Επιστολές επί του Αποκρυφιστικού Διαλογισμού
Οι παράγοντες τους οποίους πρέπει να λάβει υπ'όψιν του ο Διδάσκαλος, προκειμένου να ορίσει τον τύπο του διαλογισμού σε κάθε περίπτωση, είναι έξη τον αριθμό, αν ληφθούν υπόψιν μόνο οι κυριότεροι, και είναι οι εξής:
1. Η Ακτίς του Εγώ του μαθητού, ή του Ανώτερου Εαυτού.
2. Η Ακτίς της Προσωπικότητός του, ή του Κατώτερου Εαυτού....
( III, σελ. 32/14,5 )
1. Η ακτίς του Ανώτερου Εαυτού
Η ακτίς στην οποία ευρίσκεται το αιτιατό σώμα του ανθρώπου, η ακτίς του εγώ, πρέπει να προσδιορίζει τον τύπο του διαλογισμού. Κάθε Ακτίς απαιτεί ιδιαιτέρα μέθοδο προσεγγίσεως, διότι σκοπός παντός διαλογισμού είναι η ένωσις με το θείο...
Οταν η Ακτίς του Εγώ είναι εκείνη που ονομάζεται η Ακτίς της δυνάμεως, η μέθοδος προσεγγίσεως πρέπει να είναι δια της εφαρμογής της θελήσεως, υπό μορφή δυναμική, στους κατώτερους φορείς. Αυτό είναι εκείνο που χαρακτηρίζεται ως επίτευξις δι ισχυράς συγκεντρώσεως, δια τρομερής προσηλώσεως στο σκοπό, η οποία εκτοπίζει όλα τα εμπόδια, διανοίγει κυριολεκτικά βίαια ένα αγωγό και τοιουτοτρόπως εισχωρεί εντός της Τριάδος.
Οταν η Ακτίς του Εγώ είναι η δεύτερη ή η Ακτίς της Αγάπης-Σοφίας, η ατραπός της ελάσσονος αντιστάσεως είναι η γραμμή της διευρύνσεως, της βαθμιαίας περιεκτικότητος. Δεν είναι τόσο εξώθησις προς τα εμπρός όσο βαθμιαία διεύρυνσις από ένα εσωτερικό κέντρο, για να συμπεριλάβει το περιβάλλον, την περιοχή, τις με αυτόν συνδεόμενες ψυχές και τους ομίλους των μαθητών, με τους οποίους είμαστε συνδεδεμένοι, υπό την ηγεσία κάποιου Διδασκάλου, έως ότου όλα συμπεριληφθούν στη συνείδηση. Οταν φθάσει στο σημείο της επιτελέσεως, η διεύρυνσις αυτή καταλήγει στη διάσπαση του Αιτιατού Σώματος, κατά την Τέταρτη Μύηση. Εις την πρώτη περίπτωση (την επιτέλεση δια της Ακτίνος της δυνάμεως), η εξώθησις και η πίεσις προς τα άνω όμοιον αποτέλεσμα επέφερε...
Οταν η Ακτίς του Εγώ είναι η Τρίτη ή Ακτίς της δράσεως και της προσαρμογής, η μέθοδος είναι κάπως διάφορος. Δεν είναι τόσο η προώθησις, δεν είναι τόσο η βαθμιαία επέκτασις όσο η συστηματική προσαρμογή όλης της γνώσεως και όλων των μέσων για να επιτευχθεί ο εν όψει σκοπός. Είναι πραγματικά η μέθοδος της χρησιμοποιήσεως των πολλών προς χρήσι του ενός. Είναι περισσότερο η συγκέντρωσις του αναγκαίου υλικού και ποιού για τη βοήθεια του κόσμου, καθώς επίσης και η συγκέντρωσις πληροφοριών, δια της αγάπης και της διακρίσεως, και με το μέσο αυτό προκαλείται εν τέλει η συντριβή του Αιτιατού Σώματος. Σε αυτές τις "Ακτίνες Οψεως", ή θείας εκφράσεως, αν μου επιτρέπεται να τις ονομάσω έτσι, η συντριβή του Αιτιατού Σώματος επέρχεται με τη διαστολή του αγωγού - που οφείλεται στην προωθητική δύναμη της θελήσεως εις την πρώτη περίπτωση, με τη διεύρυνση του κατώτερου αυρικού ωού, του αιτιατού σώματος, εις τη δεύτερη λόγω της περιεκτικότητος της συνθετικής Ακτίνος της Αγάπης-Σοφίας, και με τη διάρρηξη της περιφερείας του σώματος του Εγώ εις την τρίτη περίπτωση, λόγω της συσσωρευτικής ιδιότητος και της συστηματικής απορροφήσεως της Ακτίνος της προσαρμογής....
Οταν η Ακτίς του Εγώ είναι η προσδιοριστική Ακτίς της Αρμονίας, η τέταρτη, η μέθοδος τότε θα ακολουθήσει τη γραμμή της εσωτερικής αντιλήψεως του κάλλους και της αρμονίας. επιφέρει τη συντριβή του αιτιατού σώματος, με τη γνώση του Ηχου και του Χρώματος και με το διασπαστικό αποτέλεσμα του Ηχου... Οσοι εκπροσωπούν αυτή την ακτίνα, αναπτύσσονται σύμφωνα με τη γραμμή της μουσικής, του ρυθμού και της ζωγραφικής. Αποσύρονται εις τα εντός για να μπορέσουν να κατανοήσουν την πλευρά ζωή της μορφής...
Οταν η ακτίς του ανθρώπου είναι η πέμπτη ακτίς, ή η ακτίς της συγκεκριμένης επιστήμης ή γνώσεως, η μέθοδος προσεγγίσεως προς το Θείον είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Λαμβάνει τη μορφή εντόνου προσηλώσεως του συγκεκριμένου νου σε κάποιο πρόβλημα, που αποβλέπει στη βοήθεια προς τη φυλή. Είναι η εφαρμογή κάθε διανοητικής ιδιότητος και ο έλεγχος της κατωτέρας φύσεως, εις τρόπον ώστε να προκύψει μια υπέρτατη προσπάθεια, η οποία θα εξουδετερώσει εκείνο που παρεμποδίζει τη ροή της ανώτερης γνώσεως. Προϋποθέτει προς τούτοις, το στοιχείο της θελήσεως, (όπως θα έπρεπε να περιμένει κανείς) και καταλήγει εις την απόσπαση της πληροφορίας, που επιθυμούμε να λάβουμε, από την πηγή που περιέχει κάθε γνώση....
Η ακτίς της ευλάβειας είναι η κατ'εξοχήν Ακτίς της θυσίας. Οταν συμβεί να είναι αυτή η ακτίς του εγώ, η μέθοδος της προσεγγίσεως δια του διαλογισμού παρουσιάζεται ως σταθερά προσήλωσις στο σκοπό, δια της αγάπης για ένα άτομο ή ένα ιδεώδες. Ο άνθρωπος μαθαίνει να εμπερικλείει δια της αγάπης του προσώπου ή του ιδεώδους. Θέτει σε ενέργεια κάθε ικανότητα και καταβάλλει κάθε προσπάθεια για τη θεώρηση εκείνου που χρειάζεται και, ως θυσία χάρη του προσώπου ή του ιδανικού αυτού, προσφέρει ακόμη και αυτό το αιτιατό του σώμα εις την πυρά του βωμού. Αυτή είναι η μέθοδος του θείου φανατισμού, που θεωρεί ότι όλα είναι χαμένα, όταν λείπει η οπτασία και που, τελικώς με χαρά θυσιάζει ολόκληρη την προσωπικότητα....
Οταν η ακτίς του εγώ είναι η έβδομη ή η ακτίς του νόμου της τελετουργίας, δηλαδή της μαγείας, η μέθοδος προσεγγίσεως είναι ο δοξασμός και η κατανόησις της μορφής δια της προσεγγίσεως.
( III, σελ. 32-6/15-18 )
2. Η Ακτίς της Προσωπικότητος
Οπως γνωρίζετε, η ακτίς της προσωπικότητος είναι πάντοτε μια υποακτίς της πνευματικής ακτίνος και παρουσιάζει παραλλαγές πολύ συχνότερα από την ακτίνα του εγώ. Εις τα εξελιγμένα Εγώ, όπως εκείνα που απαντούμε μεταξύ των διανοουμένων της φυλής και των πρωτεργατών της παγκοσμίου δράσεως σε όλον τον κόσμο, η ακτίς της προσωπικότητος δυνατόν να παρουσιάζει διαφορές από ζωής σε ζωή, διότι κάθε ζωή βασίζεται σε διαφορετικό φθόγγο και παρουσιάζει χρώμα διάφορο. Με τον τρόπο αυτό το αιτιατό σώμα καταρτίζεται ταχύτερα... Βλέπετε λοιπόν, την ανάγκη όπως προσαρμοστεί η μέθοδος του διαλογισμού προς την ανάγκη της προσωπικότητος και συγχρόνως να συνδυαστεί με τον πρώτο παράγοντα, που έχει σχέση με την Ακτίνα του Εγώ.
