17 Ιανουαρίου 1889
STANZA I
Sloka (3)....... ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΝΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΑΧ-ΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΛΑΒΟΥΝ.
Ερ.: Αυτό το sloka δείχνει να υπονοεί ότι ο Παγκόσμιος Νους δεν έχει ύπαρξη χωριστά από τους ΑΧ-ΧΙ, αλλά στο Σχόλιο δηλώνεται ότι:
«Κατά την διάρκεια της Πραλάγια, ο Συμπαντικός Νους παραμένει ως μια μόνιμη δυνατότητα νοητικής δράσης, ή ως εκείνη η αφηρημένη απόλυτη σκέψη της οποίας ο νους είναι η συγκεκριμένη σχετική εκδήλωση, και ότι οι ΑΧ-ΧΙ είναι το όχημα για την θεϊκή, παγκόσμια σκέψη και θέληση. Αυτοί είναι οι νοήμονες δυνάμεις οι οποίες δίνουν στην φύση τους νόμους της, ενώ αυτές οι ίδιες δρουν σύμφωνα με νόμους που έχουν εντυπωθεί πάνω τους από ακόμη ανώτερες δυνάμεις, και είναι η ιεραρχία των πνευματικών όντων μέσω της οποίας ο παγκόσμιος Νους μπαίνει σε δράση.» (Μ.Δ..,I.,38).
Το Σχόλιο δηλώνει ότι οι ΑΧ-ΧΙ δεν είναι αυτοί οι ίδιοι ο Παγκόσμιος Νους, αλλά μόνο το όχημα για την εκδήλωσή τους.
Απ.: Το νόημα αυτού του sloka είναι, νομίζω, πολύ ξεκάθαρο. Αυτό θέλει να πει ότι, καθώς δεν υπάρχουν πεπερασμένες διαφοροποιημένες διάνοιες κατά την διάρκεια της Πραλάγια αυτό είναι σχεδόν σαν να μην υπάρχει καθόλου νους, διότι δεν υπάρχει τίποτε να τον περιλάβει ή να τον παρατηρήσει. Δεν υπάρχει τίποτε να υποδεχτεί και να απεικονίσει την ιδεοπλασία του Παγκόσμιου Νου, συνεπώς αυτός δεν υπάρχει. Καθετί έξω από το απόλυτο και αμετάβλητο Σατ (Είναι-ότητα), είναι απαραίτητα πεπερασμένο και υποθετικό, αφού έχει αρχή και τέλος. Άρα, αφού οι «ΑΧ-ΧΙ δεν υπήρχαν» δεν υπήρχε Παγκόσμιος Νους ως μια εκδήλωση. Μια διάκριση έπρεπε να γίνει ανάμεσα στον Απόλυτο Νου, ο οποίος είναι πάντα Παρών, και στην αντανάκλασή του και εκδήλωση στους ΑΧ-ΧΙ, οι οποίοι, όντας στο ανώτερο επίπεδο, αντανακλούν τον παγκόσμιο νου συλλογικά στο πρώτο σκίρτημα της αιωνιότητας. Αργότερα που ξεκινούν το έργο της εξέλιξης όλων των κατωτέρων δυνάμεων σε κάθε σημείο των επτά επιπέδων μέχρι το χαμηλότερο - μας εξουσιάζουν. Οι ΑΧ-ΧΙ είναι οι αρχέτυπες επτά ακτίνες, ή Λόγοι που πηγάζουν από τον πρώτο Λόγο, τριπλός, αλλά ένας στην ουσία του.
Ερ.: Τότε ο ΑΧ-ΧΙ και ο Παγκόσμιος Νους είναι αναγκαία συμπληρωματικοί ο ένας με τον άλλον;
Απ.: Όχι, καθόλου. Ο Παγκόσμιος ή ο Απόλυτος Νους πάντα είναι στην διάρκεια της Πραλάγια όπως επίσης και στην Μανβαντάρα, είναι αμετάβλητος. Οι ΑΧ-ΧΙ είναι οι ανώτεροι Ντχιάνι, οι Λόγοι όπως έχει μόλις ειπωθεί, εκείνοι οι οποίοι ξεκινούν την καθοδική εξέλιξη, ή εκπόρευση. Κατά την διάρκεια της Πραλάγια δεν υπάρχουν ΑΧ-ΧΙ διότι έρχονται σε ύπαρξη μόνο με την πρώτη ακτινοβολία του Παγκόσμιου Νου, ο οποίος καθεαυτό δεν μπορεί να είναι διαφοροποιημένος, και από την ακτινοβολία προέρχεται η πρώτη αυγή της Μανβαντάρα. Το Απόλυτο είναι σε ύπνο, λανθάνων νους, και δεν μπορεί να είναι αλλιώς σε καθαρή μεταφυσική αντίληψη, ο νους είναι η σκιά Του και διαφοροποιείται στην συλλογικότητα αυτών των Ντχιάνι.
Ερ.: Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτός ήταν απόλυτη συνείδηση, αλλά δεν είναι πλέον;
Απ.: Αυτός είναι απόλυτη συνειδητότητα αιώνια, η οποία γίνεται σχετική συνειδητότητα περιοδικά, σε κάθε «Μανβανταρική αυγή». Ας φανταστούμε αυτήν την λανθάνουσα ή εν δυνάμει συνειδητότητα σαν ένα είδος κενού σε ένα δοχείο. Σπάστε το δοχείο και τι συμβαίνει με το κενό, πού θα το αναζητήσουμε; Αυτό έχει εξαφανιστεί, είναι παντού και πουθενά. Είναι κάτι, αλλά εν τούτοις τίποτε, ένα κενό, εν τούτοις μια πληρότητα. Αλλά τι είναι στην πραγματικότητα ένα κενό όπως το κατανοεί η σύγχρονη επιστήμη - ένα ομοιογενές κάτι, ή τι άλλο; Δεν είναι το απόλυτο Κενό ένα επινόημα της φαντασίας μας; Μια καθαρή αφηρημένη έννοια, ένας υποτιθέμενος Χώρος όπου τίποτε δεν υπάρχει; Αν αυτό είναι έτσι, κατέστρεψε το δοχείο, και - οπωσδήποτε στις αντιλήψεις μας - δεν υπάρχει τίποτε. Άρα, η Stanza το τοποθετεί πολύ σωστά, «Παγκόσμιος Νους δεν υπήρχε», διότι δεν υπήρχε όχημα να τον περιλάβει.
