Η Αχρονη Θεοσοφία, η Σοφία-Θρησκεία, όντας ο πυρήνας της υπερβατικής αλλά και της φυσικής ζωής, υπήρξε ανέκαθεν η αφετηρία των θρησκειών, των φιλοσοφιών, του πολιτισμού και της ηθικής για τον πλανήτη και την ανθρωπότητά του. Πρόκειται για τη μυστική θεώρηση της φύσης και της ζωής και θεμελιώνεται πάνω στις μαρτυρίες των Μυστών, οι οποίες δεν αλληλοαναιρούνται αλλά αλληλοσυμπληρώνονται και είναι αυτές που δομούν το πλέγμα του αποκρυφισμού, της μυστικής αποκάλυψης, της μύησης και της πνευματικής ανάπτυξης.
Από τον πυρήνα της Άχρονης Θεοσοφίας αντλούν οι Μύστες, κάθε φορά και μια όψη της, την οποία παρουσιάζουν στην ανθρωπότητα για να την προωθούν ηθικά και επομένως πνευματικά. Η εμφάνιση μιας όψης της Άχρονης Θεοσοφίας συμπίπτει με την αρχή μιας καινούριας Ζωδιακής περιόδου, όπου το Παγκόσμιο Ιδεατό εκφραζόμενο μέσα από τη συγκεκριμένη Ζωδιακή Υπόσταση, καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο θα διαμορφωθούν όλοι οι διαπλεκόμενοι τομείς της εκτυλισσόμενης ζωής για τα επόμενα δύο χιλιάδες χρόνια, τόσο όσο διαρκεί η επιρροή του Ζωδίου.
Για τη Θεοσοφία, η Κοσμική Ζωή εκτυλίσσεται πάνω στις Γραμμές που καθορίζει ο Θείος Νους και οριοθετείται από τους Νόμους, που είναι η έκφραση της Σοφίας, της Αγάπης και της Θέλησής Του. Η Κοσμική Ζωή είναι η πραγματοποίηση της Θείας Σκέψης, η οποία εκπορεύεται σε κάθε Κοσμική Αφύπνιση και βάσει αυτής διαμορφώνεται ο Κόσμος. "Το Σύμπαν εκπορεύεται από το ιδεατό του σχέδιο, που διατηρείται μέσα στην Αιωνιότητα στο ασυνείδητο εκείνου που οι Βενταντιστές αποκαλούν Παραμπράχμαν."[1] Τό Σύμπαν, λοιπόν, σχηματίζεται βάσει των "έμφυτων, αιώνιων και αυθύπαρκτων Ιδεών", όπως αναφέρει ο Πλάτωνας. Και βάσει αυτού του δημιουργικού αρχετύπου, η ζωή σχηματίζεται "κατ'εικόνα και καθ'ομοίωση" σε όλες τις διαστάσεις της φθάνοντας έως τη φυσική του πλανήτη μας.