( III, σελ. 37,8/19,20 )
Ας υποθέσουμε ότι η ακτίς του εγώ του Α είναι η ακτίς της αγάπης ή της σοφίας, ενώ η ακτίς του κατώτερου εαυτού είναι η πέμπτη, ή η ακτίς της συγκεκριμένης γνώσεως. Ο Α σε παρελθούσες ζωές του εξεδήλωσε αγάπη και επετέλεσε πραγματική πρόοδο στην μέθοδο της συνθετικής ακτίνος, της ακτίνος της επεκτάσεως. Αγαπά πολύ και με ευχέρεια αρκετή διευρύνει τη συνείδησή του ώστε να περιλάβει ένα κάποιο μέρος από τις περιστάσεις του περιβάλλοντός του. Εν τούτοις, αν και είναι συνήθους νοημοσύνης, στερείται του σταθεροποιητικού κραδασμού, ο οποίος συνδέει τον άνθρωπο με την πέμπτη ακτίνα. Δεν έχει τη συγκέντρωση εκείνη, η οποία εκβιάζει τα αποτελέσματα και χρειάζεται το βασικό θεμέλιο των γεγονότων, πριν μπορέσει με φρόνηση και ασφάλεια να προχωρήσει πολύ μακρύτερα. Ο σοφός εκπαιδευτής, που αντιλαμβάνεται αυτή την ανάγκη, χρησιμοποιεί τη μέθοδο διευρύνσεως, την συμφυά με την ακτίνα του εγώ και την εφαρμόζει για να διευρύνει το νοητικό σώμα. Με τον προσδιορισμό μιας συνετής μεθόδου, θα εφαρμόσει την ιδιότητα της διευρύνσεως (που εχρησιμοποιήθηκε μέχρι τώρα για να συμπεριλάβει άλλους με αγάπη) στην απαρέγκλιτο προσπάθεια για να επιφέρει επίσης διεύρυνση, με σκοπό τη σύλληψη της γνώσεως. Οταν γίνει αυτό, κάθε προσπάθεια της προσωπικής ζωής μπορεί προφανώς, (σε μια ιδιαίτερη ενσάρκωση), να αφιερωθεί στην απόκτηση επιστημονικής τοποθετήσεως και στην ανάπτυξη του νου. Η διανοητική πρόοδος ενδέχεται να φανεί ως ασυγκρίτως ανωτέρας σπουδαιότητος στον ανίδεο παρατηρητή, εν τούτοις όμως το έργο προχωρεί κατά την επιθυμία του εσωτερικού οδηγού, και μόνο η επόμενη ζωή θα αποδείξει τη σοφία της εκλογής του εγώ.
Η διανοητική διεύρυνσις θα επιτευχθεί δια του συνδυασμού μεθόδων δεύτερης ακτίνος με εφαρμογή πέμπτης ακτίνος.
( III, σελ. 38,9/20,1 )
Εως τώρα εξετάσαμε το ζήτημα της σπουδαιότητος του διαλογισμού. έπειτα εθίξαμε εν συντομία το ρόλο τον οποίο παίζει η ακτίς του εγώ στην απόφαση περί της μεθόδου αυτής και, συμπτωματικώς, εξεχωρίσαμε ένα σημείο το οποίο δεν έχει έως αυτή τη στιγμή υπογραμμιστεί επαρκώς: δηλαδή, ότι ο πραγματικός σκοπός του διαλογισμού είναι η βαθμιαία ρήξις, θραύσις και διάλυσις του σώματος του εγώ. είδαμε ότι κάθε ακτίς απαίτησε ένα διαφορετικό τρόπο εργασίας. Επειτα επιχειρήσαμε την εξέταση της λειτουργίας της ακτίνος της προσωπικότητος, εν συνδυασμώ με την ακτίνα του εγώ, και είδαμε με ποιό τρόπο, με τη συνετή εξέταση των δύο παραγόντων, θα ήταν δυνατόν να καθοριστεί με φρόνηση ορισμένος τύπος Διαλογισμού.
( III, σελ. 40/22 )
Ο διαλογισμός αρχίζει κατά την τέταρτη περίοδο (γίνεται ανάλυση του τι συνεπάγεται η τέταρτη και πέμπτη περίοδος) - ο μυστικιστικός διαλογισμός, που οδηγεί, κατά την πέμπτη περίοδο, στον αποκρυφιστικό εκείνο διαλογισμό που επιφέρει αποτελέσματα, διότι είναι σύμφωνος με το νόμο και συνεπώς, ακολουθεί τη γραμμή της ακτίνος.
( III, σελ. 46/28 )
Δια της σταθεράς επιδόσεως στον αποκρυφιστικό διαλογισμό και δια της βαθμιαίας ηρεμήσεως του κατώτερου νου, δια της συγκεντρώσεως και δια της συνετής εκτελέσεως του συμφώνου με την ακτίνα του εγώ διαλογισμού, ισορροπούμενου από τον σύμφωνο προς την ακτίνα της Προσωπικότητος διαλογισμό, κατελήξαμε στο συμπέρασμα ότι η σχέσις του αιτιατού σώματος προς την Προσωπικότητα κατέστη επί μάλλον και μάλλον στενή και ότι ο αγωγός ο οποίος συνδέει αυτά τα δύο έγινε επί μάλλον και μάλλον καθαρός και επαρκής.
( III, σελ. 51/33 )
Το Ανώτερο Εαυτού ή Εγώ στο ίδιόν του πεδίο ευρίσκεται σε άμεσο σχέση με άλλα Εγώ, της ίδιας ακτίνος και εις αντίστοιχο συγκεκριμένη ή αφηρημένη ακτίνα, και - επειδή αντιλαμβάνεται ότι η πρόοδος συντελείται δι ομαδικού σχηματισμού, - εργάζεται στο επίπεδο αυτό προς βοήθεια των ομοίων του.
( III, σελ. 52/34 )
Οπως γνωρίζετε, όλες οι Μονάδες ευρίσκονται υπό τον έλεγχο ή μάλλον αποτελούν μέρος της συνειδήσεως ενός από τα Πλανητικά Πνεύματα. Σε παρόμοια κατάσταση ευρίσκονται τα εγώ στα εγωϊκά επίπεδα. Ενας Μύστης της ακτίνος των, εφορεύει επί της γενικής των εξελίξεως, ασχολούμενος με αυτές καθ'ομάδες. Αυτές οι ομάδες σχηματίζονται υπό τρεις συνθήκες:
α. Σύμφωνα με την υπό-ακτίνα της Ακτίνος του εγώ.
β. Αναλόγως προς την περίοδο της ατομικοποιήσεως ή της εισόδου στο ανθρώπινο Βασίλειο.
γ. Αναλόγως με το βαθμό της αναπτύξεώς των.
Ο Μύστης της Ακτίνος των ασχολείται με τη γενική επίβλεψη, υπ'Αυτόν όμως εργάζονται οι Διδάσκαλοι, έκαστος στη δική Του ακτίνα, και με τις ατομικές Των ομάδες, οι οποίες συνδέονται μετ'Αυτών ως εκ της περιόδου, του Κάρμα και της συχνότητος του κραδασμού των.
( III, σελ. 53/34 )
Σχέσις του Εγώ προς τα άλλα Εγώ
Τον παράγοντα της δράσεως. Αυτός είναι, κατά το πλείστον, ζήτημα ακτίνος και επιδρά αμέσως στη σχέση μεταξύ των εγώ. Οσα (εγώ) ευρίσκονται επί ομοίων ακτίνων ενούνται και πάλλονται ευκολότερα μεταξύ των παρά τα εις διάφορον ακτίνα ευρισκόμενα, και μόνο όταν αναπτυχθεί η δεύτερη όψις ή η όψις σοφία, καθίσταται η σύνθεσις δυνατή.
Επί του τρίτου υποπεδίου του νοητικού πεδίου τα εγώ ευρίσκονται χωρισμένα σε ομάδες - ατομικός αποχωρισμός δεν υφίσταται, αλλά ο αποχωρισμός των ομάδων μπορεί να γίνει αισθητός, οφειλόμενος στην ακτίνα και το σημείο εξελίξεως.
Επί του δευτέρου υποπεδίου οι ομάδες ενούνται και συγχωνεύονται και από τις σαράντα εννέα ομάδες των σχηματίζονται (λόγω της συγχωνεύσεως) σαράντα δύο. Η διαδικασία της συνθέσεως θα ήταν δυνατόν να διατυπωθεί ως εξής:
1ο υποπεδίο 35 ομάδες 7x5
Νοητικό πεδίο 2ο υποπεδίο 42 ομάδες 7x6
3ο υποπεδίο 49 ομάδες 7x7
Βουδδικό πεδίο 3ο υποπεδίο 28 ομάδες 4x7
1ο υποπεδίο 21 ομάδες 7x3
Ατομικό πεδίο Ατομικό υποπεδίο 14 ομάδες 7x2
Μοναδικό πεδίο 7 μεγάλες ομάδες
( III, σελ. 57/38,9 )
Είναι τόσο λίγα τα όσα σας μεταδίδω εν συγκρίσει με όσα θα γίνουν βραδύτερα γνωστά, όταν εκείνοι εξ υμών, οι οποίοι σπουδάζουν τώρα, θα διευρύνουν τη συνείδησή των ακόμη περισσότερο, πλην αυτά είναι όλα όσα, επί του παρόντος, μπορώ να ανακοινώσω και αυτά μάλιστα, εδόθηκαν με το σκοπό να σας δείξω πόσα πολλά είναι τα όσα πρέπει να ληφθούν υπόψιν, όταν κάποιος Διδάσκαλος πρόκειται να θεσπίσει τους απαιτούμενους τύπους διαλογισμού. Θα χρειαστεί να λάβει υπόψιν με περίσκεψη την ακτίνα του εγώ και την κατάσταση του αιτιατού σώματος, όσον αφορά τη σχέση του προς το κατώτερο εαυτού και προς την Ιεραρχία.
( III, σελ. 58/39 )
Πραγματευθήκαμε εν συντομία το θέμα του συντελεστού της ακτίνος του εγώ, όπως εξετάζεται παρά του εκπαιδευτού, προκειμένου να προσδιορίσει ένα Διαλογισμό, και είδαμε ότι κάθε ακτίς απέβλεπε προς τον ίδιο σκοπό, ακολουθούσα διάφορο δρομολόγιο και ότι κάθε ακτίς χρειάζεται διάφορον τύπο διαλογισμού. Εθίξαμε το ζήτημα της τροποποιήσεως του διαλογισμού δια της εξετάσεως της ακτίνος της προσωπικότητος.