Ερ.: Ποιες είναι οι ανώτερες δυνάμεις οι οποίες προετοιμάζουν τους ΑΧ-ΧΙ;
Απ.: Αυτές δεν μπορούν να αποκαλούνται δυνάμεις, καλύτερος όρος θα ήταν δύναμη ή ίσως Δυναμικό. Οι ΑΧ-ΧΙ προετοιμάζονται με το ξύπνημα στην εκδήλωση του περιοδικού, παγκόσμιου ΝΟΜΟΥ, ο οποίος γίνεται διαδοχικά ενεργός και ανενεργός. Είναι με αυτόν τον νόμο που αυτοί προετοιμάζονται ή μορφοποιούνται, όχι δημιουργούνται. «Δημιουργούνται» είναι ένας αδύνατος όρος στην Φιλοσοφία.
Ερ.: Τότε η δύναμη ή Δυναμικό που προηγείται και είναι ανώτερο από τους ΑΧ-ΧΙ, είναι ο νόμος ο οποίος καθιστά αναγκαία την εκδήλωση.
Απ.: Ακριβώς έτσι, περιοδική εκδήλωση. Όταν έρθει η ώρα, ο νόμος έρχεται σε δράση, και οι ΑΧ-ΧΙ εμφανίζονται στο πρώτο σκαλί της κλίμακας της εκδήλωσης.
Ερ.: Αλλά σίγουρα αυτός είναι Ο Νόμος και όχι Ένας νόμος;
Απ.: Ακριβώς, αφού αυτός είναι απόλυτος και «χωρίς δεύτερο» - συνεπώς αυτός δεν είναι ένα χαρακτηριστικό, αλλά αυτό το ίδιο το Απόλυτο.
Ερ.: Η μεγάλη δυσκολία είναι το να εξηγήσουμε αυτόν τον νόμο;
Απ.: Αυτό θα μπορούσε να γίνει προσπαθώντας να πάμε πάνω στην πρώτη εκδήλωση και υπέρτατη αιτιότητα. Θα απαιτήσει όλες τις πεπερασμένες διάνοιές μας να κατανοήσουμε έστω ασαφώς ακόμη αυτήν την πρώτη εκδήλωση, προσπάθεια στην οποία δεν μπορούμε, πεπερασμένοι όπως είμαστε, να πλησιάσουμε το Απόλυτο. Το Απόλυτο, το οποίο είναι για εμάς, στην παρούσα βαθμίδα της νοητικής μας ανάπτυξης, ένας λογικός συλλογισμός ακόμη κι αν πηγαίναμε πίσω χρονολογικά για χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια.
Ερ.: Με αναφορά σε αυτό το sloka μετά από συζήτηση, δεν θα μπορούσε «κοσμικός νους» να είναι καλύτερος όρος από τον «παγκόσμιο νου»;
Απ.: Όχι, ο κοσμικός νους εμφανίζεται στο τρίτο στάδιο ή βαθμό, και είναι συγκρατημένος εντός ορίων ή περιορισμένος στο εκδηλωμένο σύμπαν. Στις Πουρανά, το Μαχάτ ( η «μεγάλη» Αρχή του νου, ή Νόηση) εμφανίζεται μόνο στην Τρίτη από τις Επτά «Δημιουργίες» ή στάδια της εξέλιξης. Ο Κοσμικός Νους είναι Μαχάτ, ή θεϊκή ιδεοπλασία σε δραστήρια (δημιουργική) λειτουργία, και έτσι μόνο η περιοδική εκδήλωση στον χρόνο και στον χώρο (in actu) του Αιώνιου Παγκόσμιου Νου - εν δυνάμει. Ακριβέστερα, Παγκόσμιος Νους, όντας μόνο ένα άλλο όνομα για το Απόλυτο, έξω από τον χρόνο και τον Χώρο, αυτή η Κοσμική Ιδεοπλασία, ή Νους, δεν είναι καθόλου εξέλιξη (ειδικά όχι μια «δημιουργία») αλλά απλά μια από τις όψεις του Απολύτου, ο οποίος δεν γνωρίζει αλλαγές, ο οποίος πάντα ήταν, ο οποίος είναι, και θα είναι. Έτσι, ξαναλέω, το sloka υποδηλώνει ότι η παγκόσμια ιδεοπλασία δεν υπήρχε για την αντίληψη, διότι δεν υπήρχαν διάνοιες να την περιλάβουν, αφού ο Κοσμικός Νους ήταν ακόμη κρυμμένος, ή, απλώς, εν δυνάμει. Όπως οι stanzas μιλάνε για εκδήλωση, εμείς είμαστε αναγκασμένοι έτσι να τις μεταφράζουμε, και όχι από κάποια προσωπική άποψη.
Ερ.: Εμείς χρησιμοποιούμε την λέξη «κοσμικός» ως εφαρμοσμένη στο εκδηλωμένο σύμπαν σε όλες του τις μορφές. Το sloka προφανώς δεν αναφέρεται σε αυτό, αλλά στην πρώτη απόλυτη Συνειδητότητα, ή μη-Συνειδητότητα, και φαίνεται να υπονοεί ότι η απόλυτη συνειδητότητα δεν θα μπορούσε να είναι αυτός ο παγκόσμιος νους διότι δεν ήταν ή δεν θα μπορούσε να είναι εκφρασμένος. Δεν υπήρχε, άρα, έκφραση γι’ αυτόν. Αλλά θα μπορούσε να είναι αντικειμενικό ότι αν και δεν υπήρχε έκφραση γι’ αυτόν, ακόμη αυτός ήταν εκεί. Μπορούμε να πούμε ότι όπως το Σατ , αυτός ήταν και δεν ήταν.
Απ.: Αυτό δεν θα βοηθήσει την ερμηνεία.
Ερ.: Όταν ειπώθηκε ότι αυτός δεν υπήρχε, η ιδέα που δόθηκε τότε είναι ότι αυτός δεν ήταν μέσα στο Απόλυτο;
Απ.: Χωρίς πολλά λόγια, απλά, «αυτός δεν υπήρχε».
Ερ.: Φαίνεται να υπάρχει μια διάκριση, φυσικά, γιατί αν μπορούσαμε να πούμε «αυτός υπήρχε», αυτό θα ήταν μια σύλληψη μιας πολύ μεροληπτικής όψης της ιδέας του Σατ, και είναι ισοδύναμο με το να πεις ότι το Σατ ήταν ΎΠΑΡΞΗ. Ακόμη, κάποιος μπορεί να πει ότι αυτός είναι μια εκδήλωση, αλλά ο νους δεν είναι μια εκδήλωση.
