Η ανακάλυψη των ακτίνων Χ από τον Ρέϊντγκεν το 1895, η ανακάλυψη της ραδιοακτινοβολίας από τον Μπεκερέλ το 1896 και το ηλεκτρόνιο από τον Θόμσον το 1897 υπήρξαν οι ανακαλύψεις που άλλαξαν την όψη της επιστήμης και έδωσαν ένα γερό κτύπημα στον υλισμό.
Σύμφωνα με την επιστημονική άποψη, η θεωρία του Μπινγκ-Μπανγκ δέχεται ότι το σύμπαν είναι διαστελλόμενο και κατά τη διαστολή του σχηματίζονται ακτινοβολίες που φθάνουν έως την ακτινοβολία υποβάθρου (χαμηλή συχνότητα). Αυτό συμπίπτει με την απόκρυφη διαφοροποίηση των Δυνάμεων και των Στοιχείων, που περιγράφονται στα ανωτέρω αποσπάσματα.
Η γενική θεωρία της Σχετικότητας δίνει έναν καινούριο τρόπο αντίληψης της βαρύτητας. Ο Αϊστάϊν δέχθηκε, στην αρχή της καριέρας του, ότι υπάρχει μια μυστήρια απωθητική δύναμη που θεώρησε «κοσμολογική σταθερά», που όμως αναθεώρησε λέγοντας πως αυτό υπήρξε το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του, όταν ο αστρονόμος Χαμπλ( Hubble ) απέδειξε ότι το σύμπαν διαστελλόταν. Από τελευταίες παρατηρήσεις απομακρυσμένων σουπερνόβα που εκρήγνυνται προέκυψε το συμπέρασμα ότι η διαστολή του σύμπαντος επιταχύνεται.
Όσον αφορά την ΕΠΜ, θεωρεί τη βαρύτητα ως τη μία όψη μιας μεγαλύτερης δύναμης που ονομάζει «έλξη και άπωση». « Είναι τόσο σίγουρο ότι ένας τέτοιος μαγνητισμός υπάρχει στη Φύση, όσο είναι σίγουρο πως δεν υπάρχει η βαρύτητα, όχι τουλάχιστον με τον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται από την Επιστήμη η οποία ποτέ δεν έλαβε υπόψη της τους διάφορους τρόπους με τους οποίους η Δυαδική Δύναμη – που ο Αποκρυφισμός ονομάζει έλξη και άπωση – μπορεί να δρα μέσα στο ηλιακό μας σύστημα, στην ατμόσφαιρα της γης και πέρα, μέσα στον Κόσμο .» (ΜΔ,Ι 497)
Ως προς την άποψη αυτή – της έλξης και της άπωσης - η Μυστική Δοξασία λέει ότι η Φύση καταρρέει και εξαφανίζεται από το αντικειμενικό πεδίο, για να αναδυθεί ξανά – ύστερα από μια περίοδο ανάπαυσης – από το υποκειμενικό πεδίο και να διαγράψει για άλλη μια φορά την πορεία της. Η εμφάνιση της Ζωής ονομάζεται Μανβαντάρα ή Αφύπνιση, ενώ η απόσυρση και η ανάπαυση της Ζωής λέγεται Πραλάγια ή Ύπνος. Το φαινόμενο των αντιθέτων ή της πολικότητας αντικατοπτρίζεται στις καταστάσεις και τα φαινόμενα της φύσης και του ανθρώπου, π.χ. ύπνος και εγρήγορση, ζωή και θάνατος, μέρα και νύχτα, διαστολή και συστολή, κλπ.
Η δεύτερη θεμελιώδης πρόταση της Μυστικής Δοξασίας αναφέρεται στην περιοδική εμφάνιση και εξαφάνιση του Κόσμου , «η εμφάνιση και εξαφάνιση των Κόσμων είναι σαν μια ρυθμική παλίρροια και άμπωτη.» (ΜΔ, Ι, 17) και ο σπουδαιότερος νόμος που πάνω του στήνεται το παιχνίδι της αντικειμενικότητας είναι ο νόμος της περιοδικότητας, του οποίου την απόλυτη παγκοσμιότητα έχει παρατηρήσει η επιστήμη σε όλα τα φαινόμενα.