( III, σελ. 59/40 )
Η Εκτη Ακτίς της Ευλάβειας παρέρχεται και η Ακτίς του Τελετουργικού Νόμου εισέρχεται και με αυτή την είσοδο αρχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια τα κύρια χαρακτηριστικά και οι ιδιότητες του Κλάδου της δυνάμεως και της δράσεως, δηλαδή, της συνθέσεως, ας μη το ξεχνάμε, των τεσσάρων υποδεέστερων ακτίνων. Εχομε, επομένως, την πάλη των ιδεολογιών και την μετ'ευλάβειας προσήλωση σε μια υπόθεση όπως εκδηλούται υπό την ακτίνα του Διδασκάλου Ιησού. εντεύθεν η σύγκρουσις σε κάθε πεδίο προσπάθειας των ιδεολόγων (είτε κατά την ορθή είτε κατά την εσφαλμένη γραμμή), και η σκληρά των διαμάχη. Τι άλλο ήταν ο παγκόσμιος πόλεμος, παρά η αποκορύφωσις δύο αντιθέτων ιδεολογιών, οι οποίες επολέμησαν η μια εναντίον της άλλης μέχρις εσχάτων επί του φυσικού πεδίου; - αυτό ήταν ένα δείγμα της δυνάμεως της έκτης ακτίνος. Τώρα καθώς η έκτη ακτίς αποσύρεται, θα επέλθει μια βαθμιαία κατάπαυσις της συρράξεως και η βαθμιαία επικράτησις της οργανώσεως, του νόμου και της τάξεως, υπό το κράτος της επερχόμενης δυνάμεως, η οποία είναι η δύναμις της ακτίνος του Διδασκάλου Ρ. Από την παρούσα αναταραχή θα προέλθει η τακτοποιημένη και οργανωμένη μορφή του νέου κόσμου. Βαθμηδόν και κατ'ολίγον ο νέος ρυθμός θα επιβληθεί στις αποσυντεθειμένες κοινωνίες των ανθρώπων και, αντί του κοινωνικού χάους, όπως συμβαίνει σήμερα, θα υπάρξει κοινωνική τάξις και νόμος. αντί των θρησκευτικών διαφορών και των διαφόρων αιρέσεων, των πολλών δήθεν θρησκειών, θα έχουμε αυτή ταύτη τη θρησκευτική έκφραση, προσηρμοσμένη εις μορφή, και τα πάντα τακτοποιημένα από το νόμο. αντί της οικονομικής και πολιτικής εντάσεως και πιέσεως θα ίδωμεν την αρμονική λειτουργία του συστήματος υπό μερικούς θεμελιώδεις τύπους. τα πάντα θα υπαχθούν υπό την κυριαρχία του τυπικού και τα ενδότερα αποτελέσματα εις τα οποία αποβλέπει η Ιεραρχία βαθμηδόν και κατ'ολίγον θα προσλάβουν μορφή. Μη λησμονείτε ότι εις την αποθέωση του νόμου και της τάξεως και εις τις εξ αυτών προκύπτουσες μορφές και περιορισμούς, και περί το τέρμα (κάμνω εσκεμμένη επιλογή των λέξεών μου), ευρίσκεται μια νέα περίοδος χάους και η διαφυγή της φυλακισμένης ζωής και από αυτούς ακόμη τους περιορισμούς, η οποία συνδέεται από την μεταδοθείσα ικανότητα και την ουσία της αναπτύξεως, που αποτελεί το σκοπό του Λόγου της έβδομης Ακτίνος.
( III, σελ. 60,1/41,2 )
Εκάστη ακτίς έρχεται στην εξουσία, φέρουσα τα ενσαρκούμενα Πνεύματά της δια τα οποία η περίοδος αποτελεί, σχετικά, το σημείο της ελάσσονος αντιστάσεως. Τα Πνεύματα αυτά έρχονται σε επαφή με άλλους εξ τύπους δυνάμεως στους κόσμους και με άλλες εξ ομάδες όντων, τα οποία πρέπει να υποστούν την επήρεια αυτής της δυνάμεως και να προωθηθούν από την ώθησή της προς τον καθολικό σκοπό. Τέτοια είναι επίσης η ιδιαίτερη κατάσταση κατά την περίοδο κατά την οποία ζούμε, περίοδο κατά την οποία ο έβδομος Λόγος του Τελετουργικού Νόμου και της Τάξεως επιδιώκει να εξομαλύνει το παροδικό χάος και αποσκοπεί στην εντός των ορίων περιστολή της ζωής, η οποία εκφεύγει από τις παλιές και φθαρμένες μορφές.
( III, σελ. 61/42 )
Κατά την ιδιαίτερη αυτή περίοδο, η όψις της Μορφής κατά τον διαλογισμό (είτε πρόκειται περί διαλογισμού βασιζόμενου κυρίως επί της ακτίνος του εγώ, είτε επί της ακτίνος της προσωπικότητος), θα προσλάβει μεγάλη ανάπτυξη.... Η επερχόμενη περίοδος ανοικοδομήσεως συμβαδίζει με την ακτίνα και η τελική της επιτυχία και η επίτευξις είναι σχεδόν περισσότερο δυνατή παρ'όσο επιβάλλεται.
( III, σελ. 62/42,3 )
Οι ελάσσονες Ακτίνες της Αρμονίας και της Επιστήμης ανταποκρίνονται γρήγορα προς την έβδομη αυτή επιρροή. Με τη δήλωση αυτή εννοώ ότι, οι υπαγόμενες σε αυτές Μονάδες εύκολα επηρεάζονται προς αυτή την κατεύθυνση.
Οι μονάδες της Έκτης Ακτίνος, της Ευλάβειας, βρίσκουν δυσκολότερη τη συμμόρφωση, μέχρι τη στιγμή κατά την οποία θα προσεγγίσουν το σημείο συνθέσεως.
Οι μονάδες των Ακτίνων πρώτης και δεύτερης βρίσκουν σε αυτή την ακτίνα πεδίο εκφράσεως. Οι μονάδες της πρώτης ακτίνος έχουν άμεσο σύνδεσμο με αυτή την ακτίνα και επιζητούν να χειριστούν το νόμο δια της εξουσίας, ενώ οι μονάδες της δεύτερης Ακτίνος, ως ανήκουσες στο συνθετικό τύπο, καθοδηγούν και διοικούν δια της αγάπης.
( III, σελ. 62,3/43 )
Στις τελευταίες αυτές ανακοινώσεις υπενίχθηκα απλά και μόνο τα πολλά θέματα τα οποία ανακύπτουν προς εξέταση κατά τον καθορισμό του διαλογισμού. Εχετε να λάβετε υπόψιν τρεις ακτίνες, την κατάσταση της εξελίξεως του αιτιατού σώματος, και την αμοιβαία του σχέση στο δικό του πεδίο με την ομάδα του, με την Ιεραρχία και με την ανταύγειά του, την Προσωπικότητα.
( III, σελ. 69/49 )
Ο τέταρτος αυτός φθόγγος του Λόγου έχει ειδική σημασία για το ανθρώπινο Πνεύμα και αποτέλεσμα μοναδικό επ'αυτής της γης και κατά τον παρόντα κύκλο. Η σχετικότης τούτου είναι τέτοια ώστε είναι δύσκολο για σας οπωσδήποτε να εννοήσετε αυτό το αποτέλεσμα. Φανερώνεται, εφ'όσον είσθε σε θέση να το αντιληφθείτε, στον αρμονικό φθόγγο του τέταρτου πεδίου της τέταρτης ακτίνος.
( III, σελ. 75/55 )
Εκαστος εκ των ήχων έφερε απ'ευθείας εις την εκδήλωση μια Ακτίνα με όλα όσα υπεισέρχονται εις την Ακτίνα. Εκαστος ήχος φανερώνεται ιδαιτέρως σε ένα πεδίο, διότι αποτελεί τον κυριαρχούντα φθόγγο του πεδίου τούτου.
( III, σελ. 76/55 )
Ωρισμένα, επομένως, πράγματα πρέπει να εξακριβώνονται, προτού η Λέξις γίνει δυνατόν να χρησιμοποιηθεί καταλλήλως από μια ομάδα:
α) Είναι επιθυμητό όπως τα άτομα της ίδιας ή μιας συμπληρωματικής ακτίνος αποτελούν μία ομάδα.
( III, σελ. 86/65 )
Αργότερα θα σχηματιστούν ομάδες δι ειδικούς σκοπούς, πράγμα το οποίο με φέρει εις το τρίτο θέμα μου, τη χρήση της Λέξεως προς μερικούς υπολογισμένους σκοπούς...
7. Ομάδες, οι οποίες θα εργάζονται με τρόπον οριστικό προς επίτευξη επαφής μετά των Ντέβας και συνεργασίας μαζί των επί τη βάσει του νόμου. Η εργασία αυτή μεγάλως θα διευκολυνθεί κατά το διάστημα της δράσεως της έβδομης ακτίνος.
8. Ομάδες, οι οποίες σαφώς και επιστημονικώς θα εργάζονται επί των νόμων των ακτίνων και εις την μελέτη του χρώματος και του ήχου, και των αποτελεσμάτων των επί των ατόμων και των ομάδων, και εις την συσχέτισή των.
( III, σελ. 89/68 )
Το τρίτο κέντρο, ο σπλήν, έχει ειδικό σκοπό. Εχει την αντιστοιχία του εις την τρίτη όψη, ή την όψη της δράσεως και εις την τρίτη ακτίνα, της δράσεως της προσαρμογής και αποτελεί τη βάση όλων των θεμελιωδών δράσεων του μικρόκοσμου και των συνεχών προσαρμογών οι οποίες λαμβάνουν χώρα εις τον μικρόκοσμο σχετικά με το περιβάλλον του, προς την ανάγκη του και προς τον μακρόκοσμο.
( III, σελ. 93/72 )
Η αφύπνισις των κέντρων και η ιδιαίτερή των σειρά εξαρτάται από διαφόρους παράγοντες, όπως οι ακόλουθοι:
α) Από την Ακτίνα του Πνεύματος ή της Μονάδος
β) Την Ακτίνα του Εγώ, του ανώτερου Εαυτού, ή του Υιού ή την υπό-ακτίνα....