Απ.: Ο Νους, στην δράση της ιδεοπλασίας, είναι μια εκδήλωση, αλλά ο Παγκόσμιος Νους δεν είναι το ίδιο πράγμα, καθώς καμία υποθετική και σχετική δράση δεν μπορεί να προβλεφτεί για αυτό το οποίο είναι Απόλυτο. Η Παγκόσμια Ιδεοπλασία υπήρχε αμέσως μετά που εμφανίστηκαν οι ΑΧ-ΧΙ και συνεχίζει σε όλη την Μανβαντάρα.
Ερ.: Σε ποιο κοσμικό επίπεδο ανήκουν, όπως ειπώθηκε εδώ, οι ΑΧ-ΧΙ;
Απ.: Αυτοί ανήκουν στο πρώτο, δεύτερο και τρίτο επίπεδο - το τελευταίο επίπεδο όντας πραγματικά το σημείο έναρξης της πρωταρχικής εκδήλωσης - η αντικειμενική αντανάκλαση του ανεκδήλωτου. Όπως η Πυθαγόρεια Μονάδα, ο πρώτος Λόγος, έχοντας εκπορεύσει την πρώτη τριάδα, εξαφανίζεται στην σιγή και στο σκοτάδι.
Ερ.: Αυτό σημαίνει ότι οι τρεις Λόγοι εκπορευόμενοι από την πρωταρχική Ακτινοβολία στον Μακρόκοσμο αντιστοιχούν στο Άτμα, Μπούντχι, και Μάνας, στον Μικρόκοσμο;
Απ.: Ακριβώς έτσι, αυτοί αντιστοιχούν, αλλά δεν πρέπει να συγχέονται με αυτούς. Εμείς τώρα μιλάμε για τον Μακρόκοσμο στο πρώτο σκίρτημα της Μανβανταρικής αυγής, όταν η εξέλιξη ξεκινάει, και όχι για τον Μικρόκοσμο ή τον Άνθρωπο.
Ερ.: Είναι τα τρία επίπεδα στα οποία οι τρεις Λόγοι ανήκουν, ταυτόχρονα εκπορεύσεις, ή αναπτύσσονται ο ένας από τον άλλον;
Απ.: Είναι πολύ παραπλανητικό να εφαρμόζουμε μηχανικούς νόμους στην υψηλή μεταφυσική της κοσμογονίας, ή στον χώρο και στον χρόνο, όπως τους γνωρίζουμε γιατί τότε δεν υπάρχουν. Η αντανάκλαση της τριάδας στον χώρο και στον χρόνο ή το αντικειμενικό σύμπαν έρχεται αργότερα.
Ερ.: Έχουν υπάρξει οι ΑΧ-ΧΙ ως άνθρωποι σε προηγούμενες Μανβαντάρα, ή θα γίνουν αργότερα;
Απ.: Κάθε ζωντανό ον, οποιασδήποτε περιγραφής, ήταν, είναι ή θα γίνει μια ανθρώπινη ύπαρξη σε κάποιο Μανβαντάρα.
Ερ.: Αλλά παραμένουν αυτοί μόνιμα σε αυτήν την Μανβαντάρα στο ίδιο υπερβατικό επίπεδο κατά την διάρκεια ολόκληρης της περιόδου του κύκλου της ζωής;
Απ.: Αν εννοείς με τον «κύκλο της ζωής» μια διάρκεια του χρόνου η οποία φτάνει σε πάνω από δεκαπέντε ψηφία, τότε η απάντησή μου είναι οριστική - όχι. Οι ΑΧ-ΧΙ περνούν διαμέσου όλων των επιπέδων, ξεκινώντας να εκδηλώνουν πάνω στο τρίτο. Όπως όλες οι άλλες Ιεραρχίες, στο ανώτερο επίπεδο αυτοί είναι arupa, άμορφοι, ασώματοι, χωρίς οποιαδήποτε υπόσταση, αγνές πνοές. Πάνω στο δεύτερο επίπεδο, αυτοί πρώτα προσεγγίζουν στο Rupa, ή μορφή. Πάνω στο τρίτο, αυτοί γίνονται Μανασαπούτρα, αυτοί που αποβαίνουν ενσαρκωμένοι σε ανθρώπους. Σε κάθε επίπεδο που αυτοί φτάνουν ονομάζονται με διαφορετικά ονόματα - υπάρχει μια συνεχής διαφοροποίηση της αρχέτυπης ομοιογενούς τους ουσίας. Την ονομάζουμε ουσία, αν και στην πραγματικότητα αυτή δεν είναι ουσία την οποία μπορούμε να κατανοήσουμε. Αργότερα, αυτοί γίνονται Rupa - αιθερικές μορφές.
Ερ.: Τότε οι ΑΧ-ΧΙ αυτής της Μανβαντάρα;
Απ.: Δεν υπάρχει γι’ αυτούς κάτι πιο πέρα. Αυτοί έχουν από καιρό γίνει Πλανητικά, Ηλιακά, Σεληνιακά, και προσφάτως, ενσαρκωμένα ανθρώπινα Εγώ, γιατί, όπως ειπώθηκε, «αυτοί είναι οι συλλογικές στρατιές των πνευματικών όντων».
Ερ.: Μα είχε δηλωθεί πιο πάνω ότι οι ΑΧ-ΧΙ δεν έγιναν άνθρωποι σε αυτήν την Μανβαντάρα.
Απ.: Κι ούτε έχουν γίνει ως άμορφοι ΑΧ-ΧΙ. Αλλά το κάνουν με τις μεταμορφώσεις τους. Οι Μανβαντάρα δεν θα έπρεπε να συγχέονται. Ο δεκαπενταψήφιος Μανβανταρικός κύκλος αφορά στο ηλιακό σύστημα, αλλά υπάρχει η Μανβαντάρα η οποία συσχετίζεται με ολόκληρο το αντικειμενικό σύμπαν, τον Πατέρα-Μητέρα, και πολλές δευτερεύουσες Μανβαντάρα. Οι sloka που αφορούν το προηγούμενο έχουν γενικά επιλεγεί, και μόνο δύο ή τρεις που αφορούν το δεύτερο δόθηκαν. Πολλές Sloka, άρα, έχουν παραληφθεί λόγω της δύσκολής τους ερμηνείας.
Ερ.: Τότε, με την επαναφύπνιση, θα πρέπει να περάσουν οι άνθρωποι της μιας Μανβαντάρα μέσω ενός σταδίου αντίστοιχο με το στάδιο των ΑΧ-ΧΙ στην επόμενη Μανβαντάρα;
Απ.: Σε κάποιες Μανβαντάρα, η ουρά είναι στο στόμα του ερπετού. Σκεφτείτε ξανά αυτόν τον Συμβολισμό.
