξουν μέσα από τον Νέο Όμιλο Παγκόσμιων Εξυπηρετητών κάτω από την επίδραση του Ταύρου, του τροφοδότη κάθε φώτισης κι έχετε την ανθρωπότητα, ταυτόχρονα, που κυβερνιόταν και γινόταν ευαίσθητη από την ενέργεια των Ιχθύων, στη διάρκεια των περασμένων δύο χιλιάδων χρόνων. Έχετε, συνεπώς, μια κατάσταση μεγάλης πνευματικής επαγγελίας και σ’ αυτό το συνδυασμό ενεργειών είναι παρούσες οι δυνάμεις εκείνες που θα πραγματοποιήσουν τις δραστηριότητες της Ιεραρχίας, θα διέπουν τους μυημένους της, θα επηρεάζουν κάθε Άσραμ, θα φέρουν φως στο σημερινό σκοτάδι και - όπως μπορούμε τώρα να αντιληφθούμε - θα διεγείρουν σε νέα κατανόηση τη σημερινή Ιχθυακή συνείδηση της ανθρωπότητας.

(σελίδα 271-2)

Πρέπει να θυμάστε πάντα ότι στην εποχή αυτή η κυριότερη τεχνική της Ιεραρχίας εlναι η τεχνική που μεταβιβάζει έμπνευση. Οι Διδάσκαλοι δεν μιλούν και δεν διδάσκουν δημόσια στις μεγάλες πόλεις του κόσμου. Εργάζονται εξ ολοκλήρου διαμέσου των μαθητών και μυημένων τους. Θα είναι, ωστόσο, δυνατό γι Αυτούς να εμφανιστούν όλο και περισσότερο μεταξύ των ανθρώπων και να προκαλέσουν αναγνώριση καθώς η επίδραση του Υδροχόου αποκαθίσταται σταθερότερα. Οι Διδάσκαλοι, εν τω μεταξύ, πρέπει να συνεχίσουν να εργάζονται «μέσα στη σιγή του παγκόσμιου Άσραμ», όπως ονομάστηκε και από εκεί να εμπνέουν τους εργάτες Τους. Οι τελευταίοι αυτοί εκάστοτε και στον τρόπο τους, εμπνέουν το νέο Όμιλο Παγκόσμιων εξυπηρετητών.

Θα σημειώσετε, συνεπώς, ότι η επίδραση του Υδροχόου πάνω στην Ιεραρχία (καθώς σεις στο ιδιαίτερό σας σημείο εξέλιξης μπορείτε να το καθορίσετε) είναι να εισάγει την ενέργεια της Σαμπάλλα, η οποία είναι ουσιαστικά η ενέργεια αυτής της ίδιας της ζωής, χρησιμοποιούμενη από τη θέληση.

Αυτό κατ' ανάγκη έχει δημιουργήσει (και θα δημιουργεί όλο και περισσότερο) μεγαλύτερες διευθετήσεις μέσα σ’ αυτήν την ίδια την Ιεραρχία. Ο κύριος τύπος ενέργειας που μέχρι τώρα χρησιμοποιούνταν από την Ιεραρχία είναι - όπως καλά γνωρίζετε - η ενέργεια της αγάπης. Τώρα σ’ αυτή πρέπει να προστεθεί η ενέργεια της ζωογόνου θέλησης. Θα πρέπει να δοκιμαστούν νέες μέθοδοι, νέες προσεγγίσεις στα ανθρώπινα προβλήματα και νέοι τρόποι εργασίας. Πειράματα με τις εισρέουσες δυνάμεις θα είναι απαραίτητα, στην ημερησία διάταξη, αν και θα είναι πειράματα βασισμένα πάνω σε πλατειά γνώση και θα χρησιμοποιούνται με σοφία και κατανόηση. Η αντίδραση του σημερινού ανθρώπου στις παλιές δυνάμεις δημιουργεί την ανάγκη για προσοχή. Η ανθρωπότητα είναι συχνά απρονόητος, εξαιτίας του παράγοντα της ελεύθερης βούλησης. Αυτός βρίσκεται πίσω από την εκγύμναση που δίδεται στους μαθητές, για την οποία σας έδωσα ήδη αρκετή διδασκαλία. Οι νέες μέθοδοι και η μεταβαλλόμενη προσέγγιση από τη μέθοδο της ατομικής κουλτούρας στην ενωμένη ομαδική πρόοδο θα πραγματοποιήσουν πολλούς τύπους ανάπτυξης. Αυτή η διαφορετική προσέγγιση προς τα ίδια βασικά προβλήματα βρίσκεται πίσω απ’ τις νέες ικανότητες που αναφαίνονται μεταξύ των μαθητών. Αυτή επιτρέπει στους μαθητές να αποκτήσουν εμπειρία και να εργάζονται με μεγάλη ταχύτητα και με μια δύναμη ζωής που είναι ασυνήθιστη. Θα ήθελα όλοι οι μαθητές να αρχίσουν να εκγυμνάζονται ώστε να ανταποκρίνονται στην ενέργεια του Υδροχόου, που διαχέεται τώρα μέσα στην Ιεραρχία. Μερικοί από σας μπορούν να το κάνουν σαν αποδεδεγμένοι μαθητές και σα μέλη του Άσραμ μου. Επωφεληθείτε, λοιπόν, της ευκαιρίας να αναδιοργανωθείτε, πράγμα που συμβαίνει σε όλους όσους έχουν αποκαταστήσει επαφή, μέσα από τις ψυχές τους, με την Ιεραρχία, ή που είναι μέλη ενός Άσραμ, ή τέλος που σαν δόκιμοι, βρίσκονται πάνω στην περιφέρεια του μεγάλου Άσραμ του Σανάτ Κουμάρα, της Ιεραρχίας. Αυτή η επίδραση του Υδροχόου δημιουργεί κυρίως την ένταση της Ιεραρχικής σχέσης προς τη Σαμπάλλα και συνεπώς επηρεάζει κάθε μέλος του Άσραμ Του από το Χριστό και κάτω μέχρι το νεότατο αποδεκτό μαθητή.