« Η απόλυτη παγκοσμιότητα εκείνου του νόμου της περιοδικότητας, της απόσυρσης και της ροής, που η φυσική επιστήμη έχει παρατηρήσει και περιγράψει σε όλα τα τμήματα της φύσης .» ( ΜΔ, Ι, 17)
Ο νόμος της περιοδικότητας αποδίδεται με το σχήμα του Κύκλου, που θεωρείται σχήμα θεϊκό και παγκόσμιο, σχήμα που αντικατοπτρίζεται στις καταστάσεις της ζωής μας.
« Σε κάθε έθνος ο Κύκλος ήταν το σύμβολο του Αγνώστου… Συμβολίζει τον Απεριόριστο Χρόνο στην Αιωνιότητα…. Γιατί ο κύκλος είναι …. Ο ΕΝΑΣ Κύκλος απ'όπου πρόβαλαν οι Κοσμικές σφαίρες… είναι το μυστηριώδες έμβλημα το οποίο, σύμφωνα με τον ορισμό ενός μυστικιστή, είναι «μια καμπύλη τέτοιας φύσης, ώστε ακόμα και το μικρότερο τμήμα της – αν η καμπύλη επεκταθεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση – θα προχωρήσει και τελικά θα ξαναγυρίσει στον εαυτό του και θα σχηματίσει αυτή την ίδια καμπύλη ή εκείνο που ονομάζομε κύκλο .» (ΜΔ, Ι, 114)
Όσον αφορά στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας λέει ότι η ύλη με την ύπαρξή της καμπυλώνει τον χωροχρόνο (βαρύτητα). Αλλά, σύμφωνα με την εσωτερική θεώρηση των πραγμάτων, και το Πνεύμα καμπυλώνει τον χωροχρόνο προς το δικό του κέντρο. Υπάρχει δηλαδή μια ανάλογη προς το Πνευματικό κέντρο έλξη που επιστρέφει τα εκδηλωμένα στη βάση τους.
Μαύρες Τρύπες
Η Μαύρη Τρύπα είναι μια κατάσταση της οποίας το πεδίο βαρύτητας είναι τόσο δυνατό ώστε το φως δεν μπορεί να διαφύγει. Ο Χρονικός Ορίζοντας των γεγονότων είναι εκεί όπου το φως χάνει την ικανότητα διαφυγής του από τη Μαύρη Τρύπα. Ό, τι περάσει μέσα δεν μπορεί να ξαναβγεί, λέει προς το παρόν η επιστήμη.
Οι Μαύρες Τρύπες σχηματίζονται από την εξαφάνιση μεγάλων άστρων, που η μάζα τους είναι τουλάχιστον διπλάσια του Ήλιου μας.
Ας δούμε, πώς αναφέρεται στη Μυστική Δοξασία, το φαινόμενο της Μαύρης Τρύπας.
Ονομάζεται Λάγια, που σημαίνει μια κατάσταση κατά την οποία η ύλη-ουσία γίνεται ομοιογενής και δεν έχει ικανότητα δράσης ή διαφοροποίησης.
Το Λάγια κέντρο ή η Μαύρη Τρύπα είναι το χαοτικό όριο ανάμεσα σε δύο πεδία ή σε δύο διαφορετικές καταστάσεις συνειδητότητας. Κατά την εσωτερική Κοσμογονία, τα Λάγια κέντρα σχηματίζονται στην παρθένα ύλη (επτά τέτοια) και είναι οι καταστάσεις-μηδέν στις οποίες ενυπάρχει ολόκληρο το σχέδιο του επικείμενου κόσμου. Όταν σημαίνει η ώρα, η Ζωή με όλες τις προδιαγραφές της αρχίζει να σχηματίζει τον Κόσμο εμπίπτοντας στις σπείρες της Κίνησης. « Ο Κοσμικός Θεός, αιώνιος, απεριόριστος, νέος και γέρος, με σπειροειδή μορφή », λένε οι Χαλδαϊκοί Χρησμοί .(Ι, 348)
Όταν ένας πλανήτης πεθαίνει, οι αρχές του και η ιστορία του μεταφέρονται σε μια λάγια κατάσταση, με εν δυνάμει αλλά λανθάνουσα ενέργεια, που, όταν διέρχεται τον κατάλληλο κύκλο της, αφυπνίζεται στη ζωή και αρχίζει να μορφοποιεί ένα καινούριο πλανήτη.