( III, σελ. 97/75 )
Οταν τα τρίγωνα αυτά (που σχηματίζονται από τα θεμελιώδη κέντρα του συνήθους, ανεπτυγμένου και επί της Ατραπού ανθρώπου) γίνουν ατραποί τριπλού πυρός, που πηγάζει από τη βάση της σπονδυλικής στήλης, όταν η συνάρτησις είναι πλήρης και το πυρ προχωρεί επί της ατραπού από κέντρου εις κέντρο κατά τον ορθό τρόπο, και όταν τούτο συντελείται κατά τη σειρά την οποία απαιτεί η κύρια του ανθρώπου ακτίς, τότε το έργο αποπερατούται.
( III, σελ. 98/77 )
Επιτρέψατέ μου τώρα να σας απαριθμήσω τα πράγματα, για τα οποία δεν θα είναι ακόμη δυνατόν να παρασχεθούν περισσότερες πληροφορίες. Οι κίνδυνοι τους οποίους συνεπάγονται, θα ήσαν πάρα πολύ μεγάλοι. Τα πράγματα αυτά είναι:..
4. Η σειρά της αναπτύξεως των κέντρων, αναλόγως προς την ακτίνα του Πνεύματος. Το πράγμα είναι εξαιρετικώς περίπλοκο.
Θα παρατηρήσετε συνεπώς, ότι το θέμα όσον περισσότερο μελετάται τόσον περισσότερο παρουσιάζεται σκοτεινό και δυσνόητο. Περιπλέκεται από την ανάπτυξη της Ακτίνος, από αυτή ταύτη τη θέληση του ανθρώπου εις την κλίμακα της εξελίξεως, από την άνιση αφύπνιση των διαφόρων κέντρων, που οφείλεται εις τον τύπο ζωής που διάγει ο άνθρωπος...
( III, σελ. 101/79,80 )
Το προς εκτέλεση έργο επιβάλλει τη διείσδυση από την περιφέρεια προς τα εντός και ως συνέπεια τούτου, τη συγκέντρωση. Αφού επιτευχθεί η συγκέντρωσις αυτή και ο εντοπισμός στο σταθερό αυτό κέντρο, - καθ'ον χρόνο το ηλιακό πλέγμα και η καρδιά βρίσκονται σε ηρεμία - τότε ορισμένο κέντρο εντός της κεφαλής, ένα από τα τρία κύρια κέντρα της κεφαλής, καθίσταται το κέντρο της συνειδήσεως το δε ζήτημα του ποιό θα είναι αυτό το κέντρο προσδιορίζεται από την ακτίνα του Εγώ. Αυτή είναι η μέθοδος που ακολουθεί η πλειονότης. Κατόπιν, αφού φθάσει σ'αυτό το σημείο, ο άνθρωπος θα ακολουθήσει το διαλογισμό της ακτίνος του,...
( III, σελ. 117/94,5 )
4. Ενας άλλος κίνδυνος, από τον οποίο πρέπει κανείς να προφυλαχθεί, είναι ο κίνδυνος της καταλήψεως, οι βάσεις όμως της προστασίας βρίσκονται στην αγνότητα των σκέψεων, στις πνευματικές επιδιώξεις και στην ανιδιοτελή αδελφική συμπεριφορά. Αν στα ουσιώδη αυτά προστεθούν η λογική κατά τον διαλογισμό και η συνετή εφαρμογή των αποκρυφιστικών κανόνων, και δίδεται η δέουσα προσοχή στην ακτίνα και το κάρμα, οι κίνδυνοι αυτοί εκμηδενίζονται.
( III, σελ. 122/100 )
Η έβδομη Ακτίς του Τελετουργικού Νόμου ή Τάξεως (η Ακτίς η οποία αναλαμβάνει τώρα δράση), παρέχει εις τον άνθρωπο της Δύσεως ό,τι επί μακρόν υπήρξε προνόμιο του ανθρώπου της Ανατολής. Μεγάλη είναι η ημέρα της ευκαιρίας, και με προώθηση ραγδαία της έβδομης αυτής δυνάμεως, επέρχεται η απαιτούμενη ορμή, η οποία, - αν γίνει ορθώς αντιληπτή - μπορεί να οδηγήσει τον κάτοικο της Δύσεως στα πόδια του Κυρίου του Κόσμου.
( III, σελ. 138/114 )
α) Η είσοδος της ιόχροης ακτίνος, της έβδομης ή τελετουργικής Ακτίνος, κατέστησε την επαφή με τους Ντέβας ευκολότερα κατορθωτή από πριν. Είναι, συνεπώς, η ακτίς επί της οποίας η προσέγγισις είναι δυνατή, εις δε τη χρήση του τελετουργικού και καθορισμένων τύπων, συνδυασμένων με κανονισμένες ρυθμιστικές κινήσεις, θα ευρεθεί τη σημείο συναντήσεως των δύο αμοιβαία συνδεομένων εξελίξεων.
( III, σελ. 154/128 )
Κατά τη δευτέρα μέθοδο ο σπουδαστής απεικονίζει τον εαυτό του ως τον ιδεώδη άνθρωπο. Οραματίζεται εαυτόν ως τον ερμηνευτή όλων των αρετών και, εις την καθημερινή του ζωή, προσπαθεί να γίνει ό,τι οραματίζεται ότι είναι. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται από τους πλέον νοητικούς τύπους και τους διανοούμενους και εκείνους των οποίων η ακτίς δεν χρωματίζεται τόσο από την αγάπη, την ευλάβεια ή την αρμονία.
( III, σελ. 173/146 )
Ο μυστικιστής εργάζεται δια των Ακτίνων της Αγάπης, της Αρμονίας και της Ευλάβειας ή δια της ατραπού των Ακτίνων δευτέρας, τετάρτης και έκτης. Ο αποκρυφιστής εργάζεται δια των Ακτίνων της Δυνάμεως, της Δράσεως και του Τελετουργικού Νόμου ή δια της πρώτης, της τρίτης και της έβδομης. Και οι δύο συναντώνται και συγχωνεύονται δια της αναπτύξεως του νου ή δια της πέμπτης Ακτίνος της Συγκεκριμένης Γνώσεως, (τμήμα της παγκοσμίου διάνοιας) και επί της πέμπτης Ακτίνος, ο μυστικιστής μεταβάλλεται εις αποκρυφιστή και τότε εργάζεται με όλες τις ακτίνες.
( III, σελ. 174,5/148 )
Ο μυστικιστής, κατά γενικό κανόνα, εργάζεται υπό το τμήμα του Παγκόσμιου Εκπαιδευτού ή του Χριστού και ο αποκρυφιστής, πολύ συχνότερα, υπό το τμήμα του Μανού ή του Κυβερνήτου, όταν όμως και οι δύο τύποι διέλθουν από τις τέσσερις ελάσσονες ακτίνες στο τμήμα του Κυρίου του Πολιτισμού, μπορεί κανείς τότε να διαπιστώσει, ότι η ανάπτυξίς των συμπληρώνεται και ο μυστικιστής καθίσταται αποκρυφιστής και ο αποκρυφιστής περικλείει τα γνωρίσματα του μυστικιστή.
( III, σελ. 175/148 )
Με την επέλευση της έβδομης Ακτίνος, της Ακτίνος της Μορφής ή του Τελετουργικού, η εύρεσις της αποκρυφιστικής ατραπού και η αφομοίωσις της αποκρυφιστικής γνώσεως, μεγάλως διευκολύνεται.
( III, σελ. 178/151 )
Ολόκληρο το μυστήριο των πραγμάτων αυτών (Ντέβας ή Αγγέλων) ευρίσκεται κρυμμένο στην Εβδομη Τελετουργική Ακτίνα, και η ώρα του επόμενου βήματος προς τα εμπρός θα οριστεί από τον έβδομο Πλανητικό Λόγο, που εργάζεται εν συνδυασμώ με τους τρεις Μεγάλους Κυρίους, και ιδίως με τον Προϊστάμενο του τρίτου Τμήματος.
( III, σελ. 183/155,6 )
Μορφές σχετικές με τις Ακτίνες
Μερικές μορφές, που κατασκευάζονται με βάση την αριθμητική όψη των διαφόρων ακτίνων, αποτελούν την ειδική ιδιοκτησία αυτών των ακτίνων και εγκλείουν τη γεωμετρική των σημασία, διότι αποδεικνύουν τη θέσει των στο σύστημα. Μερικές από τις μορφές αυτές, επειδή ανήκουν στις συγκεκριμένες ακτίνες ή τις ακτίνες της δομήσεως, αποτελούν τη γραμμή της ελάχιστης αντιστάσεως για τον αποκρυφιστή, ενώ άλλες μορφές, που ανήκουν στις αφηρημένες ακτίνες ή ακτίνες ιδιότητος, γίνονται ευκολότερο δεκτές από τον μυστικιστή.
Οι μορφές αυτές αποβλέπουν εις τρεις σκοπούς:
α) Θέτουν τον μαθητή σε άμεσο επαφή με την Ακτίνα του, είτε την ακτίνα του εγώ, είτε της προσωπικότητος...
( III, σελ. 185/157 )
Εάν ο μαθητής ευρίσκεται εις την ατραπό του μυστικιστού, θα εργαστεί επί των μορφών που ευρίσκονται επί των Ακτίνων της Οψεως, και έτσι θα αναπτύξει την γνώση της συγκεκριμένης πλευράς της Φύσεως - της πλευράς εκείνης, που εργάζεται σύμφωνα με το νόμο. Μπορείτε να αντιστρέψετε την περίπτωση, αν πρόκειται περί ανθρώπου με τάσεις αποκρυφιστικές, έως ότου έλθει ο καιρός, κατά τον οποίο οι ατραποί θα συγχωνευτούν και όλες οι μορφές θα είναι οι ίδιες για τον Μυημένο. Ανάγκη να ενθυμείστε ότι, κατ'αυτό το σημείο της συγχωνεύσεως, ο άνθρωπος εργάζεται πάντοτε κυρίως πάνω στην δική του ακτίνα, όταν θα έχει φτάσει πέραν της προσωπικότητος και θα έχει ανακαλύψει τη νότα του Εγώ του. Κατόπιν χειρίζεται ύλη της δικής του ακτίνος και εργάζεται δια των μορφών της ακτίνος του με τις έξη αντιπροσωπευτικές υποακτινικές των μορφές, μέχρις ότου γίνει μύστης, και γνωρίσει το μυστικό της συνθέσεως.
