7 Φεβρουαρίου 1889
STANZA II. (συνέχεια)
Sloka (3) Η ΩΡΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΟΜΑ ΣΗΜΑΝΕΙ. Η ΑΚΤΙΝΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΟΜΑ ΑΣΤΡΑΠΟΒΟΛΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΕΡΜΑ. Η ΜΑΤΡΙΠΑΝΤΜΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΟΜΑ ΦΟΥΣΚΩΣΕΙ.
«Η Ακτίνα του «παντοτινού σκοταδιού» γίνεται, καθώς εκπέμπεται, μία ακτίνα της απαστράπτουσας ζωής, και ρίχνεται στο «σπέρμα» - το σημείο μέσα στο Αυγό του Κόσμου, συμβολίζοντας την ύλη στην αφηρημένη της έννοια».
Ερ.: Είναι το Σημείο μέσα στο Κοσμικό Αυγό το ίδιο όπως το Σημείο στον Κύκλο, ο Ανεκδήλωτος Λόγος;
Απ.: Φυσικά, όχι. Το σημείο στον κύκλο είναι ο Ανεκδήλωτος Λόγος, ο Εκδηλωμένος Λόγος είναι το Τρίγωνο. Ο Πυθαγόρας μιλάει για την πάντοτε ανεκδήλωτη Μονάδα η οποία ζει στην μοναξιά και στο σκοτάδι. Όταν η ώρα σημάνει ακτινοβολεί από τον εαυτό της το ΕΝΑ τον πρώτο αριθμό. Αυτός ο αριθμός κατερχόμενος, παράγει το ΔΥΟ, τον δεύτερο αριθμό, και το Δύο, διαδοχικά, παράγει το ΤΡΙΑ, σχηματίζοντας ένα τρίγωνο, το πρώτο πλήρες γεωμετρικό σχήμα στον κόσμο της μορφής. Αυτό είναι το ιδεατό ή αφηρημένο τρίγωνο το οποίο είναι το Σημείο μέσα στο Κοσμικό Αυγό, το οποίο, μετά την κυοφορία, και στο τρίτο βήμα, θα ξεκινήσει από το Αυγό να σχηματίζει το Τρίγωνο. Αυτό είναι το Μπράχμα-Βατς-Βιράτζ. Στην Ινδική φιλοσοφία και το Κέθερ-Χοχμά-Μπινά στο Ζόαρ. Ο Πρώτος Εκδηλωμένος Λόγος είναι το Δυναμικό, η μη αποκαλυμμένη Αιτία, ο Δεύτερος, η ακόμη κρυμμένη, λανθάνουσα Σκέψη, ο Τρίτος, ο Δημιουργός, η ενεργής Θέληση αναπτύσσοντας από τον παγκόσμιο Εαυτό της το ενεργό αποτέλεσμα, το οποίο διαδοχικά γίνεται η αιτία σε ένα κατώτερο πεδίο.
Ερ.: Τί είναι το Παντοτινό Σκοτάδι με την έννοια που χρησιμοποιείται εδώ;
Απ.: Παντοτινό Σκοτάδι σημαίνει, υποθέτω, το πάντοτε άγνωστο μυστήριο, πίσω από το πέπλο - στην πραγματικότητα, το Παραμπράχμα. Ακόμη κι ο Λόγος μπορεί να δει μόνο την Μουλαπρακρίτι, αυτός δεν μπορεί να δει αυτό που είναι πίσω από το πέπλο. Είναι αυτό το οποίο είναι το «Πάντοτε άγνωστο Σκοτάδι».
Ερ.: Τί είναι η Ακτίνα σε αυτήν την σχέση;
Απ.: Θα ανακεφαλαιώσω. Έχουμε το πεδίο του κύκλου, η επιφάνεια είναι μαύρη, το σημείο μέσα στον κύκλο όντας δυνητικά λευκό, και αυτή είναι η πρώτη δυνατή σύλληψη στο νου μας του αόρατου Λόγου. Το «Παντοτινό Σκοτάδι» είναι αιώνιο, η Ακτίνα περιοδική. Έχοντας ακτινοβολήσει έξω από το κεντρικό σημείο και δονούμενη διαμέσου του Σπέρματος, η Ακτίνα αποσύρεται ξανά μέσα σε αυτό το σημείο και το Σπέρμα αναπτύσσεται εντός του Δευτέρου Λόγου, το τρίγωνο μέσα στο Κοσμικό Αυγό.