Μέσω του Φοχάτ, η Κοσμική Κίνηση σταματάει σε επτά αόρατα σημεία του Χώρου. « Η Μεγάλη Πνοή (Κίνηση-Φοχάτ) σκάβει στο Διάστημα επτά τρύπες μέσα στο Λάγια [1] , για να τις αναγκάσει να περιστρέφονται στη διάρκεια του Μανβαντάρα .» (ΜΔ, Ι, 148)
Το Λάγια είναι το σημείο μηδέν ή γραμμή. Είναι η περιοχή της απόλυτης αρνητικότητας. Είναι η ρίζα και η βάση όλων των καταστάσεων της υποκειμενικής και αντικειμενικής ζωής. Είναι ένα ουδέτερο κέντρο, ένα περιορίζον σημείο οποιουδήποτε συνόλου αισθήσεων.
«Τα επτά Λάγια κέντρα είναι τα επτά σημεία-Μηδέν, χρησιμοποιώντας τον όρο Μηδέν με την έννοια που τον χρησιμοποιούν οι χημικοί, για να δείξουμε ένα σημείο από το οποίο … αρχίζει η κλίμακα αρίθμησης της διαφοροποίησης. Από αυτά τα Κέντρα – πέρα από τα οποία η Εσωτερική φιλοσοφία μας επιτρέπει να αντιληφθούμε το αμυδρό μεταφυσικό περίγραμμα των ‘Επτά Γιών' της Ζωής και του Φωτός, τους Επτά Λόγους των ερμητικών και άλλων φιλοσόφων – αρχίζει η διαφοροποίηση των στοιχείων που λαμβάνουν μέρος στον σχηματισμό του Ηλιακού μας Συστήματος.» (ΜΔ,Ι,138-140)
«Τα άφθαρτα Λάγια κέντρα έχουν μεγάλη σημασία και το νόημά τους πρέπει να κατανοηθεί πλήρως, αν πρόκειται να έχουμε μια καθαρή αντίληψη της αρχαϊκής Κοσμογονίας,…. Οι κόσμοι δεν είναι κτισμένοι ούτε πέρα, ούτε πάνω από, ούτε μέσα στα Λάγια κέντρα, γιατί το σημείο-μηδέν είναι μια κατάσταση και όχι ένα μαθηματικό σημείο.» (ΜΔ, Ι 145)
Στην προηγούμενη παράγραφο διαφαίνεται ότι, δεδομένης της διαφοροποίησης, τα Λάγια κέντρα υπάρχουν σε κάθε πεδίο και αποτελούν τα σημεία-μηδέν στα οποία καταλήγει η προηγούμενη κατάσταση για να ξεκινήσει η επόμενη, και συνάμα αποτελούν το αρχείο της ζωής για οτιδήποτε εμφανίζεται στο σύμπαν.. Οι Μαύρες Τρύπες είναι σημεία Λάγια του φυσικού σύμπαντος.
Συγκεκριμένα, η ΕΠΜ αναφέρει ότι οι Πρωτογεννημένοι που είναι οι Επτά Γιοί του Φωτός – οι Επτά Λόγοι ή οι Επτά Ακτίνες – είναι « οι κατασκευαστές της μορφής από τη μη-μορφή ». Είναι αυτοί που γεωμετρούν και στολίζουν τον Χώρο ή το Διάστημα.
Η ΕΠΜ λέει οι Γιοί του Φωτός, επειδή ο αριθμός Επτά είναι ο αριθμός της δημιουργίας, σχηματίζουν Επτά Λάγια κέντρα στο θείο και υποκειμενικό πεδίο ή στο πεδίο της μη-μορφής και στη συνέχεια άλλα επτά κέντρα στην αντικειμενικότητα, στην οποία και ανήκουμε και είναι ο κόσμος της μορφής.
Η ΕΜΠ περιγράφει τα επτά πρώτα Κέντρα ως « σκαμμένες τρύπες στο Διάστημα » μέσω των οποίων η πνευματική ροή καναλιζάρεται προς τον υλικό-αντικειμενικό κόσμο. Ετσι υπάρχουν Επτά Λάγια αόρατα πίσω και πάνω από Επτά Λάγια κέντρα που είναι τα θεμέλια του ορατού σύμπαντος. « Τα Λάγια…. Σημεία δίχως έκταση… είναι τα υλικά από τα οποία οι ‘Θεοί' και άλλες αόρατες δυνάμεις ενδύουν τους εαυτούς τους με σώματα. » (ΜΔ, Ι, 530)
Το πολυδιάστατο σύμπαν αποτελείται πρωτίστως από το πεδίο του Φωτός και του Πνεύματος και στη συνέχεια από το πεδίο της δευτερεύουσας δημιουργίας που είναι από σκοτάδι και ύλη. Η δε Ζωή κινείται από μέσα προς τα έξω, από το πνευματικό προς το υλικό, επειδή το Πνευματικό Στοιχείο είναι η Καθοδηγητική Δύναμη και Διάνοια.