Οι εκδηλωμένες Μονάδες, οι οποίες είναι απόρροιες από τη Μία Μοναδική Αρχή συγκεντρωτικά και μεμονωμένα από μικρότερα Πνευματικά και Νοητικά Κέντρα, που είναι γνωστά ως Ντυάνι-Βούδδες ή Μάνου, ακολουθούν αναγκαστικά την εφαρμογή του Θείου Ιδεατού μέσω των κυκλικών επαναγεννήσεων, οι οποίες οριοθετούνται και προστατεύονται από τον νόμο του Κάρμα. Η ανθρωπότητα όντας ένα σύνολο Μονάδων που έχει πηγάσει από το δικό της Πνευματικό Κέντρο, εφάρμοσε, εφαρμόζει και θα εφαρμόζει το Ιδεατό του Πατρικού Πυρός, το οποίο εμφανίζεται με διαφορετικές όψεις. Αυτές οι όψεις σύμφωνα με την Αρχαία Σοφία, ανέρχονται στον αριθμό δώδεκα. Κάθε όψη αποτελεί ένα σύνολο ζωής, είναι δηλαδή ένα ζώδιο, το οποίο κυριαρχείται από μία Αρχή-Ιδέα, την οποία εκπροσωπεί ένας Ντυάνι-Βούδδας ή ένας Θεός και το είδος της ζωής αυτού του Ζωδίου σφραγίζεται από όλες τις εκφράσεις και τους συνδυασμούς που σχηματίζει η πρωτοστατούσα Αρχή με όλες τις υπόλοιπες όψεις-ιδέες του υπόλοιπου Ζωδιακού. Ο Ζωδιακός είναι το σύνολο των Αρχών και της ζωής που απορρέει απ'Αυτές, από το πνευματικό έως το φυσικό πεδίο. Αντιπροσωπεύει το Θείο Ιδεατό από την τέλεια αρχετυπική του θέση έως την πλέον διαφοροποιημένη. Περιλαμβάνει όλες τις επικείμενες εκφράσεις που παίρνει το Ιδεατό μέσα στο Ηλιακό και Πλανητικό γίγνεσθαι και κάθε του έκφραση είναι μια όψη της Κεντρικής Ιδέας διαμορφωμένης από τους συνδυασμούς της με τις επτά Κοσμικές Αρχές. Κάτω από την επίδραση κάθε φορά και διαφορετικού συνδυασμού, που σημαίνει διαφορετικού ζωδίου, η ανθρωπότητα και όλα τα είδη της ζωής που πηγάζουν από τον Ζωδιακό, υφίστανται διαφορετικές επιδράσεις, αντιδρούν ανάλογα και αυτό προσφέρει εμπειρίες διαφορετικές σε κάθε μονάδα. Ο σκοπός αυτών των συνεχών αλλαγών, επιδράσεων και επομένως εμπειριών είναι η μονάδα μέσω της άμεσης επαφής με τις διαφορετικές όψεις της εκδηλωμένης ζωής, να ανακαλύψει το Θείο Ιδεατό ή την αντανάκλασή του στο πεδίο που βρίσκεται και αναπτύσσοντάς το να το εκφράσει, να το οργανώσει και να το πραγματώσει πάνω στην ύλη του πεδίου που έχει τη συνειδητότητα.
Όπως ήδη γνωρίζουμε από τη Θεοσοφική Διδασκαλία, οι Αρχές της Ζωής είναι Επτά, που , όμως, όταν εκδηλώνονται και στις δύο όψεις τους γίνονται Δώδεκα, δηλαδή έξι και έξι, η εβδόμη όντας η σύνθεση των έξι ή η δεκάτη Τρίτη η σύνθεση των δώδεκα. Ο Ζωδιακός, λοιπόν, αντιπροσωπεύει και τις δύο όψεις της εκδηλωμένης ζωής, και την υποκειμενική και την αντικειμενική, τις οποίες θα πρέπει να διατρέξει η πλανητική μας ζωή ώστε να πάρει τις εμπειρίες της, να αντιδράσει θετικά ή αρνητικά ως προς αυτές γράφοντας έτσι την ατομική της ιστορία και εξέλιξη. Λέγεται ότι η διαδρομή της Γης μέσα στον Ζωδιακό αποτελεί ένα μεγάλο αστρολογικό έτος που διαρκεί 26.500 περίπου χρόνια και αυτού κυριαρχεί ένας Ντυάνι ή Μάνου, ενώ ο ίδιος υποδιαιρείται σε μικρότερους Μάνου, που αντιστοιχούν στην περίοδο ενός Ζωδίου. Όμως, πιο ψηλά από τον Μάνου, στέκει και υπάρχει μια ολόκληρη Ιεραρχία η οποία κυριαρχεί σε μεγαλύτερες περιόδους αστρολογικών ετών. Το γεγονός είναι ότι η υποχρέωση της Παγκόσμιας αυτής Ιεραρχίας σε όλες της τις υποδιαιρέσεις, είναι να φέρνει προς εκδήλωση το Θείο Ιδεατό, που παραλαμβάνει από τη Θεία Σκέψη και να το πραγματοποιεί μέσω των εκδηλωμένων Μονάδων διαμέσου όλων των σταδίων της ενεργού ζωής.
