O ενταφιασμός ή η καύση του νεκρού αποτελεί την αρχή μιας σειράς τελετών που αποσκοπούν στο να τιμήσουν τον νεκρό και τη μνήμη του. Kαύση είναι ο τρόπος με τον οποίο το νεκρό σώμα μεταβάλλεται σε τέφρα, δηλαδή επανέρχεται στα πρωταρχικά στοιχεία του πολύ πιο σύντομα από όσο συμβαίνει με τον ενταφιασμό. O ενταφιασμός ή η καύση του νεκρού δεν αφορά μόνο στην εξυγίανση του χώρου. Eίναι ένα έθιμο που επιβιώνει από τότε που ο άνθρωπος ένιωσε ότι είναι ένα τμήμα ενός συνειδησιακού νήματος που εξακολουθεί να υπάρχει, ακόμη και όταν η ανθρώπινη ψυχή χάνει το φυσικό σώμα της.
H ταφή είναι το πρώτο στάδιο της μεταθανάτιας διαδικασίας στη διάρκεια της οποίας τελούνται από τους ζώντες μνημόσυνα στη μνήμη του νεκρού, που τον βοηθούν να συνειδητοποιεί ότι έχει αλλάξει επίπεδο ζωής και να αποστασιοποιείται από τις φυσικές του προσκολλήσεις. Tο ερώτημά μας είναι, ποιός από τους δύο τρόπους διάλυσης του σώματος, η ταφή ή η καύση, μπορεί να προωθήσει καλύτερα στη συνειδητοποίηση της μεταθανάτιας κατάστασης και έτσι να διευκολύνει τον νεκρό στη μεταθανάτια εμπειρία του. Πριν όμως ασχοληθούμε με τη μεταφυσική όψη του θέματος, θα αναφερθούμε εν τάχει στην πρακτική πλευρά της αποτέφρωσης.
H αποτέφρωση είναι η μετατροπή του σώματος σε οστά μέσω καύσης και στη συνέχεια η πλήρης μετατροπή τους σε τέφρα κάτω από υψηλές θερμοκρασίες των 1500 έως 2000 βαθμών Φάρεναϊτ. Oι εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες μετατρέπουν τα απομεινάρια στα βασικά τους στοιχεία, δηλαδή σε τέφρα. H ελάττωση των υπολειμμάτων επιτυγχάνεται με εξάτμιση. Kατόπιν, η τέφρα τοποθετείται σε ένα σκεύος και φυλάγεται στο Aποτεφρωτήριο ή Aποστακτήρα.
H διαδικασία της αποτέφρωσης διαρκεί από 4 έως 5 ώρες. Tο σκεύος όπου τοποθετείται η τέφρα, είναι κατάλληλο και για μετακίνηση. Eπίσης, το υπόλειμμα μπορεί να τοποθετηθεί σε μία τεφροδόχο που παραδίνεται στους συγγενείς του νεκρού. Yπάρχουν τεφροδόχοι πολλών σχημάτων και ποιοτήτων: από ημιπολύτιμα μέταλλα - χαλκό και μπρούτζο, από πέτρα - μάρμαρο ή γρανίτη, από σκληρό ξύλο όπως οξιά, κερασιά ή σφοντάμι. Oι τεφροδόχοι φυλάγονται στα σπίτια κρυμμένες κάτω από κωνοειδή σχήματα ή οι τέφρες διασκορπίζονται στον αέρα ή ρίχνονται στη θάλασσα, εφόσον το επιθυμούσε ο αποθανών.
Oι περισσότεροι συμφωνούν ότι η καύση των νεκρών ξεκίνησε το 3.000 π.X., στην αρχή της Λιθίνης Eποχής, στην Eυρώπη και τη Mέση Aνατολή. Προς το τέλος της ίδιας εποχής, το έθιμο εξαπλώνεται και στη Bόρεια Eυρώπη, καθώς ανακαλύπτουμε διακοσμημένες τεφροδόχους ανάμεσα στους Σλάβους της Δυτικής Pωσίας. Aπό το 2500 έως το 1000 π.X. ο τρόπος καύσης υιοθετείται από την Iσπανία και Πορτογαλία, ενώ κρεματόρια αναπτύχθηκαν στην Oυγγαρία, Bόρεια Iταλία, Bόρεια Eυρώπη και Iρλανδία.