Ερ.: Ποια είναι, τότε, τα στάδια της εκδήλωσης;
Απ.: Το πρώτο στάδιο είναι η εμφάνιση του λανθάνοντος σημείου μέσα στον κύκλο - ο ανεκδήλωτος Λόγος. Το δεύτερο στάδιο είναι η εκτόξευση προς τα έξω της Ακτίνας από το δυναμικό λευκό σημείο, παράγοντας το πρώτο σημείο, το οποίο καλείται, στο Ζόαρ, Κέθερ ή Σεφιρά. Το τρίτο στάδιο είναι η παραγωγή από το Κέθερ του Χοχμά και του Μπινά, συνθέτοντας έτσι το πρώτο τρίγωνο, το οποίο είναι ο Τρίτος ή εκδηλωμένος Λόγος - με άλλα λόγια, το υποκειμενικό και αντικειμενικό Σύμπαν. Επί πλέον, από αυτόν τον εκδηλωμένο Λόγο θα προέρθουν οι Επτά Ακτίνες, οι οποίες, στο Ζόαρ ονομάζονται τα κατώτερα Σεφιρόθ και στον Ανατολικό αποκρυφισμό οι αρχέτυπες επτά ακτίνες. Από εκεί θα προέρθουν οι αναρίθμητες σειρές των Ιεραρχιών.
Ερ.: Είναι το, εδώ, αναφερόμενο Τρίγωνο αυτό το οποίο μας ανέφερες ως το Σπέρμα μέσα στο κοσμικό Αυγό;
Απ.: Φυσικά και είναι. Αλλά πρέπει να θυμάστε ότι υπάρχουν μαζί και το Παγκόσμιο και το Ηλιακό Αυγό (όπως επίσης κι άλλα), και ότι είναι απαραίτητο να πιστοποιήσουμε οποιαδήποτε αναφορά που αφορά αυτά. Το Κοσμικό Αυγό είναι μία έκφραση της Αφηρημένης Μορφής.
Ερ.: Μπορεί η Αφηρημένη Μορφή να αποκληθεί η πρώτη εκδήλωση της αιώνιας θηλυκής αρχής;
Απ.: Αυτή είναι η πρώτη εκδήλωση όχι της θηλυκής αρχής, αλλά της Ακτίνας η οποία απορρέει από το κεντρικό σημείο το οποίο είναι τέλεια άφυλο. Δεν υπάρχει αιώνια θηλυκή αρχή, γιατί αυτή η Ακτίνα παράγει αυτό που είναι η κοινή δυνατότητα και των δύο φύλων αλλά αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ούτε θηλυκή ούτε κι αρσενική. Αυτή η τελευταία διαφοροποίηση θα εμφανιστεί μόνο όταν αυτή η Ακτίνα πέσει στην ύλη, όταν το Τρίγωνο γίνει ένα Τετράγωνο, η πρώτη Τετρακτύς.
Ερ.: Τότε το Κοσμικό Αυγό είναι τόσο άφυλο όσο και η Ακτίνα;
Απ.: Το Κοσμικό Αυγό είναι απλά το πρώτο στάδιο της διαφοροποίησης, αδιαφοροποίητη πρωταρχική ύλη, στην οποία το ζωτικό δημιουργικό Σπέρμα δέχεται την πρώτη του πνευματική εντύπωση, Η Δυνατότητα γίνεται Δραστικότητα. Η Ύλη, χρησιμοποιώντας, για ευκολία μόνο, μία μεταφορά, θεωρείται ως θηλυκή, διότι είναι δεκτική των ακτινών του ηλίου οι οποίες την γονιμοποιούν και έτσι παράγει όλα αυτά τα γεννήματα πάνω σε αυτήν την επιφάνεια, σε αυτόν τον κατώτατο πλανήτη. Από την άλλη πλευρά η πρωταρχική ύλη θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ουσία, και θα μπορούσε να ειπωθεί ότι δεν έχει φύλο.
Έτσι το Αυγό, πάνω σε οποιοδήποτε πεδίο κι αν αναφέρεσαι, σημαίνει την πάντοτε υπάρχουσα αδιαφοροποίητη ύλη η οποία για την ακρίβεια δεν είναι ύλη καθόλου αλλά, όπως τα αποκαλούμε, είναι τα Άτομα. Η ύλη είναι κατεστραμμένη μέσα σε μορφή ενώ τα Άτομα είναι απολύτως ακατάστρεπτα, όντας η πεμπτουσία των Υποστάσεων. Κι εδώ, εννοώ με τα «άτομα» τις πρωταρχικές θειες Μονάδες, όχι τα «άτομα» της σύγχρονης Επιστήμης.