Ο Δημιουργός Λόγος που ονομάζεται επίσης και Αρχιτέκτονας, εκπροσωπεί το συλλογικό άθροισμα των Πνευματικών και Νοημόνων Δυνάμεων, δηλαδή των Μάνου, που, υπό το σχήμα των Κοσμικών, Ηλιακών και Πλανητικών Ιεραρχιών, υλοποιούν απαρέγκλιτα το Θείο Σχέδιο, σύμφωνα με τα όσα ορίζει ο Μεγάλος Νόμος. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Μεγάλο και Απαράβατο Νόμο, στην αρχή κάθε ζωδιακής περιόδου, ο Μάνου που πρωτοστατεί, έχει την ευθύνη να φέρει σε έκφραση και στη συνέχεια σε πραγμάτωση το είδος της ζωής που πηγάζει από το βασιλεύον Ζώδιο. Αυτό σημαίνει ότι εμφανίζεται μια άλλη όψη της Αρχέτυπης Κοσμικής Ιδέας, η οποία θα επηρεάσει την ανθρωπότητα με τη δική της δύναμη και ιδιότητα και θα μεταβάλλει τις ποιότητες της ζωής προς τα δικά της δεδομένα.
Έτσι, προς το τέλος του περασμένου αιώνα, που σύμφωνα με την παράδοση αποτελεί τον πυλώνα προς την εποχή του Υδροχόου, από τα αρχεία της μυστικής θεοσοφικής παράδοσης ανασύρθηκε μια όψη της, που εμφανίστηκε στον κόσμο ως Σύγχρονη Θεοσοφία, ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε από τη γυναίκα-μύστιδα που την παρουσίασε, την Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ.
Η Σύγχρονη Θεοσοφία εκφράζει την κεντρική θεοσοφική ιδέα όλων των εποχών, που είναι η Αγάπη με έναν τρόπο που ταιριάζει με τις ιδιότητες του Υδροχοϊκού Ζωδίου και έτσι γίνεται αλτρουϊσμός, ανιδιοτέλεια, θυσία για το σύνολο, συλλογικότητα, συνεργασία, αποδοχή του άλλου και σεβασμός προς κάθε είδος ζωής. Είναι η ιδέα της Αγάπης τεκμηριωμένης πάνω στη γνώση της ψυχής και θεμελιωμένης πάνω στην πίστη για την ενότητα της ζωής, την πεποίθηση για την ύπαρξη της Παγκόσμιας Οικογένειας, της οποίας κάθε μονάδα αποτελεί ένα μέλος.
Για τη Σύγχρονη Θεοσοφία, η εκδηλωμένη Ζωή είναι ένα κύμα Μονάδων που πηγάζει από την καρδιά του Εκδηλωμένου Λόγου. Αυτές διασπώμενες μέσα στον Χώρο, καθεμία καταλαμβάνοντας την ιεραρχική θέση που της ανήκει και σχηματίζοντας ομάδες μαζί με άλλες όμοιές της, πορεύεται την ατραπό της εξέλιξής της κάτω από την καθοδήγηση των πιο εξελιγμένων πνευματικά Οντοτήτων και κάτω από περιορισμούς που της τοποθετεί ο νόμος του κάρμα και της επανακύκλισης. Σκοπός της ατομικής ζωής είναι η ανάπτυξη των ληθαργημένων δυνατοτήτων της Μονάδας μέσω διαφορετικών ειδών ζωής, η τελική πνευματοποίησή της, η ανάγκη της ατομικής εμπειρίας για την κατάκτηση της πνευματικότητας μέσω όλων των όψεων του Θείου Ιδεατού και η κατάκτηση μιας εσωτερικής γνώσης. Όλα αυτά καταλήγουν στην άμεση βεβαιότητα για την ενότητα της ζωής, και επομένως την αδελφότητα των ανθρώπων και όλων των ειδών της ζωής, είτε αυτών που βρίσκονται κάτω από την ανθρωπότητα είτε αυτών που υπάρχουν υπεράνω της.