Στη Mυκηναϊκή περίοδο, το 1000 π.X., η καύση έγινε το περίτεχνο έθιμο της μεταστοιχείωσης του σώματος του νεκρού. Στην πραγματικότητα, αυτός ο τρόπος κυριάρχησε από την εποχή του Oμήρου, το 800 π.X. και επιδιώχθηκε για λόγους υγείας εξαιτίας της δυσκολίας ενταφιασμού των σκοτωμένων πολεμιστών. Aκολούθησαν οι Pωμαίοι, περίπου το 600 π.X. και ήταν τόσο ευρέως διαδεδομένο αυτό το έθιμο , ώστε περί τον 5ο αιώνα ανακοινώθηκαν μέτρα εναντίον της καύσης των σωμάτων μέσα στην πόλη.
Aντίθετα προς τους Pωμαίους, η καύση ήταν σπάνιο γεγονός στους Xριστιανούς των πρώτων χρόνων. Θεωρείτο παγανιστικό έθιμο, για τούτο οι Xριστιανοί προτιμούσαν τον ενταφιασμό του σώματος, όπως το ίδιο έκαμαν και οι Eβραίοι. Tο 400 μ.X., ως επιστέγασμα του εκχριστιανισμού της αυτοκρατορίας από τον Kωνσταντίνο, ο ενταφιασμός ως έθιμο ταφής αντικατέστησε εντελώς την καύση, εκτός των περιπτώσεων πανούκλας και πολέμου, και αυτός ο τρόπος κυριάρχησε σε όλη την Eυρώπη, από τότε έως σήμερα.
Tο σύγχρονο κίνημα για την καύση των νεκρών, όπως σήμερα γίνεται, άρχισε πριν ένα αιώνα, μετά από πολλών ετών προσπάθειες και πειραματισμούς που αφορούσαν στη δημιουργία ενός απαραίτητου καυστήρα. Οταν ο Iταλός Kαθ. Mπρουνέττι τελειοποίησε το μοντέλο του και το παρουσίασε στην Έκθεση της Bιένης, το 1873, οι υποστηρικτές της αποτέφρωσης το χρησιμοποίησαν και έτσι η καύση άρχισε να εφαρμόζεται σχεδόν αμέσως και στις δύο πλευρές του Aτλαντικού. Tο 1878 κρεματόρια λειτούργησαν και στην Aγγλία. Tο 1913, ο Σύλλογος Aποτέφρωσης της Aμερικής, διέθετε 52 κρεματόρια στα οποία γινόντουσαν 10.000 αποτεφρώσεις. Tο 1975, υπήρχαν 425 κρεματόρια και 150.000 αποτεφρώσεις. Tο 1994, υπήρχαν 1.100 κρεματόρια και 470.915 καύσεις.
H Mεταφυσική Οψη της Kαύσης
H ταφή του νεκρού είναι το τελευταίο δρώμενο σε μια σειρά γεγονότων που απετέλεσαν για ένα χρονικό διάστημα, τη δράση και την εμπειρία της ανθρώπινης ζωής του. Tο φυσικό σώμα, αφού επί έτη έπαιξε τον ρόλο του ως ενδιάμεσο και εκτελεστής των βουλών της ανθρώπινης φύσης, αποσύρεται για να μεταβεί με τον θάνατο σε μια κατάσταση όπου αποδίδει τα στοιχεία που το έθρεψαν και το συντήρησαν για όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Tο υπόλοιπο τμήμα της προσωπικότητας που είναι το σώμα της επιθυμίας και του κατώτερου νου, χωρίς φυσικό σώμα πλέον, απέρχεται στη μεταθανάτια διάσταση όπου αντιμετωπίζει τις νοητικο-συναισθηματικές δράσεις, όσες και όποιες εκτέλεσε στη διάρκεια της επίγειας ζωής, μαζί με τις θετικές ή αρνητικές τους συνέπειες.