Ερ.: Ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει τι θα σκεφτεί σχετικά με αυτό, μπορεί η αναλογία να εφαρμοστεί στους ΑΧ-ΧΙ;
Απ.: Όχι, διότι ένας άνθρωπος έχει ελεύθερη θέληση και οι ΑΧ-ΧΙ δεν έχουν. Αυτοί υποχρεώνονται να δρουν ταυτόχρονα, γιατί ο νόμος κάτω από τον οποίον πρέπει να δρουν τους δίνει την ώθηση. Ελεύθερη θέληση μπορεί μόνο να υπάρχει σε έναν Άνθρωπο ο οποίος έχει μαζί νου και συνείδηση, η οποία δρα και τον κάνει να αντιλαμβάνεται πράγματα μαζί εσωτερικά και εξωτερικά από τον εαυτό του. Οι ΑΧ-ΧΙ είναι Δυνάμεις, όχι ανθρώπινα Όντα.
Ερ.: Μα δεν είναι συνειδητοί παράγοντες μέσα στο έργο;
Απ.: Συνειδητοί είναι καθόσον δρουν μαζί με την παγκόσμια συνείδηση. Αλλά η συνείδηση του Μανασαπούτρα στο τρίτο επίπεδο είναι αρκετά διαφορετική. Είναι μόνο τότε που γίνονται Στοχαστές. Επίσης, ο Αποκρυφισμός, αντίθετα με την σύγχρονη επιστήμη, ισχυρίζεται ότι κάθε άτομο της ύλης, όταν μια φορά διαφοροποιηθεί, προικίζεται με το δικό του είδος Συνείδησης. Κάθε κύτταρο στο ανθρώπινο σώμα (καθώς και σε κάθε ζώο) είναι προικισμένο με την δική του ιδιάζουσα διάκριση, ένστικτο και, μιλώντας σχετικά, με νοημοσύνη.
Ερ.: Μπορεί να ειπωθεί ότι οι ΑΧ-ΧΙ απολαμβάνουν την ευδαιμονία;
Απ.: Πώς μπορούν αυτοί να είναι υποκείμενοι στην ευδαιμονία ή στην δυστυχία; Η ευδαιμονία μπορεί μόνο να αναγνωριστεί και να υπάρχει ως τέτοια όταν ο πόνος είναι γνωστός.
Ερ.: Αλλά υπάρχει μια διάκριση μεταξύ χαράς και ευτυχίας.
Απ.: Υποθέτοντας ότι υπάρχει, ακόμη δεν μπορεί να υπάρχει χαρά ούτε ευτυχία χωρίς μια αντιτιθέμενη εμπειρία από δυστυχία και πόνο.
Ερ.: Αλλά εμείς καταλαβαίνουμε ότι η ευτυχία, ως η κατάσταση του Απολύτου, ήταν σκόπιμη να αναφερθεί.
Απ.: Αυτό είναι ακόμη περισσότερο παράλογο. Πώς μπορεί να ειπωθεί ότι το ΑΠΟΛΥΤΟ αισθάνεται; Το Απόλυτο δεν μπορεί να έχει όρους ούτε χαρακτηριστικά. Αυτό γίνεται μόνο σε αυτό το οποίο είναι πεπερασμένο και διαφοροποιημένο το οποίο μπορεί να έχει οποιοδήποτε αίσθημα ή διάθεση ως κατηγορήματα.
Ερ.: Τότε οι ΑΧ-ΧΙ δεν μπορεί να ειπωθεί ότι είναι συνειδητές διάνοιες, όταν η διάνοια είναι τόσο σύνθετη;
Απ.: Ίσως ο όρος είναι λανθασμένος, αλλά λόγω της φτώχειας των Ευρωπαϊκών γλωσσών φαίνεται ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Ερ.: Αλλά ίσως μια φράση θα μπορούσε να εκφράσει την ιδέα πιο σωστά; Ο όρος φαίνεται να σημαίνει μια δύναμη η οποία είναι μια ενότητα, όχι μια σύνθετη δράση και αντίδραση από διάφορες δυνάμεις, η οποία θα μπορούσε να υποδηλωθεί με την λέξη «νοημοσύνη». Η νοούμενη όψη της φαινομενικής δύναμης θα μπορούσε ίσως να εκφράσει αυτήν την ιδέα.
Απ.: Ή, ίσως μπορούμε να εκφράσουμε στους εαυτούς μας την ιδέα ως μια φλόγα, μία ενότητα, οι αχτίδες από αυτήν την φλόγα θα είναι σύνθετες, η κάθε μια δρώντας στην δική της ευθεία γραμμή.
Ερ.: Αλλά αυτές μόνο γίνονται σύνθετες όταν βρίσκουν υποδοχές σε κατώτερες μορφές.
Απ.: Έτσι ακριβώς, ακόμη οι ΑΧ-ΧΙ είναι η φλόγα από την οποία οι αχτίδες ακτινοβολούν προς τα έξω, καθιστάμενες όλο και περισσότερο διαφοροποιημένες καθώς πέφτουν βαθύτερα μέσα στην ύλη, έως ότου τελικά φτάνουν σε αυτόν τον κόσμο μας, με τα πολλά του εκατομμύρια κατοίκους και αισθησιακά όντα, και τότε αυτοί γίνονται αληθινά σύνθετοι.
Ερ.: Οι ΑΧ-ΧΙ τότε, θεωρούμενοι ως η πρωταρχική ύπαρξη, θα μπορούσαν να είναι ενότητα; Μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε έτσι;
Απ.: Θα μπορούσες, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτοί μόνο απορρέουν από την ενότητα, και είναι η πρώτη από τις επτά ακτίνες της.
Ερ.: Τότε μπορούμε να τους αποκαλέσουμε, η αντανάκλαση της ενότητας;
Απ.: Δεν είναι οι πρισματικές ακτίνες, βασικά, μία μοναδική λευκή ακτίνα φωτός; Από την μία παράγονται τρεις, από τις τρεις, επτά. Από αυτές τις οποίες επτά πρωταρχικές καταβυθίζονται στο άπειρο. Ξαναγυρνώντας σε αυτήν που αποκαλούμε «συνείδηση» των ΑΧ-ΧΙ, αυτή η συνείδηση δεν μπορεί να κριθεί από τις κοινές ανθρώπινες αρχές. Αυτή είναι σε ένα αρκετά διαφορετικό πεδίο.