Παρομοίως το «Σπέρμα» είναι μία μεταφορική έκφραση, το σπέρμα είναι παντού, ακόμη κι ως ο κύκλος του οποίου η περιφέρεια είναι πουθενά και του οποίου το κέντρο είναι παντού. Αυτό συνεπώς εννοεί όλα τα σπέρματα, με άλλα λόγια, ανεκδήλωτη φύση, ή η ολόκληρη δημιουργική δύναμη η οποία θα πηγάσει, αποκαλούμενη από τους Ινδουιστές Μπράχμα, αν και πάνω σε κάθε πεδίο έχει διαφορετικό όνομα.
Ερ.: Είναι το Μάτρι-Πάντμα το αιώνιο ή το περιοδικό Αυγό;
Απ.: Το αιώνιο Αυγό. Αυτό θα γίνει περιοδικό μόνο όταν η ακτίνα από τον πρώτο Λόγο θα έχει ριχθεί από το λανθάνον Σπέρμα μέσα στο Μάτρι-Πάντμα το οποίο είναι το Αυγό, η Μήτρα του Σύμπαντος. Κατά αναλογία, το φυσικό σπέρμα μέσα στο θηλυκό κύτταρο δεν θα μπορούσε να καλείται αιώνιο, αν και το λανθάνον πνεύμα του σπέρματος που κρύβεται εντός του αρσενικού κυττάρου μέσα στην φύση, μπορεί να αποκαλείται έτσι.
Sloka (4) Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΟΜΑ ΑΝΟΙΞΕΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΧΩΡΗΣΕΙ Η ΜΙΑ ΑΚΤΙΝΑ ΚΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ, ΣΑΝ ΤΡΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΕΣΣΕΡΑ, ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΓΙΑ.
«Αλλά καθώς η ώρα φτάνει και δέχεται την φοχατική εντύπωση της Θείας Σκέψης (του Λόγου αρσενικής όψης της Άνιμα Μούντι, Αλάγια) - η καρδιά της ανοίγει» Μ.Δ. Ι, σελ. 58.
Ερ.: Δεν εφαρμόζεται η Φοχατική εντύπωση της Θείας Σκέψης σε ένα μεταγενέστερο στάδιο της διαφοροποίησης;
Απ.: Ο Φοχάτ ως μία ξεχωριστή δύναμη ή οντότητα, αναπτύσσεται αργότερα. «Φοχατική» είναι ένα επίθετο και μπορεί να χρησιμοποιείται με πολύ πλατιά έννοια. Ο Φοχάτ, ως μόνιμος και πραγματικός, ή Οντότητα, προέρχεται από ένα Φοχατικό χαρακτηριστικό του Λόγου. Ο ηλεκτρισμός δεν μπορεί να γεννηθεί από αυτό το οποίο δεν περιέχει μία ηλεκτρική αρχή ή στοιχείο. Η θεία αρχή είναι αιώνια, οι θεοί είναι περιοδικοί. Ο Φοχάτ είναι η Σάκτι ή η δύναμη του θείου νου. Ο Μπράχμα και ο Φοχάτ είναι και οι δύο όψεις του θείου νου.
Ερ.: Ο σκοπός δεν είναι, στα Σχόλια σε αυτή την Stanza, να μεταβιβάσει κάποια ιδέα του θέματος μιλώντας για αντιστοιχίες σε ένα πολύ ύστερο στάδιο της εξέλιξης;
Απ.: Έτσι ακριβώς. Έχει δηλωθεί αρκετές φορές ότι τα Σχόλια στον Πρώτο Τόμο είναι σχεδόν τελείως σχετικά, μόνο, με την εξέλιξη του ηλιακού συστήματος. Η ομορφιά και η σοφία των Stanza συνίστανται σε αυτό, ότι μπορούν να ερμηνευθούν σε επτά διαφορετικά επίπεδα, το τελευταίο αντανακλώντας, λόγω του παγκόσμιου νόμου των αντιστοιχιών και της Αναλογίας, στην μεγαλύτερή του διαφοροποίηση, με χονδροειδή και φυσική όψη, την διαδικασία η οποία λαμβάνει χώρα πάνω στο πρώτο ή καθαρά πνευματικό επίπεδο. Εγώ μπορώ να δηλώσω, εδώ, μια για πάντα, ότι οι πρώτες Stanza αναπτύσσουν τα σχετικά μετά το ξύπνημα από την Πραλάγια και δεν σχετίζονται μόνο με το Ηλιακό σύστημα, ενώ ο Δεύτερος Τόμος έχει να κάνει μόνο με την Γη μας.