Η εκδηλωμένη ζωή είναι ένα ρεύμα Συνειδητότητας που μεταφέρει έναν άπειρο αριθμό Μονάδων, τις οποίες εναποθέτει μέσα στο Διάστημα, για λήψη εμπειρίας. Η Σύγχρονη Θεοσοφία αποκάλυψε και αποκαλύπτει ένα τμήμα αυτής της απόκρυφης ιστορίας, συγκεκριμένα εκείνο το τμήμα της που αφορά τις μονάδες της ανθρωπότητας και τον τρόπο μέσω του οποίου εκπαιδεύονται και εξελίσσονται προοδευτικά πάνω σε διαφορετικές σφαίρες ζωής και ύλης. Ο σχηματισμός της ζωής πάνω στον πλανήτη μας, οι νόμοι και τα Όντα που πρωτοστατούν για τούτο τον σχηματισμό, οι αρχές του Κόσμου και κατά συνέπεια του ανθρώπου, η αιτία της γένεσης και του θανάτου, η διαδικασία της μεταθανάτιας ζωής, ο τρόπος επικοινωνίας με τον Ανώτερο Εαυτό, η σχέση του ανθρώπου με τους Πνευματικούς Πατέρες του, δηλαδή την Πνευματική Ιεραρχία και όλα όσα αφορούν την εσωτερική όψη της ζωής, αποκαλύφθηκαν μέσα από τη Σύγχρονη Θεοσοφία.
Ως διδασκαλία που εμφανίζεται στους πυλώνες μιας Νέας Εποχής, αποκαλύπτει μια άλλη όψη της εσωτερικής πραγματικότητας και μια άλλη έκφρασή της, προσαρμοσμένη στην εξελιγμένη ανθρώπινη συνειδητότητα. Η Σύγχρονη Θεοσοφία είναι μια γνώση μεταφυσική, που ερμηνεύοντας όσο γίνεται του Νόμους της Ζωής, μπορεί να δώσει εξηγήσεις και απαντήσεις στον σύγχρονο άνθρωπο και βοηθώντας το να αντιληφθεί τον εσωτερικό μηχανισμό της ζωής και τον υπαρξιακό σκοπό, μπορεί να του δώσει ιδανικά, ιδέες και αρχέτυπα βάσει των οποίων μπορεί να πορευτεί στην ατραπό της πνευματικής εξέλιξης. Η Σύγχρονη Θεοσοφία είναι μια αποκαλυμμένη γνώση, η οποία μπορεί να μεταστρέψει την υλιστική πορεία του ανθρώπου και να του δώσει όχι μόνο αποδείξεις αλλά τον τρόπο μέσω του οποίου μπορεί να αποκτήσει την άμεση εμπειρία της εσωτερικής πραγματικότητας. Η Σ.Θ. δεν είναι μόνο θεωρία αλλά και πρακτική. Περιέχει την Αλήθεια, αγκαλιάζει και δέχεται κάθε άλλη Αλήθεια, αρκεί να είναι Αλήθεια. Η διαφορά της από τις άλλες διδασκαλίες, είναι ότι δέχεται έναν Μοναδικό Πυρήνα από τον οποίο προέρχεται η Ζωή και απ'αυτή τη θεμελιώδη γνώση και πίστη προκύπτει η Θεοσοφική ηθική, που είναι η αδελφότητα και η ενότητα της εκδηλωμένης ζωής. Είναι προτρεπτική για κάθε είδος συναδέλφωσης και συνεργασίας, αλληλεγγύης και θυσίας, ενώ είναι απαγορευτική για κάθε εγωιστική εκδήλωση, ανταγωνισμό και δογματισμό.