Ερ.: «Κατά την διάρκεια του βαθύ ύπνου, ο νους δεν είναι πάνω στο υλικό επίπεδο», βγαίνει συνεπώς ως συμπέρασμα ότι κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου ο νους είναι ενεργός σε διαφορετικό επίπεδο; Υπάρχει κάποιος προσδιορισμός των χαρακτηριστικών που διακρίνουν τον νου στην κατάσταση της αφύπνισης, από τον νου κατά την διάρκεια του ύπνου του σώματος;
Απ.: Υπάρχει φυσικά, αλλά δεν νομίζω ότι μια διαφωνία επάνω σε αυτό θα ήταν αρμόζουσα ή χρήσιμη τώρα. Φτάνει να πούμε ότι συχνά η λογική ικανότητα του ανωτέρου νου μπορεί να είναι αδρανής και ο ενστικτώδης νους να είναι πλήρως ενεργός. Αυτή είναι η φυσιολογική διάκριση μεταξύ εγκεφάλου και παρεγκεφαλίτιδας, το ένα κοιμάται και το άλλο είναι ξύπνιο.
Ερ.: Ποια είναι η σημασία του ενστικτώδη νου;
Απ.: Ο ενστικτώδης νους βρίσκει έκφραση μέσω της παρεγκεφαλίτιδας και αυτό συμβαίνει επίσης και στα ζώα. Με τον άνθρωπο κατά την διάρκεια του ύπνου οι λειτουργίες του εγκεφάλου παύουν, και η παρεγκεφαλίτιδα τον μεταφέρει πάνω στο Αστρικό πεδίο, μία ακόμη περισσότερο φανταστική κατάσταση περισσότερο ακόμη από την, σε κατάσταση εγρήγορσης, πλάνη, γιατί έτσι εμείς ονομάζουμε αυτό το επίπεδο την οποία, η πλειοψηφία από εσάς φαντάζεστε τόσο πραγματική. Και το Αστρικό πεδίο είναι ακόμη περισσότερο απατηλό, διότι αντανακλά αδιαχώριστα το καλό και το κακό και είναι γι’ αυτό χαοτικό.
Ερ.: Οι θεμελιώδεις καταστάσεις του νου στην κατάσταση της εγρήγορσης είναι ο χώρος και ο χρόνος. Υπάρχουν αυτές για τον νου (Μάνας) κατά την διάρκεια του ύπνου του φυσικού σώματος;
Απ.: Όχι όπως τις ξέρουμε. Εκτός αυτού, η απάντηση εξαρτάται από ποιο Μάνας εννοείτε- το ανώτερο ή το κατώτερο. Είναι μόνο το δεύτερο το οποίο είναι επιδεκτικό στις αυταπάτες σε σχέση με τον χώρο και τον χρόνο. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος στην κατάσταση του ονειρέματος μπορεί να ζει, σε λίγα δευτερόλεπτα, γεγονότα μιας ζωής. Για τις αντιλήψεις και τις συλλήψεις του ανωτέρου Εγώ δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος.
Ερ.: Το Μάνας ειπώθηκε ότι είναι το όχημα του Μπούντχι, αλλά ο παγκόσμιος νους έχει εκφραστεί ως ένα Μάχα-Μπούντχι. Ποια είναι η διάκριση τότε ανάμεσα στους όρους Μάνας και Μπούντχι, εφαρμοσμένοι με μία παγκόσμια έννοια, και στο Μάνας και Μπούντχι ως εκδηλωμένα στον άνθρωπο;
Απ.: Το Κοσμικό Μπούντχι, η εκπόρευση της Πνευματικής Ψυχής Αλάγια, είναι το όχημα του Μαχάτ μόνο όταν εκείνο το Μπούντχι αντιστοιχεί στην Πρακρίτι. Τότε αποκαλείται Μάχα-Μπούντχι. Αυτό το Μπούντχι διαφοροποιείται διαμέσου επτά πεδίων, ενώ το Μπούντχι στον άνθρωπο είναι το όχημα του Ατμάν του οποίου το όχημα είναι από μία ουσία του ανωτάτου πεδίου του Ακασά και συνεπώς δεν διαφοροποιείται. Η διαφορά ανάμεσα στο Μάνας και το Μπούντχι στον άνθρωπο είναι η ίδια όπως η διαφορά ανάμεσα στον Μανασαπούτρα και τον ΑΧ-ΧΙ στον Κόσμο.
Ερ.: Το Μάνας είναι νους, και οι ΑΧ-ΧΙ, ειπώθηκε, πολύ περισσότερο δεν μπορούν να έχουν ατομικό νου, ή αυτό που εμείς αποκαλούμε νου, πάνω σε αυτό το πεδίο όταν το Μπούντχι μπορεί. Μπορεί να υπάρχει Συνείδηση χωρίς Νου;
Απ.: Όχι σε αυτό το πεδίο της ύλης. Αλλά γιατί όχι σε κάποιο άλλο ανώτερο πεδίο; Πάντα όταν υποθέτουμε έναν Παγκόσμιο Νου, το ίδιο ο εγκέφαλος, το όχημα του νου, και η Συνείδηση, η ικανότητά του, πρέπει να είναι αρκετά διαφορετικά σε ένα ανώτερο επίπεδο από αυτό που είναι εδώ. Αυτά είναι πιο κοντά στο Απόλυτο ΟΛΟ, και πρέπει συνεπώς να εκφραστούν με μια ουσία απείρως περισσότερο ομοιογενής, κάτι ιδιαίτερο, και εντελώς εκτός των διανοητικών αντιλήψεών μας. Ας αποκαλέσουμε ή φανταστούμε αυτό ως μια αρχική χωρίς αισθήσεις κατάσταση της πρωταρχικής διαφοροποίησης. Σε αυτό το ανώτερο πεδίο, όπως μου φαίνεται, το Μαχάτ - η μεγάλη Μανβανταρική Αρχή της Νοημοσύνης - δρα ως Εγκέφαλος, διαμέσου του οποίου ο Παγκόσμιος και Αιώνιος Νους, εκπέμπει τους ΑΧ-ΧΙ, αναπαριστάνοντας την απορρέουσα Συνείδηση ή ιδεοπλασία. Καθώς η σκιά από αυτό το αρχέτυπο τρίγωνο βυθίζεται χαμηλότερα και χαμηλότερα διαμέσου των κατερχομένων πεδίων, αυτή γίνεται σε κάθε στάδιο πιο υλική.