Διαμέσου των μαθητών ο Νέος Όμιλος Παγκόσμιων εξυπηρετητών οδηγείται κάτω από την τροποποιημένη επίδραση του Υδροχόου. Αυτό πρέπει να είναι θέμα ατομικό, που κατά πολύ εξαρτάται από το σημείο της εξέλιξης. Μερικά μέλη του Νέου Ομίλου Παγκόσμιων εξυπηρετητών δεν θα ανταποκριθούν κατά κανένα τρόπο. Δεν μπορούν. Άλλα θα ανταποκριθούν τόσο απόλυτα όσο τους επιτρέπει η πνευματική τους κατάσταση. Αυτή η εισροή ενέργειας του Υδροχόου, είναι ένας απ’ τους παράγοντες που θα επιτρέψουν στο Χριστό να συμπληρώσει το έργο Του, ως Παγκόσμιος Σωτήρας και Παγκόσμιος Διδάσκαλος. Θα του επιτρέψει επίσης να πάρει τη μύηση που βρίσκεται άμεσα ενώπιόν Του και για την οποία προετοιμάζεται για τρεις χιλιάδες χρόνια - γιατί τόσο εξυψωμένη και ιδιάζουσα είναι αυτή η μύηση. Αυτή η επίδραση επίσης επέτρεψε στο διδάσκαλο Ρ. να αναλάβει το μανδύα του Μαχατσόχαν και να γίνει ο Κύριος του Πολιτισμού- ενός πολιτισμού που θα διέπεται από το ρυθμό της έβδομης ακτίνας.

Συμπτωματικά, αυτή η επίδραση του Υδροχόου, έδωσε στους μυημένους της Μαύρης Στοάς την εξουσία να προκαλούν καθολικό θάνατο σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Οι φαύλες αυτές υπάρξεις ανταποκρίθηκαν στην ενέργεια θέλησης της Σαμπάλλα και στη ζωφόρο ζωτικότητα, αλλά τη χρησιμοποίησαν διατηρώντας τις κακές τους προθέσεις και τη δύναμη που τους παρέχεται από τη θέση τους πάνω στην κοσμική κλίμακα του κακού. Απ’ όπου και ο πόλεμος. Το αναφέρω μόνο σαν ένα χτυπητό παράδειγμα του γεγονότος που συχνά παρανοείται ότι η ίδια ενέργεια ή ταυτόσημη δύναμη θα δημιουργεί αποτελέσματα μέσα στη συνείδηση του Χριστού ή μέσα στη συνείδηση του Αντίχριστου. Είναι η ίδια ενέργεια, αλλά οι μορφές πάνω στις οποίες επενεργεί διαφέρουν τόσο πλατειά, ώστε στη μια περίπτωση η θέληση ισχυροποιείται για - το - καλό και στις άλλες η θέληση - για- το - κακό. Η ενέργεια καθ' εαυτή είναι όλως διόλου απρόσωπη.

Συνεπώς ο όμιλος που «υπηρετεί όπως υποδεικνύει ο Υδροχόος» είναι η Ιεραρχία. Ο όμιλος που «προπέμπεται πάνω στην προς τα άνω Οδό» είναι ο Νέος Όμιλος των Παγκόσμιων εξυπηρετητών.