Η έννοια "Οικουμενισμός" προέρχεται από τη Θεοσοφική άποψη και ηθική των πραγμάτων. Σαν ένα κύμα κατάκλυσε τη γη μέσα στα τελευταία εκατό χρόνια, προτρέποντας για τη συνύπαρξη των λαών και των θρησκειών, για Παγκόσμιες Οργανώσεις και Πολυεθνικές, για υπέρβαση των ιδεολογικών, θρησκευτικών και οικονομικών διαφορών της ανθρωπότητας. Και αυτό ακριβώς το γεγονός, που είναι η εξάπλωση και εφαρμογή της κεντρικής Θεοσοφικής ιδέας στον πλανήτη, αποδεικνύει την αλήθεια της διδασκαλίας και όλης της απόκρυφης διαδικασίας που αποκαλύπτεται μέσω του μεγάλου έργου της επιφανούς αποκρυφίστριας, της Έλενας Μπλαβάτσκυ. Η Σύγχρονη Θεοσοφία είναι ένα πραγματικό γεγονός που είναι στο γίγνεσθαι και αυτό αποδεικνύεται από τη σταθερή παρουσία της Θεοσοφικής ιδέας ανά τον κόσμο και τη διαχρονική εφαρμογή της.
Εκτός από το συνειδησιακό ξύπνημα της ανθρωπότητας για τον Οικουμενισμό, η Σύγχρονη Θεοσοφία τόλμησε και κατάφερε να παρουσιάσει ένα μεγάλο τμήμα της απόκρυφης ιστορίας του πλανήτη και της ανθρωπότητας στο ευρύ κοινό. Έδωσε στον άνθρωπο πληροφορίες για τα επέκεινα, τέτοιες που μόνο στα αρχαία και τα νεώτερα μυστήρια αποκαλύπτονταν, και προσδιορίζοντας τον σκοπό της ανθρώπινης ζωής, που είναι η πνευματοποίησή της, διέσπειρε πλήθος μεταφυσικών κειμένων ώστε να βοηθήσει στην κατανόηση του υπερβατικού. Θα λέγαμε ότι η Σύγχρονη Θεοσοφία άλλαξε την όψη της ανθρώπινης ζωής ή συμβάδισε φιλοσοφικά με την αλλαγή της ζωής που προέκυψε από την πρόοδο της επιστήμης, και την εμφάνιση της τεχνολογίας. Οτιδήποτε υπάρχει πάνω στον πλανήτη μας σήμερα, σχετικό με τον αποκρυφισμό, όπως βιβλία, διαλέξεις, έργα τέχνης, απόψεις, οργανώσεις, έρευνα, σελίδες στο διαδίκτυο, η γνώση για το κάρμα και τη μετενσάρκωση, για τις εσωτερικές διαστάσεις και τα σώματα του ανθρώπου, για την ύπαρξη της Πνευματικής Ιεραρχίας, για τη μύηση και τους βαθμούς της, για τη Σαμπάλα, είναι έργο της Σύγχρονης Θεοσοφικής διδασκαλίας.
Για να κάνουμε τα πράγματα σαφέστερα, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η Σύγχρονη Θεοσοφική διδασκαλία εμφανίστηκε στο τέλος του περασμένου αιώνα και μέσω της αγγελιαφόρου της Ιεραρχίας των Μαχάτμας, την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, εξαγγέλθηκε μια τεράστια διδασκαλία σχετική με την πλανητική και την ανθρώπινη δημιουργία, με τον σκοπό της ζωής και με τον τρόπο που μπορεί να γίνει εφικτή η πνευματική μετάλλαξη του ανθρώπου. Όμως, αυτή η διδασκαλία συζητήθηκε, αναπτύχθηκε και οργανώθηκε από μια επόμενη σειρά μαθητών-δασκάλων, οι οποίοι κατά διαστήματα αφιέρωσαν τη ζωή τους στη συμπλήρωση του έργου που η Δασκάλα ξεκίνησε. Το Σύγχρονο Θεοσοφικό έργο, βέβαια, δεν σταματά εδώ. Συνεχίζεται και θα συνεχίζεται αναπτυσσόμενο και προοδευτικά θα επηρεάζει όλες τις διαστρωματώσεις της καθημερινής ζωής, σε επίπεδο φιλοσοφίας, θρησκείας, επιστήμης και τέχνης.. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι μια ακτίνα από την Αιώνια Σοφία-Θρησκεία και στον πυρήνα της υπάρχουν όλες οι θρησκείες που υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Όπως αναφέρει ο Χένρυ Όλκοττ, συνιδρυτής της Θεοσοφικής Εταιρείας, "η Θεοσοφία είναι η ζωντανή πληροφορία για όλες τις θρησκείες του κόσμου".