Ερ.: Γίνεται το πεδίο πάνω στο οποίο η Συνείδηση αντιλαμβάνεται τις αντικειμενικές εκδηλώσεις. Έτσι δεν είναι;
Απ.: Ναι. Αλλά εδώ ερχόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με το μεγάλο πρόβλημα της Συνείδησης, και πρέπει να πολεμήσουμε τον Υλισμό. Για ποιο λόγο υπάρχει η Συνείδηση; Σύμφωνα με την σύγχρονη Επιστήμη αυτή είναι μια ικανότητα του Νου σαν την βούληση. Εμείς λέμε το ίδιο επίσης, αλλά προσθέστε ότι ενώ η Συνείδηση δεν είναι ένα πράγμα καθεαυτό, ο Νους είναι ευκρινώς - στις Μανβανταρικές του λειτουργίες τουλάχιστον - μια Οντότητα. Τέτοια είναι η γνώμη όλων των Ανατολικών Ιδεαλιστών.
Ερ.: Είναι, εντούτοις, μόδα στην εποχή μας να μιλάς μειωτικά για την ιδέα ότι ο νους είναι οντότητα.
Απ.: Ωστόσο, ο Νους είναι ένας όρος τέλεια συνώνυμος με την Ψυχή. Αυτοί οι οποίοι αρνούνται την ύπαρξη της δεύτερης θα διαφωνήσουν, βέβαια, ότι υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η συνείδηση χωριστά από τον εγκέφαλο, και ότι στον θάνατο η συνείδηση παύει. Οι αποκρυφιστές, σε αντίθεση, επιβεβαιώνουν ότι η συνείδηση υπάρχει μετά τον θάνατο, και ότι τότε μόνο η πραγματική συνείδηση και η ελευθερία του Εγώ αρχίζουν, όταν δεν εμποδίζονται από την γήινη ύλη.
Ερ.: Ίσως η προηγούμενη άποψη πηγάζει από το περιοριστικό νόημα του όρου «συνείδηση» για τις ικανότητες της αντίληψης;
Απ.: Αν είναι έτσι, ο αποκρυφισμός είναι εντελώς αντίθετος σε μια τέτοια άποψη.
Sloka (4). ΟΙ ΕΠΤΑ ΔΡΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΊΑ (Moksha or Nirvana) ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ. ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΔΥΣΤΥΧΙΑΣ (Nidana and Maya) ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΛΑΒΕΙ.
Ερ.: Ποιοι είναι οι επτά δρόμοι για την ευτυχία;
Απ.: Αυτές είναι ιδιαίτερες ικανότητες για τις οποίες ο μαθητής θα μάθει περισσότερα όταν θα εισχωρήσει βαθύτερα στον αποκρυφισμό.
Ερ.: Είναι οι Τέσσερις Αλήθειες της Σχολής Χιναγιάνα οι ίδιες όπως αυτές που αναφέρθηκαν από τον Sir Edwin Arnold στο «Φως της Ασίας», η πρώτη από τις οποίες είναι το Μονοπάτι του Πόνου, η δεύτερη η αιτία του Πόνου, η τρίτη η παύση του Πόνου και η τέταρτη είναι ο Δρόμος;
Απ.: Όλες αυτές είναι θεολογικές και εξωτερικές, και βρίσκονται σε όλα τα Βουδιστικά κείμενα και το παραπάνω φαίνονται να έχουν παρθεί από τον Σινγκαλέζικο ή τον Νότιο Βουδισμό. Το θέμα, όμως, είναι πολύ περισσότερο ανεπτυγμένο στην Σχολή της Αρυασάνγκα. Ακόμη κι αν εκεί οι τέσσερις αλήθειες έχουν ένα νόημα για τον απλό ιερέα των Κιτρινοσκούφηδων, και αρκετά διαφορετικό για τους πραγματικούς Μυστικούς.
Ερ.: Είναι η Νιντάνα και η Μαγιά (οι μεγάλες αιτίες της δυστυχίας) όψεις του Απολύτου;
Απ.: Νιντάνα σημαίνει την αλληλουχία της αιτίας και του αποτελέσματος, οι δώδεκα Νιντάνα είναι η απαρίθμηση των κύριων αιτιών οι οποίες παράγουν τις σοβαρότερες αντιδράσεις ή αποτελέσματα κάτω από τον Καρμικό νόμο. Αν και δεν υπάρχει σύνδεση μεταξύ των όρων Νιντάνα και Μαγιά σε αυτούς τους ίδιους, η Μαγιά όντας απλά ψευδαίσθηση, αλλά αν θεωρήσουμε το σύμπαν ως Μαγιά ή ψευδαίσθηση, τότε βεβαίως οι Νιντάνα, καθώς είναι ηθικοί παράγοντες στο σύμπαν, συμπεριλαμβάνονται στην Μαγιά. Αυτή είναι Μαγιά, ψευδαίσθηση ή άγνοια, η οποία ξυπνάει τις Νιντάνα, και έχοντας δημιουργηθεί η αιτία ή οι αιτίες, τα αποτελέσματα ακολουθούν σύμφωνα προς τον Καρμικό νόμο. Για να πάρουμε ένα παράδειγμα: εμείς όλοι αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας ως Μονάδες, αν και βασικά είμαστε μία αδιαίρετη Μονάδα, σταγόνες στον Ωκεανό της Ύπαρξης, όχι διακεκριμένες από άλλες σταγόνες. Έχοντας τότε παραχθεί αυτή η αιτία, η όλη δυσαρμονία της ζωής ακολουθεί αμέσως ως ένα αποτέλεσμα, στην πραγματικότητα αυτή είναι μια προσπάθεια της φύσης να αποκαταστήσει την αρμονία και να διατηρήσει την ισορροπία. Αυτή είναι η έννοια της χωριστικότητας η οποία είναι η ρίζα του όλου κακού.
Ερ.: Ίσως θα ήταν, συνεπώς, καλύτερο να διαχωρίσουμε τους δύο όρους, και να εκθέσουμε κατά πόσο η Μαγιά είναι μια όψη του Απολύτου;
Απ.: Αυτό δύσκολα μπορεί να γίνει, μιας και η Μαγιά είναι η Αιτία, και στον ίδιο χρόνο μια όψη της διαφοροποίησης. Επιπλέον, το Απόλυτο δεν μπορεί ποτέ να διαφοροποιηθεί. Η Μαγιά είναι μια εκδήλωση, το Απόλυτο δεν μπορεί να έχει εκδήλωση, αλλά μόνο μια αντανάκλαση, μια σκιά η οποία ακτινοβολείται από αυτό - όχι με αυτό.