( III, σελ. 186/158 )
Ακτινικά μάντραμς. Κάθε ακτίς έχει τους δικούς της τύπους και ήχους, που έχουν ζωτικό αποτέλεσμα επί των μονάδων που είναι συγκεντρωμένες σε αυτές τις ακτίνες. Το αποτέλεσμα της εκφωνήσεως του μάντραμ από τον σπουδαστή του διαλογισμού είναι τριπλούν:...
2. τον θέτει σε επαφή με τον Διδάσκαλό του και, μέσω αυτού του Διδασκάλου, με ένα από τους Μεγάλους Κυρίους - που εξαρτάται από την ακτίνα....
( III, σελ. 193/165 )
Οταν η φυλή θα φθάσει σε κάποιο σημείο αναπτύξεως, και όταν η ανώτερη διάνοια θα έχει επιρροή μεγαλύτερη, τα αποκρυφιστικά αυτά μάντραμς - ορθά ανακοινούμενα και ορθά προφερόμενα - θα αποτελούν μέρος του προγράμματος της εκπαιδεύσεως του σπουδαστού. Θα αρχίζει το διαλογισμό του με τη χρήση του μάντραμ της ακτίνος του, προσαρμόζοντας με τούτο τη θέσι του στο σχέδιο.
( III, σελ. 195/166 )
Ο Μαχατσόχαν, ο οποίος συνδυάζει τις τέσσερις κατώτερες ακτίνες, ασχολείται με το νου ή τη νοημοσύνη και, εν συνεργασία με τους Αδελφούς Του, ελέγχει την εξέλιξη της διάνοιας, δια της οποίας το Πνεύμα ή του Εαυτού χρησιμοποιεί τη μορφή ή το Μη Εαυτού.
( III, σελ. 196/167 )
Είναι ο μόνος μυσταγωγός (ο Σανάτ Κουμάρα) και, είτε ο άνθρωπος εργάζεται επί της γραμμής της δυνάμεως ή επί της γραμμής της αγάπης ή της γραμμής της νοημοσύνης, οφείλει τελικά να εύρει το σκοπό του επί της συνθετικής ακτίνος της αγάπης και της Σοφίας.
( III, σελ. 196/168 )
Τα αποτελέσματα του διαλογισμού, εκδηλούμενα υπο μορφή χαρακτήρος, αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση είναι πραγματικά οι ίδιες όψεις της εκδηλώσεως υπο διαφόρους όρους ή συνθήκες. Επιτρέψατέ μου να τις παραθέσω προς χάριν σας ως εξής:
Γραμμή του Μανού.
Δύναμις, Ισχύς, Εξουσία Διοικήσεως.
Γραμμή του Βοτισάτβα.
Μαγνητισμός, Ελξις, Θεραπεία.
Γραμμή Μαχατσόχαν.
Ηλεκτρισμός, Σύνθεσις, Οργάνωσις.
Επιδιώκω εδώ να δείξω, ότι τα αποτελέσματα του διαλογισμού στη ζωή του μαθητού, σε μια από τις τρεις αυτές γραμμές, θα είναι όπως ανωτέρω εκτίθεται, αν και όλα εννοείται χρωματίζονται και τροποποιούνται από την ακτίνα της προσωπικότητός του και από το σημείο της εξελίξεως, εις το οποίο έχει φθάσει.
( III, σελ. 198,9/169,70 )
Εννοείται ότι τα μάντραμς αυτά (ρυθμικά μάντραμς) είναι τύποι ακτινικών μάντραμς, διότι καλούν τους ντέβας κάποιας ακτίνος. Τα μάντραμς αυτά, εξ άλλου, θα διαφέρουν αν και ο ίδιος ο άνθρωπος ανήκει στην ίδια ακτίνα με την ομάδα την οποία καλεί.
( III, σελ. 207/178 )
Μόνον όταν η συνδυασμένη αγνότης προθέσεως και η ανιδιοτελής προσήλωσις στο γενικό καλό γίνει δυνατό να ευρεθεί, θα επιτραπεί να επανέλθει η δύναμις στην κοινή γνώση των ανθρώπων. Μέχρι τότε, είναι πρακτικώς αδύνατον να εύρει κανείς επαρκή αριθμό ανθρώπων ευρισκομένων στο ίδιο στάδιο εξελίξεως, στο αυτό σημείο επί της κλίμακος, οι οποίοι να χρησιμοποιούν το ίδιο κέντρο και να ανταποκρίνονται στο ίδιο κραδασμό της ακτίνος, για να ενούνται και να εκφωνούν ομού την ίδια νότα ή μάντραμ.
( III, σελ. 223/193 )
Οταν ομιλούμε περί του Εγώ, χρησιμοποιείται ορισμένος όρος. Αν πρόκειται περί της προσωπικότητος, ο όρος είναι άλλος. Ενώ η Μονάς ή η ανωτέρα αυρική σφαίρα, δυνατόν να περιγράφεται συνθετικώς ή δι όρων της ακτίνος της μονάδος.
Για τα χρώματα του ανώτερου ή κατώτερου νου, ενίοτε ομιλούμε με όρους του πεδίου και όχι δι όρων της ακτίνος, με την οποία σχετίζεται.
( III, σελ. 238/207 )
Περί των Κυρίων του Φλογός, εν σχέσει με το έργον Των με τον πλανήτη τούτο, μπορεί κανείς να ομιλήσει με χρήση τεσσάρων χρωμάτων:
α) Του ινδικού, λόγω του ότι Αυτοί βρίσκονται στη γραμμή του Βοδισάττβα και συνδέονται με την ακτίνα της Αγάπης ή της Σοφίας. Ο Κύριος του Κόσμου αποτελεί άμεσο ανταύγεια της δεύτερης Οψης...
( III, σελ. 138/207 )
6. Η σύνθεσις όλων των χρωμάτων, όπως ελέχθη προηγουμένως, είναι η συνθετική ακτίς του ινδικού.
( III, σελ. 241/210 )
Υπενθυμίζω μόνο αυτή τη φορά, ότι η ενιαία Ακτίς, της οποίας υπό-ακτίνες είναι όλες οι άλλες, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κύκλος επταπλού φωτός.
( III, σελ. 242/211 )
Τα επτά χρώματα μπορούν να θεωρηθούν ως δέσμη από επτά χρώματα, τα οποία περιβάλλουν και συνεχώς μετατοπίζονται και κινούνται δια μέσου των πεδίων προς την πηγή εκ της οποίας προήλθαν... Οι επτά αυτές δέσμες χρώματος εκπορεύονται από τη συνθετική Ακτίνα. Η ινδικού χρώματος υπό-ακτίς της Ακτίνος του Ινδικού αποτελεί την ατραπό της ελάσσονος αντιστάσεως, η οποία επαναφέρει από την καρδιά της πυκνότατης ύλης προς την αρχική πηγή.
( III, σελ. 243/211 )
Μια μέρα κάποιος σπουδαστής του χρώματος και της Θείας Σοφίας θα χρειαστεί να σχεδιάσει ευρύ χάρτη των επτά πεδίων, και επάνω στα πεδία αυτά θα έπρεπε να τοποθετηθεί ο επτάχρους όφις της σοφίας. Αν ορθώς σχεδιαστεί, σύμφωνα με την κλίμακα, μερικά ενδιαφέροντα γεωμετρικά πρότυπα, θα έλθουν στο φως, καθώς οι κύκλοι τέμνουν εγκαρσίως τα πεδία και κάποια αντίληψις θα μεταδοθεί δια της οπτικής οδού, σχετικά με το περίπλοκο θέμα των επτά Ακτίνων...
( III, σελ. 243,4/212 )
Επιζητώ να επιστήσω εδώ την προσοχή σας στο γεγονός ότι δεν είναι ακόμη επιτετραμμένο να αποκαλυφθεί η εσωτερική σημασία αυτών των χρωμάτων, ούτε και πληροφορία ακριβής να δοθεί, όσον αφορά τη σειρά και την εφαρμογή των. Οι κίνδυνοι είναι εξαιρετικά μεγάλοι, διότι στην ορθή κατανόηση των νόμων του χρώματος και στη γνώση (π.χ.) του ποιό χρώμα αντιπροσωπεύει μια ιδιαίτερη Ακτίνα, ενυπάρχει η δύναμις την οποία χειρίζεται ο μύστης.
( III, σελ. 244/212,3 )
Η συνθετική Ακτίς είναι το ινδικό ή το βαθυκύανο. Είναι η Ακτίς της Αγάπης και της Σοφίας, η μεγάλη θεμελιώδης Ακτίς του παρόντος ηλιακού συστήματος και αποτελεί μια από τις παγκόσμιες Ακτίνες. Η παγκόσμιος αυτή ακτίς διαιρείται δια σκοπούς εκδηλώσεως, σε επτά υπό-ακτίνες, κατά τον εξής τρόπο:
1. Ινδικό.. και ένα χρώμα μη αποκαλυπτόμενο.
2. Ινδικό-Ινδικό. Η δεύτερη υπό-ακτίς της Αγάπης και της Σοφίας. Βρίσκει τη μεγάλη της έκφραση επί του δεύτερου μοναδικού πεδίου, και την κύρια της εκδήλωση στις μονάδες της αγάπης.
3. Ινδικό-πράσινο.. Η τρίτη υπό-ακτίς, η τρίτη κύρια Ακτίς της δράσεως ή της ικανότητος της προσαρμογής. Είναι η βασική ακτίς του δεύτερου συστήματος. Είναι η μεγάλη Ακτίς της εξελίξεως των Ντέβας.
4. Ινδικό-κίτρινο... Η Ακτίς της Αρμονίας.
5. Ινδικό-πορτοκαλόχρουν.. Η ακτίς της συγκεκριμένης γνώσεως.
6. Ινδικό... και ένα χρώμα μη αποκαλυπτόμενο΅Η ακτίς της Ευλάβειας.