(σελίδα 272-3-4-5)

Αναγνώριση του ευδόκιμου έργου του Νέου Ομίλου Παγκόσμιων εξυπηρετητών θα παρασχεθεί από την Ιεραρχία. Kαι η ομολογία της αναγνώρισης θα είναι η εμφάνιση ενός συμβόλου στην αύρα του ομίλου - ολόκληρου του ομίλου. Θα είναι ένα σύμβολο που θα προβληθεί από την Ιεραρχία και ειδικά από το Χριστό. Δεν ανήκει σε μένα να πω τι θα είναι αυτό το σύμβολο. Δεν έχει ακόμη κερδηθεί πλήρως και μόνο το αμυδρό και αβέβαιο περίγραμμά του μπορεί να γίνει ορατό από το επίπεδο στο οποίο εργάζονται οι Διδάσκαλοι και διόλου από το επίπεδο στο οποίο εργάζεται αυτός ο ίδιος ο όμιλος. Είναι το «σημάδι του Σωτήρα» και θα ενσωματώνει το σημάδι ή την ένδειξη (την υπογραφή όπως συνήθιζαν να το ονομάζουν οι αποκρυφιστές του Μεσαίωνα) ενός νέου τύπου σωτηρίας. Μέχρι τώρα το σημάδι του Σωτήρα ήταν ο Σταυρός και η ποιότητα της προσφερόμενης σωτηρίας ήταν ελευθέρωση από την ουσία ή από το δέλεαρ της ύλης και από την κατοχή της - η ελευθέρωση αποκτιέται με μεγάλο τίμημα. Το μέλλον επιφυλάσσει μέσα στη σιγή του, άλλους τρόπους σωτηρίας της ανθρωπότητας. Το κύπελλο της θλίψης και αγωνίας του Σταυρού σχεδόν τελειώνουν. Χαρά και δύναμη θα πάρουν τη θέση τους. Αντί της λύπης θα έχουμε μια χαρά που θα εκδηλωθεί σε ευτυχία και θα οδηγήσει τελικά στη μακαριότητα. Θα αποκτήσουμε μια δύναμη που δεν θα γνωρίζει τίποτε άλλο από τη νίκη και που δεν θα αναγνωρίζει καταστροφή. Ακόμη και η Μαύρη Στοά γνώρισε την αλλαγή αυτή του τρόπου της σωτηρίας και ίδρυσε βιαστικά τους ομίλους της των νέων, που συνενώθηκαν με το ρητό «χαρά διαμέσου δύναμης και δύναμη διαμέσου χαράς». Αυτό φαίνεται ότι είναι ένας νόμος για ομαδική ανάπτυξη και δεκτικός αναγνώρισης από την πλευρά του κακού, πριν από αυτήν την αναγνώριση που προέρχεται από το καλό. Αλλά «μετά τα δάκρυα έρχεται η χαρά και η χαρά αυτή έρχεται το πρωί». Μόνο η αυγή είναι ακόμη μαζί μας - η αυγή της εποχής του Υδροχόου. Η πλήρης πλημμύρα του φωτός κινείται αναπόφευκτα πάνω στο δρόμο της προς εμάς.

Αυτός ο Κανόνας μας λέει ότι «ο όμιλος μοχθεί στους Ιχθείς». Αυτό σημαίνει απλά ότι το πεδίο όπου εργάζεται ο Νέος Όμιλος Παγκόσμιων εξυπηρετητών είναι το πεδίο του ανθρώπινου γένους το οποίο διέπεται και κυβερνιέται στα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια από την ενέργεια των Ιχθύων. Η ενέργεια αυτή είναι όπως γνωρίζετε, η ενέργεια που δημιουργεί μεσολάβηση και που αναπτύσσει ευαισθησία στο άτομο. Το έργο που εκτελέστηκε από αυτή τηv ενέργεια και διαμέσου αυτής υπήρξε τόσο ευδόκιμο ώστε δημιούργησε ένα μεσολαβητικό όμιλο εξυπηρετητών. Ο όμιλος αυτός δρα σαν μεσάζων μεταξύ της Ιεραρχίας και της Ανθρωπότητας κι έχει αναπτύξει επίσης την ευαίσθητη αντίδραση της ανθρωπότητας στις επαφές, σε ένα τέτοιο βαθμό ευαισθησίας ώστε η ανταπόκριση που πρέπει να αποδοθεί στις δραστηριότητες του Νέου Ομίλου Παγκόσμιων εξυπηρετητών είναι πολύ πραγματική και δεν είναι δυνατό να αντικρουστεί.