Ας δούμε πώς ερμηνεύει η Ε.Π.Μ. τα σημεία Λάγια σε σχέση με την ανθρώπινη συνειδητότητα. «… ένα ουδέτερο κέντρο είναι το περιορίζον σημείο οποιουδήποτε συνόλου αισθήσεων. Έτσι φανταστείτε δύο διαδοχικά πεδία ύλης που έχουν ήδη σχηματιστεί. Το καθένα απ'αυτά αντιστοιχεί σε ένα κατάλληλο σύνολο αντιληπτικών οργάνων. Είμαστε αναγκασμένοι να παραδεχθούμε ότι ανάμεσα σε αυτά τα δύο πεδία ύλης συμβαίνει μια ασταμάτητη κυκλοφορία και αν ακολουθήσουμε τα άτομα και τα μόρια του κατώτερου στον μετασχηματισμό τους προς τα πάνω, θα φτάσουν σε ένα σημείο όπου θα περάσουν εντελώς έξω από την ακτίνα των οργάνων που χρησιμοποιούμε στο κατώτερο πεδίο. Πράγματι, για μας η ύλη του κατώτερου πεδίου, στο σημείο αυτό, χάνεται από την αντίληψή μας …» (ΜΔ, Ι, 148)
Το απόσπασμα αυτό έχει σχέση με τη μεταφορά της ατομικής συνειδητότητας από πεδίο σε πεδίο και είναι προφανές ότι για την αντίληψη μιας άλλης διαφορετικής κατάστασης ζωής απαιτούνται ανάλογα όργανα. Τα διαφορετικά όργανα αναπτύσσει ο άνθρωπος με την ατομική του βούληση και προσπάθεια, οπότε, αν το καταφέρει, έχει τη συνειδητότητα και άλλων καταστάσεων, που υπερβαίνουν τη φυσική. Τότε έχει μια διαφορετική γνώση που προηγείται της επιστημονικής. Ενώ η επιστημονική γνώση έχει τα δικά της όρια εκείνα που της επιτρέπουν τα όργανα και οι μαθηματικοί υπολογισμοί. Όμως, ο πραγματικός σκοπός της επιστήμης είναι να αποδεικνύει προοδευτικά την ύπαρξη του Παγκόσμιου Νόμου σε όλες τις διαστάσεις και τις εκφάνσεις του Κόσμου και τελικά να εναρμονιστεί με την Πνευματική Επιστήμη, την αιώνια Σοφία-Θρησκεία.
Στην Κοσμογονία της αναφέρεται ότι στον 20 ο αιώνα οι επιστήμονες θα αρχίσουν να διαπιστώνουν ότι η Μυστική Δοξασία δεν είναι εφεύρεση ή υπερβολή , αλλά αντίθετα μια έκθεση εσωτερικών γεγονότων.
Απόκρυφη εξέλιξη της Ανθρωπότητας
Ο Β! τόμος της Μυστικής Δοξασίας [2] , αναφέρεται στην απόκρυφη εξέλιξη της ανθρωπότητας και του πλανήτη.