7. Ινδικό-ιώδες. Η ακτίς της Τελετουργικής τάξεως.
Θα σημειώσετε τώρα ότι δεν κατονομάζω τα δύο χρώματα, το Ινδικό-ερυθρό ή το Ινδικό-κυανού, ούτε και τα κατανέμω αναλόγως εις ορισμένες ακτίνες ή πεδία...
Οτι έδωσα τα εξωτερικά των ονόματα και την εφαρμογή των και ότι, εξ όλων εκείνων που έδωκα, δύο μόνο αντιστοιχούν προς την εσωτερική των εφαρμογή - το ινδικό και το πράσινο. Η συνθετική Ακτίς και η Ακτίς της δράσεως είναι, κατ'αυτό το στάδιο, οι μόνες δύο για τις οποίες μπορείτε να είστε απολύτως βέβαιοι. Η μία είναι ο στόχος της προσπάθειας, η άλλη είναι το θεμελιώδες χρώμα της Φύσεως.
Οτι, τα άλλα πέντε χρώματα, με τα οποία σχετίζεται η πενταπλή μας εξέλιξις, μεταβάλλονται, αναμιγνύονται, συγχωνεύονται και δε νοούνται εσωτερικά, όπως ίσως θα μπορούσατε να φανταστείτε εκ της χρήσεως των λέξεων ερυθρό, κίτρινο, πορτοκαλόχρουν, κυανούν και ιώδες....
Οτι το καθένα από τα τρία αυτά χρώματα και τα άλλα δύο εννοούνται έως τώρα μόνο δια τεσσάρων από τις μικρότερες των υπό-ακτίνες. Ευρισκόμαστε στο τέταρτο γύρο και μόνο τέσσερις υπό-ακτίνες εκ των χρωμάτων αυτών έχουν έως τώρα γίνει αμυδρά ορατές.
( III, σελ. 244-6/213,4 )
Θα ήθελα όμως να σημειώσετε ότι τοπορτοκαλόχρουν του αποκρυφισμού δεν είναι ακριβώς το χρώμα που σεις εννοείτε ως τέτοιο. Το εξωτερικό πορτοκαλόχρουν είναι μίγμα του κίτρινου και του ερυθρού. Το εσωτερικό πορτοκαλόχρουν είναι ένα καθαρότερο κίτρινο, και το ερυθρό μόλις είναι ορατό. Το πορτοκαλόχρουν αυτό εισέρχεται ως κραδασμός, που τίθεται εις κίνηση από μια ακτίνα παγκόσμιο, διότι πρέπει να ενθυμείστε ότι η πέμπτη αυτή ακτίς (όπως και το πέμπτο πεδίο και το πέμπτο στοιχείο), συνδέεται στενά με την παγκόσμια ακτίνα της νοημοσύνης ή με την όψη της δράσεως, ή οποία απέκτησε τη μεγάλη έκφρασι στο πρώτο ηλιακό σύστημα. Η συνθετική ακτίς της εποχής εκείνης ήταν η πράσινη ακτίς, και βρήκε μια από τις στενότερες της συγγένειες στην πορτοκαλόχρουν ακτίνα ή την ακτίνα του νου ή της νοημοσύνης, εκδηλούμενης δια της μορφής. Στο παρόν ηλιακό σύστημα έχετε μια αντιστοιχία στη συνθετική ακτίνα της αγάπης και της σοφίας και τη στενή σχέση της προς την τέταρτη ακτίνα της αρμονίας. Τούτο φανερώνεται στο τρίγωνο, που σχηματίζεται από την αμοιβαία των επενέργεια ως εξής:
Πρώτο ηλιακό σύστημα
Πράσινη ακτίς
Τρίτη όψις
Δράσις ή Νοημοσύνη
Τρίτη υπο-ακτίς Πέμπτη υπο-ακτίς
Δράσις Μάνας-νους
Πράσινο-πράσινο Πράσινο-πορτοκαλόχρουν
Δεύτερο ηλιακό σύστημα
Ακτίς Ινδικού
Δευτέρα Οψις
Αγάπη και Σοφία
Δευτέρα υπο-ακτίς Τετάρτη υπο-ακτίς
Αγάπη και Σοφία Αρμονία
Ινδικό-ινδικό Ινδικό-κίτρινο
Στο σύστημα της δράσεως έχετε την τρίτη όψη του καθολικού νου ή της δράσεως, εκδηλούμενη δια του πορτοκαλόχρου της συγκεκριμένης υπό-ακτίνος... την ικανότητα της προσαρμογής δια της μορφής - της μορφής, που εκφράζει τελείως την υπολανθάνουσα αυτή δράση. Ομοίως, εις το δεύτερο σύστημα της αγάπης, έχετε την όψη αγάπη, εκδηλουμένη δια του κιτρίνου της ακτίνος της αρμονίας ή του κάλλους - την αγάπη, εκφραζομένη τελείως δια της ενότητος, της αρμονίας ή του κάλλους...
( III, σελ. 247-9/216-8 )
1. Οψη Ζωής 2. Οψη Μορφής 3. Οψη Νοημοσύνης
Ακτίς Ακτίς Ακτίς
2. Αγάπη και Σοφία 1. Δύναμις ή θέλησις 3. Δράσις ή ικανότης προσαρμογής
4. Αρμονία 7. Τελετουργικός Νόμος 5. Συγκεκριμένη γνώσις
6. Ευλάβεια 5. Συγκεκριμένη γνώσις
Αυτός είναι απλώς ένας από τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να κατανεμηθούν οι ακτίνες και να εξετασθούν ως επήρειες, που έχουν άμεσο επίδραση επί της εξελισσομένης ζωής ή επί της μορφής, μέσα στην οποία εξελίσσεται, δια του τρίτου εκείνου συντελεστού της νοημοσύνης.
( III, σελ. 249,50/2118,9 )
Το δε ρεύμα των ακτίνων, που κυκλοφορεί μακροκοσμικά μεταξύ των τριών (Νοημοσύνη-Ζωή-Μορφή) έχει τη μικροκοσμική του αντιστοιχία στο πυρ της κουνταλίνης (που αφυπνίζεται δια του διαλογισμού), το οποίο λειτουργεί κατ'ακριβές γεωμετρικό σχήμα μεταξύ των τριών κύριων κέντρων της ¨Κεφαλής-Καρδιάς-Λαιμού.
Και οι επτά ακτίνες δρούν αμοιβαία μεταξύ της ζωής, της μορφής και του εσωτερικού νου και, ως προς την ουσία των είναι και αυτές αυτά τα τρία. Είναι ζωή, είναι μορφή, είναι διανόησις, και στο σύνολό των αποτελούν το εκδηλωμένο σύμπαν. Και οι επτά, κατά διαφόρους εποχές, επιδρούν επί των διαφόρων όψεων.
Η σπουδαιότερη αλληλεπίδρασις υφίσταται μεταξύ:
α) της ακτίνος της αγάπης-σοφίας και της ακτίνος της αρμονίας, όπως συμβαίνει μεταξύ του πεδίου της Μονάδος και του βουδδικού πεδίου.
β) Της ακτίνος της δυνάμεως και της ακτίνος του τελετουργικού νόμου, ακριβώς όπως συμβαίνει μεταξύ του πρώτου και του έβδομου πεδίου.
γ) Της ακτίνος της δράσεως ή της προσαρμογής, και της ακτίνος της συγκεκριμένης γνώσεως ή επιστήμης, όπως ακριβώς συμβαίνει μεταξύ του τρίτου πεδίου του άτμα και του πέμπτου πεδίου του νου. Το πράσινο ή το πορτοκαλόχρουν ήταν συνδεδεμένα κατά το πρώτο ηλιακό σύστημα και συνεχίζουν το σύνδεσμό τους εδώ. Ανοιξα για όλους τους αληθείς σπουδαστές ευρείς ορίζοντες σκέψεως.
Στη σχέση μεταξύ ινδικού, κυανού και κιτρίνου βρίσκεται κριμένο ένα μυστικό.
Από τη σχέση μεταξύ πρασίνου, πορτοκαλλόχροου και ερυθρού ένα άλλο μυστικό αποκαλύπτεται.
Στη σχέση μεταξύ κυανού, ερυθρού και ιώδους ευρίσκεται ένα ακόμη μυστήριο.
( III, σελ. 250,1/219,20 )
Ιώδες. Κατά τρόπο περίεργο, η ιόχρους ακτίς του τελετουργικού νόμου ή τάξεως είναι ακτίς συνθετική, όταν εκδηλώνεται στους τρεις κόσμους. Ακριβώς όπως η συνθετική ακτίς της αγάπης και της σοφίας είναι η σύνθεσις όλων των δυνάμεων της ζωής, κατά τον ίδιο τρόπο, στους τρεις κόσμους η έβδομη ακτίς συνδυάζει όλα όσα σχετίζονται με τη μορφή. Επί του πρώτου πεδίου, ζωή στην αγνότατη, υψίστη, αδιαφόριστο, συνθετική όψη της. επί του εβδόμου πεδίου, η μορφή εις την πυκνότατη, χονδροειδέστατη, την μάλλον διαφορισμένη όψη της. η μία συνοψίζεται στην συνθετική ακτίνα της αγάπης, ενώ η έβδομη επεξεργάζεται το άλλο.
( III, σελ. 251,2/221 )
Ενα άλλο σημείο συνθέσεως βρίσκεται στο γεγονός ότι, δια της επικρατήσεως της έβδομης αυτής ακτίνος, δημιουργείται ένα σημείο συγχωνεύσεως μεταξύ των σωμάτων φυσικού και αιθερικού. Αυτό είναι ύψιστης σπουδαιότητας στον μακρόκοσμο και για τον σπουδαστή του διαλογισμού. Είναι αναγκαίο να επιτύχει αυτή τη συγχώνευση και την ευθυγράμμιση, προτού η μετάδοσις της διδασκαλίας στο στερεό φυσικό εγκέφαλο μπορέσει, κατά κάποιο τρόπο, να θεωρηθεί ως ακριβής.