Ερ.: Μπορείς να μας πεις ποια είναι η πραγματική σημασία της λέξης Φοχάτ;
Απ.: Η λέξη είναι Τουρανικής προέλευσης και οι σημασίες της είναι διάφορες. Στην Κίνα Pho, ή Fo, είναι η λέξη για την «ζωική ψυχή», το ζωτικό Νεφές ή η πνοή της ζωής. Μερικοί λένε ότι παράγεται από το Σανσκριτικό «Bhu», που σημαίνει ύπαρξη, ή μάλλον την ουσία της ύπαρξης. Όμως Σβαγιαμπχού σημαίνει Μπράχμα και Άνθρωπος ταυτόχρονα. Σημαίνει αυθύπαρξη και αυτό-υπάρχων, η οποία είναι αιώνια, η αιώνια πνοή. Αν το Σατ είναι η δυνατότητα(εν δυνάμει) της Ύπαρξης, Φο είναι η ισχύς, η δραστικότητα (εν δράσει) της Ύπαρξης. Το νόημα, όμως, εξαρτάται τελείως από την θέση που το εξετάζουμε. Ξανά, ο Φοχάτ σχετίζεται με το Μαχάτ. Είναι η αντανάκλαση του Παγκόσμιου Νου, η σύνθεση των «Επτά» και οι διάνοιες των επτά δημιουργικών Δομητών, ή όπως τους αποκαλούμε Κοσμοκράτορες. Γι’ αυτό τον λόγο, όπως θα καταλάβετε, ζωή και ηλεκτρισμός είναι ένα στην φιλοσοφία μας. Λένε ότι η ζωή είναι ηλεκτρισμός, κι αν είναι έτσι, τότε η Μία Ζωή είναι η ουσία και η ρίζα όλων των ηλεκτρικών και μαγνητικών φαινομένων πάνω σε αυτό το εκδηλωμένο πεδίο.
Ερ.: Πως γίνεται ο Ώρος και οι άλλοι «Θεοί-Γιοι» να λέγεται ότι γεννήθηκαν μέσω μίας «άσπιλης Μητέρας»;
Απ.: Στο πρώτο πεδίο της διαφοροποίησης δεν υπάρχει καθόλου φύλο - για να χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο χάριν ευκολίας - αλλά και τα δύο φύλα υπάρχουν, εν δυνάμει, μέσα στην πρωταρχική ύλη. Η ύλη (matter) είναι η ρίζα της λέξης «μητέρα» (mother) και συνεπώς είναι θηλυκή, αλλά, εν τούτοις, υπάρχουν δύο είδη ύλης. Η αδιαφοροποίητη, πρωταρχική ύλη δεν γονιμοποιείται από κάποια δράση μέσα στον χρόνο και στο χώρο, όντας, η γονιμότητα και η παραγωγικότητα, έμφυτες μέσα σε αυτήν. Συνεπώς αυτό το οποίο πηγάζει ή γεννιέται έξω από αυτήν την έμφυτη αγνότητα δεν γεννιέται από αυτήν, αλλά μέσω αυτής. Με άλλα λόγια, αυτή η αγνότητα ή η ποιότητα είναι η μοναδική αιτία που, αυτό το κάτι, εκδηλώνει διαμέσου του οχήματός του, ενώ πάνω στο φυσικό πεδίο, η Μητέρα-ύλη δεν είναι η ενεργής αιτία αλλά το δεκτικό μέσο κι όργανο μιας ανεξάρτητης αιτίας.
Στο Χριστιανικό δόγμα της Άμωμης Σύλληψης - μία υλιστικοποίηση της μεταφυσικής και πνευματικής σύλληψης - η μητέρα γονιμοποιείται πρώτα από το Άγιο Πνεύμα και το Παιδί γεννιέται από αυτήν και όχι διαμέσου αυτής. Το «από» υποδηλώνει ότι υπάρχει μία περιορισμένη και σχετική πηγή για το ξεκίνημα, έχοντας λάβει χώρα, η δράση, μέσα στον Χώρο και στον Χρόνο. Το «διαμέσου» εφαρμόζεται στην Αιωνιότητα και στο Άπειρο όπως επίσης και στο Πεπερασμένο. Η Μεγάλη Πνοή δονείται διαμέσου του Διαστήματος, το οποίο είναι απεριόριστο, και είναι μέσα στην, όχι από, την αιωνιότητα.