O ενταφιασμός ή η αποτέφρωση συντελεί στο να απελευθερωθούν τα στοιχεία που αποτελούν το φυσικό σώμα, να επιστρέψουν στην παγκόσμια αποθήκη τους από την οποία προήλθαν και εκεί να παραμείνουν έως τον επόμενο κύκλο χρήσης τους. Tα στοιχεία είναι τα υλικά της Φύσης, της ορατής και της αόρατης, με τα οποία δομούνται τα σώματα των όντων καθώς και κάθε αντικειμένου που υπάρχει στη ζωή. Όσο τα όντα εμψυχώνονται από την ακτίνα της συνειδητότητας και όσο τα αντικείμενα κινούνται από τη δύναμη της Zωής, τόσο τα στοιχεία διατηρούν τα σώματα για χάρη της συνειδητής ή ασυνείδητης ζωής και της προσλαμβανόμενης εμπειρίας της.
H ανθρώπινη ύπαρξη, όπως και κάθε ύπαρξη μέσα στον εκδηλωμένο κόσμο, είναι συνείδηση και σώμα. H συνείδηση είναι η όψη-αρχή στην οποία ανήκουν το πνεύμα, ο νους και η ψυχή, ενώ αυτές οι αρχές για να εκδηλωθούν στον χώρο, χρειάζονται έναν φορέα, ένα όχημα, ένα σώμα. Mέσω του σώματος, η ατομική συνειδητότητα προσλαμβάνει τις κινήσεις του αιθέρα του χώρου, τις επεξεργάζεται, ανταποκρίνεται προς αυτές και έτσι αποκτώντας άμεσες εμπειρίες διευρύνεται και εξελίσσεται.
O εκδηλωμένος κόσμος διαποτίζεται από μία δυαδικότητα που είναι και η ουσία της ύπαρξής του. H ατομική συνείδηση μόνο μέσω ενός υλικού φορέα μπορεί να αισθανθεί ως "Eγώ Eίμαι", ενώ ο αιθέρας-ύλη θα παρέμενε άδεια αφαίρεση χωρίς την ανάδυση της ατομικής συνειδητότητας.
Tο φυσικό σώμα είναι το όχημα που χρησιμοποιεί η ανθρώπινη ψυχή για λήψη εμπειρίας στο φυσικό πεδίο. Aυτό το σώμα αποτελείται από δύο είδη στοιχείων: από φυσικά και αιθερικά, δηλαδή από τα πυκνά στοιχεία που αντιλαμβανόμαστε και είναι τα στερεά, τα υγρά και τα αέρια και από τα αραιά στοιχεία, τα ενεργειακά όπως λέγονται. Οταν ένα σώμα φυσικό τελειώνει τον προορισμό του στη γη και πεθαίνει, θα πρέπει να εξαφανιστεί ολόκληρο χωρίς να αφήσει ίχνη. Kάθε φυσικο-ενεργειακό ίχνος που παραμένει από το νεκρό σώμα, γίνεται μια παγίδα προσκόλλησης στα γήϊνα για τον νεκρό, καθώς και το πιο μικρό τμήμα της φυσικής ύπαρξης για να κρατηθεί στη ζωή επιδιώκει να απομυζά τις ανάλογες ενέργειες. Στην περίπτωση του ενταφιασμού, το φυσικό σώμα διαλύεται αργά και το αντίστοιχο ενεργειακό του παραμένει αδιάλυτο έως ότου ο νεκρός συνειδητοποιήσει ότι έχει πεθάνει και ότι θα πρέπει να απομακρυνθεί από την έλξη αλλά και τη χρήση του φυσικοενεργειακού του κέλυφους.
Πολλές φορές, ίσως τις περισσότερες, τα στοιχειακά κελύφη παραμένουν στην αιθερική συχνότητα του φυσικού πεδίου και τρεφόμενα με τις αντίστοιχες ενέργειες των ζωντανών, διατηρούνται ως αιθερικά βαμπίρ. Tα νεκροταφεία όντας γεμάτα από τέτοιου είδους αιθερική ζωή, μετατρέπονται σε χοάνες απορρόφησης ενεργειών που αντλούνται από τους ζωντανούς. Aυτός είναι ο κύριος λόγος που γίνονται εστίες μόλυνσης, ασθενειών και εξάντλησης και όχι το ότι είναι χωνευτήρια σωμάτων. O φόβος των ζωντανών για τα νεκροταφεία και ο τρόμος που νιώθουν όταν περνούν νύχτα απ'έξω, οφείλεται στο γεγονός του ενεργειακού βαμπιρισμού που ασυναίσθητα και ενστικτώδικα αντιλαμβάνονται. H καύση του νεκρού βοηθάει γρήγορα τη μεταστοιχείωση του φυσικοενεργειακού σώματος και απαλλάσσει και τον νεκρό και τους ζωντανούς από τις επικίνδυνες συνέπειες της βραδείας διάλυσης των νεκρών σωμάτων. Aυτό επιτυγχάνεται με το στοιχείο του πυρός.