Ερ.: Εν τούτοις η Μαγιά ειπώθηκε ότι είναι η Αιτία της εκδήλωσης ή της διαφοροποίησης;
Απ.: Και τί με αυτό; Βέβαια αν δεν υπήρχε Μαγιά δεν θα υπήρχε διαφοροποίηση, ή μάλλον, κανένα αντικειμενικό σύμπαν δεν θα ήταν αντιληπτό. Αλλά αυτό δεν κάνει την Μαγιά μια όψη του Απολύτου, αλλά απλά κάτι ίδιας διάρκειας και συνύπαρξης με το εκδηλωμένο Σύμπαν ή η ετερογενής διαφοροποίηση της αγνής Ομοιογένειας.
Ερ.: Με μια ισοτιμία λόγου, τότε, αν δεν υπάρχει διαφοροποίηση, δεν υπάρχει Μαγιά; Αλλά εμείς μιλάμε για την Μαγιά τώρα ως την ΑΙΤΙΑ του Σύμπαντος, έτσι ώστε αν αναζητήσουμε την στιγμή πίσω από την διαφοροποίηση, εμείς μπορούμε να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας - Πού είναι η Μαγιά;
Απ.: Η Μαγιά είναι παντού, και σε κάθε πράγμα που έχει μια αρχή κι ένα τέλος, συνεπώς κάθε τι είναι μια όψη από αυτό που είναι αιώνιο, και με αυτήν την έννοια, φυσικά, η ίδια η Μαγιά είναι μια όψη του ΣΑΤ, ή αυτό που είναι αιώνια παρόν μέσα στο σύμπαν, κατά την διάρκεια είτε της Μανβαντάρα ή της Μαχαπραλάγια. Μόνο θυμηθείτε ότι έχει ειπωθεί ότι ακόμη και η Νιρβάνα είναι Μαγιά όταν συγκρίνεται με το Απόλυτο.
Ερ.: Είναι τότε η Μαγιά ένας συλλογικός όρος για όλες τις εκδηλώσεις;
Απ.: Δεν νομίζω ότι αυτό θα εξηγούσε τον όρο. Η Μαγιά είναι η αντιληπτική ικανότητα του κάθε Εγώ το οποίο θεωρεί τον εαυτό του μια Μονάδα χωρισμένη από, και ανεξάρτητη από, το Ένα άπειρο και αιώνιο ΣΑΤ, ή «είναι-ότητα». Η Μαγιά εξηγείται στην εξωτερική φιλοσοφία και στις Πουρανά, ως η προσωποποιημένη ενεργητική Θέληση του Δημιουργού Θεού - ο δεύτερος όντας εξ άλλου μια προσωποποιημένη Μαγιά ο ίδιος - μια πρόσκαιρη πλάνη των εννοιών του ανθρώπου, ο οποίος ξεκίνησε ανθρωπομορφοποιώντας την καθαρή όψη από την αρχή των συλλογισμών του. Η Μαγιά, στην αντίληψη ενός ορθόδοξου Ινδού, είναι αρκετά διαφορετική από την Μαγιά ενός Βενταντιστή Ιδεαλιστή ή ενός Αποκρυφιστή. Η Βεντάντα δηλώνει ότι η Μαγιά, ή η πρόσκαιρη επίδραση μιας μόνο πλάνης, σχηματίζει την γνώμη για την πραγματική ύπαρξη της ύλης ή οτιδήποτε διαφοροποιημένου. Η Μπχάγκαβαντ Πουρανά ταυτίζει την Μαγιά με την Πρακρίτι (εκδηλωμένη φύση και ύλη). Το ίδιο δεν υποστηρίζουν και κάποιοι προωθημένοι μεταφυσικοί, όπως ο Καντ, ο Σοπενάουερ, και άλλοι; Φυσικά έχουν πάρει τις ιδέες τους σχετικά με αυτό το θέμα από την Ανατολή - ειδικότερα από τον Βουδισμό. Ακόμη το δόγμα της μη-πραγματικότητας του σύμπαντος έχει επεξεργαστεί αρκετά έξυπνα από άλλους φιλοσόφους -αλλά πάντως μόνο σε γενικές γραμμές. Τώρα, αν και ούτε δύο άνθρωποι μπορούν να δουν πράγματα και αντικείμενα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και ότι ακόμη κάθε ένας από εμάς τα παρατηρεί με τον δικό του τρόπο, εντούτοις όλοι εργάζονται περισσότερο ή λιγότερο κάτω από πλάνες. Και κυρίως εργάζονται κάτω από την μεγάλη πλάνη (Μαγιά) που βρίσκονται, ως προσωπικότητες, ως ξεχωριστά όντα από άλλα όντα. Και ότι ακόμη οι Εαυτοί τους ή τα Εγώ θα κυριαρχούν στην αιωνιότητα, ενώ όχι μόνο εμείς οι ίδιοι, αλλά ολόκληρο το ορατό και αόρατο σύμπαν, είναι μόνο ένα προσωρινό μέρος του ενός χωρίς αρχή και χωρίς τέλος ΟΛΟΥ, ή αυτό που πάντα ήταν, είναι, και θα είναι.
Ερ.: Ο όρος φαίνεται να εφαρμόζεται στα σύνθετα θέματα της διαφοροποίησης: η διαφοροποίηση εφαρμοζόμενη στην μονάδα και η Μαγιά στην συλλογή των μονάδων. Αλλά εμείς μπορούμε τώρα να θέσουμε μια έμμεση ερώτηση.
Παίρνοντας υπ’ όψιν το προηγούμενο μέρος της συζήτησης, έχει γίνει αναφορά στον εγκέφαλο και την παρεγκεφαλίδα, και η δεύτερη περιγράφτηκε ως το ενστικτώδες όργανο. Ένα ζώο υποτίθεται ότι έχει έναν ενστικτώδη νου, αλλά η παρεγκεφαλίδα ειπώθηκε ότι είναι απλά το όργανο της φυτικής ζωής και ότι ελέγχει τις λειτουργίες μόνο του σώματος, ενώ ο αισθητήριος νους είναι ο νους μέσα στον οποίον εμφανίζονται οι αισθήσεις, και εκεί δεν μπορεί να υπάρχει σκέψη ή ιδεοπλασία, πουθενά δεν δηλώνουμε νοημοσύνη ή ένστικτο, εκτός σε αυτό το μέρος του μυαλού προσδιορισμένο για τέτοιες λειτουργίες, δηλαδή, τον εγκέφαλο.