Η κύρια ιδέα της Ανθρωπογένεσης είναι, ότι « Το κύμα της εξέλιξης στο οποίο ανήκουν οι ανθρώπινες Μονάδες, έχοντας στόχο την ενεργοποίηση και τέλεια οργάνωση των πέντε λανθανουσών δυνάμεών τους, πορεύεται πάνω σε σφαίρες ζωής που αποτελούν την άλυσο των σφαιρών και στη διάρκεια δισεκατομυρίων ετών, κάτω από συνθήκες που δίνουν διαφορετικές εμπειρίες, οι Μονάδες- Ψυχές αναπτύσσουν τις λανθάνουσες δυνατότητές τους αυτές με τις οποίες τις σφραγίζει ο Θείος Πατέρας »
Οι δυνάμεις-αρχές που θα πρέπει να αναπτυχθούν στην παρούσα άλυσο, που είναι η Τέταρτη στη σειρά των Επτά, έχουν ήδη προηγηθεί τρεις, είναι το Μάνας δηλαδή η Νοημοσύνη στο συνδυασμό της με την Επιθυμία ή το Κάμα. Με την τελειοποίηση αυτών των δύο αρχών, ο άνθρωπος θα εξευγενισθεί και θα αποκτήσει την ικανότητα της Αφηρημένης Σκέψης και ένα μεγάλο τμήμα της Παγκόσμιας Σοφίας. Ο στόχος της αλύσου είναι να γίνει πρώτα άνθρωπος και στη συνέχεια Ουράνιος Άνθρωπος.
Στη διαδικασία της επίτευξης του τελικού στόχου της παρούσας αλύσου, η ανθρώπινη Μονάδα αναγκάστηκε να διέλθει μέσα από ποικίλα σχήματα ζωής που αναφέρονται συγκεκριμένα από τη Μυστική Δοξασία, από τον Πλάτωνα υπο μορφή μύθων, από την παγκόσμια μυθολογία και τις θρησκευτικές παγκόσμιες Γραφές . Οι Τιτάνες και οι Γίγαντες της Ελληνικής Μυθολογίας, φαίνεται πως δεν είναι αποκυήματα φαντασιώσεων αλλά όντα υπαρκτά τα οποία έζησαν εκατομύρια χρόνια πριν . Η Ελληνική, η Βιβλική, η Σλαβική μυθολογία και ιστορία, όπως επίσης και οι πίστεις των Σλάβικων λαών μιλούν για «πεδιάδες γιγάντων».
Η εσωτερική παράδοση, όπως αναδεικνύεται από τη Σύγχρονη Θεοσοφία, αναφέρει ότι το ανθρώπινο σχήμα πριν από δέκα οκτώ εκατομύρια χρόνια ήταν τεράστιο, ότι οι άνθρωποι είχαν τότε μια διαφορετική αντιληπτική ικανότητα, και ότι τέτοιοι άνθρωποι-γίγαντες ζούσαν σε προηγούμενες ηπείρους – Λεμούρια και Ατλαντίδα – πριν αυτές καταβυθιστούν από τον κυκλικό νόμο της Καταστροφής.
Εδώ και κάποια χρόνια οι μετρήσεις της σύχρονης επιστήμης με ‘τον άνθρακα 14' ανακαλύπτουν σκελετούς γιγάντων ηλικίας δύο και μισό εκατομυρίων ετών (Θεσσαλονίκη, Θήρα, Ρουμανία).
Στα αρχεία του Γεωλογικού Τμήματος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσίσκο και στα αρχεία του Γεωλογικού Τμήματος στην Ουάσινγκτον DC (επίσης στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου) υπάρχουν καταθέσεις από τους Dr Hubbard και Dr . Osborn για την ανακάλυψη απολιθωμένων γιγάντων.
Γύρω στα 1922 και στα 1926 έγιναν ανακοινώσεις ότι ανακαλύφθηκαν απολιθώματα τριών γιγάντων. Τα απολιθώματα βρέθηκαν στην κοίτη του Η avasupai - πρόκειται για φαράγγι – στην Αριζόνα. Φωτογραφίες τους με κάθε λεπτομέρεια υπάρχουν στο Σαν Φρανσίσκο και Ουάσιγκτον, στο Τμήμα Γεωλογίας.
Η ανακάλυψη, η έρευνα και η μέτρηση έγινε από τον καθηγητή της Γεωλογίας και Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Dr Hubbard και τον βοηθό του Dr . Osborn . Η ανακάλυψη διακόπηκε και σταμάτησε εξαιτίας μιας κατολίσθησης που εξαφάνισε την περιοχή. Όμως, υπάρχουν αναφορές και φωτογραφίες στα αρχεία και των δύο Πανεπιστημίων.
Ο άνδρας Γίγαντας ήταν 27 πόδια, δηλαδή 9 μέτρα, η γυναίκα 24 πόδια ή 8 μέτρα και το παιδί ήταν 18 πόδια ή 6 μέτρα. Οι απολιθωμένες φιγούρες τους φαινόντουσαν στον βράχο κοντά στην κοίτη του φαραγγιού ενώ άλλα σημεία τους ήταν θαμμένα στο τείχος του φαραγγιού.