Θα έπρεπε να θυμόμαστε ότι η ενέργεια των Ιχθύων με την οποία ο όμιλος πρέπει να εργαστεί αντιτίθεται στις εισρέουσες ενέργειες από την Ιεραρχία και το νέο Όμιλο Παγκόσμιων εξυπηρετητών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η ενέργεια του αστερισμού αυτού φεύγει από την εκδήλωση μαζί με την ενέργεια της έκτης ακτίνας, με την οποία εξαιρετικά «συνταιριάζεται», όπως εκφράζεται εσωτερικά. Απ’ όπου και οι σημερινές δυσκολίες. Η εξαφάνιση της επίδρασης των Ιχθύων, η βραδεία απόσυρση της δύναμης της έκτης ακτίνας, η εισροή της ενέργειας του Υδροχόου, διαμέσου της Ιεραρχίας, (που επηρεάζουν κυρίως αυτήν την εποχή αυτή την ίδια την Ιεραρχία και τα νοητικά και αστρικά πεδία) είναι οι συνθήκες τις οποίες πρέπει να εξετάζουμε για την προέλευση όλων των σημερινών μας ανωμαλιών. Σ’ αυτήν την περιπλεγμένη κατάσταση, έχουμε μια πλανητική απόδειξη της σημασίας των εσωτερικών αιτίων, που προκαλούν εξωτερικά αποτελέσματα. Σιγά σιγά, ωστόσο, η Ιεραρχία αρχίζει να χρησιμοποιεί την ενέργεια της Σαμπάλλα, καθώς και την ενέργεια του Υδροχόου. Αυτοί οι Ίδιοι οι Διδάσκαλοι πρέπει να μάθουν πως να χρησιμοποιήσουν τις νέες εισρέουσες ενέργειες στην υπηρεσία του Σχεδίου, ακριβώς όπως το άτομο, οφείλει να μάθει σ’ οποιαδήποτε ιδιαίτερη ενσάρκωση, να εργάζεται και να χρησιμοποιεί τις διαθέσιμες αστρολογικές δυνάμεις που ασκούν την επίδρασή τους πάνω στο ένα ή το άλλο απ’ τα σώματά του ή πάνω σε ολόκληρη την προσωπικότητά του. Τέτοιου είδους ενέργειες, όπως καλά γνωρίζετε, μπορεί να στραφούν τόσο προς καλές όσο και προς κακές χρήσεις. Δεν είναι δυνατό για τους Διδασκάλους να διευθύνουν ενέργεια για κακούς σκοπούς, αλλά αναγκαστικά πρέπει να μάθουν νέες τεχνικές και νέες μεθόδους εργασίας που απαιτούνται απ’ τις νέες συνθήκες. Αυτές μπορεί να επηρεάσουν αυτή την ίδια την Ιεραρχία ή να προκαλέσουν αντιδράσεις στο τέταρτο βασίλειο καθώς και σε άλλα βασίλεια, οι οποίες θα δημιουργήσουν μια γοργή μεταβολή προσανατολισμού και τοποθετήσεων.

(σελίδα 276-7-8)

Η απόφαση των Ηνωμένων Εθνών να κερδίσουν τον πόλεμο και να εξαναγκάσουν σε πλήρη παράδοση τα επιθετικά έθνη, τα οποία είναι όργανα της Μαύρης Στοάς, είναι συμβολική και επίσης ενδεικτική της προόδου του ανθρώπινου πνεύματος. (Γράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1944). Αυτή τη φορά η Ιεραρχία αποφεύγει την εξωτερική δράση, αλλά εμπνέει μόνο και μεταβιβάζει την αναγκαία ενέργεια, αφήνοντας την ανθρωπότητα να βρει το δικό της δρόμο προς την ελευθερία, έξω από τους Ιχθείς μέσα στην αύρα και το πεδίο δράσης του Υδροχόου οδηγούμενη από εκείνους που ανταποκρίνονται στη φώτιση που παρέχει ο Ταύρος.

(σελίδα 280)

 Οι διευρύνσεις αυτές της ανθρώπινης συνείδησης θα αλλάξουν τελικά στα προσεχή εκατόν πενήντα χρόνια τον τρόπο σκέψης του ανθρώπου. Θα μεταβάλλουν τις μεθόδους της θρησκείας, θα δημιουργήσουν κατανόηση και συγχώνευση. Όταν αυτό το έργο συμπληρωθεί θα εγκαινιάσουμε μια εποχή παγκόσμιας ειρήνης που θα είναι συμβολική της κατάστασης του ανθρώπινου πνεύματος. Οι άνθρωποι τότε θα επιδοθούν στο μεγάλο έργο που όλοι εμείς αντιμετωπίζουμε στη Νέα Εποχή - το έργο διάλυσης της θυμικής αυταπάτης και εισκόμισης ενός καθαρότερου φωτός πάνω στο αστρικό πεδίο, με τρόπο, ώστε να εδραιωθούν καλύτερες φυσικές συνθήκες πάνω στο φυσικό πεδίο. Όλα είναι προγραμματισμένα και διευθετημένα. Οι κατάλληλες ενέργειες και δυνάμεις θα είναι διαθέσιμες, γιατί η Ιεραρχία εργάζεται πάντοτε κάτω από το Νόμο των Κύκλων και της Κυκλικής Αντιστάθμισης. Οι Διδάσκαλοι γνωρίζουν ακριβώς ό,τι πρέπει να γίνει στον κατάλληλο χρόνο και από ό,τι ονομάστηκε «η κρίση της επέκτασης του διαστήματος». Tο ονομάζουν η αμοιβαία ανταλλαγή χρόνου και τόπου - μια φράση χωρίς έννοια για σας αλλά που γίνεται ήδη αμυδρά αισθητή.