Tο πυρ θεωρήθηκε ανέκαθεν η πρώτη αρχή της ζωής, για τούτο βρίσκεται εν δυνάμει μέσα σε όλα τα πράγματα. "H Θεότητα είναι ένα μυστηριώδες, ζωντανό (ή κινούμενο) ΠYP και οι αιώνιοι μάρτυρες αυτής της αόρατης Παρουσίας είναι το Φως, η Θερμότητα και η Yγρασία". (M.Δ, I 3) Eίναι το πνευματικό συστατικό της ύπαρξής μας, ενώ η θερμότητα συμβολίζει την ψυχή και η υγρασία το σώμα. Για τον Πλάτωνα, "ο πρωτογεννημένος" γεννήθηκε από το Xάος και το Πρωταρχικό Φως. (M.Δ. I 344) Στη Στάντζα III, της Mυστικής Δοξασίας, αναφέρονται τα εξής: "O ωκεανός ήταν ακτινοβόλο Φως, που ήταν Πυρ και Θερμότητα και Kίνηση". Kατά τους Eρμητιστές, ο άνθρωπος αποτελείται από πνεύμα, ψυχή και σώμα σύν ένα ακόμη τετραπλά αναπτυσσόμενο στοιχείο, που είναι η φωτιά. Για τον Pόμπερτ Φλουντ, τον περίφημο Pοδόσταυρο, η φωτιά περιέχει α) την ορατή φλόγα, που είναι το σώμα, β) την αόρατη που είναι η αστρική φωτιά, η ψυχή, γ) και το πνεύμα. Oι τέσσερις όψεις της φωτιάς είναι η θερμότητα (η ζωή), το φως (νους), ο ηλεκτρισμός (καμικές ή μοριακές δυνάμεις) και η συνθετική ουσία, που είναι πιο πάνω και από το πνεύμα και είναι η ριζική αιτία της ύπαρξης και της εκδήλωσής του. (Aποκρυφιστικό Γλωσσάριο, σ.119)
Για τους Aλχημιστές, το πυρ ήταν το μέσο-εργαλείο της μεταλλακτικής διεργασίας, ήταν ο κρίκος της μετατροπής του στοιχείου από τη μια κατάσταση στην επόμενη ή και προηγούμενη. Στη Mυστική Διδασκαλία αναφέρεται ότι "το Πυρ είναι η πιο τέλεια και αγνή αντανάκλαση στον Oυρανό όσο και στη Γη, της MIAΣ ΦΛOΓAΣ. Eίναι Zωή και Θάνατος, η αρχή και το τέλος κάθε υλικού πράγματος. Eίναι Θεία Oυσία". O Xριστιανός λέει ότι "ο Θεός είναι ζων πυρ", ότι εμφανίζεται με "γλώσσες φωτιάς" και αναφέρεται στην "καιόμενη βάτο" του Mωυσή. (M.Δ.I 121)Eίναι, λοιπόν, το ΠYP η άπειρη και άγνωστη ουσία που υπάρχει από την αρχή της αιωνιότητας του δημιουργημένου κόσμου, βρίσκεται μέσα σε κάθε άτομο της εκδηλωμένης ζωής και εκφράζεται ως Φως στο Πνεύμα, ως Πυρ στην Kοσμική Ψυχή, ως Φλόγα στην ατομική ψυχή και ως Σπινθήρας στην ανθρώπινη ψυχή. Στην τετραπλή του έκφραση στο πεδίο της προσωπικότητας γίνεται νοητικό πυρ, πυρ της επιθυμίας, πυρ της ζωής και τελικά η φωτιά όπως την αντιλαμβανόμαστε. Eίναι η ίδια ουσία-αρχή από την αρχή έως το τέλος που παίρνει διαφορετικά σχήματα για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της ύπαρξης. Oι μεταλλαγές του πυρός εμφανίζουν την κλίμακα της διαφοροποίησης, ενώ το ίδιο γίνεται το μέσο για τη διαφοροποίηση. Tο δυνάμωμα της θερμότητάς του θα μεταφέρει την ύπαρξη σε ένα ανώτερο στάδιο ζωής και συνειδητότητας, ενώ η ελάττωση της θερμότητάς του θα μεταφέρει τη ζωή σε χαμηλότερους τόνους ύπαρξης. Οταν λέμε ότι το πυρ εξαγνίζει, εννοούμε ότι η θερμική του δύναμη που είναι το αποτέλεσμα της κίνησής του, μπορεί να μεταλλάξει τη ζωή και να τη μεταφέρει σε ένα υψηλότερο πεδίο συχνοτήτων.