Ο κ.Ντένμπερκ, αξιόλογο μέλος του Θεοσοφικού Κινήματος, αναφέρει ότι είδε αυτές τις φωτογραφίες σε ηλικία 18 ετών, επειδή ήταν στην κατοχή του πατέρα του.
Από το National Geographic αναφέρεται ότι στην Πολιτεία Carson , βρέθηκαν πατημασιές γιγάντων, που όπως λέει η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ « Αν τα απολιθωμένα αποτυπώματα που βρέθηκαν στο Κάρσον της Νεβάδα, ΗΠΑ, είναι ανθρώπινα, τότε υποδηλώνουν γιγαντιαίους ανθρώπους ….» (ΜΔ, ΙΙ 755)
Οι Τιτάνες ήταν πραγματικοί, ζωντανοί άνθρωποι, ύψους από έξι έως τρισήμιση μέτρα. Ακόμα και οι ομηρικοί ήρωες εμφανίζονται να κρατούν όπλα με μέγεθος και βάρος πέρα από τη δύναμη και του πιο δυνατού ανθρώπου της σύγχρονης εποχής.
« Ούτε δυο φορές δέκα άνθρωποι τον τεράστιο ογκόλιθο δεν μπορούσαν να σηκώσουν, άνθρωποι σαν αυτούς που ζουν σε τούτες τις εκφυλισμένες μέρες .» λέει ο Όμηρος.
Υπάρχουν δύο είδη ‘ γνώσης '. Η μία, είναι η εξωτερική γνώση, που ο άνθρωπος αποκτά με τη λογική των αισθήσεων και την χρησιμοποιεί για να ικανοποιεί τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Η εξωτερική γνώση είναι σπουδαία, επειδή μέσω των αισθήσεων και της λογικής ο άνθρωπος διαμορφώνει και τελειοποιεί τα ψυχολογικά και φυσικά του στοιχεία, τα οποία και χρησιμοποιούνται από την ψυχή του για κατοικία. Το ψυχολογικό και φυσικό του σώμα είναι οι διόπτρες μέσω των οποίων η ατομική ψυχή παρατηρεί τα πράγματα του φυσικού και αστρικού μας κόσμου και μέσω αυτών πρόκειται να εκφράσει στο μέλλον τις πνευματικές δυνάμεις της, που τώρα ληθαργούν.
Η άλλη Γνώση, είναι η εσωτερική και προέρχεται από την ενατένιση της εσωτερικής ζωής και των νόμων της. Είναι η γνώση που κερδίζεται με την υπέρβαση των αισθήσεων και τον έλεγχο του νου.
Ο Πλάτωνας τοποθετεί την επιστήμη στην εξωτερική γνώση, ενώ υποστηρίζει ότι θα πρέπει να υπάρχει μια άλλη γνώση ανώτερη που στηρίζεται σε ‘αυτόφωτες' προτάσεις που συνάδουν με την ‘Αρχή του Παντός'. Αυτές οι προτάσεις είναι θεμελιώδεις και δεν αναιρούνται, όπως γίνεται από την εξωτερική επιστήμη, επειδή δεν στηρίζονται σε προσωρινές υποθέσεις αλλά στη « διαλεκτική» μέσω των Ιδεών. Η διεργασία της ανόδου στην « αφετηρία του παντός » και της επανακαθόδου θα προχωρούσε « από Ιδέες διαμέσου Ιδεών καταλήγοντας σε Ιδέες » ΣΤ, 511 b - c ). Θα λέγαμε ότι η « διαλεκτική » θα αναιρούσε τα αξιώματα των υπαρχουσών επιστημών (τας υποθέσεις αναιρούσα, (Ζ 533 c ), γιατί μέσω διαλεκτικής προκύπτουν αλήθειες ακόμα πιο θεμελιακές.