(σελίδα 281)

Ολόκληρη η τεχνική της εκγύμνασης μαθητών για μύηση και για απορρόφησή τους μέσα στα διάφορα Άσραμ, που αποτελούν το μεγάλο Άσραμ του Κυρίου του Κόσμου έχει μεταβληθεί. Οι Διδάσκαλοι δεν ασχολούνται πια με ένα άτομο, εδώ ή εκεί, που προσπαθεί να προωθηθεί πάνω στην Ατραπό, που φανερώνει ικανότητα και που είναι αισθητά έτοιμο για ό,τι έχει ονομαστεί «εφέλκυση της συνείδησης του μυημένου». Είναι ευνόητο για την Ιεραρχία, ότι με την έλευση της Εποχής του Υδροχόου, ομαδική προετοιμασία, ομαδική μύηση και ομαδική αποδοχή πρέπει να αντικαταστήσουν και θα αντικαταστήσουν τις παλιές μεθόδους. Οι παλιές αυτές μέθοδοι, που εφαρμόστηκαν γύρω από την άμεση σχέση ενός Διδάσκαλου και ενός μαθητή, έφθασαν το ανώτατο σημείο ωφελιμότητας πρωτύτερα στην Εποχή των Ιχθύων. Για δύο χιλιάδες χρόνια περίπου αυτές οι μέθοδοι αποδείχθηκαν τόσο επιτυχείς, ώστε η ένταση της ανταπόκρισης της ανθρωπότητας είναι τόσο ισχυρή, ώστε εκατοντάδες είναι τώρα έτοιμοι «για απορρόφηση». Αυτή η ετοιμότητα και επιτυχία παρουσιάζει μια δυσκολία και θέτει ένα πρόβλημα για τους  Διδασκάλους, γιατί επιβάλλει μια αναδιοργάνωση των σχεδίων Τους και μια αναδιευθέτηση των τεχνικών Τους.

 Όχι μόνο η ατομική προσέγγιση στην Ιεραρχία αντικαταστάθηκε από μια ομαδική προσέγγιση, αλλά τώρα έχει διαπιστωθεί ότι είναι δυνατό να γίνει ορισμένο τμήμα εκγύμνασης αντικειμενικό και εξωτερικό. Απ’ όπου και η ίδρυση του Νέου Ομίλου Παγκόσμιων εξυπηρετητών. Ο όμιλος αυτός είναι κυρίως ένας όμιλος ο οποίος, ενώ εργάζεται στο εξωτερικό πεδίο της καθημερινής, φυσικής ζωής, διατηρεί ωστόσο μια στενή ασραμική συνάφεια. Παρέχει έτσι ένα πεδίο υπηρεσίας για αποδεδεγμένους μαθητές που επιζητούν έκφραση υπηρεσίας, παρέχει επίσης ένα σημείο συνάθροισης για όλους τους προδιατεθειμένους ζηλωτές όπου είναι δυνατό να δοκιμαστούν και όπου τα ελατήρια και η επιμονή τους μπορεί να δοκιμαστούν πριν γίνουν αμέσως αποδεκτοί. Αυτό είναι κάτι νέο, γιατί δεν μετατοπίζει την ευθύνη του προετοιμαζόμενου ζηλωτή για αποδεδεγμένη μαθητεία στους ώμους του δεσμευμένου μαθητή και μακριά από την άμεση προσοχή του αποδεχόμενου Διδάσκαλου. Έτσι ο Διδάσκαλος είναι ελεύθερος για άλλα πεδία υπηρεσίας. Αυτό, καθ' εαυτό, είναι μια από τις μεγαλύτερες ενδείξεις της επιτυχίας της εξελικτικής δια­δικασίας, όπως εφαρμόζεται στην ανθρωπότητα. Αυτή η «μεταβολή» εγκαινιάστηκε από τον ίδιο το Χριστό. Εργάστηκε με τους ανθρώπους πολύ συχνά μέσα από άλλους, προσεγγίζοντας την ανθρωπότητα διαμέσου των δώδεκα Αποστόλων Του, θεωρώντας τον Παύλο σαν αναπληρωτή του Ιούδα Ισκαριώτη.