( III, σελ. 252/221,2 )
Θα ήθελα μάλιστα να παρακινήσω, εσάς, που είστε οι εκπαιδευτές και οι σπουδαστές της επερχόμενης γενεάς, να εμβαθύνετε στο νόημα του ότι, το λευκό εσωτερικά είναι ιόχρουν. Αυτό έχει τώρα ειδική εφαρμογή κατά την είσοδο της ιόχροου ακτίνος, διότι η έβδομη ακτίς είναι μία από τις τρεις Μείζονες Ακτίνες κατά τον παρόντα γύρο. ασκεί δύναμη κατ'αναλογία προς το τέσσερα επί του τέσσερα και υπό το τέσσερα.
( III, σελ. 255/224 )
Τι βρίσκεται άνω και τι συνεπώς θα αναπτυχθεί κάτω;
α. Η προσωπικότης εκφράζει την ενεργό νοημοσύνη.
β. Το Εγώ εκφράζει την αγάπη και τη σοφία.
γ. Η Μονάς εκφράζει τη δύναμη ή τη θέληση.
Στους τρεις κόσμους της προσωπικότητας έχετε:
α) Το φυσικό σώμα, το οποίο εκφράζει την ανταύγεια της όψεως της δράσεως.
β) Το σώμα των συγκινήσεως, το οποίο εκφράζει μία ανταύγεια της όψεως αγάπη ή σοφία.
γ) το νοητικό, το οποίο εκφράζει μια ανταύγεια της θελήσεως ή της δυνάμεως.
( III, σελ. 256/225,6 )
Το χρώμα στον μικρόκοσμο υπόκειται στους επόμενους συντελεστές.
1. Τον συντελεστή της ακτίνος του Εγώ.
2. Τον συντελεστή της ακτίνος της προσωπικότητος.
3. Τον συντελεστή του βαθμού της εξελίξεως.
Μία νύξις μπορεί να γίνει στο σημείο αυτό. Σε χαμηλό σημείο εξέλιξης τα χρώματα, ως επί το πλείστον βασίζονται επί της όψεως της δράσεως. Αργότερα έρχεται η επίδρασις της όψεως αγάπη ή σοφία, η οποία επιφέρει τρία αποτελέσματα:
α) Την εξάλειψι χρωμάτων από τα κατώτερα περιβλήματα τα οποία είναι το υπόλειμμα ενός προηγουμένου ηλιακού συστήματος. Αυτό συνεπάγεται την εξάλειψι αποχρώσεων, όπως λ.χ. το καστανό και το τεφρόχρουν.
β) Τη μετουσίωση ορισμένων χρωμάτων εις χρώματα ανωτέρου τόνου.
γ) Μια διαφάνεια ή λανθάνουσα ακτινοβολία ή λαμπρότητα, η οποία είναι αποτέλεσμα της μεγαλύτερης αγνότητας των σωμάτων και των διαστάσεων της διαρκώς μεγεθυνομένης εσωτερικής φλόγας.
4. Τον συντελεστή της ακτίνος ή των ακτίνων, οι οποίες είναι εν εκδηλώσει, εξέρχονται της εκδηλώσεως ή εισέρχονται εις την εκδήλωση. Οι ακτίνες αυτές επηρεάζουν κατ'ανάγκη τα εν ενσαρκώσει Εγώ. προξενούν κάπως μεταβολή του κραδασμού ή την, συνεπεία τούτου, μεταβολή του χρώματος της ποιότητος. Αν, λόγου χάριν, ένας άνθρωπος, βρίσκεται εις την ακτίνα της επιστήμης και κατόπιν έρχεται υπό την επήρειαν της επερχόμενης ακτίνος της αρμονίας, το αποτέλεσμα επί της κατευθύνσεως της σκέψεώς του, και συνεπώς επί του χρώματος που θα εκδηλώσει, θα είναι εντελώς αξιοσημείωτο. Ολοι αυτοί οι παράγοντες προκαλούν τη σύμμειξη, συγχώνευση και ανάμιξη η οποία ουσιαστικώς οδηγεί εις αδιέξοδο και σε σύγχυση τον άνθρωπο από της σκοπιάς των τριών κόσμων.
( III, σελ. 261/230,1 )
Το δεύτερο ζήτημα, που ζητώ να εξηγήσω, είναι ότι οι επιρροές αυτές, (που εμφανίζονται ως χρώματα όταν έρχονται σε επαφή με την ύλη), κινούνται μέσα σε κύκλους. Τους κύκλους αυτούς τους παριστάνουμε ως την είσοδο ή την έξοδο μιας ακτίνος. Κατά τον τέταρτο αυτό γύρο, σε μια δεδομένη εποχή τέσσαρες συνήθως ακτίνες βρίσκονται εν ροή. με τούτο ζητώ να αποτυπώσω στο νου σας ότι, αν και όλες οι ακτίνες εκδηλώνονται στο ηλιακό σύστημα, σε ορισμένες φάσεις της εκδηλώσεως περισσότερες ή λιγότερες από αυτές θα επικρατούν ταυτοχρόνως. Οι ακτίνες αυτές, δυνάμεις, επιρροές ή συντονισμοί ιδιοτήτων, όταν εκφράζονται από απόψεως φωτός, χρωματίζουν τις μορφές επί των οποίων προσπίπτουν με ορισμένες ευδιάκριτους χροιές, και αυτές δίδουν τον τόνο στη ζωή της προσωπικότητος ή του Εγώ. Αυτά σεις τα αναγνωρίζετε ως τον σύνθετο χαρακτήρα, ενώ ο ενορατικός τα βλέπει ως χρώμα.
( III, σελ. 264/233,4 )
Διάφοροι ακτίνες εισέρχονται, φέροντας άτομα χρωματισμένα από την ακτίνα αυτή. Αλλες ακτίνες απέρχονται, συναποφέροντας άτομα διαφόρου βασικής χροιάς. Κατά τη μεταβατική περίοδο η ανάμιξις του χρώματος εμφανίζεται λίαν περίπλοκος, αλλά παρέχει αμοιβαία βοήθεια και ωφέλεια. Κάθε ακτίς μεταδίδει κάτι στις άλλες ακτίνες, που βρίσκονται ταυτόχρονα εν ενσαρκώσει, και το μέτρο και ο ρυθμός των θα επηρεάζονται ελαφρά. Αυτό από σκοπιάς του παρόντος και του χρόνου στους τρεις κόσμους, ενδέχεται να είναι σχεδόν ανεπαίσθητα μικρό, αλλά δια της συχνής συναντήσεως και αλληλενέργειας των δυνάμεων και των χρωμάτων και της συνεχούς αμοιβαίας των δράσεως και αντιδράσεως θα επέλθει κάποια σταθερά, γενική ισοπέδωσις, και προσέγγισις υπό έποψιν κραδασμού. Θα δείτε, επομένως, πώς επιτελείται η σύνθεσις περί το τέλος μιας μεγαλύτερης μάχα-μανβαντάρας. Οι τρεις ακτίνες απορροφούν τις επτά και καταλήγουν εν τέλει να συγχωνευτούν μέσα στη συνθετική ακτίνα.
Στον μακρόκοσμο, οι τρεις ακτίνες της Μονάδος, του Εγώ και της προσωπικότητος, θα κυριαρχήσουν ομοίως και θα απορροφήσουν τις επτά και, εν καιρώ, θα οδηγήσουν επίσης στη συγχώνευση μέσα στη συνθετική ακτίνα της Μονάδος. Η αντιστοιχία θα βρεθεί ότι είναι τέλεια.
( III, σελ. 265/234,5 )
(Ο σπουδαστής του διαλογισμού) συγκεντρώνει τη σκέψη του επί της αρετής και (αν είναι σε θέσι να έχει επίγνωση της εισερχομένης ακτίνος ή της ακτίνος η οποία επικρατεί κατά τον χρόνο εκείνο) επωφελείται της ώρας της ευκαιρίας και συνεργάζεται με την υφισταμένη δύναμη. Ολα αυτά τα εκτελεί με τους κανονικούς τύπους του αληθινού και αποκρυφιστικού διαλογισμού.
( III, σελ. 266/235 )
Ολα τα χρώματα προέρχονται από μία πηγή ή από ένα πρωταρχικό χρώμα - στο παρόν ηλιακό σύστημα, από την κοσμική ακτίνα του ινδικού, η οποία καλύπτει την παγκόσμιο αγάπη ή σοφία - και κατόπιν διασπάται στα τρία κύρια χρώματα και μετά στα τέσσερα υποδεέστερα και έτσι έχουμε τα επτά χρώματα του φάσματος. Θα αναμείνετε να δείτε το ίδιο αποτέλεσμα στη ζωή του ατόμου, διότι πάντοτε ο μακρόκοσμος επηρεάζει τον μικρόκοσμο. Το πρωταρχικό του χρώμα θα είναι η ακτίς της μονάδος του, εκδηλούμενη κατόπιν στα τρία χρώματα της Τριάδος και στα τέσσερα χρώματα της Τετράδος. Επί της ατραπού της επιστροφής, τα χρώματα αυτά συγχωνεύονται στα τρία και έπειτα πάλι στο ένα.
( III, σελ. 269/238 )
Οι φορείς απέπεσαν (στην ατραπό της επιστροφής) και οι μορφές δεν είναι πλέον αναγκαίες, η ζωή όμως εσαεί μένει και επιστρέφει στην πατρική ακτίνα. Ανάγεται πάλι στην πρωταρχική ακτίνα, με επιπροσθέτως την δράση και την έκφραση, επί πλέον την πείρα και την ικανότητα της εκδηλώσεως. και επί πλέον, με παν ό,τι αποτελεί τη διαφορά μεταξύ του αμαθούς αγρίου και του ηλιακού Λόγου. Αυτό επετελέσθη δια της χρησιμοποιήσεως πολλών μορφών από τη ζωή, ενώ η όψις νοημοσύνη απετέλεσε το μέσο δια του οποίου η ζωή μεταχειρίστηκε τις μορφές αυτές, ως μέσο μαθήσεως. Εκδηλωθέν ως μορφή της πρωταρχικής αυτής ακτίνος, διαφοροποίησαν, δια πολλών ενσαρκώσεων, αυτή την ακτίνα στα πολλά συστατικά της μέρη, κρυβέν κάτω από τα επτά χρώματα, που αποτελούν αυτή την ακτίνα, το ενσαρκούμενο τζίβα εισέρχεται στην ατραπό της επιστροφής και, αντί των επτά, καθίσταται τα τρία και από τα τρία γίνεται πάλι ένα.