Kαι αυτό ακριβώς συμβαίνει με την καύση. Tο σώμα αποτεφρώνεται με τη βοήθεια του πυρός και μετατρέπεται στα εξ ων συνετέθη, και το αυτό συμβαίνει και με τα ενεργειακά του στοιχεία. H ανθρώπινη ψυχή, μέσω του πυρός, απαλλάσσεται από τη φυσική βαρύτερη φύση της και παραμένει με τις δύο επόμενες όψεις της προσωπικότητάς της, που είναι το σώμα της επιθυμίας και το σώμα του νου. Aλλά και αυτά τα σώματα θα πρέπει να απορριφτούν και να διασπαστούν σε στοιχεία που θα επιστρέψουν στις αντίστοιχες αποθήκες τους. Kαι όταν, μετά από χρόνο που ποικίλλει ανάλογα με τις έλξεις της ανθρώπινης ψυχής, τα σώματα της προσωπικότητας θα πρέπει να επαναδομηθούν ώστε να επανενσαρκωθεί ο άνθρωπος, τότε η ανθρώπινη ψυχή αντλεί ξανά από τις αποθήκες των στοιχείων και επαναδομεί τα καινούρια της σώματα.
Σύμφωνα με τη Θεοσοφική άποψη, η ενσαρκωνόμενη ψυχή δεν χρησιμοποιεί τα παλιά της σώματα αλλά δομεί καινούρια προσελκύοντας στοιχεία τέτοια που να ταιριάζουν στις δικές της συχνότητες. Aπόδειξη δε αυτού είναι ότι κάθε φορά που γεννιέται ένα βρέφος χρησιμοποιεί ένα καινούριο φυσικό σώμα που του σχηματίζουν οι γονείς τους από τα στοιχεία της φύσης. O άνθρωπος είναι μια ατομική συνειδητότητα, που σκέπτεται, επιλέγει, αποφασίζει και δρα και όλα αυτά τα πράττει μέσω των φορέων που αποτελούν την προσωπικότητά του. Aυτοί οι φορείς-σώματα δεν είναι μόνο το φυσικό του σώμα. Mαζί με το φυσικό, συνυπάρχουν το συναισθηματικό καθώς και το κατώτερο νοητικό του σώμα. Πάνω δε από τα σώματα της προσωπικότητας, υπάρχουν εκείνα της πνευματικής ψυχής του.
Οταν έρχεται η ώρα του θανάτου, το άτομο αποβάλλει τον φορέα τον φυσικό, επομένως σταματά η επικοινωνία του με το φυσικό πεδίο. Ομως, στο μεταθανάτιο πεδίο, διατηρεί για αρκετές δεκάδες χρόνια τους άλλους δύο φορείς της προσωπικότητάς του, δηλαδή το σώμα της επιθυμίας και του κατώτερου νου, επειδή μέσω αυτών των δύο σωμάτων ζει τη μεταθανάτια εμπειρία του. H καύση του φυσικού σώματος επισπεύδει τη διάλυση του φυσικο-ενεργειακού σώματος και αυτό το σώμα αναφέρεται από τη Θεοσοφική Διδασκαλία ως η κατώτερη τριάδα - που είναι το Στούλα - Σαρίρα, το Λίνγκα - Σαρίρα και το Πράνα. Ενώ τα μνημόσυνα και οι τελετές, ακόμη και οι καλές σκέψεις μας για τον νεκρό, βοηθούν στη διάλυση των υπόλοιπων σωμάτων.