(σελίδα 282-3)

Μέχρι τώρα ένα ανακατωμένο ρεύμα της δύναμης της Σαμπάλλα διαχυνόταν μέσα στην Ιεραρχία και κυλούσε στο διαφορετικό της τύπο και ποιότητα, σ’ όλους τους ομίλους μέσα στην Ιεραρχία. Τώρα η ποιότητα του ορισμού ή εκείνου που ο μέσος άνθρωπος εννοεί με τη χρήση της λέξης «Θέληση» διαχύνεται μέσα στο νέο Όμιλο Παγκόσμιων εξυπηρετητών, ενώ η ενέργεια του δυναμικού σκοπού, που διαφοροποιείται σε επτά λοξοδρομικά ρεύματα διαχύνεται μέσα σε κάθε ένα από τα «επτά σημεία υποδοχής» των Άσραμ των Διδασκάλων μέσα στον αξεπέραστο δακτύλιο της Ιεραρχίας. Οι επτά αυτοί τύποι σκοπού ενσωματώνουν τις επτά ενέργειες οι οποίες θα αναδιοργανώσουν και θα ανακαθορίσουν τα Ιεραρχικά έργα, κι έτσι θα εγκαινιάσουν τη Νέα Εποχή. Αυτοί οι επτά σκοποί θα μπορούσαν να ονομασθούν:

α. Ο άγνωστος, αόρατος κι ανήκουστος σκοπός του Σανάτ Κουμάρα. Είναι το μυστικό αυτής της ίδιας της ζωής και είναι γνωστός μόνο σ’ Αυτόν. Στην αρχική του φάση αυτής της νέας έκφρασης, λειτουργεί μέσα από τον Μανού και τον Διδάσκαλο Μορύα. Είναι αυτός που καλύπτει το κεντρικό μυστήριο που όλες οι εσώτερες σχολές - αν είναι συνεπείς στην εναρκτήρια επαγγελία τους - τελικά θα αποκαλύψουν. Ποιος είναι; Ακόμη δεν γνωρίζουμε, αλλά γίνεται νύξη γι' αυτό στο δωδέκατο Κανόνα.

β. Ο υποκρυπτόμενος της αποκάλυψης σκοπός. Αυτή η ιδέα μπορεί να είναι κάπως νέα για σας, γιατί είστε διατεθειμένοι να θεωρείτε την αποκάλυψη σα σκοπό αυτό καθαυτό. Σπανίως το θεωρείτε σαν αποτέλεσμα του εσωτερικού σκοπού του Σανάτ Κουμάρα. Η έμφαση μέχρι τώρα ήταν τοποθετημένη στην όψη της αποκάλυψης, που θεωρούνταν αποτέλεσμα εκείνου που ο μαθητής έκανε με τον εαυτό του και μέσα από του οποίου ήταν ικανός να είναι ο δέκτης της αποκάλυψης. Πίσω όμως απ’ όλες τις διαδοχικές αποκαλύψεις της θεότητας στο διάστημα των αιώνων βρίσκονταν ένας σημαντικός σκοπός...

γ. Ο (μέχρι τώρα) αδιάγνωστος σκοπός ο οποίος προκάλεσε τη δημιουργική δραστηριότητα του Πλανητικού μας Λόγoυ.

Αυτή έφερε την τρίτη όψη της θείας Τριάδας σε λειτουργία. Οι συνηθισμένες ιδέες που προβάλλονται από την πεπερασμένη διάνοια του ανθρώπου για να εξηγήσει ό,τι ονομάζεται από μας «εκδήλωση» και να εξηγήσει το δυαδισμό κάθε ύπαρξης και τη σχέση του πνεύματος-ύλης, κατά κανένα τρόπο δεν αποτελούν αληθινή εξήγηση του θείου σκοπού. Βασίζονται στον ουσιώδη δυαδισμό του ανθρώπου και είναι η πιο τελειότερη εξήγηση της θείας του φύσης την οποία μπορεί να αποκτήσει αυτήν την εποχή. Αυτό είναι ένα σημείο που πρέπει να θυμόμαστε. Είναι η απάντησή του στη δεύτερη Ακτίνα της Αμοιβαίας Έλξης, όπως συχνά ονομάζεται η ακτίνα της Αγάπης-Σοφίας και όχι η έκφραση της απάντησής του στη Θέληση του Θεού, απλά δεν υποδηλώνουν τους περιορισμούς του ορισμού του και του θείου σκοπού. Όπως καλά θα διαπιστώσετε αυτές δεν διευκρινίζουν στην πραγματικότητα τίποτε…

 δ. Το μυστηριώδη σκοπό που εξανάγκασε την ενεργοποίηση του Στοιχείου του Πόνου. Ο Πόνος και η Οδύνη είναι ουσιώδη απαιτούμενα για να φέρουν σε πέρας το σκοπό αυτό. Η εμπειρία του πόνου, που χαρακτηρίζει την ανθρωπότητα, είναι η κατ' εξοχή συνειδητή αντίδραση στο περιβάλλον τoυ τέταρτου βασιλείου της φύσης, του ανθρώπινου. Συνδέεται με την ενέργεια του σκέπτεσθαι και της συνειδητής συσχέτισης αιτίου και αποτελέσματος. Είναι μια διαδικασία στην πορεία προς κάτι που ούτε καν ονειρευόμαστε σήμερα. Και όταν το λέω, αδελφέ μου, εννοώ ακριβώς αυτό...