Απ.: Ωστόσο αυτό μπορεί να ισχύει, αυτή η παρεγκεφαλίδα είναι το όργανο των ενστικτωδών ζωικών λειτουργιών, η οποία εκφράζει στον εαυτό της, ή παράγει, όνειρα τα οποία στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι χαοτικά και παράλογα. Τα όνειρα, όμως, τα οποία θυμόμαστε, και παρουσιάζουν μια ακολουθία γεγονότων, οφείλονται στην όψη του ανωτέρου Εγώ.
Ερ.: Δεν είναι η παρεγκεφαλίδα ότι εμείς μπορούμε να καλούμε όργανο συνηθειών;
Απ.: Ενστικτώδες ον, θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε, πιστεύω.
Ερ.: Εκτός ότι οι συνήθειες μπορούν να αποδοθούν σε αυτό που μπορούμε να καλούμε παρόν στάδιο της ύπαρξης, και το ένστικτο σε ένα παρελθόντα στάδιο;
Απ.: Όπως θέλουμε μπορούμε να το ονομάσουμε, μόνο η παρεγκεφαλίδα - όπως ήδη έχετε πει - λειτουργεί κατά την διάρκεια του ύπνου, όχι ο εγκέφαλος. Και τα όνειρα ή οι απόρροιες, ή τα ενστικτώδη συναισθήματα, τα οποία εκφράζονται στην εγρήγορση, είναι το αποτέλεσμα τέτοιας δραστηριότητας.
Ερ.: Η ιδιότητα της συνέχειας είναι μία επίδραση που ανήκει σε αυτήν την δραστηριότητα. Αλλά σίγουρα ο εγκέφαλος επίσης δρα, μια απόδειξη για αυτό είναι ότι όσο πλησιάζουμε στην κατάσταση ύπνου-εγρήγορσης γίνονται πιο ζωντανά τα όνειρά μας.
Απ.: Έτσι είναι, όταν είστε ξύπνιοι, αλλά όχι πριν. Εμείς μπορούμε να συγκρίνουμε αυτήν την κατάσταση της παρεγκεφαλίδας με μία ράβδο μετάλλου, ή κάτι ίδιας φύσης, η οποία έχει θερμανθεί κατά την διάρκεια της ημέρας και απορρέει ή ακτινοβολεί θερμότητα κατά την διάρκεια της νύχτας. Έτσι η ενέργεια του εγκεφάλου ακτινοβολεί ασυνείδητα κατά την διάρκεια της νύχτας.
Ερ.: Ακόμη δεν μπορούμε να πούμε ότι το μυαλό είναι ανίκανο να καταγράψει εντυπώσεις κατά την διάρκεια του ύπνου. Ένας άνθρωπος που κοιμάται μπορεί να ξυπνήσει από έναν θόρυβο, και όταν ξυπνάει θα είναι ικανός συχνά να ανακαλύπτει ότι το όνειρό του έχει ως αιτία τον θόρυβο. Αυτό το γεγονός φαίνεται να αποδεικνύει ως συμπέρασμα την δραστηριότητα του εγκεφάλου κατά την διάρκεια του ύπνου.
Απ.: Σε μια μηχανική δράση φυσικά. Αν κάτω από τέτοιες περιστάσεις υπάρχει η πιο μειωμένη αντίληψη, ή μια «βιαστική ματιά» στην ονειρική κατάσταση, η μνήμη αρχίζει να παίζει τον ρόλο της και το όνειρο μπορεί να αναδομηθεί.. Στην συζήτηση πάνω στα όνειρα, η ονειρική κατάσταση περνώντας στην κατάσταση εγρήγορσης είχε συγκριθεί με την χόβολη μιας σβησμένης φωτιάς. Μπορούμε πολύ καλά να επεκτείνουμε την παρομοίωση, και να συγκρίνουμε το ρόλο της μνήμης με ένα ρεύμα αέρα που αναζωπυρώνει την φωτιά. Αυτό είναι σαν να λέμε ότι η συνείδηση της εγρήγορσης επανακαλεί σε δράση την παρεγκεφαλίδα, η οποία ήταν εξαφανισμένη κάτω από το κατώφλι της συνείδησης.
Ερ.: Μα δεν σταματά ποτέ η παρεγκεφαλίδα να λειτουργεί;
Απ.: Όχι, αλλά αυτή χάνεται στις λειτουργίες του εγκεφάλου.
Ερ.: Αυτό είναι σαν να λέμε ότι τα ερεθίσματα τα οποία προέρχονται από την παρεγκεφαλίδα κατά την διάρκεια την ζωής στην εγρήγορση πέφτουν κάτω από το κατώφλι της συνείδησης, το πεδίο της συνείδησης όντας εντελώς κατεχόμενο από τον εγκέφαλο, και αυτό συνεχίζει μέχρι να επέρθει ο ύπνος, όταν τα ερεθίσματα από την παρεγκεφαλίδα ξεκινούν να στρέφονται στο να διευθετούν το πεδίο της συνείδησης. Δεν είναι, συνεπώς, σωστό να πούμε ότι ο εγκέφαλος είναι η μόνη έδρα της συνείδησης.
Απ.: Έτσι είναι ακριβώς. Η λειτουργία του εγκεφάλου είναι να καλλιεργεί, να τελειοποιεί, ή να συντάσσει ιδέες, ενώ οι λειτουργίες της παρεγκεφαλίδας παράγουν συνειδητές επιθυμίες.
Ερ.: Προφανώς πρέπει να προεκτείνουμε την ιδέα μας για την συνείδηση. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει λόγος γιατί ένα ευαίσθητο φυτό να μην έχει συνείδηση. Ο Du Prel, στο έργο του «Philosophie der Mystik» παραθέτει μερικά πολύ περίεργα πειράματα δείχνοντας ένα είδος τοπικής συνείδησης, ίσως ένα είδος αντανακλαστικής σύνδεσης. Αυτός πηγαίνει ακόμη πιο μακριά, αποδεικνύοντας, από ένα μεγάλο αριθμό από καλά πιστοποιημένες περιπτώσεις, όπως εκείνες των μάντεων οι οποίοι μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα από ένα κοίλωμα ενός στομαχιού, ότι το κατώφλι της συνείδησης είναι ικανό για μια πολύ πλατιά προέκταση, πολύ πλατύτερη από αυτήν που συνηθίζουμε να δίνουμε, ταυτόχρονα προς τα πάνω και προς τα κάτω.
Απ.: Εμείς μπορούμε να δώσουμε συγχαρητήρια στους εαυτούς μας για τα πειράματα του Du Prel ως ένα αντίδοτο στις θεωρίες του Καθηγητή Huxley, οι οποίες είναι αδιάλλακτες με τις διδασκαλίες του αποκρυφισμού.