Ερ.: Πως το Τρίγωνο γίνεται το Τετράγωνο, και το Τετράγωνο ο εξάπλευρος Κύβος;
Απ.: Στην απόκρυφη και Πυθαγόρεια γεωμετρία, η Τετράδα λέγεται ότι συνδυάζει μέσα της όλα τα υλικά από τα οποία παράγεται ο Κόσμος. Το Σημείο ή το Ένα, εκτείνεται σε Γραμμή - το Δύο. Η Γραμμή εκτείνεται σε επιφάνεια, το Τρία και η επιφάνεια, Τριάδα ή Τρίγωνο, μετασχηματίζεται σε ένα Στερεό, την Τετράδα ή Τέσσερα. Στην Καμπάλα, το Κέθερ ή Σεφιρά, το Σημείο, εκπορεύει το Χοχμά και το Μπινά, τα οποία είναι το δύο, είναι το συνώνυμο του Μαχάτ, στις Πουρανά, κι αυτή η Τριάδα, κατερχόμενη στην ύλη, παράγει το Τετραγράμματο, την Τετρακτύ, όπως επίσης και την κατώτερη Τετράδα. Αυτός ο αριθμός περιέχει, μαζί, τους παραγωγικούς και τους παραγόμενους αριθμούς. Η Δυαδικότητα διπλασιαζόμενη κάνει την Tετράδα και η Τετράδα διπλασιαζόμενη σχηματίζει μία Εβδομάδα. Από μία άλλη άποψη είναι το Πνεύμα, η θέληση, και η Διάνοια εμψυχώνοντας τις τέσσερις κατώτερες αρχές.
Ερ.: Τότε πώς το Τετράγωνο γίνεται ο εξάπλευρος Κύβος;
Απ.: Το Τετράγωνο γίνεται ο Κύβος όταν κάθε σημείο του τριγώνου γίνεται διπλό, αρσενικό ή θηλυκό. Οι Πυθαγόρειοι είπαν «Μία φορά το Ένα, δύο φορές το Δύο, και ξεπηδάει η Τετράδα, έχοντας στην κορυφή της την υπέρτατη Μονάδα, γίνεται μία Πυραμίδα της οποίας η βάση είναι τετραδικό επίπεδο, θείο φως που αναπαυόμενο πάνω της, κάνει τον αφηρημένο Κύβο.
Η επιφάνεια του Κύβου συντίθεται από έξι τετράγωνα, και ο Κύβος ξεδιπλωμένος μας δίνει τον Σταυρό, ή το κάθετο Τέσσερα, που κόβεται από το οριζόντιο Τρία. Τα έξι έτσι κάνουν το Επτά, τις επτά αρχές ή οι Πυθαγόρειες επτά ιδιότητες μέσα στον άνθρωπο, Δείτε την εξαιρετική ερμηνεία που δίνει ο R. Skinner στο βιβλίο του «Η πηγή των Μέτρων»:
«Έτσι επαναλαμβάνεται πάνω στη Γη το μυστήριο το οποίο, σύμφωνα με τους Οραματιστές, εκτελείται στο θείο πεδίο. Ο «Γιος» της άσπιλης θείας Παρθένας (ή η αδιαφοροποίητη κοσμική πρωθύλη, η Ύλη στην απειροσύνη της) γεννιέται ξανά πάνω στη Γη σαν ο γιος της γήινης Εύας: της μητέρας μας της Γης και γίνεται η ανθρωπότητα σαν σύνολο - παρελθούσα, παρούσα και μελλοντική - γιατί ο Ιεχωβά, ή Γιον-χε-βάου-χε, είναι ανδρόγυνος, ή αρσενικός και θηλυκός. Επάνω ο Γιος είναι ολόκληρος ο ΚΟΣΜΟΣ, κάτω είναι η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ. Η τριάδα ή τρίγωνο γίνεται Τετρακτύς, ο ιερός Πυθαγόρειος αριθμός, το τέλειο Τετράγωνο και ένας εξάπλευρος κύβος πάνω στη Γη. Ο Μακροπρόσωπος είναι τώρα Μικροπρόσωπος. Ή, όπως το εκφράζουν οι Καμπαλιστές, ο «Αρχαίος των Ημερών» κατερχόμενος στον Αδάμ-Κάδμο, τον οποίο χρησιμοποιεί σαν φορέα του για να εκδηλωθεί, μεταμορφώνεται σε Τετραγράμματο. Τώρα βρίσκεται στην «Αγκαλιά της Μαγιά», της Μεγάλης Πλάνης κι ανάμεσα στον εαυτό του και στην Πραγματικότητα υπάρχει το Αστρικό Φως, ο μεγάλος Εξαπατητής των περιορισμένων αισθήσεων του ανθρώπου, μέχρις ότου η Γνώση φτάνει στην απελευθέρωση μέσω Παραμαρτχασάτγια.» (Μ.Δ. Ι, σελ. 60).