« Στις επιστήμες η ενατένιση είναι αποτέλεσμα ενός συλλογισμού. Αυτός που κάνει τον συλλογισμό αυτοκαταφεύγει στις σκέψεις και όχι στις αισθήσεις, αλλά η έρευνά του μένει στις υποθέσεις, χωρίς να ανεβαίνει στην αρχή… είναι ανίκανος να έχει μια κατανόηση των πραγμάτων, αν και αυτά είναι κατανοητά, αν συνοδεύονται από την αρχή τους .» (Πολιτεία, 511 c - d , Γλαύκων)
Η διδασκαλία και η φιλοσοφία που δίνονται στην ανθρωπότητα μέσω ενατένισης της πνευματικής ζωής από κατάλληλους ανθρώπους που λέγονται ενορατικοί, απεσταλμένοι, φιλόσοφοι και μύστες, είναι πνευματική γνώση και επιστήμη. Στα κείμενά τους καταγράφονται οι υπερβατικές πραγματικότητες που στο οριοθετημένο από τις πέντε αισθήσεις και τη λογική των συγκεκριμένων πραγμάτων, περιβάλλον μας, φαίνονται απίστευτα και πέρα από κάθε λογική.
Σήμερα, αργά αλλά προοδευτικά, κάποια υπερβατικά στοιχεία καθώς και πληροφορίες για το κρυμμένο παρελθόν της ανθρωπότητας, αναγνωρίζονται και γίνονται είτε καινούριοι φυσικοί νόμοι είτε γεγονότα που προστίθενται και συμπληρώνουν ελλείποντες κρίκους της προϊστορίας. Ήδη η σύγχρονη Φυσική αναγνωρίζει μια νέα κατάσταση ύλης που ονομάζει ενέργεια. Αυτή η κατάσταση προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο, το πέμπτο, στα ήδη προηγούμενα τέσσερα (φωτιά, αέρας, νερό, γη).
Η Μυστική Δοξασία που λέγεται και Βιβλίο της Ζωής, περιέχοντας την αιώνια και σταθερή Θεία Επιστήμη, κατάλληλα προσαρμοσμένη στα όσα μπορεί να αποδεχθεί και να αντιληφθεί η σύγχρονη ανθρωπότητα, αποτελεί την πηγή της υπερβατικής γνώσης, του σύγχρονου πολιτισμού και της επιστημονικής έρευνας. Το γεγονός ότι υπερβατικοί νόμοι και δυνάμεις, εμφανίζονται ως νέες επιστημονικές θεωρίες, αποδεικνύει την πνευματική γνησιότητα αυτού του κολοσσιαίου Θεοσοφικού έργου που κατέγραψε η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ υπό τον τίτλο «Η Μυστική Δοξασία», το οποίο, όπως θα αποδειχθεί στο μέλλον, θα αποτελέσει τη βάση της επιστήμης, εκπαίδευσης, θρησκείας και πολιτισμού.
Πηγές:
- “Τι είναι η Θεοσοφία» από τον Ντάλλας Ντένμπρεκ
- “ A Prophecy in the Secret Doctrine ” του Doss McDavid , δημοσιευμένο στο περιοδικό Fohat , Vol . IX, Number I
- “The Cosmogenesis and Metaphysicsof the Secret Doctrine–Section III” (http://www.zeropoint.ca/divinem3-2)
- “The God Particle of Leon Maurer – a contemporary Einstein of Mysticism” (http://www.zeropoint.ca/microcosm_4-7bleonmaurer.htm)
- http://superstringtheory.com
[1] Λάγια-σημείο μηδέν ή γραμμή, η περιοχή της απόλυτης αρνητικότητας, το κέντρο του ουδέτερου άξονα, ένα ουδέτερο κέντρο που περιορίζει ένα οποιοδήποτε σύνολο αισθήσεων, δύο διαδοχικά πεδία ύλης διαφορετικά μεταξύ τους. Υπάρχει ανάμεσά τους κυκλοφορία αλλά κάποια στιγμή φθάνουν σε ένα σημείο που περνούν εντελώς έξω από την ακτίνα των οργάνων που χρησιμοποιούν είτε στο ένα είτε στο άλλο πεδίο, το σημείο αυτό λέγεται ‘ουδέτερο κέντρο' ή Λάγια. Η σύγχρονη επιστήμη το ονομάζει Μαύρη Τρύπα και προς το παρόν έχει διαπιστώσει μέρος της λειτουργίας του.
[2] Η Μυστική Δοξασία αποτελείται από δύο τμήματα, το πρώτο αφορά στην Κοσμογένεση και το δεύτερο στην Ανθρωπογένεση. Στην Ελληνική έκδοση υπάρχει σε τέσσερεις τόμους. (εκδόσεις Πνευματικός Ήλιος)