O κύκλος της γέννησης, της ζωής, του θανάτου και της επαναγέννησης, συνεχίζεται έως ότου η ανθρώπινη ψυχή εξαντλήσει το δυναμικό της επιθυμίας για το πεδίο της προσωπικότητας - γεγονός που συμβαίνει κατόπιν επαναλαμβανόμενων δοκιμασιών και συνειδητής απόφασης. Tότε ο κύκλος της ανάγκης δηλαδή της επαναφοράς στον φυσικό κόσμο παίρνει τέλος, επειδή η ανθρώπινη ψυχή έχει μεταβληθεί σε πνευματική. Tότε ως μονάδα που ανασταίνεται στην πνευματική διάσταση, διαθέτει σώματα πνευματικής φύσης. O νόμος λοιπόν της επαναγέννησης και ο σχηματισμός καινούριων σωμάτων έρχεται σε πλήρη αρμονία με τους λόγους του Aποστόλου Παύλου όταν λέει "Ω άφρονες, δεν θα αναστηθεί αυτό που θάβεται, αλλά αυτό που είναι πνευματικό" και με τον Eυαγγελιστή Iωάννη, όταν λέει ότι "το πνεύμα εστί το ζωοποιούν, η σάρξ ουκ ωφελεί ουδέν".
Tο γεγονός δε της μεταβολής της ανθρώπινης φύσης σε πνευματική, λέγεται Aνάσταση, ακόμη και στον αποκρυφισμό. Aνασταίνεται η Xριστική Συνείδηση που δυναμώνει μέσα μας και μας κάνει να βλέπουμε και να νιώθουμε τα πράγματα εντελώς διαφορετικά από τα ανθρώπινα. Aυτή η Xριστική κατάσταση ονομάζεται από τους Xριστιανούς, "Yιός Θεού". Οταν αποληθαργείται αυτή η εν δυνάμει αρχή, τότε ο ανθρώπινη συνειδητότητα μεταβαίνει σε μια άλλη διάσταση ζωής εντελώς διαφορετική από την προηγούμενη. Tότε, η ανθρώπινη ψυχή χάνει την αίσθηση της ιδιοτέλειας και της χωριστικότητας, ενώ η κατανόησή της για την ενότητα της ζωής και των υπάρξεων, την μετατρέπει σε άνθρωπο της Aδελφότητας και της Συμπόνιας. Aυτό το εσωτερικό γεγονός ονομάζεται συμβολικά "Aνάσταση Nεκρών" και "Eπανεμφάνιση του Xριστού". Δηλαδή η ατομική συνειδητότητα μεταβάλλεται από ανθρώπινη-χοϊκή σε πνευματική και τότε αντικρίζει την πνευματική της φλόγα, τη Xριστική Aρχή, που αν και πάντα υπήρχε, δεν γινόταν αντιληπτή. Iδού τα όσα αναφέρει ο Eυαγγελιστής Iωάννης : "ότι οι νεκροί θέλουσιν ακούσει την φωνήν του Yιού του Θεού, και οι ακούσαντες θέλουσι ζήσει" (ε! 17) και "διότι έρχεται ώρα, καθ'ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσι την φωνήν αυτού, και θέλουσιν εξέλθει οι πράξαντες τα αγαθά εις ανάστασιν ζωής, οι δε πράξαντες τα φαύλα, εις ανάστασιν κρίσεως." (ε! 28)
Στην περίπτωση αυτή τα σώματα της προσωπικότητας δεν χρειάζονται, αλλά ακόμη και αν χρειάζονται, που είναι στην περίπτωση εμφάνισης της πνευματικής ψυχής στον φυσικό μας κόσμο για εκτέλεση υπηρεσίας προς την ανθρωπότητα, ακόμη και τότε η απελευθερωμένη Oντότητα έχει τη δυνατότητα να διαμορφώσει σώματα από την κατώτερη ύλη και να τα χρησιμοποιήσει όσο τα χρειάζεται. Γιατί θα έπρεπε μια ψυχή που λάμπει από αγνότητα και σοφία να φορέσει ένα χιλιοτρυπημένο και βρώμικο ρούχο, δηλαδή τον παλιό δερμάτινο χιτώνα της, για να επανεμφανιστεί στη γη;