 ε. Το πέμπτο μεγάλο μυστικό που υποκρύπτεται στο σκοπό του Σανάτ Κουμάρα συνδέεται κατά μια ιδιαίτερη έννοια με την κυκλική εκδήλωση παντός ό,τι βρίσκεται στους τρεις κόσμους της ανθρώπινης εξέλιξης. Αφορά εκείνο που φανερώνεται σιγά σιγά στην εκδήλωση μέσα από τον κατώτερο συγκεκριμένο νου, καθώς αυτός χαλιναγωγεί την επιθυμία και φέρνει την ουσία και την ύλη σε συμφωνία με τη θεία σκέψη κατά μήκος της γραμμής αυτής. Το άθροισμα των πιο υψηλών φάσεων της ανθρώπινης σκέψης, σύμφωνα με όλες τις γραμμές, επηρεάζει ουσιαστικά ό,τι εμφανίζεται πάνω στο φυσικό πεδίο σ’ όλα τα βασίλεια της φύσης, ό,τι κατακρημνίζει πολιτισμούς και κουλτούρες και εκφράζει την πιο καλή απάντηση, τη στιγμή της ανθρώπινης ευαισθησίας στη κοσμική εντύπωση…

 στ. Είναι δύσκολο για μένα να δώσω οποιαδήποτε ιδέα του σκοπού με τον οποίο τώρα ασχολούμαστε, επειδή ο σκοπός αυτός εκφράζεται στη σχέση που υπάρχει μεταξύ της σημασίας της Επιθυμίας, Θέλησης, Σχεδίου, Σκοπού. Όλες αυτές oι λέξεις είναι σύμβολα που αναπτύσσονται από τον άνθρωπο στην προσπάθειά του να συλλάβει το λογοϊκό σκοπό (Logoic purpose). Αναγνωρίζει τις παρορμήσεις της επιθυμίας και στην πορεία της εξελικτικής διεργασίας μαθαίνει να τις μετουσιώνει σε έφεση. Προχωρεί προς ένα αόριστο ψηλάφισμα εμπρός, σε μια προσπάθεια να κατανοήσει και να συναινέσει στην «θέληση του Θεού», όπως την ονομάζει. Εφόσον, όμως η ανθρώπινη προσέγγιση προς αυτή τη θέληση παραμένει αρνητική, υποτακτική και ενδοτική (όπως συμβαίνει κάτω από την επίδραση της θεολογικής προσέγγισης και με τον τρόπο που αποτυπώνεται από τις Εκκλησίες), κανένα πραγματικό φως πάνω στη φύση αυτής της Θέλησης δεν θα φανερωθεί. Μόνο καθώς τα ανθρώπινα όντα έρχονται σε συνάφεια με την Ιεραρχία, απορροφούνται βαθμιαία μέσα στην ιεραρχική ζωή και αρχίζουν να παίρνουν τις ανώτερες μυήσεις θα κατανοηθεί η αληθινή αυτή φύση της θείας Θέλησης και ο σκοπός του Σανάτ Κουμάρα θα αποκαλυφθεί από μια εκτίμηση του σχεδίου, η οποία ακολουθείται από μια συνεπή συνεργασία με αυτό το Σχέδιο.

Όλα αυτά θα γίνουν μέσα από τη μετουσίωση της επιθυμίας σε έφεση και έπειτα σε καθορισμένη απόφαση...

ζ. Η τελική φάση του θείου σκοπού είναι το πιο δύσκολο απ’ όλα να υποδείξω και όταν λέω να υποδείξω, εννοώ ακριβώς αυτό και τίποτε το πιο οριστικό και σαφές. Μήπως σημαίνει τίποτε για σας όταν λέω ότι η εθιμοτυπική τελετουργία της καθημερινής ζωής του Σανάτ Κουμάρα, που εκτελείται με μουσική και ήχο και μεταφέρεται πάνω στα κύματα του χρώματος που σπάζουν πάνω στις όχθες των τριών κόσμων της ανθρώπινης εξέλιξης, αποκαλύπτει - στους καθαρότατους φθόγγους, τόνους και αποχρώσεις - το βαθύτατο μυστικό πίσω από το σκοπό Του; Αυτό σπανίως έχει έννοια για σας και παραμερίζεται σαν ένα κομμάτι συμβολικής γραφής που χρησιμοποιείται από μένα για να μεταδώσει το αμετάδοτο. Και όμως δεν γράφω εδώ συμβολικά, αλλά κάνω μια ακριβή δήλωση γεγονότος. Καθώς το κάλλος σε οποιαδήποτε από τις μεγαλύτερές του μορφές σπάζει πάνω στην ανθρώπινη συνείδηση, μια αμυδρή αίσθηση μεταδίδεται διαμέσου του τυπικού αυτού της καθημερινής ζωής του Σανάτ Κουμάρα. Περισσότερα δεν μπορώ να πω.