Επίσης, θα πρέπει να τονίσουμε ότι η Σύγχρονη Θεοσοφία δεν επιδιώκει την αποκλειστικότητα των απόψεών της, ούτε την εφαρμογή τους μέσω ενός δόγματος. Αυτό που επιζητεί είναι ο άνθρωπος να αντιληφθεί την αδελφική συγγένειά του με τα υπόλοιπα όντα και να κατανοήσει ότι κάθε πίστη και άποψη αποτελεί μια όψη της Μίας Πραγματικότητας. Αυτό βέβαια, σχηματίζει εξ εαυτού του μια καινούρια θρησκεία, η οποία στοχεύοντας αποκλειστικά στην πνευματική συνειδητότητα του ανθρώπου, αποδέχεται όλους τους τρόπους λατρείας και γνώσης της Θεότητας.
Η Μυστική Διδασκαλία είναι το δίτομο έργο μέσω του οποίου εκτίθεται η Σύγχρονη Θεοσοφία, και παραθέτουμε τις θεμελιώδεις Θεοσοφικές Αρχές:
- Υπάρχει Μία Απόλυτη Θεία Ουσία-Αρχή, η οποία αποτελεί τον πυρήνα του εκδηλωμένου σύμπαντος. Γύρω από το κέντρο Της έλκονται τα εκδηλωμένα, που είναι οι δικές της απόρροιες. Αυτή η Αρχή-Ουσία είναι απρόσωπη στον αφηρημένο Χώρο, αλλά Πανταχού Παρούσα στο Εκδηλωμένο Σύμπαν, γιατί περιέχεται στο καθετί και περιέχει το καθετί. Η απροσωπία της είναι η θεμελιώδης ιδέα της Θεοσοφικής διδασκαλίας.
- Το Σύμπαν είναι η περιοδική εκδήλωση αυτής της Ουσίας-Αρχής, η οποία αφυπνίζεται από το Παραμπράχμαν και εμφανίζεται ως Πνεύμα και Ύλη.
- Το Σύμπαν εμφανίζεται και εξαφανίζεται περιοδικά.
- Οτιδήποτε υπάρχει μέσα στο Σύμπαν έχει συνειδητότητα, δηλαδή είναι προικισμένο με αντιληπτικότητα του δικού του είδους και πάνω στο δικό του πεδίο αντίληψης. Δεν υπάρχει νεκρή ή τυφλή ύλη, όπως δεν υπάρχει τυφλός ή ασυνείδητος νόμος.
- Η Θεοσοφική διδασκαλία δέχεται έναν Λόγο, που είναι ο Συλλογικός Δημιουργός του Σύμπαντος. Τον θεωρεί Αρχιτέκτονα που εκπονεί το Κοσμικό Σχέδιο, το οποίο ήδη υπάρχει στη Θεία Σκέψη. Ο Αρχιτέκτονας δεν είναι μια προσωπική θεότητα, παρά μόνο το άθροισμα των Πνευματικών και Νοημόνων Δυνάμεων του Σύμπαντος.
- Το Σύμπαν αναπτύσσεται από το Ιδεατό Σχέδιο, που διατηρείται μέσα στην Αιωνιότητα και σε κάθε κάθε Κοσμική Αφύπνιση, προβάλλει μία από τις όψεις του.