( III, σελ. 270,1/240 )
Μία ημέρα οι άνθρωποι θα κατατάσσονται σε ομάδες, αναλόγως του χρώματος της ακτίνος τους, και αυτό θα επιτυγχάνεται καθ'όσον η ανθρώπινη φυλή θα αναπτύσσει την ικανότητα να βλέπει τις αύρες.
( III, σελ. 280/249 )
Μόνον δια της επιτεύξεως του κραδασμού, που είναι ανάλογος προς την Ακτίνα της Αγάπης-Σοφίας (την θεία Ακτινα) μπορούμε να έλθουμε σε επαφή με τους Κυρίους της αγάπης, να γνωρίσουμε τους Διδασκάλους της Ευσπλαχνίας και η δυνατότης να εισέλθουμε στη συνείδηση των Μεγάλων Οντων, και όλων των αδελφών μας, οιουδήποτε βαθμού, καθίσταται γεγονός στην εκδήλωση.
( III, σελ. 289/258 )
Οι ομάδες αυτές (που ανήκουν στους Διδασκάλους) σχηματίζονται πέριξ ενός Διδασκάλου, είναι εγκλεισμένςες μέσα στην Αύρα Του και αποτελούν μέρος της συνειδήσεως Του. Περιλαμβάνουν τους ανθρώπους, η ακτίς του Εγώ των οποίων είναι η ίδια με την ιδική Του, ή των οποίων η ακτίς της Μονάδος είναι η ίδια. Αυτό, επομένως, σημαίνει ότι αφορά δύο τύπους ανθρώπων.
1. Εκείνους που προετοιμάζονται για την πρώτη και τη δεύτερη μύηση, που λαμβάνονται επί της ακτίνος του Εγώ, και
2. Εκείνους, που προετοιμάζονται για τις δύο επόμενες μυήσεις, που λαμβάνονται επί της ακτίνος της Μονάδος. Εχετε εδώ άλλη μια αιτία της μεταφοράς των ανθρώπων από μία ακτίνα σε άλλη. Είναι απλώς μεταφορά φαινομενική έστω και αν συνεπάγεται την είσοδο στην ομάδα άλλου Διδασκάλου.
( III, σελ. 297/266,7 )
Η εκλογή του μαθητού από ένα Διδάσκαλο διέπεται από το κάρμα του παρελθόντος και από παλιές σχέσεις , από την ακτίνα επί της οποίας δυνατόν να βρίσκονται αμφότεροι και από την ανάγκη της στιγμής.
( III, σελ. 305/274 )
Κατά την πρώτη αυτή μέθοδο, ο σπουδαστής του αποκρυφισμού εργάζεται από την περιφέρεια προς το κέντρο, από το αντικειμενικό προς το υποκειμενικό, από τη μορφή προς την εντός της μορφής ζωή. Συνεπώς, από την σπουδαιότητα, που αποδίδεται στην Ράτζα-Γιόγκα στο φυσικό σώμα και τον συνετό έλεγχο, ο αποκρυφιστής αντιλαμβάνεται την ουσιώδη σημασία του φυσικού και το ανωφελές όλων του των γνώσεων χωρίς ένα φυσικό σώμα, δια του οποίου να είναι σε θέση να εκφραστεί και να υπηρετήσει τη φυλή. Αυτή είναι η γραμμή της πρώτης ακτίνος και της προσκείμενης προς αυτήν ή συμπληρωματικής ακτίνος.
Αγάπη και σοφία. Η μέθοδος αυτή είναι η γραμμή της ελάσσονος αντιστάσεως για τους υιούς των ανθρώπων. Είναι η υπό-ακτίς της συνθετικής ακτίνος ενός αναλόγου κραδασμού, του οποίου το ηλιακό μας σύστημα αποτελεί την αντικειμενική εκδήλωση.
( III, σελ. 316/285 )
Μόνον όταν ο σπουδαστής, ο οποίος προοδεύει δια της διανοητικής εφαρμογής, θα έχει μάθει το απόρρητον του πέμπτου πεδίου θα ζει τη ζωή της καθηγιασμένης υπηρεσίας, και έτσι θα συγχωνεύει τις τρεις Ακτίνες. Πάντοτε πρέπει να αποκτάται η σύνθεσις, πάντοτε όμως παραμένει ο θεμελειώδης χρωματισμός ή τόνος.
( III, σελ. 318/287 )
Ως εκ τούτου οι διδάσκαλοι, αν μπορεί κατά τινα τρόπο να επιτευχθεί, σχεδιάζουν μια κίνηση, που αποβλέπει στην χαλιναγώγηση του κατώτερου νου, με την χρησιμοποίηση των ίδιων των ατόμων. Με το αντικείμενο αυτό ενώπιόν Των, σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν την επερχόμενη Ακτίνα του Τελετουργικού Νόμου ή Οργανώσεως, και την περίοδο η οποία συμπίπτει αμέσως ή επακολουθεί την έλευση του Μεγάλου Κυρίου, για να κάνουν έναρξη αυτών των σχολών (κατά τρόπο περιορισμένο και ασήμαντο κατ'αρχάς) και να φέρουν παντού στη συνείδηση του ανθρώπου τα εξής τέσσερα θεμελιώδη πράγματα:
α) την ιστορία της εξελίξεως του ανθρώπου από νοητικής πλευράς.
β) την επταδική σύσταση του μακρόκοσμου και του μικρόκοσμου.
γ) Τους Νόμους, που διέπουν την ύπαρξη του ανθρώπου.
δ) την μέθοδο της αποκρυφιστικής αναπτύξεως.
( III, σελ. 332/300 )
Η σχολή αυτή (στην Ιρλανδία) θα είναι, κατά λίαν ορισμένο τρόπο, σχολή, στην οποία δυνατόν να γίνεται προετοιμασία για ανώτερη μύηση, και θα ευρίσκεται υπό την επίβλεψη του Βοδδισάττβα, προετοιμάζουσα τον μαθητή προς την μύηση επί της δεύτερης ακτίνος.
( III, σελ. 340/307 )
Η πρώτη σχολή στην Αίγυπτο θα είναι για εκείνους που λαμβάνουν μυήσεις επί της πρώτης ακτίνος στη Δύση.
( III, σελ. 340/307 )
Οσοι λαμβάνουν μυήσεις κατά τη γραμμή του Μαχατσόχαν, ή επί της τρίτης Ακτίνος, θα την λαμβάνουν στην προχωρημένη σχολή της Ιταλίας.
( III, σελ. 340/308 )
Οπως προείπαμε, οι διάφορες αποκρυφιστικές σχολές θα είναι ουσιαστικά σχολές ακτίνων, και θα έχουν ως προσωπικό των διδασκάλους που θα ανήκουν σε κάποια Ακτίνα ή την συμπληρωματική της, με μαθητές επί της ίδιας ή της συμπληρωματικής Ακτίνος. Παρ. χάριν, εάν η σχολή είναι σχολή δεύτερης Ακτίνος - όπως εκείνη η οποία σχεδιάζεται να γίνει στην Ιρλανδία - οι επί της δεύτερης, τέταρτης και έκτης ακτίνος μαθητές και διδάσκαλοι θα βρίσκονται σ'αυτήν. Ενας τουλάχιστον διδάσκαλος επί της πέμπτης Ακτίνος θα βρίσκεται σε κάθε σχολή αποκρυφισμού. Εάν είναι πρώτης Ακτίνος σχολή, το προσωπικό και οι μαθητές θα είναι της πρώτης, τρίτης και έβδομης Ακτίνος, πάλι δε θα έχουν, μεταξύ άλλων, ένα πέμπτης Ακτίνος διδάσκαλο.
( III, σελ. 351/318 )
Τα για τις ανώτερες σχολές οικήματα... γνώρισμα... θα είναι ο κυκλικός σχήματος κεντρικός ναός, ο οποίος θα παρέχει σε έκαστον των μαθητών (και πρέπει να έχετε υπ'όψιν ότι αυτοί δεν θα είναι πολλοί αριθμητικά) ένα ιδιαίτερο ιερό, με είσοδο εκ των όπισθεν με θύρα κλειστή και το οποίον θα χωρίζεται από ένα παραπέτασμα, μεταξύ αυτού και του μεγάλου κεντρικού ιερού, όπου θα λαμβάνουν χώρα οι συγκεντρώσεις της ομάδος.... Το χρώμα του ιερού αυτού θα εξαρτάται από την ακτίνα την οποία αντιπροσωπεύει. Τα διαχωριστικά παραπετάσματα θα έχουν επίσης το χρώμα της ακτίνος, επίσης δε το παραπέτασμα κάθε ατομικού ιερού, θα φέρει το σημείο του γενεθλίου του μαθητού - το σημείο του, το ανατέλλον σημείο και το σημείο των διεπόντων πλανητών. Τα παραπετάσματα αυτά θα είναι ιδιοκτησία του μαθητού, όπως και η εντός του ιερού ψάθα, η οποία θα φέρει το σύμβολο της ακτίνος του, του εγώ και της προσωπικότητος του.
( III, σελ. 355-7/322-4 )
Οταν η ακτίς του ανθρώπου είναι γνωστή, τόνωσις θα επέλθει με τη χρήση του ιδικού του χρώματος, διάπλασις θα επέλθει δια της χρήσεως του συμπληρωματικού χρώματος, και η αποσύνθεσις της ανεπιθύμητου ύλης θα επιταχυνθεί με τη χρήση ανταγωνιστικού χρώματος.
( III, σελ. 368,9/335 )