Εδώ υπάρχουν νύξεις, συνεπώς, όσον αφορά το θείο σκοπό. Kάθε μια από τις επτά συμπληρώνει εντελώς τις άλλες έξι. Μόνο με την προσπάθεια κατανόησης όλης της εσωτερικής σύνθεσης, θα φθάσουμε στην απλούστερη νύξη της φύσης, της εξυψωμένης αυτής συνείδησης που έφερε τον πλανήτη μας και κάθε τι που είναι πάνω και μέσα του, σε ύπαρξη.

(σελίδα 284-292)

Θα επιθυμούσα να θυμάστε ότι η διδασκαλία που έδωσα ήταν ενδιάμεσης φύσης, ακριβώς όπως εκείνη που δόθηκε από την Ε.Π.Μπ. κάτω από τις οδηγίες μου, ήταν προπαρασκευαστική.

Η διδασκαλία που έχει προγραμματιστεί από την Ιεραρχία για να προταχθεί και να διέπει τη Νέα Εποχή, την Εποχή του Υδροχόου, διαιρείται σε τρεις κατηγορίες:

1. Προπαρασκευαστική, που δόθηκε το 1875 - 1890………..γράφτηκε από την Ε.Π.Μπ.

2. Ενδιάμεση, που δόθηκε το 1919 - 1949…….……………..γράφτηκε από την Α.Α.Μπ..

3. Αποκαλυπτική, που θα εμφανιστεί μετά το 1975……….. .θα δοθεί σε παγκόσμια κλίμακα διαμέσου του ραδιοφώνου.

Στον επόμενο αιώνα και στις αρχές του θα εμφανιστεί ένας μυημένος και θα συνεχίσει αυτή τη διδασκαλία. Θα είναι κάτω από την ίδια «έμπνευση», γιατί το έργο μου δεν έχει ακόμη συμπληρωθεί κι αυτή η σειρά των γεφυρωτικών πραγματειών μεταξύ της υλικής γνώσης του ανθρώπου και της επιστήμης των μυημένων έχει ακόμη να διατρέξει μια άλλη φάση. Το υπόλοιπο αυτού του αιώνα όπως σας είπα αλλού (Πεπρωμένο των Εθνών, σελίδα 111 Ελλην. μετάφρασης) πρέπει να αφιερωθεί στην ανοικοδόμηση του βωμού της ζωής του ανθρώπου, στον ανασχηματισμό της μορφής της ζωής της ανθρωπότητας, στην ανασύσταση του νέου πολιτισμού πάνω στα θεμέλια του αρχαίου και στην αναδιοργάνωση της διάρθρωσης της παγκόσμιας σκέψης, της παγκόσμιας πολιτικής, καθώς και στο μερισμό εκ νέου των παγκόσμιων πόρων, σύμφωνα με το θείο σκοπό. Τότε και μόνο τότε θα είναι δυνατό να συνεχιστεί η αποκάλυψη.

(σελίδα 302)

Καθώς η ουσία του Χριστιανισμού προβάλλει σε έκφραση (και μ’ αυτόν τον τρόπο καταστρέφει την Εκκλησιαρχία) έχετε πάλι ένα χτυπητό παράδειγμα της αλήθειας εκείνου που επιζητώ να τονίσω. Στη χριστιανική Εκκλησία οι άνθρωποι εκφράζουν τους εαυτούς τους και όχι το Χριστό. Έχουν επιβάλλει τις ερμηνείες τους για την αλήθεια πάνω σ’ αυτήν την ίδια την αλήθεια, έχουν δημιουργήσει μια μαζική οργάνωση σε κάθε χώρα, αλλά ο ζωντανός οργανισμός είναι ανύπαρκτος. Στη νέα παγκόσμια θρησκεία που βρίσκεται στο δρόμο της, ο Χριστιανισμός θα εκφραστεί μέσα από τη δημιουργική δραστηριότητα του πνεύματος του Χριστού, χρησιμοποιώντας σα μέσο τους μαθητές και μυημένους του κόσμου. Θα δούμε τότε την πλήρη έκφραση της ιεραρχικής αλήθειας - της οποίας σήμερα σύμβολο και εκπρόσωπος είναι ο Χριστός.

 (σελίδα 350)