- Το Σύμπαν διευθύνεται και καθοδηγείται από μέσα προς τα έξω, από μια ατέλειωτη σειρά Ιεραρχιών Νοημόνων Όντων, που ονομάζονται Αρχάγγελοι ή Ντυάνι Τσοχάν και είναι οι πράκτορες των Καρμικών και Κοσμικών Νόμων. Η σκέψη τους αντανακλά το Θείο Ιδεατό.
- Η ύλη είναι αιώνια και η βάση πάνω στην οποία ο Άπειρος Νους χτίζει τις ιδέες Του. Βρίσκεται σε διαρκή κίνηση από την έναρξη του Μανβαντάρα, που οφείλεται στην ακτινοβολία της Συνειδητότητας ή της Μονάδας.
- Η Μυστική Διδασκαλία απορρίπτει τα είδωλα αλλά δεν διδάσκει αθεϊσμό. Κατ'αυτήν, υπάρχει Μία Δύναμη πίσω από τα φαινόμενα, Μία Άπειρη και Αιώνια Ενέργεια, η οποία κινεί όλα τα πράγματα.
Οι τρεις Θεμελιώδεις Προτάσεις
- Η κεντρική ιδέα στη Μυστική Διδασκαλία είναι ότι υπάρχει η Μία Μοναδική Αρχή η οποία, όταν αφυπνίζεται περιοδικά από το Απόλυτο, παίρνει το σχήμα της Μίας Τριάδας στο υποκειμενικό πεδίο, ενώ στην αντικειμενικότητα εμφανίζεται ως ο Εκδηλωμένος Λόγος, από τον οποίο σχηματίζεται το Σύμπαν μέσω του αθροίσματος των Πνευματικών και Νοημόνων Ιεραρχιών. Όταν η ζωή αφυπνίζεται, εμφανίζεται ως Πνεύμα και Ύλη. Το Πνεύμα είναι η "πηγή και η αιτία της δύναμης κάθε ατομικής συνειδητότητας και παρέχει την καθοδηγητική διάνοια στο απέραντο πεδίο της Κοσμικής εξέλιξης..."[2] ενώ η ύλη είναι "η προκοσμική ριζική ουσία .... η οποία αποτελεί τη βάση όλων των αντικειμενικών πεδίων στη Φύση."
- Υπάρχει η εμφάνιση της ζωής που λέγεται μανβαντάρα ή κοσμική αφύπνιση και η απόσυρση της ζωής που λέγεται πραλάγια ή κοσμικός ύπνος.
- Υπάρχει επίσης, "η θεμελιώδης ταυτότητα όλων των ψυχών με την Παγκόσμια Υπερ-Ψυχή; Και το αναγκαστικό προσκύνημα κάθε ψυχής - ενός σπινθήρα της πρώτης - μέσω του Κύκλου της Ενσάρκωσης (ή Ανάγκης) σύμφωνα με τον κυκλικό και καρμικό νόμο, κατά τη διάρκεια όλης της περιόδου. Καμιά καθαρά πνευματική ψυχή δεν μπορεί να έχει ανεξάρτητη συνειδητή ύπαρξη, αν ο σπινθήρας που πρόβαλε από την καθαρή Ουσία της Υπερ-Ψυχής: α) δεν περάσει μέσα από κάθε στοιχειακή μορφή του φαινομενικού κόσμου αυτού του Μανβαντάρα β) δεν αποκτήσει ατομικότητα, πρώτα μέσω φυσικής ώθησης και ύστερα μέσω αυτοπροκαλούμενων και αυτοεφευρισκόμενων προσπαθειών (ελεγχόμενων από το Κάρμα), ανεβαίνοντας έτσι όλες τις βαθμίδες της διάνοιας, από το κατώτερο ως το ανώτερο Μάνας, από το ορυκτό και το φυτό μέχρι τους αγιότερους των Αρχαγγέλων (Ντυάνι-Μπούντα)."[3]
Η Θεοσοφική διδασκαλία δημιουργεί έναν σταθμό ανεπανάληπτο στην πνευματική εξέλιξη και αντίληψη του Δυτικού κόσμου. Η μοναδικότητα αυτή οφείλεται στους εξής λόγους:
- Για πρώτη φορά αποκαλύπτονται κρυμμένες πτυχές της απόκρυφης ιστορίας της δημιουργίας, της πλανητικής ζωής και της ανθρωπότητας. Ο πέπλος της Ίσιδας ανασηκώνεται και ο απλός άνθρωπος πληροφορείται εσωτερικά μυστικά που αφορούν την προέλευση της ζωής και τον σκοπό της.