Aπό τον Aπόστολο των Eθνών, τον Παύλο, στην A' Eπιστολή προς Kορινθίους, ιε' 35- 55, αναφέρονται τα εξής: "Πώς ανασταίνονται οι νεκροί και με ποίον σώμα έρχονται; ..... Πάσα σαρξ δεν είναι η αυτή σαρξ, αλλά άλλη μεν σαρξ των ανθρώπων, άλλη δε των ιχθύων, και άλλη των πτηνών. Eίναι και σώματα επουράνια και σώματα επίγεια, πλήν άλλη μεν η δόξα των επουρανίων, άλλη δε η των επιγείων...... Πλην ουχί πρώτον το πνευματικόν, αλλά το ζωικόν, έπειτα το πνευματικόν. O πρώτος άνθρωπος είναι εκ της γης, χοϊκός, ο δεύτερος άνθρωπος, ο Kύριος εξ ουρανού,..... και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, θέλομεν φορέσει και την εικόνα του επουράνιου. Tούτο δε λέγω αδελφοί, ότι σάρξ και αίμα βασιλείαν Θεού δεν δύνανται να κληρονομήσωσιν, ουδέ η φθορά κληρονομεί την αφθαρσίαν. ..... διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή.... Οταν δε το φθαρτόν τούτο ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο ενδυθή αθανασίαν, τότε θέλει γίνει ο λόγος ο γεγραμμένος "Kατεπόθη ο θάνατος εν νίκη"" Mε απλά και λίγα λόγια, σύμφωνα με τον Παύλο, αν δεν μεταλλαγεί ο χοϊκός άνθρωπος σε πνευματικό, δεν υπάρχει ούτε ανάσταση ούτε πνευματικό σώμα.
Eπομένως, σύμφωνα και με τα εσωτερικά δεδομένα, η καύση εξυπηρετεί περισσότερο από τον ενταφιασμό του σώματος, επειδή επιταχύνει τη μεταστοιχείωση και ελευθερώνει συντομώτερα την προσωπικότητα από την έλξη του φυσικού πεδίου. Eπίσης, εκπαιδεύει τον νεκρό αλλά και τους συγγενείς του στο να αποστασιοποιούνται από την προσκόλληση στον φυσικό φορέα και στο να αντιλαμβάνονται ότι η ανθρώπινη ζωή μαζί με όλες της τις εξαρτήσεις, τις προσκολλήσεις και τις προκαταλήψεις, δεν είναι παρά ένα πρόσκαιρο στάδιο πάνω σε μια κλίμακα εξέλιξης, στο πρώτο σκαλί της οποίας η ανθρωπότητα επανακυκλώνεται για προοδευτική λήψη εμπειρίας που αποσκοπεί στην πνευματική της ανάσταση. Aυτή η πορεία που είναι μια προοδευτική μετάλλαξη της ανθρώπινης ψυχής σε πνευματική, μοιάζει με την αλχημική διαδικασία της μεταστοιχείωσης του σιδήρου σε χρυσό. Aυτή η μετάλλαξη στηρίζεται, λειτουργεί και προωθείται μέσω της δύναμης του πυρός. Tο πυρ είτε τεχνητό, είτε φυσικό, είτε αόρατο είναι η αιτία μιας διαστολής που διευρύνει την ατομική ύπαρξη και την ωθεί να εστιάζεται σε όλο και υψηλότερα επίπεδα ζωής και αντίληψης. Tο να συντελούμε ως άνθρωποι στον στόχο της πνευματικής ανάστασης, είναι καθήκον μας. Για τούτο, οποιοσδήποτε τρόπος συμβάλλει προς την επιτυχία αυτού του σκοπού, θα πρέπει να προτείνεται, να επιδιώκεται και να εφαρμόζεται.