Με άλλα λόγια, ο Λόγος γίνεται ένα Τετραγράμματο, το Τρίγωνο, ή το Τρία γίνεται το Τέσσερα.
Ερ.: Χρησιμοποιείται εδώ το Αστρικό Φως με την έννοια της Μαγιά;
Απ.: Βεβαίως. Αυτό εξηγείται επί πλέον στην Μυστική Δοξασία ότι πρακτικά υπάρχουν μόνον τέσσερα πεδία που ανήκουν στις πλανητικές αλυσίδες. Τα τρία ανώτερα πεδία είναι απολύτως Άντιτι κι έξω από την συζήτησή μας.
Ερ.: Τότε η Τετρακτύς είναι εντελώς διαφορετική από το Τετραγράμματο;
Απ.: Η Τετρακτύς στην οποία ορκιζόταν οι Πυθαγόρειοι, δεν ήταν το Τετραγράμματο, αλλά αντιθέτως, η ανώτερη και υπερβατική Τετρακτύς. Στα πρώτα κεφάλαια της Γένεσης έχουμε τα στοιχεία για να ανακαλύψουμε αυτό το κατώτερο Τετραγράμματο. Βρίσκουμε εκεί τον Αδάμ, την Εύα και τον Ιεχωβά ο οποίος γίνεται ο Κάιν. Η επί πλέον προέκταση της Ανθρωπότητας συμβολίζεται με τον Άβελ, ως η ανθρώπινη κατανόηση του ανώτερου. Ο Άβελ είναι η κόρη κι όχι ο γιος της Εύας, και συμβολίζει τον διαχωρισμό των φύλων, ενώ ο θάνατος του Άβελ είναι το σύμβολο του γάμου. Η ακόμη περισσότερο ανθρώπινη αρχή βρίσκεται στο τέλος του τετάρτου κεφαλαίου, όταν μιλάει για τον Σεθ, στον οποίον γεννήθηκε ένας γιος ο Ένος, μετά από τον οποίον ήρθαν σε ύπαρξη οι άνθρωποι - όχι, όπως μεταφράστηκε στην Γένεση, να «απαιτήσει τον Κύριο» - αλλά να αποκληθεί Γιοντ-Χε-Βαχ, εννοώντας αρσενικά και θηλυκά.
Το Τετραγράμματο, συνεπώς, είναι απλά Μαλκούθ,. Όταν ο νεόνυμφος έρχεται προς την νύφη στην Γη, τότε γίνεται Ανθρωπότητα. Τα επτά κατώτερα Σεφιρόθ πρέπει όλα να διέρθουν από το Τετραγράμματο γινόμενα όλο και περισσότερο υλικά. Το Αστρικό Πεδίο απλώνεται ανάμεσα στην Τετρακτύ και το Τετραγράμματο.
Ερ.: Η Τετρακτύς εμφανίζεται, εδώ, να χρησιμοποιείται με δύο εντελώς διαφορετικές σημασίες;
Απ.: Η αληθινή Πυθαγόρεια Τετρακτύς ήταν η Τετρακτύς της αόρατης Μονάδας, η οποία παράγει το πρώτο Σημείο, το δεύτερο και το τρίτο και μετά αποσύρεται μέσα στο σκοτάδι και την παντοτινή σιωπή, με άλλα λόγια η Τετρακτύς είναι ο πρώτος Λόγος. Παίρνοντάς την επάνω στο πεδίο της ύλης, είναι εκτός των άλλων, η κατώτερη τετραδικότητα, ο σαρκικός ή υλικός άνθρωπος.