- Αποκαλύπτεται στη Δύση, η ύπαρξη της Πνευματικής Ιεραρχίας και η άμεση σχέση της με την ανθρωπότητα.
- Ο Αποκρυφισμός αναγνωρίζεται επίσημα, εφόσον γνωστοί επιστήμονες ασχολήθηκαν με το θέμα,
- Αναδεικνύεται η μεταφυσική ενότητα της ζωής, προσδιορίζεται η αδελφότητα των ανθρώπων και ο σεβασμός προς όλα τα είδη της ζωής. Οι αρχές αυτές γίνονται θέσεις κοινωνικές και πολιτικές που χαράσσουν τη γραμμή της αλληλεγγύης, της συνύπαρξης και της παγκόσμιας συνεργασίας. Η ενότητα που είναι η θεμελιώδης αρχή της Θεοσοφίας, γίνεται η κοινωνική αρχή του Οικουμενισμού, που ωθεί τα άτομα να υπερβαίνουν τις πολιτικές, θρησκευτικές, κοινωνικές και προσωπικές διαφορές τους μέσα από μια προοδευτική αποστασιοποίηση από δόγματα, φατρίες, μισαλλοδοξίες και φανατισμούς.
- Για πρώτη φορά στον Δυτικό κόσμο, ανακοινώνονται οι νόμοι του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης, η επταπλή σύσταση του κόσμου και του ανθρώπου, η μεταθανάτια περιπέτεια της ψυχής και η εξελικτική κίνηση της πλανητικής ζωής μέσω επταπλών περιφορών, που ονομάζονται Γύροι και Άλυσοι. Ο άνθρωπος πληροφορείται για τη θέση του στο Σύμπαν και στην κλίμακα της Εξέλιξης. Η μεταφυσική πραγματικότητα αρχίζει να γίνεται η καθημερινή παρατήρηση και το βίωμα του απλού ανθρώπου και αυτό οφείλεται στη θεοσοφική πληροφόρηση. Έτσι μέσω γνώσης και αυτοπαρατήρησης καλλιεργείται η πίστη για τις μεταφυσικές αιτίες της ζωής και η σταθερή έφεση προς την πνευματικότητα
- Αυτές οι αποκαλύψεις δημιούργησαν μια στρατιά εμπνευσμένων ατόμων, που, αντιλαμβανόμενα σε γενικές γραμμές το Εξελικτικό Σχέδιο, εργάστηκαν και εργάζονται αλτρουϊστικά για την πνευματική πρόοδο. Παράλληλα σχηματίστηκε ένα κύμα συγγραφής μεταφυσικού περιεχομένου. Οι αρχές του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης, το μεταθανάτιο ταξίδι, οι προβολές στο αστρικό φως, τα φαινόμενα των υλοποιήσεων, η αλυσίδα των ζωών και η επικοινωνία με το αόρατο από την πιο απλή έως την πιο μυστική μορφή της, η μαγεία και η αστρολογία, έγιναν τα θέματα προς ανάγνωση του Δυτικού αναγνώστη.[4]
[1] Μ.Δ. Ι, 282
[2] Μ.Δ. Ι, 15
[3] Μ.Δ. Ι, 17
[4] Επιτομή στο έργο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ "Η Μυστική Διδασκαλία", της Α.Παπαδομιχελάκη